Posts tonen met het label armoede. Alle posts tonen
Posts tonen met het label armoede. Alle posts tonen

zondag 11 oktober 2020

Boeven

 Dit keer ga ik uit van een stelling: iedereen met een privé jacht van meer dan 2 miljoen euro is in principe een boef! Je kan de stelling voor meer kapitaalsbezit doortrekken.

Neem een bakker... Hij bakt een brood. Een brood kost hem € 0,50 aan onkosten, wanneer hij zijn salaris erbij rekent met het aantal broden wat hij gemiddeld verkoopt komt de kostprijs op € 1,00. Hij verkoopt het brood voor € 1,25 en heeft dus een kwartje winst.  De bedragen zijn natuurlijk fictief. Het geeft aan dat deze bakker natuurlijk winst wil maken, maar dit bescheiden houdt. 


Een andere bakker verkoopt het zelfde brood (onder dezelfde omstandigheden) voor € 2,10.  Deze bakker heeft dus € 1,20 winst per brood. Het voordeel is dat zijn klanten moeilijk ergens anders brood kunnen kopen. De tweede bakker wordt dus veell over de hoofden van zijn klanten. Die tweede bakker maakt in feite misbruik van de situatie.

Mensen die heel erg rijk zijn hebben hun rijkdom bijna altijd verkregen door gedrag van de tweede bakker. Daarbij benadelen zij in eerste instantie hun klanten. Maar om nu de klanten minder te benadelen, benadelen zij de producenten. Het voorbeeld is de kledingindustrie... De kleding is goodkoop en moet dus heel goedkoop gemaakt worden. Men laat het in goedkope landen maken, onder erbarmelijke omstandigheden. Dus lijden de arbeiders daar er onder. 

Terug naar de bakker. De eerste bakker is minder bezig met de winst, maar meer met de kwaliteit van zijn brood. de tweede bakker denkt vooral aan winst. Je ziet dat met name die rijke gasten niet meer aan het product of de klant denken, maar voornamelijk aan geld. En om veel geld te verdienen (buiten proportioneel zelfs) benadeel je anderen. 

Iemand die dus een enorm jacht heeft, heeft dus hoe dan ook veel mensen benadeeld. Ook in de huizenmarkt zie je de hang naar geld en winsten. In Ottawa zijn enorme dure flats te koop. Een op de vier staat leeg. Maar op straat wemelt het van de daklozen.  Hier in Turkije staan huizen in toeristengebieden. Om permanent te huren betaal je vaak grote bedragen. De huiseigenaren pogen je er zo uit te krijgen, want wanneer ze het huis drie dagen per maand verdienen ontvangen ze evenveel als wanneer een permanente huurder een maand huur betaald. Wanneer je bedenkt dat deze huizen soms drie maanden volgeboekt zijn, maakt de eigenaar een extra grote winst... het vinden van een permanente wonign wordt bijna niet te doen.

Ik ben geen econoom maar verdenk mij ervan wel enigszins logisch te kunnen denken. Economie is best ingewikkeld, terwijl de basis juist zo simpel is. In Coronatijd vragen rijke en grote bedrijven steun aan de overheid, terwijl ze juist daarvoor grote bedrage divident hebben uitgekeerd aan hun aandeelhouders. Hoe scheef is de wereld? Behoorlijk scheef! Misschien maakt de pandemie ons wakker, maar ik ben niet optimistisch. Het is weliswaar meer onderwerp van gesprek, maar ik vrees dat er weinig verandert. Geld regeert nog steeds en veel te buitensporig.  Er moet echt iets veranderen; voor het klimaat, het milieu, maar vooral voor de mensheid. Wanneer dringt dat nu eindelijk eens door bij hen, die wel degelijk macht hebben?

maandag 17 februari 2020

somberheid

Nee, ik ben nog geen oude man. Ik voel mij nog fit en fier, droom dagelijks mijn idealen en wensen. Toch draag ik het gevoel van een man die er niet meer toe doet. Geen perspectief meer heeft, gebukt blijft gaan onder de eeuwig lijkende problemen. Recent vernam ik weer enige berichtgeving over "voltooid"leven. Soms krijg ik dat gevoel en denk dan; het hoeft niet meer. Een spagaat tussen mijn levenslust en moedeloosheid.

Het leven is geen gebakje, zoals men wel eens placht te zeggen. Toch, voor sommigen is het meer een giftaart, terwijl anderen toch heel wat slagroom verorberen. Hen die het goed gaat wijzen altijd met een vingertje; je hebt het er zelf naar gemaakt. De vraag is of dat daadwerkelijk zo is. Ja, natuurlijk draag ik verantwoordelijkheid voor mijn eigen situatie, maar aan de andere kant is de samenloop van omstandigheden ook zo, dat ik het mijzelf echt niet kan aanrekenen. Ik had een goede job en een prima inkomen. Dat ik beiden verloor is een tegenslag. Misschien is daar wel iets aan mijzelf te wijten. Dat echter juist op dat moment een economische crisis was en het op geen enkele wijze lukte weer een baan te verkrijgen kan ik toch echt mijzelf niet verwijten.
Ik was (en ben soms nog) erg teleurgesteld in de medemens. Vooral zij die zich redelijk/relatief onbekommerd door het leven bewegen. Mensen met wijsvingers. Toch ben ik de persoon die zijn eigen leven in de hand heeft. Dat de invloed van buitenaf hier buiten valt is secundair. Ja, ik word ouder, mijn afstand tot het arbeidzame leven vergroot per jaar. Mijn inkomen is gekrompen. Vaker heb ik in dat soort situaties verkeerd, in mijn jonge jaren al. Maar altijd was er perspectief, kon je blijven dromen. Nu lijken de dromen loze films. De dromen worden leger.  Het ergste ervaar ik het toenemend ontbreken aan perspectief. Natuurlijk heeft dat ook te maken met mijn leven in Turkije en het feit dat ik eigenlijk terug wil naar het westen. Naar weer een gewone, normale, maatschappij. En dan ervaar je weer een nieuw gevoel. Nooit heb ik leren omgaan met geld. Thuis hadden wij het goed. Er werd nooit over geld gesproken en ik kreeg er niets van bij. Op een ding na: "Koop nooit iets tweedehands, maar nieuw" en "betaal altijd alles cash". Duidelijk mag zijn dat ik vanuit een redelijk gegoed nest kom, enigszins conservatief. En wanneer mijn leven volgens alle boekjes was verlopen had ik er waarschijnlijk ook niet veel moeite mee gehad. Helaas, ik ben wie ik ben en dat is niet iemand die geheel in het gareel loopt en duidelijk mijn eigen wensen en behoeftes heb. Dat heeft gevolgen. Ik heb in armoede geleefd, maar wist me eruit te redden. Ik heb zelfs rijkdom gekend, en spendeerde al mijn geld.
Mijn leven momenteel is een zekere herhaling. Toch ook anders. Ik leef niet in armoede, maar we moeten het doen met een zeer beperkt budget. Een groot deel van dat beperkte budget gaat op aan zaken, waar we verder weinig van zien als vaste lasten, huur, belastingen, verzekeringen. Ondanks dat we dit alles zoveel mogelijk beperken slaat het een overdadig gat in de maandelijkse begroting. Maar er is iets anders. We kunnen niet omgaan met ons beperkte leven. Althans onvoldoende. Het lukt niet te realiseren dat er in feite geen geld is, en toch willen we van alles. We doen dat deels, maar vooral met kleine dingen. Het probleem is dat de optelsom van kleine dingen heel erg veel kan zijn. Wat dat betreft moeten we hand in eigen boezem steken. Toch ben ik van mening dat de vorming van mij, mijn opvoeding en het leven in het algemeen debet zijn aan mijn huidige gedrag. Ik heb nooit goed geleerd met geld om te gaan en ben autodidact. Liever kwam ik uit een arm gezin, waardoor ik zeker en vast veel bewuster in het (financiële) leven zou staan.
En dan is er opeens een onvoorziene post. Iets wat wel erg vaak voorbij komt. Dan worden de problemen beklemmend. Dan wordt het verschil met vroeger duidelijk. Destijds had ik dromen, was er perspectief... momenteel zal er tot mijn dood weinig veranderen in mijn financiële situatie. Mijn grootste probleem is niet dat ik zuinig moet doen, maar dat er par maand zoveel (verhoudingsgewijs) gewoon verdwijnt. Waar je niets mee kan, en (in directe zin) niets aan hebt. Voorheen was de last ook groot, maar bleef er voldoende over. Dat is de grote verandering. Eentje waar we maar moeilijk mee kunnen handelen. Dat maakt mij zo somber. Somber, maar vooral ook moe. Altijd weer dat gezeik, altijd weer oplossen... En natuurlijk, de mensen in de derde wereld kennen echte armoede. Toch een vergelijk wat niet correct is. Armoede moet je zien in het perspectief van de maatschappij, waar je in leeft. Dan blijkt en blijft ook in het westen de situatie bepaald niet rooskleurig. Ben nu bijna half zestig. Misschien kan ik nog wel dertig jaar mee. Onder deze omstandigheden maakt mij dat moe. Moe en somber en begrijp steeds beter de discussie inzake het "voltooide" leven. Maar, mijn leven is nog niet voltooid. Nog lang niet. En ik blijf zoeken naar en hopen op perspectief, al heeft de maatschappij mij min of meer al afgeschreven....

donderdag 4 oktober 2018

Kritiek

Met enige regelmaat word ik aangesproken op het keveren van mijn kritiek op Nederland, de Nederlandse overheid en diverse instanties. Soms word ik als "zuur" of "cynisch" bestempelt. Dat zet toch tot nadenken.
Ja, ze hebben wel degelijk gelijk. Ik poog wel minder mijn kritieken te uiten, maar recent had ik op Facebook toch weer wat opmerkingen over de Belastingdienst. Is mijn kritiek zo onterecht? Velen zijn van mening van wel en vinden dat de maatschappij, in Nederland, op zich goed geregeld is. Bij mijn overwegingen merkte ik dat ik pas vanaf 2013 met mijn negatieve uitlatingen begon. In eerste instantie rond onze politieke ervaringen. Ja, dat was schokkend voor mij, ik moest het uiten. Het moest kwijt. En daarna is alles in toch een zekere stroomversnelling geraakt.

