De schaamte voorbij

bron: NRC.nl

Al vaker heb ik geschreven over de crisis en dat ook ik hierdoor geraakt ben. Inmiddels lijkt er sprake te zijn van een vrije val. Geld om te eten kan ik niet meer opnemen. De bank blijft de hypotheek afschrijven. Ook betekent dat ik vanaf nu geen rekening meer kan betalen. 

In februari ben ik naar de bank gestapt. Door de snel veranderde omstandigheden heb ik gevraagd enkele maanden geen hypotheek te hoeven betalen. Het huis staat te koop en natuurlijk heeft de bank recht op haar tegoeden. Maar het inkomen is zo achteruit gegaan, dat er ruimte nodig is om een oplossing te zoeken. Al lastig want het huis verkoopt moeilijk en werk verkrijgen lijkt ook een gebed zonder einde. Toch, wanneer we ons huis (wel snel) verkopen zijn we in principe uit de problemen.

Via het gesprek met de bank is de speciale afdeling op mij gezet. Als eerste moest ik mijn huis laten taxeren. Met enige dreiging snel te betalen ontving ik de rekening; 342 euro. Dus betaald.

In maart werd de hypotheek afgeschreven. Ik baalde daar van, maar goed. Ook kreeg ik een brief waarin vermeld stond dat de automatisch incasso van de hypotheek was opgeheven. In maart hebben we de eindjes aan elkaar gebonden en zijn de maand doorgekomen. Vanuit de bank zou er op 1 april en budgetcoach langs komen. Nog even de laatste uitdraai van mijn afschriften doen. Ik schrok... De bank had toch weer de hypotheek afgeschreven en we staan meer dan vijfduizend euro rood. Met een inkomen van 1300 per maand is dat dus niet meer recht te trekken. 

Tot nu toe wist ik keurig alle verdere rekeningen te betalen. Dat is nu over en plots zitten we in een vrije val. Ik ben e letterlijk heel ziek van. Misschien is het een foutje van de bank, maar het feit dat je geen geld hebt om te besteden is duidelijk niet hun probleem. Nee, de bank zorgt goed voor zichzelf. Eerst donderde de banken ons in de crisis, moest iedereen zwaar meebetalen ze te redden, en nu ben je totaal oninteressant voor de bank. Ze laten je gewoon barsten uit angst hun geld niet te krijgen.

Met de budgetcoach bleek er wel iets te bezuinigen, maar nauwelijks meer dan 200 euro. Nee, zonder hypotheek komen we misschien net 200 te kort... Met de hypotheek dus 2000. Iedere maand. Per maand loopt niet alleen onze schuld met dit bedrag op, maar kunnen ook geen rekeningen meer betaald worden en is er dus geen geld voor levensonderhoud.

Het voelt kut dat je na zo'n 34 jaar noeste arbeid, buiten eigen schuld om, in zo een situatie terecht komt. En waar is onze welvaartsstaat, waar we zo groots op zijn? Mijn jongste broer ging met 55 in de VUT. Dat bestaat niet meer. Hij is met pensioen met 65, en een paar maanden. Ik moet door tot 67. Omdat Reina WAO ontvangt hebben wij verder geen recht op aanspraak op wat dan ook. De WAO levert niet zoveel op. Maar ik? Ik maak nergens aanspraak meer op. Eigen huis met overwaarde en al een inkomen.

Wanneer er niet heel snel iets gebeurt worden gevolgen erger en ontstaat er een groot isolement, waarbij de perspectieven verder af zullen nemen. Geen vervoer, helemaal geen kans op werk. Geen telecommunicatie en internet straks. Hoe moet je in dit leven dan overleven? Ik weet het niet meer. De afgelopen maand heb ik ongeveer (weer) vijftien sollicitaties de deur uit gedaan. Nul op het rekest. Dat gaat al drie-en-een-half jaar zo. De perspectieven verdwijnen als sneeuw voor de zon.

