Posts tonen met het label Corona. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Corona. Alle posts tonen

zondag 11 oktober 2020

Boeven

 Dit keer ga ik uit van een stelling: iedereen met een privé jacht van meer dan 2 miljoen euro is in principe een boef! Je kan de stelling voor meer kapitaalsbezit doortrekken.

Neem een bakker... Hij bakt een brood. Een brood kost hem € 0,50 aan onkosten, wanneer hij zijn salaris erbij rekent met het aantal broden wat hij gemiddeld verkoopt komt de kostprijs op € 1,00. Hij verkoopt het brood voor € 1,25 en heeft dus een kwartje winst.  De bedragen zijn natuurlijk fictief. Het geeft aan dat deze bakker natuurlijk winst wil maken, maar dit bescheiden houdt. 


Een andere bakker verkoopt het zelfde brood (onder dezelfde omstandigheden) voor € 2,10.  Deze bakker heeft dus € 1,20 winst per brood. Het voordeel is dat zijn klanten moeilijk ergens anders brood kunnen kopen. De tweede bakker wordt dus veell over de hoofden van zijn klanten. Die tweede bakker maakt in feite misbruik van de situatie.

Mensen die heel erg rijk zijn hebben hun rijkdom bijna altijd verkregen door gedrag van de tweede bakker. Daarbij benadelen zij in eerste instantie hun klanten. Maar om nu de klanten minder te benadelen, benadelen zij de producenten. Het voorbeeld is de kledingindustrie... De kleding is goodkoop en moet dus heel goedkoop gemaakt worden. Men laat het in goedkope landen maken, onder erbarmelijke omstandigheden. Dus lijden de arbeiders daar er onder. 

Terug naar de bakker. De eerste bakker is minder bezig met de winst, maar meer met de kwaliteit van zijn brood. de tweede bakker denkt vooral aan winst. Je ziet dat met name die rijke gasten niet meer aan het product of de klant denken, maar voornamelijk aan geld. En om veel geld te verdienen (buiten proportioneel zelfs) benadeel je anderen. 

Iemand die dus een enorm jacht heeft, heeft dus hoe dan ook veel mensen benadeeld. Ook in de huizenmarkt zie je de hang naar geld en winsten. In Ottawa zijn enorme dure flats te koop. Een op de vier staat leeg. Maar op straat wemelt het van de daklozen.  Hier in Turkije staan huizen in toeristengebieden. Om permanent te huren betaal je vaak grote bedragen. De huiseigenaren pogen je er zo uit te krijgen, want wanneer ze het huis drie dagen per maand verdienen ontvangen ze evenveel als wanneer een permanente huurder een maand huur betaald. Wanneer je bedenkt dat deze huizen soms drie maanden volgeboekt zijn, maakt de eigenaar een extra grote winst... het vinden van een permanente wonign wordt bijna niet te doen.

Ik ben geen econoom maar verdenk mij ervan wel enigszins logisch te kunnen denken. Economie is best ingewikkeld, terwijl de basis juist zo simpel is. In Coronatijd vragen rijke en grote bedrijven steun aan de overheid, terwijl ze juist daarvoor grote bedrage divident hebben uitgekeerd aan hun aandeelhouders. Hoe scheef is de wereld? Behoorlijk scheef! Misschien maakt de pandemie ons wakker, maar ik ben niet optimistisch. Het is weliswaar meer onderwerp van gesprek, maar ik vrees dat er weinig verandert. Geld regeert nog steeds en veel te buitensporig.  Er moet echt iets veranderen; voor het klimaat, het milieu, maar vooral voor de mensheid. Wanneer dringt dat nu eindelijk eens door bij hen, die wel degelijk macht hebben?