Tot 2013 was mijn leven eigenlijk wel op orde. Ondanks dat ik werkloos raakte, tijdens de crisis, bleef ik optimistisch. Als zelfstandige ging ik aan de bak. Het was niet eenvoudig, maar het bracht voldoende voldoening. In eerste instantie, want in 2014 volgde het een en ander elkaar snel op. Daardoor kwamen wij in een situatie, die wij niet kenden. Een situatie waar ik tot dan toe alleen over las, op televisie zag, of van derden hoorde. Het was niet "mijn" wereld. Maar in 2014 werd het wel mijn wereld. Doordat er iets mis ging ontwikkelde zich een keten van misstanden en ongelijkheid. Van onrecht zelfs, in mijn beleving. Plots werden we persoonlijk geconfronteerd met (slecht) politiek beleid, slecht functionerende ambtenaren, leegzuigende banken, en noem maar op. Als zelfstandige werd het onmogelijk gemaakt, in ons huis konden we niet meer leven. Het besluit een deel van het jaar in Turkije te gaan wonen was een besluit om enigszins een menswaardig leven te kunnen leiden. In Nederland zouden we niet alleen verder afzakken, maar ook dakloos zijn. En dat terwijl je een eigen huis had.
Die opeenstapeling maakte dat ik mijn frustraties en kritiek moest uiten. Kortom, plots stond ik aan de andere kant. En wellicht daardoor zie je dingen anders. Misschien ga je er meer op letten. Inderdaad, voordien was ik altijd wel kritisch, maar niet in de vorm, welke ik vanaf 2013 uitte, ondermeer in diverse blogs.
En ja, sindsdien lijkt het niet op te houden. Iedere keer weer zo'n tegenvaller. Recent dat rare gedoe met de Belastingdienst. Voor 2013 bestond het niet, dat je als huurder geld krijgt van de overheid ter compensatie. En nu dringen ze het je op. En ondanks aangegeven te hebben, dat we het niet wilden, bleven ze door gaan te betalen... Tot opeens een terugvordering op de mat lag. Sorry, maar mag ik dan zo reageren? En nogmaals, in het verleden speelde dit soort zaken nooit. Ik betaalde keurig de hypotheek, alle maandlasten werden op tijd voldaan en niets was een probleem. We konden op vakantie, leuke dingen doen, maar natuurlijk moesten we ook opletten. Dat ging altijd prima.

Nu kunnen we niet op vakantie. In Turkije kunnen we redelijk leven. Geen gekke dingen doen, maar het is prima te doen. In Nederland leven we wel heel sober en kunnen we ons erg weinig veroorloven.   De tijd dat we in Nederland zijn moeten we de dubbeltjes wel omdraaien. Maar dat laat je niet zien. Er blijft altijd een zweem van schaamte over de relatieve armoede hangen.

Nee, ik sta nog steeds achter al mijn kritieken. Misschien had het soms wat genuanceerder gekund, of minder fel. Maar ik begrijp ook de kritiek. Zolang alles op orde is, is het verdomd lastig ons verhaal te begrijpen en helemaal om onze machteloosheid te voelen.  In ieder geval ga ik proberen (en dat gaat vast lukken) minder negatief te zijn. Alhoewel soms een discussie uitlokken ook wel leuk is.

donderdag 28 september 2017

Pensioen schrik!

Mijn vader ging op zijn 65e met pensioen. Als kleine jongen wist ik niet beter dan dat ik met mijn 65e met pensioen zou gaan. Twee van mijn broers waren zelfstandigen, en hebben daardoor langer gewerkt, maar ontvingen wel hun AOW op 65. Mijn jongste broer werkte voor een baas en mocht op 55 in de VUT. Hij is zes jaar ouder dan ik.



Zelf was ik net over de 50, wanneer ik vernam dat men de pensioengerechtigde leeftijd wilde verhogen naar 67. Dat zou in stapjes gebeuren, maar voor mij zou dat al de pensioen leeftijd worden. Natuurlijk een teleurstelling, maar ach, ik werkte in de gezondheidszorg (in een ziekenhuis), dus ik had wel werk tot mijn pensioen. Een jaar later werd onze afdeling overgenomen door een semi particuliere organisatie. Mijn werk was opeen geen "corps business" van het hospitaal meer. De nieuwe werkgever zat blijkbaar met mij in z'n maag en na ruim een half jaar werd ik (op nare wijze) werkloos. Exact in de tijd dat de economische crisis in haar hoogtij dagen zat. Gedurende mijn WW periode heb ik meer dan 300 sollicitaties gedaan, op tal van functies (van hoog tot laag), maar resultaten bleven uit. Wel heb ik twee (!) uitnodigingen voor een gesprek gehad.

Na de WW periode ontving ik niets meer. Mijn vrouw verdiende veertig euro onder de norm voor bijstand voor stellen. Geen aanvulling, nee niks!

Het aanvankelijk redelijke inkomen zakte naar een bedrag, lager dan de maandelijkse hypotheek. Een probleem dus. Maar het was crisis, dus het huis verkopen zat er ook niet bepaald in. Sterker de kosten liepen door en overal werd gemeld dat wij "vermogend" waren. Om die reden dus overal het volle pond betalen. Destijds maakte mij dit woest, omdat ik van mening was dat de overheid zich niet bepaald humaan en begripvol heeft opgesteld. Overige (financiele) instanties nóg minder.



Wel, wij hebben een oplossing gekozen nog enigszins een waardig bestaan te leiden. Een klein jaar later begon de crisis zich op te lossen, en verkochten wij de woning. Overigens wel met een totaal verlies van meer dan drie ton. En veel restschulden, maar uiteindelijk hadden wij nog net een positief saldo.

Vanaf mijn zestigste kreeg ik weer een inkomen; pré-pensioen. Wel was al duidelijk dat er een periode van twee jaar aan zit te komen, dat het nog even moeilijk wordt; het pensioengat. Maar omdat mijn vrouw jonger is, zou de overbrugging minder zwaar op onze schouders drukken.

En, naar nu blijkt, is de wereld wederom geheel anders. Naar blijkt ga ik niet met pensioen op 67 jarige leeftijd, maar opeens een half jaar later. Maar dat geldt dus ook voor mijn vrouw... Nou, niet helemaal, want ook blijkt de WAO te stoppen op haar 65e... En mag ze 2,5 jaar overbruggen op een hongerloontje, van ver onder de 1000 euro per maand. Zou ik dan in aanmerking komen voor bijstand? Behalve dat dit volkomen onduidelijk is zal ik dan waarschijnlijk ook moeten voldoen aan tal van regeltjes en verplichtingen... Misschien moet ik dan wel 2,5 jaar vrijwilligerswerk doen. Ik ga er maar vanuit dat ik geen sollicitatieplicht heb, maar ook dat is niet zeker.



Was ik twee jaar eerder geboren waren er tal van zekerheden. Soms misschien met wat aanpassingen, maar in grote lijn weinig zorgen. In mijn geval (mijn generatie dus) lijken we alle boten te missen en alle zekerheden als sneeuw voor de zon te verdwijnen. Dat ik misschien straks de restjes uit de vuilnisbakken van de welgestelden moet scharrelen om aan mijn eten te komen is niet eens mijn grootste zorg en reactie. Nee, mijn reactie is vooral boosheid! Boos op een overheid die de generatie, direct na de baby-Boomers, in feite gewoon laat vallen. Goed, in combinatie met een economische crisis, maar ook daar houd ik de overheid voor een groot deel verantwoordelijk voor.

Nee, wanneer het je niet geheel vergaat zoals het zou moeten dan val je direct volledig buiten de boot. Dat heeft de overheid haarfijn voor elkaar!



Behalve deze boosheid is er een andere boosheid jegens de overheid en politiek. Mensen in een vergelijkbare situatie en leeftijdscategorie worden zonder enige waardigheid behandeld. De overheden behandelen je alsof je een oplichter en dief bent. Kortom vanuit een negatieve insteek. Je krijgt een soortement van "trap na"... Deze groep wordt in alle politieke discussies overgeslagen, genegeerd, dan wel gebagatelliseerd. Alsof je niets bent. Bijna veertig jaar arbeid om vervolgens als een lastpost/profiteur weggezet te worden. En dan nu, bij toeval, dat we eens keken naar ons pensioen en geconfronteerd worden met een wel heel schrijnend pensioengat. Lang leve de Koning, lang leve Nederland! We leven in een welvaartsstaat... Maar bepaalt niet iedereen dus!

zondag 27 augustus 2017

Sport, laat me niet lachen...

Walgelijk!!! Dit heeft niets meer met sport te maken, maar met hele platte grove commercie. Geld wat direct en indirect uit de zakken van de gewone man gezogen wordt.

