500!!!

Het gaat niet over de FIAT 500, noch over de Quote 500, maar over de blog. Inderdaad, dit is mijn 500e (!) blog op blogspot... Dat betekent dat ik dus nogal wat geschreven heb, maar ook blijkbaar regelmatig wat te schrijven heb.

Natuurlijk heb ik een jaar lang iedere week een blog geschreven over het leven in Turkije om de "achterblijvers" te laten delen in mijn nieuwe leven. Met plezier heb ik dat gedaan, maar dat was ook wel een hele opgaaf en was niet rouwig na een jaar wat minder over het leven in Turkije te schrijven. Inmiddels heb ik niet zoveel meer te delen, of te willen uiten, over het leven hier. Het is een nieuw leven geworden, met positieve en negatieve kant. Net als mijn "vorige" leven in Nederland. Wel mis ik hier cultuur en een stuk reuring. En de slibtong!

Wanneer je 500 blogs schrijft zit daar absoluut "rotzooi" bij en van sommige verhalen heb ik misschien een vorm van spijt. Daar tegen over staat dat er ook een aantal leuke, boeiende en vooral ook goede verhalen bij zitten. Deels komt dat omdat er regelmatig geschreven vanuit en met emotie. De frustraties rond de politiek heb ik krachtig van mij af geschreven en niet altijd even netjes, noch tactvol. Maar goed, ik ben ook maar een mens.

Echt leuk vond ik de "dieren verhaaltjes". Het waren er niet veel en moeilijk te schrijven, alhoewel het wel iets was wat ik met veel plezier heb gedaan. En wanneer ik inspiratie heb zullen er vast nog wel eens bijkomen.



Veel van mijn blogs gingen over sociale onderwerpen. Misstanden in politiek, alweer vanuit diverse organisaties. De ongelijkheid op de wereld, het klimaat en milieu. Immers, ik denk dat ik wel een maatschappelijk betrokken persoon ben. Het nadeel is dat er reacties kwamen dat mijn blogs soms zuur, cynisch en negatief waren. Kritiek welke ik mij ook degelijk poog aan te trekken. Feedback is niet altijd leuk en soms terecht of met een kern van waarheid. De andere kant is, dat ik heb gemerkt dat ik juist door de relatieve afstand anders, en kritischer, kijk naar met name de Nederlandse samenleving. Door mijn verblijf in Turkije (en mijn persoonlijke ervaringen daar voor) ben ik anders gaan kijken, dan ten tijde dat ik nog volledig in Nederland leefde.



Natuurlijk hoop ik nog eens 500 blogs te schrijven, in de toekomst. Het zal waarschijnlijk wel in een wat trager tempo zijn en ook zullen er wis en zeker nieuwe onderwerpen de revue passeren. Een feit is dat ik blijf schrijven over de dingen die mij bezig houden, waaronder natuurlijk ook mijn fantasietjes, zoals de dieren verhaaltjes. Maar misschien dat ik ook gewone korte verhalen ga schrijven, die ik de blog toe vertrouw. We gaan het zien, bij leven en welzijn. In ieder geval bezit ik een zekere trots al zoveel te hebben geschreven, dat ik deze mijlpaal bereikt heb. En, over niet al te lange tijd behaal ik nog een feestelijk moment. Bijna zit ik op de 100000 lezers, die een of meerdere verhalen gelezen hebben. Ondanks dat ik schrijf voor mijzelf blijk ik ook anderen te boeien. Grappig is dat mijn herinnering aan Velserend (Openlucht zwembad in Santpoort) niet alleen heel veel lezers trekt, maar ook heel veel (leuke) reacties heeft opgeleverd. Ik hoop dat men blijft lezen en ik de lezer kan blijven bekoren. Nu eerst op naar die 100000 en daarna zien we wel verder. Iedereen alvast bedankt voor de belangstelling!

Kritiek

Met enige regelmaat word ik aangesproken op het keveren van mijn kritiek op Nederland, de Nederlandse overheid en diverse instanties. Soms word ik als "zuur" of "cynisch" bestempelt. Dat zet toch tot nadenken.
Ja, ze hebben wel degelijk gelijk. Ik poog wel minder mijn kritieken te uiten, maar recent had ik op Facebook toch weer wat opmerkingen over de Belastingdienst. Is mijn kritiek zo onterecht? Velen zijn van mening van wel en vinden dat de maatschappij, in Nederland, op zich goed geregeld is. Bij mijn overwegingen merkte ik dat ik pas vanaf 2013 met mijn negatieve uitlatingen begon. In eerste instantie rond onze politieke ervaringen. Ja, dat was schokkend voor mij, ik moest het uiten. Het moest kwijt. En daarna is alles in toch een zekere stroomversnelling geraakt.