We proberen creatief te denken. Reina heeft het voorstel het huis en inboedel te verhuren en ergens goedkoop onderdak te zoeken. Klinkt goed, aantrekkelijk zelfs. Alleen ook dat kost, en we hebben geen cent. Bij ieder idee speelt dat een rol. Maar je loopt alleen maar achteruit. Geen initiatief lukt, geen idee is handen en voeten te geven. Ik baal daar van. Reina is strijdbaar en heeft bruisende ideeën, maar telkens moet ik dat vanuit mijn rationaliteit negatief benaderen. Dat doet pijn. Mijn strijdbaarheid is geslonken en voel mij vooral wurm. Toch houd ik mij vast aan het enthousiasme van Reina en haar kracht.

Los van de omstandigheid staat de bank centraal. Een beetje coulance, beetje medeleven iets minder angst hun geld niet te krijgen en wij kunnen wél constructief aan onze toekomst werken. Wij hadden een huis met ruim 250000 overwaarde. Hadden, want een ton overwaarde hebben we al ingeleverd. Gaat het zo door is er zelfs kans dat we met een restschuld blijven zitten. Met dank aan de hebzucht van de bank. 

De onzekerheden van het leven heb ik inmiddels aan den lijve ondervonden. Van een lekker leventje, met normale zorgen in hoog tempo naar de onderste laag van de maatschappij. Het ligt zó dicht bij elkaar. En nogmaals, wij zijn niet de enige in deze situatie. De gedwongen huizenverkoop is nog steeds stijgende. De staatsschuld is onder de drie procent, economisch zijn de berichten positief. Ondertussen storten nog heel wat mensen een afgrond in. Waar komt onze welvaart, de verbeterde economie terecht? Ik weet het niet. Het voelt als heel hopeloos. Tot de bank haar menselijke kant laat zien. Dan zijn er weer kansen.

In de serie Arm en Rijk van de VPRO was laatst India aan de orde. De rijken daar bekommeren zich totaal niet om de bittere armoede daar. Daar verschuilt men zich achter het kastensysteem en religie. Maar ook in ons eigen land lijkt men zich steeds minder te bekommeren over hen die het slecht gaat. En dat terwijl velen morgen het zelfde kan overkomen! Dat maakt dat ik mijn schaamte voorbij ben. Dit moet gewoon geopenbaard worden. Lang heb ik mij geschaamd… Nu is dat over.

Maar, bij alle ellende, wel een mooi ding. Gisteren hebben de buren ons eten gegeven. Met een fles wijn er bij. Dat doet goed, dat geeft een warm gevoel. Ook dat bestaat nog.

Participerende samenleving en tegenprestatie

donderslag bij heldere hemel

Chronisch zieken, mensen met stress, veel psychiatrisch patiënten, lijders aan trauma’s… en nog veel meer groepen mensen die er een probleem mee hebben. Een probleem om die eerste stap te zetten. Vanaf uit de bank komen, tot helemaal niets meer doen en alles wat er tussen zit.

De overheid wil streven naar een participerende maatschappij en mensen met een (WWB) uitkering moeten een tegenprestatie gaan leveren. Het streven is nobel en zeer begrijpelijk. De uitvoering is aanstootgevend en verachtelijk. Deze twee zaken lijken niet alleen te botsen, ze botsen ook in grote mate. Dat is het nadeel wanneer je een ideaal in een politieke context wil plaatsen. Een goed streven plaats je in regels en regels zijn per definitie star. Mensen zijn niet star. Een mens is geen computer. En juist op dit vlak zien wij dan ook de enorme spanningsvelden tussen regelgeving en menselijkheid. Het gevolg is dat de regelgeving het wint en de mens, de individu weer een opdonder krijgt.

De maatschappij gaat uit van gezond functionerende mensen. Een grote meerderheid voldoet hieraan… tenminste, wanneer alles goed gaat. Wie loopt er niet met een probleem, frustratie of trauma? Velen van ons, maar in het kader van het overleven hebben wij geleerd dit weg te schreeuwen, duwen, te werken. Heel veel mensen zijn bang de confrontatie met zichzelf aan te gaan. Dat is namelijk de confrontatie met onze zwakheden, waar wij niet mee om kunnen gaan. En daar is de maatschappij op georganiseerd.