Het mag duidelijk zijn dat ik reageer op het "schijn" gevecht tussen Mayweather en McGregor. Die 29 jarige McGregor laat zich voor (minimaal) 30 miljoen dollar in elkaar slaan! Voor dat bedrag mogen ze ook op mij in rammen. En de 40 jarige Mayweather heeft met minimaal 100 miljoen dollar zijn pensioen veilig gesteld, ten koste van het pensioen van vele anderen. Stoelen op de voorste rij kostten $90000. Wilde je die ene wedstrijd op tv kijken moest er $90 voor neergeteld worden. Een omzet van ongeveer $600.000.000... En dan durft men nog over sport te praten.

En blijkbaar begrijpt de goegemeente niet dat dit geld ook nog eens ergens vandaan moet komen. Van grote bedrijven en rijke organisaties en individuen denkt men. Dat klopt, maar realiseer dat al die grote bedragen optelsommen zijn, die bij de kleine man weg geschraapt worden. Voor je biertje in de winkel betaal je belasting, productie, winst en reclame. Kost zo'n biertje1 euro, dan gaat er 25 cent naar de overheid, 10 cent is productie, 20 cent is winst en 45 cent gaat naar reclame. Goed, de percentages in dit voorbeeld kloppen niet, maar ter illustratie is het wel een goed voorbeeld. Wel, van die 45 cent wordt misschien een dubbeltje in reclame gestopt en 35 cent in sponsoring. Dat betekent dus dat ons biertje een stuk goedkoper kan, wanneer de idiote bedragen in de sport eens genormaliseerd worden.

De laatste voetbal transfer: Neymar voor $222.000.000... Daar wordt dan eindelijk wat verbaast op gereageerd...; dat is toch wel erg veel... Nee! Dat is idioot veel!



In een vlaag van enthousiasme, clubliefde of sport supporting staat de "gewone" mens er niet bij stil, dat zij zelf aan al dat geld mee doen. Direct en indirect. Soms bereid zich in de schulden te steken, om dát ene kaartje te bemachtigen. T-shirts kopen voor buiten proportionele hoge bedragen (ze betalen zo 100 euro voor een shirt, wat normaal misschien 20 kost). Maar indirect betalen we er allemaal aan mee, door de in de producten verweven kosten. Wanneer wij wereldwijd kijken naar de totale bedragen die in de (commerciële) sport om gaan is misschien de hele armoede of honger uit te bannen.



In het Merhottisme zal dit allemaal niet kunnen. Het Merhottisme poogt immers de individuele belangen van de mens te bewaken. Daar valt de financiele wereld ook onder. En geen sporter kan dan nog van die achtelijkheid bedragen verdienen. Bovendien zijn er dan ook geen mensen meer zo puissant rijk. Maar goed, mijn politieke manifest is nu even niet aan de orde. Het is de waanzin van de dag. Een waanzin waar van men niet beseft welke rol een ieder daar zelf in speelt.

Sport is leuk, sport is goed, sport is ontspanning en entertainment. Het mag best zo zijn, dat topsport gepromoot wordt en topsporters professioneel hun sport kunnen beoefenen. Geen bezwaar. Maar even terug naar McGregor. Vijf jaar geleden was hij nog loodgieter. Misschien verdiende hij 2000 euro per maand. Dan kan ik mij er wat bij voorstellen wanneer hij het dubbele gaat verdienen in de sport. En misschien een duizend extra krijgt bij een gewonnen partij. Die zelfde lijn kan je doortrekken naar voetbal en andere commerciële sporten met grootverdieners. Dan komt de sport zelf ook weer meer vooraan te staan. Bovendien kan men meer en beter de gelden verdelen onder alle professionele sporters, waardoor ook sporters uit minder populaire takken van sport goed aan de bak kunnen. Een algemeen (nationaal?) sportfonds voor professionele sporters..., misschien geen gek idee. Alle inkomsten gaan in dat fonds en die betaald alle nationale sporters. Daarmee wordt ook een flink stuk commercie aan de kant gezet...



Sport is tegenwoordig iets wat weinig meer met echte sport te maken heeft, maar het geld is (in veel takken van sport) de drijfveer geworden. Niet alleen bij de spelers, maar ook bij alles en iedereen daarom om heen, die financieel afhankelijk is van de sport.



Nu zeggen veel bedrijven dat het sponsoren van sport een vorm van reclame is en dat deze reclame meer op brengt, dan wat het kost. Mijn mening is dat reclame grotendeels al een kwestie is van verkeerd management. Het gaat er namelijk niet alleen omzet product te verkopen, maar vooral om te groeien. Groot, groter, grootst... En wat niet hard op verteld wordt is dat altijd de consument al deze reclame betaalt. Hoeveel goedkoper kunnen auto's worden, wanneer er minder geld naar hun dure reclame campagnes gaat? Dus, waarom moet de autoindustrie sport sponsoren?

Wanneer alles en iedereen op deze wereld een redelijke basis levensstandaard zou hebben, heb ik er allemaal niet zo veel moeite mee. Maar er is zo veel armoede en honger op deze wereld en het verschil tussen arm en rijk is dermate groot en wordt in hoog tempo nog groter, dat een beetje een gezond denkend mens moet concluderen dat het zo niet door kan gaan. Helaas lijkt het de wereld te ontbreken aan ruim voldoende weldenkende mensen... En zolang zal je een McGregor, Mayweather, Neymar en al die anderen hebben.

Ga maar lekker Studio Sport kijken, denk vooral niet na over dingen,maar leg je poten op je tafeltje en geniet van je te dure biertjes! Santé!

maandag 23 januari 2017

Het populistische gevaar, Trump first!

Het is triest. Een nieuwe president van een van 's werelds grootste naties, die zich volledig onwaardig gedraagt. Een populist, die in het pluche terecht gekomen is en binnen een dag al toont dat het pluche hem niet past. Het blijft een onbehouwen zakenman, vol grofheden en een té groot ego om te bedenken dat het niet híj is als Trump, maar híj als president. Het is te erg, om te zwijgen en te accepteren dat hij nu eenmaal de president is. Clinton had 3 miljoen meer stemmen, maar het vreemde kiessysteem maakte Trump toch tot president. Alleen dat al zet vraagtekens bij de Amerikaanse democratie. Ik kan mij niet voorstellen dat deze man zijn vier jaar uit zit. Laat staan acht jaar.
Zelfs nu zit hij vol leugens en bedrog en blijft hij oorlogszuchtig, met name naar de media. De wijze waarop de leugen over het aantal aanwezigen bij de inauguratie aanwezig waren is stuitend. Televisiebeelden tonen zijn ongelijk, maar de media liegen. Waar moet dit alles toe leiden? Het bevreesd mij...
En, was het alleen maar Trump. Nee, Nederland, Frankrijk en Duitsland gaan dit jaar naar de stembus. Wilders, le Pen en die Duitse mevrouw... Helaas, maar (mede door de overwinning van Trump) zij maken kans. Het populisme wint terrein. Veel te veel terrein. Ik zie het als een nieuw gevaar voor onze vrijheid én democratie.
Wat is er aan de hand, dat het populisme zo veel terrein wint? Een heleboel, maar mijn grootste zorg is de bekwaamheid van het overgrote deel van de kiezer. Men laat zich leiden door het populisme. Uit onvrede, maar men realiseert zich niet dat het onder het populisme niet (!) beter wordt. Er bestaan namelijk een hoop andere gevaren; meer armoede, slechtere omstandigheden, economische achteruitgang, en niet in de laatste plaats nationaal socialistische geluiden. Het volk is dan niet meer aan de nacht, maar wordt misbruikt door de macht. Populisme roept veel, maar komt niet met juiste antwoorden, als ze al met (reële) antwoorden komen. Populisme is een grote vorm van machtsmisleiding.
Huidige regeringen doen het niet goed. Of het wel of niet goed gaat, ze doen het niet goed. Dat is een nieuwe definitie geworden. Waar komt dat vandaan? Deels een gevolg van de democratie en het democratisch proces. Maar ook omdat het idee bestaat dat iedereen overal verstand van heeft. Laat ik een ieder uit de droom helpen; we hebben niet van alles verstand. Nee, eigenlijk hebben wij nauwelijks verstand van het regeren. Meningen wel, gevoelens wel, maar verstand,... Echt niet! Niets is complexer dan regeren. Dat blijkt, want schijnbaar doen de professionals het niet goed. Trump zegt Amerika weer werk te bieden..., wanneer je naar de laatste acht jaar kijkt staat Amerika er qua werkgelegenheid uitstekend bij. Kan bijna niet beter. Zo zijn er meerdere beweringen van Trump, die niet haalbaar zijn en/of niet stroken met de feiten. Gaat dat ook niet op voor de politiek van Wilders? Zeker. Wat Wilders zei over de Marokkanen is opstokerij en op geen enkele wijze uitvoerbaar. Zei Trump ook niet zo iets over Mexicanen? De eigen economie groot maken, maar de motor eruit halen... Daar lijkt het op. Trump, Wilders, le Pen, al die populisten.
Wat daarbij ook opvalt is dat Wilders en Trump ego's zijn. Jongens met een vlotte babbel, maar waarbij het vooral (en alles) om zichzelf draait. Nergens anders om. In feite zijn het mannen met dictatoriale wensen, zoals bijvoorbeeld in Turkije aan de hand is. Mannen die slim genoeg zijn om te zorgen dat op democratische wijze de democratie wordt afgeschaft....
Hoe blind is het volk dit alles te doorzien? De ontwikkelingen zijn zeer zorgelijk. Ziet men niet dat het hier grote ego’s betreft, die helemaal niets ophebben met het volk, maar alleen met zichzelf? Kijk naar Trump. Wat die man flikt wordt grotendeels geslikt; het behoud van de Trumptower, schoonzoon in de regering en al zijn zakelijke belangen tijdelijk weggezet bij zijn zoons. Een puissant rijke man, die er zogenaamd voor alle Amerikanen is. Een keiharde zakenman, maar totaal geen politicus. Dat is Wilders natuurlijk wel. Hij is niet rijk, maar wel een politicus, dus wellicht nog geraffineerder.