Tot 2013 was mijn leven eigenlijk wel op orde. Ondanks dat ik werkloos raakte, tijdens de crisis, bleef ik optimistisch. Als zelfstandige ging ik aan de bak. Het was niet eenvoudig, maar het bracht voldoende voldoening. In eerste instantie, want in 2014 volgde het een en ander elkaar snel op. Daardoor kwamen wij in een situatie, die wij niet kenden. Een situatie waar ik tot dan toe alleen over las, op televisie zag, of van derden hoorde. Het was niet "mijn" wereld. Maar in 2014 werd het wel mijn wereld. Doordat er iets mis ging ontwikkelde zich een keten van misstanden en ongelijkheid. Van onrecht zelfs, in mijn beleving. Plots werden we persoonlijk geconfronteerd met (slecht) politiek beleid, slecht functionerende ambtenaren, leegzuigende banken, en noem maar op. Als zelfstandige werd het onmogelijk gemaakt, in ons huis konden we niet meer leven. Het besluit een deel van het jaar in Turkije te gaan wonen was een besluit om enigszins een menswaardig leven te kunnen leiden. In Nederland zouden we niet alleen verder afzakken, maar ook dakloos zijn. En dat terwijl je een eigen huis had.
Die opeenstapeling maakte dat ik mijn frustraties en kritiek moest uiten. Kortom, plots stond ik aan de andere kant. En wellicht daardoor zie je dingen anders. Misschien ga je er meer op letten. Inderdaad, voordien was ik altijd wel kritisch, maar niet in de vorm, welke ik vanaf 2013 uitte, ondermeer in diverse blogs.
En ja, sindsdien lijkt het niet op te houden. Iedere keer weer zo'n tegenvaller. Recent dat rare gedoe met de Belastingdienst. Voor 2013 bestond het niet, dat je als huurder geld krijgt van de overheid ter compensatie. En nu dringen ze het je op. En ondanks aangegeven te hebben, dat we het niet wilden, bleven ze door gaan te betalen... Tot opeens een terugvordering op de mat lag. Sorry, maar mag ik dan zo reageren? En nogmaals, in het verleden speelde dit soort zaken nooit. Ik betaalde keurig de hypotheek, alle maandlasten werden op tijd voldaan en niets was een probleem. We konden op vakantie, leuke dingen doen, maar natuurlijk moesten we ook opletten. Dat ging altijd prima.

Nu kunnen we niet op vakantie. In Turkije kunnen we redelijk leven. Geen gekke dingen doen, maar het is prima te doen. In Nederland leven we wel heel sober en kunnen we ons erg weinig veroorloven.   De tijd dat we in Nederland zijn moeten we de dubbeltjes wel omdraaien. Maar dat laat je niet zien. Er blijft altijd een zweem van schaamte over de relatieve armoede hangen.

Nee, ik sta nog steeds achter al mijn kritieken. Misschien had het soms wat genuanceerder gekund, of minder fel. Maar ik begrijp ook de kritiek. Zolang alles op orde is, is het verdomd lastig ons verhaal te begrijpen en helemaal om onze machteloosheid te voelen.  In ieder geval ga ik proberen (en dat gaat vast lukken) minder negatief te zijn. Alhoewel soms een discussie uitlokken ook wel leuk is.

Kritiek

Het moet de Calvinistische inslag zijn, waarbij men zuinig en zuur is. Het is een Nederlandse hobby. Geen volk zo erg als die Hollanders, wanneer het gaat over het leveren van kritiek. Met een grote nadruk op negatieve kritiek. Geen opbouwende (negatieve) kritiek, maar boute ongemotiveerde onthoofdingen.