vrijdag 24 april 2020

Ongeduld


We leven in een onwaarschijnlijke wereld. Er is een vijand, een onzichtbare. Er rijden geen tanks door de straten. Geen geluid van ontploffende munitie. Er is geen sprake van tsunami’s of alles verzengende branden. Het is stil. De wereld ligt stil. Er waart een spook over de wereld. We zien hem niet, maar is er wel. Het spook beïnvloed ons totale leven.
Je moet je beschermen tegen iets wat je niet ziet, wat je in feite niet kan vatten. Veel mensen begrijpen het niet. De media berichten er constant over. Sociale contacten kennen nauwelijks nog een ander onderwerp. Soms mag je helemaal niet naar buiten. Anderen mogen wel, maar zo beperkt mogelijk. Werk ligt grotendeels stil. Op straat lopen mensen rond in een sciencefiction achtige outfit, mondkapje voor het gezicht. In sommige landen iedereen. In andere naties een enkeling. We ween niet goed hoe we deze vijand moeten bestrijden. Dat zaait twijfel. Mensen die angst hebben, anderen gewoon voorzichtig. Lui, die de ontkenning schreeuwen, of gasten er echt niet in geloven tegenover de eikels die alleen aan zichzelf blijven denken. De vijand verdeeld de wereld. Doemdenkers versus complottheoriedenkers. Dagelijks worden ons de cijfers voorgeschoteld; zieken, opnames en doden. Het zijn er veel, maar genoeg om het te kunnen bagatelliseren. Deskundigen die een gelijk verhaal vertellen, maar ondertussen elkaar ook tegenspreken. Soms vanuit overtuiging, andermaal vanuit andere belangen. Er wordt gehoopt op een andere wereld na deze oorlog, terwijl anderen denken dat straks alles op de oude voet door zal gaan. We weten het nu niet, we kennen de toekomst niet.
Inmiddels duurt het al geruime tijd. De wereld ligt stil en we zien onze vijand nog steeds niet. Meer en meer mensen worden de maatregelen moe. Ze denken dat het wel mee valt. Niemand weet hoelang het gaat duren. Wanneer de bommen vallen, of militairen angstaanjagend door straten paraderen denk je alleen aan het jezelf in veiligheid brengen. Dan ga je niet op een gegeven moment naar buiten, omdat het lang genoeg heeft geduurd. Wanneer je de vijand niet kan zien wordt je wel moet van de maatregelen. Dan ga je er makkelijker mee om, raakt je geduld op, daar je immers niets ziet. De cijfers geven hoop, maar hoe vals is deze? Men kijkt alleen naar de hoop in deze doodogende wereld.
Steeds harder gaan de geluiden dat de economie moet door gaan. Dat er meer slachtoffers vallen, dan de vijand maakt. Faillissementen, werkloosheid, armoede. Ondertussen blijft een groep rijken zich verrijken. Niemand weet het, niemand weet de vijand adequaat te bestrijden, maar iedereen heeft een mening. We weten het ondertussen beter dan de deskundigen. Ongeduld slaat toe. Complottheorieën worden sterker. Onbegrip groeit. Cijfers worden honend afgedaan als dat het maar zo’n klein percentage is, wat slachtoffer wordt van deze vijand. Welke maatregelen ook genomen worden. Misschien juist door de maatregelen dat het aantal slachtoffers beperkt blijft. Misschien ook niet. Het is het grote onbekende. De een houdt zich keurig aan de quarantaine, terwijl de ander er steeds meer lak aan heeft. Zich niet aan de regels houdt en vervolgens zegt: ik ben toch niet ziek? Zij die het wel worden hoor je nauwelijks.
Tien weken, acht weken, zes weken. Soms duurt het al heel lang, soms is het amper begonnen. We worden ongeduldig, moe en willen weer de draad op pakken. Wanneer er een soldaat met een geweer voor je staat heb je al deze gedachten niet… wel, er staat een soldaat met een geweer voor je, alleen je ziet hem niet. Geduld is moeilijk, maar breng het toch maar op. Zelfs die onzichtbare soldaat kan je neerschieten. Zwaar verwonden of zelfs doden. Heb geduld…