Maar wat wil het volk nu eigenlijk? Geloven ze de aangeprate bedreigingen? Ja, want nepnieuws en indoctrinatie werken erg goed in deze digitale wereld van het wereld wijde web. Iedereen heeft toegang tot informatie. Wereldwijd! Men leest en ziet alles. Er is alleen een probleem…, alles wat je leest moet je controleren. Des te meer je leest des te meer moet je checken. En daar is juist de crux. Men leest en neemt het aan voor zoete koek, wanneer dat wat ze lezen bevalt. Men checkt niet of onvoldoende en laat zich vele feiten aanpraten. Maar het zijn helemaal geen feiten. Het is nepnieuws (vast het woord van 2017). Nieuws moet je altijd controleren. Wanneer je dat niet, ben je makkelijk manipuleerbaar en dat is wat je ziet waar de populisten erg goed in zijn, maar dus ook gevaarlijk. Zoals ik eerde zei dat in Turkije men democratisch kiest de democratie af te schaffen… te erg voor woorden toch? Maar wat gebeurt er momenteel in Polen? En hoe gaat het in de USA? Trump heeft al accounts afgesloten. Zijn mensen nu echt zo blind? De vrees is dat dit inderdaad het geval is. Macht aan het volk is niets anders dan de macht aan je zelf geven, en dat is waar populisten heel erg goed in zijn. Dat is ook het grote gevaar van diezelfde populisten. En de vraag is, of de democratische stelsels wel opgewassen zijn tegen de kracht van dit soort populisten. In Rusland duidelijk niet, maar ook in meer westerse landen zie je dat democratie op dergelijke wijze risico loopt. Een groter risico, dan men zich blijkbaar realiseert. En helaas zijn er ook altijd genoeg hielenlikkers om de populisten bij te staan. Tuurlijk, zielige figuren, die anders niets bereiken, maar met heulen gaan zij iets betekenen… Heeft de geschiedenis niet al dit soort voorbeelden getoond? Helaas wel. Kijk maar naar WO2…

De populisten vertellen wat niet goed gaat. Daarom dat ze het hebben over de vluchtelingenstromen, asielzoekers en alles wat lijkt op bedreigingen. Maar hoe goed hebben we het eigenlijk in onze westerse maatschappij? Wel, over het algemeen verdomd goed! En daar waar het niet goed is ligt het puur aan de interne politiek. Want, je kan altijd ontdekken waar het niet goed is.
Kijkend naar mijn eigen situatie, in Nederland, kan ik zeggen dat het hopeloos is. Mijn geld ben ik kwijt, mijn werk, maar ook mijn perspectief. Ga ik daardoor zo’n populist aanhangen? Ben je gek! Dan wordt het nog erger, want zij kunnen vrijwel niets waarmaken van wat zij aandragen. Nee, ik probeer via andere wegen te hopen en te werken een beter leven te krijgen. Natuurlijk is dat moeilijk, maar daarbij realiseer ik mij dondersgoed dat mijn situatie nog steeds een situatie van een minderheid is. Wel van een te grote minderheid, maar het blijft een minderheid. En deels ligt het aan de politiek, maar ik wijs ook naar de banken. Nee, met een beetje nadenken is het populisme echt geen oplossing voor mijn situatie. Die moet van elders komen.
Misschien daarom ook dat ik zo bevreesd ben voor dat populisme. Trump nu als president van de USA vind ik doodeng! Wat er dit jaar in Europa kan gebeuren met de verkiezingen vind ik angstaanjagend. Ik kan er niet voldoende voor waarschuwen, wetende dat het spreken tegen stoelen is. Men zal toch niet luisteren, maar ik blijf idealist en blijf mijn woorden verspreiden. Misschien ben ik wel angstiger voor de komende tien jaar, dan ik was ten tijde van de Koude Oorlog. Als een prediker zal ik van mij laten horen.

Ondertussen moeten we aanzien en afwachten. Misschien, heel misschien bereik ik een enkeling die mijn stuk honend leest en uiteindelijk toch de waarde er van in ziet. Iemand, die toch de rede laat terugkeren en ontwaakt. Eentje misschien… Onthoudt; we hebben het goed in deze (westerse) wereld, in deze tijden, in deze maatschappij. Trap er niet in…, en laat het je niet ontglippen omwille van een enkele machtswellusteling die veel praat, maar feitelijk weinig zegt. Met Trump zijn we te laat, en is het afwachten. Toch zien we in zijn eerste dagen al wat een wolf in schaapskleren hij is. Alhoewel, de oplettende kijker zag natuurlijk al eerder dat deze man een boertige beledigende discriminerende egocentrische wolf is. En voor de mensen in de States: sterkte de komende tijd!

maandag 7 december 2015

Arme Hollanders

Ach, arme Hollanders... Zo waar, het is nieuws! Een op de vijf gezinnen kan het financieel niet meer bolwerken. Hoge woonlasten en hoge zorgkosten tegen over lagere inkomsten. Een op de vijf, dat is 20 (!) %. We hebben het nog niet eens over de groeiende kloof tussen arm en rijk, want tegenover die groeiende groep armlastigen is een kleine groep die rijker en rijker wordt. Nee, nu hebben wij het even alleen over de armoede. En het NIBUD roept uit dat het nu toch echt te gek wordt en wijst richting politiek. Dat vraag ik mij ten dele af, daar ik van mening ben dat ook de commercie zeker schuldig is. Maar, hoe is het mogelijk en vooral, hoe heeft nederland het zo ver kunnen laten komen? In 2010 ging het bij mij mis. Hoge woonlasten, daling van inkomen, tot begin 2014 naar nul! Ja, een ieder leest het goed, ik krijg geen cent meer. Dank zij de regeltjes. En ondanks dat ik niets meer ontving diende ik wel de WOZ te voldoen. Immers, ik had eigen vermogen..., een onverkoopbaar huis. Tenminste, op dat moment. Ben ik dan toch eindelijk trendsetter? Meestal loop ik juist achter de feiten aan en ben ik vooral een laat bloeier. Dit keer helaas dus niet

De hoge woonlasten. Huur, of hypotheek, energie, en verzekeringen. De hypotheek was, voor de financiele teloorgang, al ongeveer eenderde van de inkomsten. Door het ruime inkomen, nog prima op te hoesten. Vervolgens was er een hoge nota van energie en inderdaad de ziektekosten. Met de belastingen en verzekeringen waren wij tweederde van ons maandelijkse inkomen kwijt aan vaste lasten. Vergeet daarbij ook niet de hoge kosten voor de moderne media, waar je tegenwoordig ook niet aan kan ontkomen. De ziektekostenverzekering was erg hoog. Ja, extra bij verzekerd, maar wel noodzakelijk, gezien het medische verleden. Na de financiele teloorgang waren de vaste inkomsten te laag. Immers de vaste lasten zaten nog op tweederde van het oude inkomen, maar het nieuwe inkomen was een kwart van het oude inkomen. Een rekeningsom is overbodig om te bedenken dat je dan te kort komt.

Ook nu, wanneer ik in Nederland zou leven, wordt het leven geen taartpuntje. Een beetje huur (inclusief subsidie) levert 500 euro per maand, met de zorgkosten, verzekering, internet, mobile telefonie, etc., zouden we ook nu nog uitkomen (wanneer we het heel goedkoop proberen te doen) op zo'n 1000 euro per maand. Dan bleef er exact 420 euro over om van te leven...



De vraag is of het allemaal zo moet. Wij zijn uit Nederland vertrokken. Hopelijk tijdelijk, maar los daar van. En wat zien wij hier (inTurkije)? Om te beginnen de energie. Vorig jaar hadden wij een strenge winter. Over de hele periode betaalden wij gemiddeld eenderde van wat wij in Nederland het hele jaar aan energie (per maand) betaalden. Het kan dus goedkoper. Ik heb een turkse ziektekostenverzekering; minder dan eenderde van de Hollandse premie. Wij wonen voor 150 euro. Dat komt neer op krap 10% van ons inkomen. In Nederland zal dat al snel 30 tot 40% zijn. De gemiddelde Turk verdiend hier gemiddeld 900 euro per maand, maar woont voor tussen de 50 en 100 euro per maand. Het kan dus goedkoper.

Ook de meeste producten liggen hier qua prijs lager dan in Nederland. OP zich niet bijzonder, want men verdiend hier ook minder. Wel, misschien moet in Nederland ook het inkomen maar eens stevig naar beneden. Nu heb ik het over vergelijkbare kosten... maar er zijn ook veel internationale producten. Merkproducten van grote fabrikanten. Dan zou je denken dat deze producten overal even duur zijn... Niet dus. Bijvoorbeeld onze Tempur matrassen. In Turkije bijna een kwart van de prijs. En zo zijn er veel voorbeelden te noemen van internationale producten, die hier aanmerkelijk goedkoper zijn. Dan zijn er nog de medicamenten. Hier worden de verschillen echt heel groot. Een eenvoudige hoofdpijnstiller is hier ongeveer een kwart van de Nederlandse prijs. Ik praat over een merkproduct (Panadol). Andere medicijnen tonen dat de verschillen nog groter kunnen worden. Maar ook, een artsenbezoek in het ziekenhuis; drie keer langs de arts, een röntgen en een MRI scan, alles bij elkaar nog geen honderd euro. In Nederland kom je voor dat bedrag amper het ziekenhuis binnen. Al weet men dat over het algemeen helemaal niet. Hier moeten we het voorschieten..., vandaar.