Op diverse fronten valt het mij keer op keer op. Afkraken en veroordelen. Op zich kan je daar niets mee. Overigens voor positieve kritiek (vele malen schaarser in het Calvinistische platte land) geldt het zelfde.
Op Facebook vertoon ik veel van mijn werk. Vooral de tussenfasen, de weg naar het resultaat toon ik, opdat men kan zien hoe een schilderij tot stand komt. Zowaar, vrij veel positieve reacties. Het gaat daarbij niet over de "likes", maar de commentaren. Woorden als "mooi", "prachtig" en "gaaf" passeren de revue. Zelf doe ik er overigens ook, te vaak, aan mee. Toch zegt zo'n opmerking niet zo veel. Want wát er er dan mooi, prachtig, of gaaf? De kleuren, de opbouw, de fantasie, de vormen? Geen idee, want die informatie ontbreekt. Toch zou ik dat willen weten, zodat ik mijn sterke kanten leer, mijzelf kan verbeteren. Inzichten verkrijgen, dan wel bevestiging krijg dat ik mijn figuren en objecten op de juiste wijze mismaak. Gelukkig, soms ontvang ik wel positieve kritiek, die mij verder helpt.
Negatieve kritiek is niet anders, veelal wel botter. Soms wat uitgebreider; "dat is geen kunst", "dat is technisch zwak", "stuitend", maar ook kritiek van dat het walgelijk is, lelijk, onsmakelijk en dergelijke. Ook kritiek waar je geen kant mee op kan. Bovendien, wie bepaalt of iets kunst is of niet, en hoe zit het met de definities van technische kwaliteiten? Ten eerste is niets breder dan kunst. Te beginnen bij de naturalistische stillevens tot het meest abstracte werk. Bij naturalistisch werk kan je enigszins beoordelen of het werk technisch goed is. Het is een aparte tak van de sport, een die ik veelal waardeer, maar ook een tak waar het naturalistische het veelal wint van het creatieve. Voor het ambachtelijke deel heb ik ontzag, de techniek is absoluut niet eenvoudig. De andere kant is, een goede meubelmaker (die zijn vak verstaat) maakt goede meubels. Juist een naturalistische schilder die creatieve aspecten toe voegt heeft nog meer waardering. Van het naturalisme gaan we naar het surrealisme. Een herkenbare wereld, maar de realiteit wordt veranderd. En de stap daarna is dat ook vormen veranderd worden. Impressionisme volgt hierop en zo gaan we verder tot het werk abstracter en abstracter wordt. Abstract heeft niet mijn voorkeur, maar ik kom werk tegen wat oogstrelend is. Vorm en kleur en combinaties daarvan trekken mijn aandacht. De andere kant is dat abstract ook heel veel neigt naar kinderlijk geklieder, waar ik geen enkele waardering voor heb. Toch liggen de lijntjes soms heel dun en het is nauwelijks in woorden te vatten, wat nu maakt dat het ene werk goed is en het andere bagger. De verschillen zijn heel subtiel.
Even terug naar de meneer, die mijn werk technisch zwak vond. Bij deze kritiek, waar ik dus niks mee kan, ga ik er wel vanuit dat het iemand is die het ambacht verstaat. Dus zoek je hem en zijn werk op. Blijkt deze meneer vooral portretten te maken. Tekenen eigenlijk. En technisch... De man werkt slordig, de vormen zijn onregelmatig, kortom het ziet er niet uit. Toch durft hij te zeggen dat ik geen kunst maak en mijn werk technisch zwak is. Wat is de waarde van dergelijke kritiek?
Mijn werk oogst momenteel veel waardering. Dan denk ik toch iets goed te doen. Bovendien ben ik zelf, over het algemeen, tevreden met mijn werk. Het lijkt wel, hoe meer waardering ik ontvang, des te triester wordt de negatieve kritiek. Ja, het Calvinisme lijkt de kop op te steken: kom je boven het maaiveld uit, hakt men je kop er af. Laat ik de negatieve, loze, kritiek dus maar als compliment zien.

Van heel andere orde is de negatieve kritiek op politiek vlak. Momenteel zijn Trump en Sylvana Simons grote voorbeelden. Wilders wellicht ook. Maar Trump, een man die niemand kent, tijdens de campagne heeft hij verschrikkelijke gezegd. Toch is hij verkozen tot president. En men blijft zich focussen op Trump. De kritiek stroomt als een grote rivier over hem heen. Ja, ook bij mij weet hij gevoelens van onsympathiek mens op te roepen. Toch lijkt het niet juist de focus nu alleen nog bij hem te laten. Verbaal wordt hij ook al veel ingetogener. Hij wordt president, dus we moeten hem die kans geven. Helaas, misschien wel. Toch hoor ik weinig kritiek over het feit dat het kiesmannen stelsel eigenlijk een verkeerd stelsel is, en nog minder kritiek over het feit dat ruim 62 miljoen Amerikanen op hem gestemd hebben. Dat er twee miljoen meer op Hillary hebben gestemd is een feit, maar zegt weinig. Het is het stelsel, en het zijn de kiezers. Daar hoor je nauwelijks wat over, want de kritiek blijft zich op Trump focussen. Kortom, ook een vorm van kritiek, waar je niet veel mee kan, en tevens afleidt van waar het over zou moeten gaan. Eigenlijk ook heel Calvinistisch kortzichtig.
Dat Sylvana heeft laten zien dat ze vreemde gedachten heeft en misschien niet spoort mag inmiddels duidelijk zijn. De kritiek, welke zij ontvangt is echter nog erger dan de ideologie waar zijn voor staat, met als hoogtepunt de gefotoshopte plaatjes van de publieke terechtstelling uit de jaren dertig (of wanneer dan ook). Een wel heel vergaande vorm van kritiek, waar je totaal niets, en dan ook niets, mee kan.
Legio voorbeelden zijn er te noemen. Kritiek gaat veelal niet over de inhoud, maar wordt gevoed door persoonlijk sentiment. Juist daarom kunnen wij zo vaak niets met kritiek.

Nederland is een zeer dichtbevolkt land. We leven op elkaars lip. Tolerantie slinkt en dat vertaald zich in kritiek. Veelal negatieve kritiek. We gaan meer en meer op elkaar letten en reageren vanuit onderbuikgevoelens. De realiteit verliezen we eigenlijk uit het oog.
Laten we elkaar eens, weer, wat meer gunnen. Steun elkaar en geef elkaar iets mee. Gooi dat Calvinistische keurslijf af. Let minder op elkaar, zie niet alles als een probleem (zoals bijvoorbeeld met de Zwarte Pieten discussie). Het is niet eenvoudig. Ook ik betrap mij er te vaak op kritiek (positief en negatief) te leveren, die feitelijk geen inhoud heeft en niets zegt. Laten we elkaar niet langer in die vicieuze cirkel houden. Hou op zuur te zijn en stimuleer elkaar, met goede onderbouwing, gemotiveerd. Misschien, heel misschien, leidt dat tot een iets betere wereld!

referendum HOV

Een lastig pakket. De macht van een kleine groep, welke een grote meerderheid lijkt te zijn. Deze weken zien we het in de Arabische wereld. Hevige rellen naar aanleiding van een film, waarin de profeet Mohammed wordt afgebeeld. Staat nu de hele Arabische wereld op z’n kop, of is er sprake van een aantal kleine felle groeperingen, die als een soort automaat aangezet worden? Dicht bij huis lijkt het zelfde aan de hand.

Vrijwel vanaf het begin van mijn politieke carrière in Velsen is de HOV (Hoog Openbaar Vervoer) onderwerp van gesprek. En is zijn voorstanders en tegenstanders. Inmiddels lijkt het of de gehele burgerbevolking tegen de HOV is. Naar mijn idee worden de tegenstanders door een klein groepje mensen gemobiliseerd en vooral ook opgejut.

Op dit moment ligt er een verzoek een Referendum te houden te stoppen met de verdere aanleg. Vanuit democratisch oogpunt zou ik het verzoek moeten steunen. Alhoewel, de achtergronden geven mij in dat er nogal wat rammelt aan het verzoek. Zo’n verzoek moet je toch niet steunen?

De afgelopen jaren heb ik veel gediscussieerd over die HOV. Er zijn twee soorten tegenstanders. Mensen die mordicus tegen zijn en mensen die tegen de huidige plannen van bepaalde deeltrajecten zijn en hier een alternatief op willen. De laatste groep zegt niet tegen de HOV te zijn. Nee, zij zijn zelfs voor de komst er van, maar op hun voorwaarden. Met het referendum hebben beide groepen de handen ineen geslagen… Vreemd dus.

Ten aanzien van de tegenstanders heb ik een hoop gediscussieerd, maar telkens viel mij op dat de tegenstanders absoluut niet naar de (mijn) tegenargumenten luisterden. Er was geen enkele opening mogelijk. Daarbij verhardde het standpunt van de tegenstanders keer op keer. En nu ligt hier dan het Referendumverzoek.