Goed, een pot Calve pindakaas is hier duur, maar dat is dan ook wel een luxe product.



Het is dus helemaal niet vreemd, dat de armoede in Nederland toeslaat. En dat mensen een lager inkomen hebben heeft veelal te maken met ontslag. Niet met het feit dat de salarissen minder worden. Dat laatste is toch een optie eens te overwegen. Maar ook moeten de inkomens gemaximaliseerd worden. En wat te denken van een vast basis inkomen voor iedereen? Ik moet nu wachten tot mijn 67e. Dan heb ik weer geld. Tot die tijd ontvang ik niks. Leven inNederland wordt ons eigenlijk, financieel, onmogelijk gemaakt. En Turkije is best lekker, we willen hier ook zeker een tweede residentie behouden, maar we zijn hier ook maar buitenlanders. Ik ben Nederlander, daar liggen mijn contacten, mijn mogelijkheden op werk. Familie is in Nederland, kinderen. Noem maar op. We zijn geen avontuurlijk pioniers. Uit nood zijn wij hierheen getogen en merken steeds meer hoe het onmogelijk wordt gemaakt terug te keren. Maar of ons leven nu zo veel beter zou zijn, wanneer we destijds voor de kartonnen doos en het Leger des Heils gekozen hadden... Ik vrees dat onze situatie dan echt erbarmelijk was, terwijl wij ons nu in een situatie bevinden dat we een menswaardig bestaan kunnen leiden. De overheid zal er vast op gespind zijn ons voor onze keuze te straffen. Maar was het onze keuze, onze realiteitszin, of onze slimheid?

20% van de nederlanders leeft in financieel zwaar weer. Dit percentage zal alleen maar groeien. De boodschap aan de politiek ligt er, maar zal nog steeds niet door komen. Ook bedrijven zullen zich niets aantrekken van de trieste berichtgeving. Immers de kleine groep rijken wil toch alleen maar nog rijker en welvarender worden. Een aardige oplossing; alle Turken naar Nederland en alle Nederlanders naar Turkije... nee, doe dat toch maar niet. Inmiddels merk ik dat Turkije ook nog andere voordelen heeft. Dat zal wegvallen wanneer hier al die Hollanders komen. Blijf dus maar in Nederland, maar pik deze situatie niet. Bundel de krachten, treedt in verzet, maak de wereld eerlijker en leefbaarder (in Nederland)! Laat de 20% geen 30, of 40 worden. Laat die 5% extreem rijken geen 10% worden, maar laat dit richting nul gaan. Verdeel, matig, en respecteer het individuele leven! Respecteer niet langer de portemonnee. En voor ons gaat dan misschien de deur weer open, terug te komen... Hollanders kunnen dan hier logeren, wanneer wij in Nederland zitten. Kijk, dan help je elkaar.

donderdag 12 juni 2014

Kinderarbeid

bron: merelmaisan.nl
Laat ik voorop stellen dat ik tegen kinderarbeid ben. Ergens tegen zijn betekent echter niet altijd dat je het dan ook moet boycotten. Soms is het probleem heel ingewikkeld en kan een boycot juist een averechts effect hebben.

Kinderarbeid moet worden aangepakt. Wanneer je producten boycot die door kinderarbeid tot stand zijn gekomen is er of kans dat de kinderarbeid verschuift, of nog meer mensen in nog meer bittere armoede terecht komen. Wel geloof ik in het boycotten van bepaalde producten, maar ook dan alleen wanneer dit op hele grote schaal gebeurt. De strijd tegen de verkoop van bont is wellicht illustratief. Ondanks het verbod op verkoop van bont in Nederland wordt er nog steeds bont geproduceerd. Sterker, zelfs in Nederland zijn nog nertskwekerijen. De maatregelen tegen bont zijn te beperkt, waardoor het effect veel te gering is. Het verbod op het handelen in ivoor is wel zo goed als wereldwijd. Toch zie je hier een vorm van criminalisering. Dat restverschijnsel moet bestreden worden, maar is waarschijnlijk nooit helemaal uit te roeien.
Wat bont en ivoor met kinderarbeid te maken hebben is niet direct, maar het is wel een illustratie wat een boycot of verbod doet wanneer je het beperkt hanteert. En omdat kinderarbeid een mondiaal probleem is, moet het ook mondiaal worden aangepakt. Wel moet je ergens beginnen. Beginnen bij de individuele consument heeft relatief weinig zin. Dat is vooral symboolpolitiek. Het begin moet liggen bij grote (mondiale) bedrijven. Die moeten hun inkoopbeleid stevig aanpassen en bijvoorbeeld geen inkoop doen van door kinderarbeid geproduceerde producten. Maar ook dit is een eerste druppel op de gloeiende plaat. 
kinderarbeid in Nederland
bron: onderwijserfgoed.nl

Het belangrijkste element in het bestrijden van kinderarbeid ligt in de landen zelf en de politiek aldaar. Een eeuw geleden was er in Nederland ook sprake van kinderarbeid! Behalve het verbod op deze vorm van arbeid is er ook een sociaal stelsel gekomen en is de leerplicht ingevoerd. Wanneer je een Afrikaans kind de arbeid ontzegt staat daar niets tegenover. Er is vaak geen schoolplicht (en anders wordt dit nauwelijks gehandhaafd), en het ontbreekt aan goede sociale stelsels. Dat kind zal verder zakken in een situatie van bittere armoede en uitzichtloosheid. Dan voel ik mij een bruut wanneer dat kind in die situatie komt, omdat ik die producten die het kind maakt, niet meer koop.
bron: kinderarbeid5.webnodo.nl

Nee, ik boycot producten door kinderarbeid niet. Niet in zijn geheel. Er zijn grenzen. Kinderprostitutie moet echt de wereld uit. Maar goed, ik ga niet naar de hoeren, laat staat naar een kinderhoertje. Bovendien zie je hier steeds meer internationale aanpak. Een Nederlander die zijn leuter in een Thais kind stopt kan zelfs hier gestraft worden. Dat is dus een goed begin. Arbeid waarbij de integriteit van het kind (prostitutie en vormen van slavernij) aangetast wordt én arbeid met ernstige risico's voor de gezondheid moeten niet alleen heel snel geboycot worden, maar ook stevig worden aangepakt. Dat dit heel moeilijk is blijkt dagelijks. Kinderen in bepaalde mijnen bijvoorbeeld. Schandalig, maar hierbij zie je dat de markt in veel gevallen gecriminaliseerd is. Het betreft producten welke ik überhaupt nooit zou aanschaffen. Toch kan de internationale druk daar wel invloed op uitoefenen.

bron: zeelandnet.nl
Toch zijn er vormen van kinderarbeid waar je misschien helemaal niet zo een ophef over moet maken. Je moet ook niet door slaan en soms zijn het producten waarvan nauwelijks bekend is dat ook hier kinderarbeid aan de orde is. Zo heb je bijvoorbeeld de walnotenpluk in Turkije. Daar kan zeker het een en ander aan verbeterd worden, maar sociaal en cultureel schuilt hier niet zo heel veel kwaad in. Het moet wel in goede banen geleid worden, maar een algeheel verbod in deze lijkt mij weer te ver gaan. Ook kinderarbeid op boerderijen komt voor. Ook in Nederland. De wijze waarop het hier voor komt zie ik eerder als juist positief, maar dat komt door alle regelgeving en sociale aspecten, waardoor deze arbeid niet als misbruik gezien kan worden.

Tegen kinderarbeid is een te eenzijdige blik. Tegen kindermisbruik zal in principe iedereen zijn, alhoewel in bepaalde culturen de nood wetten doorbreekt. Het is duidelijk dat er veel mis is op dit gebied in de wereld. Het moet aangepakt worden. Alleen moet Nederland niet zo arrogant zijn het wel effe voor te doen en het heilige boontje van de klas te willen spelen. Kinderarbeid moet internationaal aangepakt worden, maar vooral in de landen zelf moeten een aantal regels en voorwaarden gecreëerd worden de kinderarbeid uit te bannen. Dat is voor mij de betekenis van vandaag: de dag van (tegen) de kinderarbeid.....