In mijn dorp, Driehuis, word ik regelmatig en van diverse kanten bestookt met mails en briefjes om tegen de HOV te zijn. Het wordt een soort indoctrinatie en ik durf nauwelijks meer aan te geven dat ik voor ben. Het lijkt in het dorp niet toegestaan, dat je voor die HOV bent. De druk is zo groot, dat je bijna niet meer tegen het Referendumverzoek kan stemmen zonder gezichtsverlies. Dit lijkt de democratie voorbij. Immers de democratische besluitvorming wordt opzij gezet voor een haast dictatoriale opstelling. Goed ingebed met (valse) sentimenten, verkeerde informatie, onvolledigheid en eenzijdigheid. Maar vooral met een stemming van: je mag niet tegen ons verzoek zijn.

De mensen die tegen de HOV zijn, zijn opgehitst. Dat staat voor mij buiten kijf. Opvallend is ook, dat de grootste tegenstanders in feite weinig met die HOV van doen hebben. Ze wonen niet langs de route, gebruiken vooral veel hun eigen auto en hebben altijd overal kritiek op.

Het proces verloopt goed. Ten aanzien van deeltrajecten is inspraak en overleg en dit leidt dan ook regelmatig tot kleine of wat grotere aanpassingen. Bij bewoners is sprake van veel beeldvorming, niet altijd ingegeven door de tegenstanders. Nee, men heeft onvoldoende kennis van zaken, gaat uit van vooringenomen standpunten en wil eigenlijk geen verandering. Mij valt op dat wanneer ik tijd en rust krijg om uit te leggen waarom de HOV er wel moet komen en wat de effecten zijn, men over het algemeen anders naar het verhaal gaat kijken. En sommige lieden knikken “ja”bij mijn verhaal, maar draaien zich om en blijven gewoon bij de tegenstanders. Sorry, maar daarmee is niet te regeren. Moeite heb ik ook met een aantal mensen die zich hebben verenigt in het tegenfront en dan zeggen: zelf ben ik wel voor, maar ik neem het voor de anderen/ mijn buurt op. Wat deze mensen willen… ik weet het niet. Van alle kanten wordt er stevig gemanipuleerd. Maar ik moet deze week besluiten of ik voor of tegen het Referendumverzoek ben. Een lastig pakket.

Ben aan vakantie toe!

het emmertje loopt bijna over

Recent sprak ik met een college raadslid over de druk van het werk, waarbij ik aangaf meer dan 40 uur per week bezig te zijn met de politiek in Velsen. Zijn reactie was: je doet dan iets niet goed… er staat immers 15 tot 20 uur voor. Hierop kon ik alleen maar reageren met: sorry, maar dan doe jij iets niet goed.

Goed, momenteel heb ik de tijd, ondanks dat er per week nog heel wat tijd in het solliciteren gaat zitten. Maar is het tijd die ik er ook echt in wil stoppen, of is het tijd die ik er in stop om mijn politieke werk een beetje goed te doen? Het laatste!

Je wordt doodgegooid met vele mails, brieven, memo’s, stukken, , diverse coalitieoverleggen, moties, overleggen, werkbezoeken, symposia, en noem maar op. Nee, ik kan daar geen tijdslimiet op zetten, want dan doe ik mijn werk als volksvertegenwoordiger echt niet goed. En zelfs nu al overzie ik soms door de bomen het bos niet.

Ligt dit aan de omvang en ervaring van de fractie(s)? Volgens mij niet, alhoewel grotere fracties meer kunnen verdelen. Toch mis ik veel mensen van andere fracties bij diverse werkbezoeken, symposia, uitnodigingen en bepaalde overleggen. Vreemd, want wij (een van de kleinste fracties) zijn er vrijwel altijd, en vaak ook nog met meerdere fractieleden.



de raad van Velsen



Daarnaast hebben wij nog op allerlei niveau met partijgenoten elders. Regio overleg, IJmondiale contacten en de soms de landelijke politiek (zoals afgelopen zaterdag het congres van GroenLinks in Utrecht). De fractie van GroenLinks Velsen is bijna bij alles vertegenwoordigd. Dat red je allemaal niet bij 20 uur per week, zelfs niet wanneer je een grote fractie hebt.

Zo tegen het reces is er dan nog de perspectiefnota. Een van de drukste tijden van het politieke seizoen. Een periode vol hectiek en paniek voetbal. Het college die druk uit oefent om besluiten te nemen. Een raad die stukken moet lezen waar je bijna niet uit komt. Ambtelijke taal lijkt in deze periode in toenemende mate wollig en warrig te worden.



als de scholen uit gaan begint ons reces!