 
ook dit is kinderarbeid
bron: unicef.nl

donderdag 3 april 2014

De schaamte voorbij

bron: NRC.nl

Al vaker heb ik geschreven over de crisis en dat ook ik hierdoor geraakt ben. Inmiddels lijkt er sprake te zijn van een vrije val. Geld om te eten kan ik niet meer opnemen. De bank blijft de hypotheek afschrijven. Ook betekent dat ik vanaf nu geen rekening meer kan betalen. 
In februari ben ik naar de bank gestapt. Door de snel veranderde omstandigheden heb ik gevraagd enkele maanden geen hypotheek te hoeven betalen. Het huis staat te koop en natuurlijk heeft de bank recht op haar tegoeden. Maar het inkomen is zo achteruit gegaan, dat er ruimte nodig is om een oplossing te zoeken. Al lastig want het huis verkoopt moeilijk en werk verkrijgen lijkt ook een gebed zonder einde. Toch, wanneer we ons huis (wel snel) verkopen zijn we in principe uit de problemen.
Via het gesprek met de bank is de speciale afdeling op mij gezet. Als eerste moest ik mijn huis laten taxeren. Met enige dreiging snel te betalen ontving ik de rekening; 342 euro. Dus betaald.
In maart werd de hypotheek afgeschreven. Ik baalde daar van, maar goed. Ook kreeg ik een brief waarin vermeld stond dat de automatisch incasso van de hypotheek was opgeheven. In maart hebben we de eindjes aan elkaar gebonden en zijn de maand doorgekomen. Vanuit de bank zou er op 1 april en budgetcoach langs komen. Nog even de laatste uitdraai van mijn afschriften doen. Ik schrok... De bank had toch weer de hypotheek afgeschreven en we staan meer dan vijfduizend euro rood. Met een inkomen van 1300 per maand is dat dus niet meer recht te trekken. 
Tot nu toe wist ik keurig alle verdere rekeningen te betalen. Dat is nu over en plots zitten we in een vrije val. Ik ben e letterlijk heel ziek van. Misschien is het een foutje van de bank, maar het feit dat je geen geld hebt om te besteden is duidelijk niet hun probleem. Nee, de bank zorgt goed voor zichzelf. Eerst donderde de banken ons in de crisis, moest iedereen zwaar meebetalen ze te redden, en nu ben je totaal oninteressant voor de bank. Ze laten je gewoon barsten uit angst hun geld niet te krijgen.
Met de budgetcoach bleek er wel iets te bezuinigen, maar nauwelijks meer dan 200 euro. Nee, zonder hypotheek komen we misschien net 200 te kort... Met de hypotheek dus 2000. Iedere maand. Per maand loopt niet alleen onze schuld met dit bedrag op, maar kunnen ook geen rekeningen meer betaald worden en is er dus geen geld voor levensonderhoud.

Het voelt kut dat je na zo'n 34 jaar noeste arbeid, buiten eigen schuld om, in zo een situatie terecht komt. En waar is onze welvaartsstaat, waar we zo groots op zijn? Mijn jongste broer ging met 55 in de VUT. Dat bestaat niet meer. Hij is met pensioen met 65, en een paar maanden. Ik moet door tot 67. Omdat Reina WAO ontvangt hebben wij verder geen recht op aanspraak op wat dan ook. De WAO levert niet zoveel op. Maar ik? Ik maak nergens aanspraak meer op. Eigen huis met overwaarde en al een inkomen.

Wanneer er niet heel snel iets gebeurt worden gevolgen erger en ontstaat er een groot isolement, waarbij de perspectieven verder af zullen nemen. Geen vervoer, helemaal geen kans op werk. Geen telecommunicatie en internet straks. Hoe moet je in dit leven dan overleven? Ik weet het niet meer. De afgelopen maand heb ik ongeveer (weer) vijftien sollicitaties de deur uit gedaan. Nul op het rekest. Dat gaat al drie-en-een-half jaar zo. De perspectieven verdwijnen als sneeuw voor de zon.
We proberen creatief te denken. Reina heeft het voorstel het huis en inboedel te verhuren en ergens goedkoop onderdak te zoeken. Klinkt goed, aantrekkelijk zelfs. Alleen ook dat kost, en we hebben geen cent. Bij ieder idee speelt dat een rol. Maar je loopt alleen maar achteruit. Geen initiatief lukt, geen idee is handen en voeten te geven. Ik baal daar van. Reina is strijdbaar en heeft bruisende ideeën, maar telkens moet ik dat vanuit mijn rationaliteit negatief benaderen. Dat doet pijn. Mijn strijdbaarheid is geslonken en voel mij vooral wurm. Toch houd ik mij vast aan het enthousiasme van Reina en haar kracht.

Los van de omstandigheid staat de bank centraal. Een beetje coulance, beetje medeleven iets minder angst hun geld niet te krijgen en wij kunnen wél constructief aan onze toekomst werken. Wij hadden een huis met ruim 250000 overwaarde. Hadden, want een ton overwaarde hebben we al ingeleverd. Gaat het zo door is er zelfs kans dat we met een restschuld blijven zitten. Met dank aan de hebzucht van de bank. 
De onzekerheden van het leven heb ik inmiddels aan den lijve ondervonden. Van een lekker leventje, met normale zorgen in hoog tempo naar de onderste laag van de maatschappij. Het ligt zó dicht bij elkaar. En nogmaals, wij zijn niet de enige in deze situatie. De gedwongen huizenverkoop is nog steeds stijgende. De staatsschuld is onder de drie procent, economisch zijn de berichten positief. Ondertussen storten nog heel wat mensen een afgrond in. Waar komt onze welvaart, de verbeterde economie terecht? Ik weet het niet. Het voelt als heel hopeloos. Tot de bank haar menselijke kant laat zien. Dan zijn er weer kansen.

In de serie Arm en Rijk van de VPRO was laatst India aan de orde. De rijken daar bekommeren zich totaal niet om de bittere armoede daar. Daar verschuilt men zich achter het kastensysteem en religie. Maar ook in ons eigen land lijkt men zich steeds minder te bekommeren over hen die het slecht gaat. En dat terwijl velen morgen het zelfde kan overkomen! Dat maakt dat ik mijn schaamte voorbij ben. Dit moet gewoon geopenbaard worden. Lang heb ik mij geschaamd… Nu is dat over.

Maar, bij alle ellende, wel een mooi ding. Gisteren hebben de buren ons eten gegeven. Met een fles wijn er bij. Dat doet goed, dat geeft een warm gevoel. Ook dat bestaat nog.



vrijdag 7 juni 2013

Achter de Voordeur......


Recent stond een artikel in de krant over de armoede in Italië. Daarbij werd een mevrouw (psychologe) geciteerd, die aangaf eigenlijk altijd een onbezorgd leven te hebben geleid, en nu en zo totaal andere realiteit te ervaren. Zij legde de schuld bij de corruptie aldaar.

In Nederland zien we ontwikkelingen die er toe nopen toch een vergelijk te trekken. In hoeverre in Nederland de schuld bij corruptie te leggen is laat ik buiten beschouwing.  Feit is wel dat wij een vreemde regelgeving kennen, althans een regelgeving met vreemde gevolgen, die eigenlijk niet passen binnen een hoogconjunctuur, als waar wij in leven.
Vandaag blijf ik dicht bij huis… mijzelf. Na een dienstverband van 26 jaar stond ik opeens op straat. 26 jaar heb ik gewerkt voor een werkgever. Binnen de organisatie heb ik meerdere functies bekleed en rollen ingenomen. Een baan in de zorg. Zo rond het jubileum van mijn 25 jarig dienstverband… nee, een jaar of twee er voor, dacht ik wel goed te zitten. Een lang dienstverband in de zorg, dat is wel uit te houden tot het pensioen. Behalve mensen in de zorg ken ik dit gedachtegoed ook van veel ambtenaren en werkers in het onderwijs. Die laatste categorie is een wat lastiger verhaal, vooral door de vele soorten onderwijs. Maar als ambtenaar of in de zorg zat je wel goed. En ja, ik leidde een onbezorgd leven. Hard werken, maar gepaste luxe.
Tot de wereld opeens heel anders blijkt te zijn. De sector waar ik werkte was geen corpsbusiness meer. We werden “verkocht” aan een semi commerciële organisatie. Weg was mijn werk, want die organisatie kon niet bieden (of wilde het niet) wat ik deed en waar ik goed in was. Het gevolg dat ik er na ruim een half jaar uit lag. De WW in. Op zich al een vreemde gewaarwording, maar goed. Dan de eerste klap; het salaris. Mooie uitspraken van 75% en dan 70% van het laatste verdiende salaris, maar met mijn nieuwe netto inkomsten kon ik de rekensom niet maken. Bij navraag bleek dat het percentage over een ander brutosalaris berekend werd, dan wat iedere werknemer normaliter als brutosalaris kent. En vervolgens diende ik ook nog mijn ziektekostenverzekering voortaan zelf te voldoen. Een grote inkomensval, en die 70% lijkt dan een lachertje.
foto: GroenLinks Rotterdam
Vervolgens is er crisis. Ik ben de jongste niet meer en de werkloosheid steeg. Inmiddels heb ik al heel wat gesolliciteerd, maar je wordt vrijwel niet eens uitgenodigd. Vreemd, want je voldoet regelmatig aan alle eisen en competenties. De tijd vordert, en langzaam komt de tijd dat ook de uitkering stopt. In mijn geval maak ik geen aanspraak op de WWB.

Ja, ik woon in een mooi huis, in een mooie straat. Voor de deur een BMW Touring. Het ziet er allemaal mooi uit. Maar, achter die voordeur speelt zich een ander verhaal af. Centen die je drie keer om moet draaien, veel dingen die je niet meer kan doen en het gevoel met je rug tegen de muur te staan. Van het UWV kan je weinig verwachten. Niets eigenlijk, behalve dreigementen wanneer je niet geheel aan hun regeltjes voldoet. De bank… Mooie reclames, cliëntvriendelijkheid, maar in de praktijk geeft de bank niet thuis. Er valt niet te praten en het treffen van een regeling is niet aan de orde. Wel halen ze iedere maand je hypotheek rente van je rekening. Dat er dan geen geld is om te eten, interesseert ze geen ene reet. Als zij hun centen maar hebben. En dan komt de spiraal steeds meer in zicht. Je kan een rekening niet betalen, en het schuift op. Broekzakvestzak politiek houdt je nog enigszins overeind, maar het eind komt steeds meer in zicht.
Maar hoe kan je het uitleggen? Ik woon toch mooi? Ik heb toch een auto? Ja, ik heb alles, en misschien wel te veel. Maar ik kan er niks mee, want zelfs spullen verkopen is momenteel een crime.
 
ja, dit is ook Italië 
Eigenlijk schandalig hoe de overheid en het bankwezen (maar ook de verzekeringen) hiermee om gaan en dan herken ik het verhaal van de mevrouw uit Italië helemaal. Je komt in een vreemde wereld. Een wereld die de jouwe niet is, die je niet begrijpt. Het maakt soms ook heel erg moedeloos. Je wilt niet zeuren, niet klagen, en je rug recht houden. De buitenwereld begrijpt je toch niet. De houding van de banken en overheid is misschien wel te vergelijken met de corruptie in Italië. In feite zijn het boevenpraktijken. Miljoenen worden weg geflikkerd in de Fyra, en tal van andere zaken. De economie ligt op z’n kont en ze gaan verder bezuinigen. De banken blijven flink sponsoren, maar hun klanten, daarvoor geven ze niet thuis. En met zijn allen blijven we het maar pikken.

Ik weet de situatie achter mijn voordeur. Ik ken er nog een paar achter andere voordeuren. En soms is de situatie echt heel erg schrijnend. Maar bijna niemand die het er over heeft. We verstoppen ons er voor. Met z’n allen.
Wel moet ik zeggen, dat mijn situatie misschien toch iets anders is. Ja mijn uitkering loopt binnenkort af. Maar ik heb ook perspectieven. Ik werk daar keihard aan en misschien gaat het lukken. Zelf blijf ik daarom positief, maar bij heel veel mensen is het erg donker achter de voordeur, en lijkt een lichtknopje ver te zoeken…



donderdag 8 november 2012

Zes miljard!


6 miljard... Sta er eens even stil bij hoeveel dit is. Wanneer je het over 6 miljard dollar hebt praat je over heel erg veel geld. Daar kan je heel veel mee doen. Als individu is het een niet bevatten bedrag.

Nou leuk, maar wat wil ik er mee? Ik niks, maar is wel bekend dat dit het bedrag is dat de Amerikaanse presidentsverkiezingen gekost heeft? Is het niet buiten proportioneel? Wat mij betreft wel!
In deze tijd is het niet verantwoord zo veel aan verkiezingen uit te geven. Natuurlijk moeten verkiezingen goed voorbereid worden en kost het geld. De andere kan is dat ik van mening ben dat je bewust met dit soort uitgaven om moet gaan. Sterker, met verkiezingen moet je een evenwicht zoeken tussen het op een juiste wijze je boodschap verkondigen en zuinig aan doen.
Al dat geld komt ergens vandaan. Kijk je naar de States zie je dat het land nogal wat armoede kent, veel Amerikanen kunnen de hypotheek niet betalen, het sociale stelsel is niet denderend en er is een tekort van 15 biljoen ( een bedrag wat nog minder te bevatten is) .
En wat is het resultaat? Barack Obama blijft zitten. Mitt Romney mag van zijn oude dag gaan genieten in een van zijn 16 huizen. Er is niet zoveel veranderd, behalve dat er 6 miljard door gejaagd is.  Goed, in het congres zijn wel wat verschuivingen. Zo is er een vrouwelijk congreslid die heel prominent aangeeft dat zij lesbisch is. Een vooruitgang, maar in mijn ogen geen 6 miljard waard.

Dat ik blij ben met Obama steek ik niet onder stoelen of tafels. Dat ik Amerika een verkeerde staat vind evenmin. Ik weiger al enkele jaren naar dat land te gaan. Een reis naar Costa Rica betekende een tussenstop in Miami. Ik wilde niet via dat land, maar het gebeurde. Een overstap van twee uur. Al die tijd ben ik bezig geweest langs de douane te gaan... Voor en simpele overstap! Eerst de USA in, en gelijk er weer uit. Sacherijnig douanepersoneel en erg miereneukerig en vooral inconsequent. Mocht ik de eerste keer mijn aansteker wel houden, dat ik het land uit ging weer niet...(overigens was dat inleveren op de terugreis). Een grapje maakte dat ik bijna werd aangehouden en ik stond bijna in mijn onderbroek. Een raar land en rare mensen.

Maar nu hebben we het over Obama. Hij mag blijven, en stemt iets positief. In idee geval is de angst dat Romney daar gaat zitten afgewend. Moet er niet aan denken; een razende stier die overal oorlog en verderf zaait. Een Bush kloon, alleen eentje die z'n uiterlijk wel mee heeft.
Een ding hoop ik toch echt; dat men in Amerika voortaan iets gezonder met haar geld om gaat wanneer het verkiezingen betreft. Mik de volgende keer eens op 600 miljoen. Dan bezuinig je al 90%... Of in ieder geval 5,4 miljard. ten minste als mijn berekening klopt, wat lastig is met deze astronomische bedragen.... Een goed begin. Overigens voor dat geld kunnen wij hier de Hofgeestlijn aanleggen. Toch maar eens een briefje aan Obama schrijven. Ongelofelijk dat er hier mensen zijn die 72 miljoen verkwisting vinden voor de HOV. Maar volgens mij zijn dat mensen die, wanneer ze in de States woonden, op Romney zouden stemmen. Dat zegt dus al genoeg. Duidelijk is weer eens hoe enorm krom onze wereld is. Krom en onrechtvaardig. Misschien wat vroeg, maar bij deze die ik graag een oproep aan Obama en alle Amerikanen. Zorg over vier jaar voor een budgettair plafond van 600 miljoen voor de verkiezingen.... Moet kunnen.
veel geld... en nu alvast sparen voor 2016?

vrijdag 17 augustus 2012

Zwaar weer

Waar gaat het naar toe? We moeten langer werken, maar er zijn minder banen. Banken stoppen veel geld in reclame, maar de klant wordt steeds meer aan banden gelegd. In de sport gaat veel geld om, maar iets meer belasting betalen wordt geweigerd.

Er zijn nu ongeveer 75000 vacatures, meer dan 500000 werklozen. Enkele jaren geleden waren dit er rond de 300000. Er zijn dus ruim 125000 minder banen. Doordat we langer moeten werken zijn er juist meer banen nodig. Dat we op de 700000 werklozen uit gaan komen is eerder een voorzichtige schatting, dan overdreven negativisme.
De politiek wil de duur van de werkloosheidsuitkering verkorten. Dat bij een toename van werklozen (vooral door afname van banen) is erg in strijd met elkaar. Mensen zijn straks eerder klaar met de uitkering, maar hebben minder kansen. Het effect zal een sterkere tweedeling in onze maatschappij creëren. Daarbij zijn het kleine aantal grootverdieners over het algemeen erg weinig maatschappelijk betrokken. Meer belasting willen ze niet betalen. Meer geld verdienen ze wel (alhoewel het percentueel wel langzamer gaat).
En dan nog de rijken, waarbij je heel veel vraagtekens kan zetten. Bijvoorbeeld de voetballers. Een aantal verdienen irreëel veel voor een potje voetbal. Ze worden nog arrogant ook en willen nog meer verdienen. Maar wie betaald die sprot eigenlijk allemaal? Juist: sponsors. En die sponsors ontvangen geld van de klant, waardoor producten weer duurder worden. In sommige gevallen kan je kiezen voor andere producten. In een aantal gevallen wordt dat lastiger. Bij banken bijvoorbeeld. Je moet tegenwoordig allemaal een bank hebben. Banken stoppen veel geld in sponsoring. Van jou geld sponsoren zij de sporters die weer veel geld opstrijken. Maar wanneer jezelf bij de bank aanklopt, geven ze al heel snel niet thuis.
Ziekenhuizen en de bedrijven die medicijnen maken. Toren hoge kosten. Meer efficiëntie in de medicijnen fabricage en ontwikkeling bespaart al zo’n 5 miljard! Maar de kosten van ziekenhuizen lopen de pan uit. Onder andere door kosten die vergoed worden, maar niet feitelijk worden gemaakt (de DBC; diagnose behandel contracten). Vergeet niet het vele geld wat bij zorgkantoren aan de strijkstok blijf hangen.

Wanneer we al dit geld, al deze verkwisting eens bij elkaar op tellen… dan zijn we al aardig uit de problemen, wanneer hier eens het mes goed in gaat. Door het mes erin te zetten kunnen banen gecreëerd worden. Het leven wordt beter betaalbaar en het ravijn tussen de armen en rijken wordt meer een dal.

In de politiek wordt nu van alles geroepen, want we gaan kiezen. Iedere partij geeft aan dat zij dat en dat gaan regelen. We weten nu al dat het niet zal lukken. Ze geven niet aan waar ze naar streven, maar ze zeggen dat zij dat en dat gaan realiseren. In Nederland moeten altijd compromissen gesloten worden, daar er geen partij zal zijn die in z’n eentje een ruime meerderheid verwerft.  Maar over de compromissen hoor je ze niet. De hakken in het zand, tot het anders wordt. En het wordt anders, en dan zie je de ware geest van de partijen. Dan zie je hoe ver zij gaan met hun compromissen. En vrijwel niemand die hier in het stemhokje bij na denkt. Nee, want ze zullen het wel even regelen. Niet dus, en het gebeurt niet. Nooit. En daarom worden de echte problemen ook nooit goed aangepakt. En nu wordt dat wel eens echt nodig, want wanneer je jezelf afvraagt waar dit naar toe gaat: naar de verdoemenis. Met ups en downs hebben we al zestig jaar relatieve welvaart gekend. We hebben gevaren op luchtballonnen. Sommige zijn ontploft (ICT ballon, World Online bijvoorbeeld), maar steeds konden we de klappen opvangen en bleven wij in redelijke welvaart. Maar, dit houden we niet vol. Nu zijn we echt aan het afzakken, en niemand die hier reële in durft te zijn. Als politieke partij zal je met dit soort boodschappen de kiezers immers wegjagen, want niemand wil aan deze sombere realiteit. En ook dat draagt weer bij aan de teloorgang. We denken ons rijk. Een enkeling (relatief) zal er baat bij hebben, maar wij realiseren ons onvoldoende dat straks een grote meerderheid zwaar in de problemen komt. Wanneer een aantal grote zaken niet structureel aangepakt worden en dat niet durven, hebben wij dat echt aan ons zelf te danken. De tijd van dromen is voorbij… tenminste de dromen, zoals we gewend zijn. Het wordt tijd voor nieuwe dromen. Misschien moet er een nieuw idealisme geboren worden. Een variant tussen het kapitalisme en het marxisme. Allemaal minder, maar relatief goed. Nu eens even niet streven naar meer en beter, want we hebben het al zo enorm goed. We moeten nu gaan kijken hoe wij ons pijl kunnen vast houden. Helaas is onze hebzucht het, die ons ingeeft nog steeds naar meer en beter te willen. Een menselijke eigenschap, maar wel killing.