GroenLinks had dan ook nog het initiatiefraadsvoorstel. Gister de perspresentatie en toelichting voor raadsleden. Er waren twee raadsleden. Ik heb hun aanwezigheid ook in positieve zin benadrukt, maar waren die andere (minstens) tien? En ook de media was wel erg beperkt aanwezig. Jammer, want Boudewijn Bach en Alexander Bannink (twee deskundigen op het gebied van lightrail en spoorverbindingen) hadden wel de moeite genomen aanwezig te zijn. Zijn wij nu af gegaan, doordat er zo weinig mensen waren, of zijn al die anderen af gegaan, omdat ze een kans hebben laten liggen en niet aanwezig waren? ER waren heel wat toezeggingen… maar toch.

Politiek is verdomd ondankbaar. In diverse opzichten, en toch is het ook verslavend en blijf ik mij er zo goed als mogelijk voor inzetten. Inmiddels begrijp ik echter wel waarom veel landelijke politici in soms korte tijd snel oud en grijs worden. Ik begrijp wel waarom velen in de politiek er slecht uit zien. Ik blijf er voor gaan. Ja, zelfs in het reces heb ik nog wat afspraken staan. Een paar maar.

politieke clown Roemer,
over vijf jaar ook grijs?

En dan nog de penisnijd. Jaloezie… Het valt mij steeds meer op dat bij positieve initiatieven men vooral snel afwijzend en negatief reageert. Alsof men het niet kan hebben dat je iets goed doet, dat je je nek uit steekt. Complimentjes zijn schaars, kritiek is volop aanwezig. Wat ben ik een randdebiel dat ik mij zo inzet voor die politiek. Dat ik mij zo als volksvertegenwoordiger inzet. Je doet het nooit goed, anderen weten het altijd beter en het is een wereld van pootje lichten. Afslachten graag. Maar goed, wat dat betreft is het een aardige afspiegeling van de “gewone” wereld.

Maar een ding is mij nu duidelijk: ik smacht naar het reces. Ik wil vakantie. Mijn emmertje zit vol en loopt bijna over. Het is echt even genoeg. Nog twee weken, dan mogen we. Nou ja, sommigen vinden dat ze al eerder mogen. En als je daar wat van zegt is het ook niet goed, alsof ik mijn verantwoordelijkheid niet neem. Nee, zij doen dat niet. Nar mijn idee is het heel onverantwoordelijke dat je als fractievoorzitter, of zelfs als raadslid, komende weekend al op vakantie gaat. Maar dat mag ik niet zeggen. Ik mag niets zeggen. Ik ben te kritisch en eigenwijs. Dat wordt niet gewaardeerd… Vreemd, want volgens mij is dat juist een van je taken als volksvertegenwoordiger.

Nog twee (lange) weken. Dan is het reces. Even andere dingen doen. Weer even gewoon leven, maar vooral: er lekker even helemaal uit!

ik verlang naar dit uitzicht! nog eventjes....

We doen het nooit goed!

We doen het nooit goed. Sinds ik een officiële rol in de politiek vervul schaam ik mij wel eens voor mijn eerdere gedrag.

In de tijd dat ik politiek nog niet actief was stond ik snel klaar met mijn mening. Dat niet alleen; ik ventileerde deze mening ook graag. Meestal wist ik het wel beter, of had ik de oplossing. Heel af en toe durfde ik het aan te zeggen ergens geen mening, of standpunt, over te hebben, omdat het te ingewikkelde materie is. Toch bekritiseerde ik de politiek en was het met veel vooral niet eens.  

Inmiddels vervul ik wel een politiek ambt, zoals de mooi heet. Raadslid van Velsen. Wat stelt het voor? Veel dus. Ja het stelt veel voor. En wat merk ik. Tegenwoordig ontmoet ik veel mensen zoals ik vroeger was. Ik lees veel van mensen, zoals ik vroeger was. En de boventoon daarin is: kritiek. Ja, zoals ik vroeger was.

keuze te over... maar het is nooit goed!

Natuurlijk ben ik een kritische politicus, en probeer daarbij zo veel als mogelijk vanuit mijn eigen (partij-) standpunt de lijn te volgen. Maar, dat is erg lastig. Politiek is niet het staccato volgen van de eigen ideeën en idealen. Behalve wanneer wij in een dictatuur zouden leven. Dat doen wij echter niet; hier heet het democratie. Democratie is de minst slechte vorm van politiek. Maar wanneer, vanuit het meerderheidsprincipe, iets wordt besloten met een verschil van 10%, dan zijn er 45 van de 100 mensen dus niet eens met het genomen besluit. Dan kan je jezelf hier bij neerleggen… wat dus onder de definitie valt van democratie. Of je kan ageren tegen je verlies, en dat is wat de meeste mensen ten volste doen. En hoe dichter het bij je komt, hoe harder je gaat roepen. Hoe harder je roept, hoe eenvoudig de oplossing voor handen lijkt te liggen.




Inmiddels weet ik dat de werkelijkheid een stuk weerbarstiger is. De oplossing is leren omgaan met je verlies, en dat proberen zo constructief mogelijk aan te wenden. En daar houdt het op. En niet alleen bij al die stuurlui aan de wal… ook bij politici lijkt het vaak zo te werken. Op lokaal niveau, maar zeker ook op landelijk niveau. Wat dat betreft heb ik ontzag voor Jolande Sap met haar opbouwende inzet, afgelopen week. Zij heeft het landsbelang voor laten gaan op de eigen ideologie, echter zonder deze ideologie te verloochenen. Dat is pure politiek!

In de politiek zie je dat veel genomen besluiten al snel ter discussie staan. Veelal wordt er vanuit een kokerblik geregeerd. Dat is wat je binnen de lokale politiek wel heel erg sterk ziet, minder bij de landelijke politiek.

Ja, de kiezer zal de politiek altijd volgen en vol kritiek de activiteiten volgen. De mensen realiseren zich veelal niet hoe het werkelijk gaat en hoe het kan. Maar ik respecteer dat en hoop het altijd naar mijn achterban zo goed mogelijk uit te kunnen leggen. Met rechte rug kan ik mijn verhaal doen.

en kan ludiek



De cartoon is ook een middel de democratie te
bekritiseren.

Anders wordt het met de media. Naast de politiek en de burger is er nog het instrument media. En dan wordt het lastig, waarbij de schrijvende media de boventoon voeren. Een lokaal het allemaal nog  schrijnender is, dan landelijk. Ja, ik ben hier vrij negatief over. Om de simpele reden dat de journalistiek de macht van de pen heeft. Ze kunnen je de hemel in schrijven en helemaal kapot pennen. Naar een burger kan je nog uitleggen en weerwoord geven. Richting media sta je vrijwel machteloos. En de mensen volgen de waarheid van de pen. Sterke het bevestigt ze vaak in het negatieve cynisme en versterkt hun mate van kritiek. Jammer dat de zelfkritiek en een kritische blik naar de schrijvende pers (en andere media) nog wel eens ontbreken. Dat maakt de wereld van de politiek tot een oneerlijke concurrentie. De politicus verliest altijd, de krant heeft gelijkt, en de burger heeft voer door te zeiken. En toch blijkt de waarheid heel veel anders te liggen, alhoewel dat geheel niet van belang is. Meningen zijn gevormd en de uitleg van de feitelijke waarheid wordt uitgelegd als kontendraaierij…

Het lijkt ook van de journalistiek soms wel of het hen te doen is de politiek en de politieke besluiten in een negatief daglicht te stellen. Natuurlijk is het veel lastiger positief, opbouwende of constructief nieuws te brengen. Mij lijkt het echter een zeer mooie uitdaging In een column kan je helemaal uit halen, maar het lijkt of de schrijver dan ook direct alle (maatschappelijke) verantwoordelijkheid verliest. En dat kan, want je bent als columnist bijna heiliger dan de paus.

caberettiers gaan al wat meer
naar het randje...

Wat de media ook over mij zullen schrijven of hoe geprobeerd zal worden mij af te branden… ik geloof in mij zelf en mijn eigen waarheid. Ik zal mijzelf niet verloochenen en daardoor altijd met een rechte rug te kiezers aan kunnen kijken. Maar ik blijf mij altijd herinneren, dat ik vroeger ook zo’n eigenwijze zeikerd was, die het altijd beter wist. Gelukkig ben ik wel consequent geweest en heb gezegd met mijn mond ook maar eens het veld in te gaan. Als politicus heb ik veel meer recht van zeuren… maar de behoefte valt weg. Ik probeer te bouwen. Politiek is zwemmen tegen de stroom in. De enige vraag die mij nog rest: waarom ben im dit in hemelsnaam gaan doen?