Ja, soms word het mij allemaal te veel. Ik begin op zo’n moment aan te komen. Je zou er haast depressief van worden. Ik ga het anders doen. Ik ga mijn batterij even opladen. Ergens anders. In een andere wereld. Een wereld waar het goed is, waar ik even echt niet meer hoef, maar waar ik tevreden kan zijn. Even nergens aan denken, maar gewoon genieten. Vakantie heet dat. Ik heb het nodig. Anders wordt ik misschien wel depressief en ga ik de staat nog meer kosten. Dat wil ik niet. Dus, ik ga even op vakantie. Ik spreek u in september wel weer…

meer dan 500000 werklozen !

Ja hoor, er zijn nu meer dan een half miljoen werklozen. Een groot deel 1/5 hiervan is 45 jaar of ouder. Laatst weer in het nieuws, dat de werkloze 55 plusser nauwelijks meer kansen op de arbeidsmarkt hebben. Individueel blijven zij positief, maar de kansen nemen zienderogen af. En wat zijn hiervan de effecten?

In de zorg zijn 17000 vacatures, maar ik word vrijwel niet uitgenodigd voor een gesprek. Ondanks dat ik voldoe aan de profielen ontvang ik boodschappen hier onvoldoende aan te voldoen in vergelijking tot anderen. Verbazingwekkend! In de handel zijn 20000 vacatures, zakelijke dienstverlening 12500 en in de industrie 10500. Zwaar onvoldoende om alle werklozen aan een baan te helpen. En er zijn twee groepen zwaar de klos. De jonge starters op de arbeidsmarkt en de oudere 55 plusser. Deze laatste zijn te duur en niet flexibel. Althans dat zijn de berichten die rond gaan. De jaren ervaring worden blijkbaar niet meer mee geteld en vooronderstellingen worden te veel voor waarheid aangenomen.

De verkiezingen staan voor de deur. De NOS heeft een rubriek: vraag het Den Haag. Ik heb hier een vraag gesteld over dit onderwerp. Ik schrijf er vaker over. De boodschap lijkt echter nog steeds niet door te komen.
Het gaat niet alleen over het feit dat de oudere werkloos wordt (vaak na heel veel dienstjaren), maar het gaat om de effecten. Immers het is niet alleen de werkloosheid. We leven in een dure (luxe) maatschappij. De overheid heeft grote woorden over het feit dat iedereen mee moet doen. Op dit moment wordt een grote groep uitgesloten! Het gaat economisch niet goed. Veel oudere werklozen hebben een eigen huis en andere vasten lasten. Daarom komen zij na, maximaal drie jaar ww, niet in de bijstand. Dan ontvangen zij niets meer. De hypotheek is niet meer te betalen. Maar, het huis verkopen lukt ook niet, want de woningmarkt is in elkaar gestort. Daarnaast is het beleid van de banken erg rigide geworden. Een hypotheek is nauwelijks meer te krijgen. Maar ook op andere gebieden zijn banken niet meer coulant en draaien zij de duimschroeven aan. Zelf ben ik nu twee jaar werkloos. Het wordt allemaal erg krap en steeds zwaarder. Zonder zicht op een goede uitkomst. Zonder dat ik er vat op krijg of er echt iets aan kan doen. Ik heb mij al eerder geërgerd aan de woorden van minster Kamp. Aan de ene kant ben en blijf ik hoopvol. De andere kant is juist somber, wanneer ik teveel denk aan de realistische gevolgen. Straks tel ik niet meer mee. Maar niet alleen ik, nee een steeds groter wordende groep. Maar ook een groep die hard gewerkt heeft onze maatschappij op te bouwen. Als grof vuil wordt je aan de kant gezet. Oudere pensioenengerechtigden hebben het al zwaar, maar de generatie daaronder komt al op jongere leeftijd in een zelfde zwaar weer. Het komt op het nieuws, het wordt gemeld en er wordt over geschreven. Oplossingen worden echter van geen kant geboden. De politiek ziet het niet als item.
Vreemd, want we hebben het hier niet alleen over een relatief grote groep (die steeds groter wordt), maar ook over een groep met een relatief groot economisch belang. Blijkbaar stevent de politiek wederom af op grote economische achterstand en zal Nederland over enkele jaren weer horen tot de armste landen van Europa, zoals begin 19e eeuw. We zijn hard op weg, maar we sluiten onze ogen en kopen liever een nieuwe I-pad, televisie, of een andere getgad. Sluit die ogen maar, en  zak in de armoede. Dat is nog mijn enige troost. Niet alleen ik zak af naar diepe dalen, de hele samenleving zal volgen. Tenminste wanneer er niets gebeurt en de politiek niet wakker wordt. Ik houd mijn hart vast.

donderdag 19 april 2012

Nederland gaat Griekenland achterna!

Nederland over tien jaar
Vroeger dacht men aan eten, onderdak en overleven. Die tijd zijn wij voorbij. Nu zijn wij bezig met poen. Poen en nog eens poen. We besteden het, maar krijgen er steeds meer een te kort van. Wij besteden steeds meer. Nederland gaat bezuinigen en binnen een jaar zullen wij dezelfde status als Griekenland bereiken.

Het doet mij denken aan een hoorspel, dat ooit in Amerika op de radio was en zo echt over kwam, dat er paniek ontstond. Maar hoeveel paniek zit er nu in de Nederlander? Niemand die het meer begrijpt, maar weinigen die zich gerustgesteld voelen. Waar gaat dit naar toe? En waarom loopt Nederland niet in de tred van Duitsland?
Er is sprake van een economische teloorgang, er moet extra bezuinigd worden, met angst en beven wachten wij de resultaten uit het Catshuis af. Werkloosheid stijgt. Huizenmarkt is vrijwel volledig gestagneerd. Deelnemers bij voedselbanken verdubbelen bijna.

Toch geld het niet voor iedereen. Door de eeuwen heen kennen wij een verschil tussen rijk en arm. Soms heel erg groot, soms wat kleiner. Opvallend is dat in tijden van crisis en nood het verschil vaak weer groter wordt. Kijk naar Amerika… Superrijken,… maar ook superarmen. Nederland gaat dit steeds meer achterna. Daarbij is er sprake van een rare ongelijkheid. Kan je goed voetballen wordt je miljonair, kan je hele goeie meubels maken, of zeer goed metselen, blijf je zwemmen om het hoofd boven water te houden. Of je een harde werker bent, of slim, het maakt niet uit. De garantie tot rijkdom is de waanzin van ons allen.
villa van een zeer welgestelde

villa van een arme
Moeten wij terug naar een communistisch stelsel? Nee. Mensen zijn niet gelijk, wel gelijkwaardig. Dat uit zich ook in bijvoorbeeld inkomensverschillen. Veel van onze rijkdom is gecreëerd door de maatschappij zelf. De grote graaiers; we hebben het toegestaan. Wanneer je een televisieprogramma presenteert zit je er wel erg warmpjes bij. Maar wat is het verschil tussen ene journalist bij een krant en een presentator? Alleen dat je kop wel of niet op tv komt… o ja, en meestal een fors salarisverschil. Ik ken een kunstenaar die in een week tien doeken maakt en voor ieder doek al snel 10.000 euro vangt. Een andere kunstenaar is een maand bezig, en verdiend net aan 6.000 euro… is dat ene  nu meer waard, dan het andere? Zelf vind ik het laatste schilderij mooier… Dus, ik zal wel ouderwets zijn. Nee, er is een cultuur om werk mooi te vinden en dan worden de prijzen belachelijk opgedreven. Of het nu echt mooi is of niet, echt knap of niet.
Kanbier, modern en duur
Willink... nou ja, wel duur...

En zo zit onze poen wereld er tegenwoordig uit. Zo lang dat niet gaat veranderen… berg je dan maar het komende decennium en laten we hopen het vanaf 2023 weer iets beter te krijgen. Nee, er moet een echte verandering komen. Wel wordt er gesproken over een minimum inkomen…. Laten we nu eens echt de discussie aan gaan over een maximum inkomen. Voor iedereen, in heel Nederland. En ook een maximum privé vermogen! En niet volgens het aloude communistische idee… nee, er mag best verschil zijn, maar ga uit van het reële en beperk het daarop. Zelfs als ik heel erg luxe doe kan ik echt wel leven met een 2, 3 ton per jaar…. Alles er boven: naar de staatskas, of in een bedrijf en investeren. Ik denk dat ik dat idee toch maar eens verder ga uitwerken. Proactief heet dat? Dat zal mij worst zijn… maar zo zijn wij niet op de goede weg!
kunst... maar hoe duur?