Maar hoe broos is het lijntje… Soms hoeft er maar een klein iets te gebeuren en een maatschappelijk succesvol persoon vervalt tot een nietig hoopje zieligheid. Kijk om je heen, in je eigen omgeving… we kennen allemaal wel iemand, die behoort tot de zwakkeren in onze samenleving. Van sommigen zagen wij het al aan komen. Van anderen kwam het als een donderslag bij heldere hemel. In de jaren dat ik in de psychiatrie heb gewerkt heb ik ze gezien. Ja, zelfs topmannen van Shell, die van de ene op de andere dag volledig decompenseerden. Hun wereld werd kompleet anders.

Weet u hoeveel mensen er leven met een postfobie? Meer dan wij weten, want uit schaamte is het een verborgen probleem. In het netwerk wordt het vaak opgevangen, maar in heel wat gevallen is dat netwerk er niet, of valt weg. Met name financiële problemen doen zich voor en het gaat van kwaad tot erger. In de meeste gevallen wordt zo een relatief klein probleem als een postfobie gebagatelliseerd; stel je niet aan.

Dat zien wij terug in de participerende maatschappij en de tegenprestatie: stel je niet aan. In de wet en regelgeving kan je moeilijk rekening houden met dat individuele drempeltje. Dus, iemand die niet mee werkt… stelt zich aan.

Wij denken in oude normen van de arbeidsethos. Alles is daarop gerelateerd. Zo wordt heel mooi omschreven dat een ieder moet participeren op het voor hem/haar hoogst haalbare niveau. Dat niveau wordt altijd gerelateerd aan arbeid. Veel mensen kunnen dat helemaal niet. En het wordt allemaal nog moeilijker, omdat het aan de buitenkant niet te zien is.

Zo ken ik mensen die op zich prima functioneren, maar wel op de basis van hun eigen condities. Verder is er misschien weinig aan de hand, maar reguliere arbeid zal nooit voor hen weggelegd zijn. En soms is de druk van het participeren en presteren al te veel.

Er wordt een steeds groter beroep op elkaar gedaan. We moeten meer voor elkaar zorgen, de overheid trekt zich terug. Natuurlijk moet je elkaar stimuleren. Misschien wel eindeloos, maar verplichten is iets heel anders. Daar haken velen op af. Op een enkele uitzondering na overigens niet omdat men er geen zin in heeft. Noem het verborgen onvermogens. En dat is lastig, want politiek niet in regels te vatten.

De maatschappij wordt sneller, ingewikkelder en groter. We vergeten het menselijke brein, die dit alles niet meer kan bij benen, of door een handicap überhaupt niet kan bij benen.

In een wereld van graaiers en groeiende verschillen tussen de armen en rijken wordt de ruimte voor de “verliezers” steeds meer beperkt. De ogen worden gesloten en het aantal “verliezers” wordt groter. Maar dat wil de welvarende mens niet zien. Nee, want het lijntje zelf verliezer te worden is erg dun. De politiek poogt dit alles te sturen. Slinks, slim, maar niet oprecht. Dat is politiek namelijk niet gewenst, daarvoor zijn wij niet sociaal genoeg. Afgelopen week las ik in de krant, dat het aantal banen af neemt, maar ook het aantal werklozen… Je zou het bijna als een goed bericht interpreteren, en je hoeft niet te denken wat het daadwerkelijk betekent. Jongeren… blijven misschien langer een opleiding volgen, omdat er geen baan is? Het aantal ouderen dat met pensioen gaat is wat groter, want de “babyboom” is aan de beurt. En dan de mensen tussen de vijftig en het pensioen… veelal na jarenlange dienstverbanden: werkloos. Maar na de periode van hun uitkering komen zij niet in aanmerking voor WWB. Te veel eigen vermogen, eigen huizen en verdienende partners. Velen schrijven zich in als ZZPer (Zelfstandige zonder personeel), maar verdienen er niet echt mee. Wanneer ik de krant lees mis ik deze interpretatie. Logisch, want dan wordt het plaatje vele malen somberder.

Natuurlijk moeten wij allemaal zo veel als mogelijk mee doen met deze maatschappij. Helemaal mee eens, maar ga daarbij niet over de normen en mogelijkheden van de individu… en dat gebeurt met de huidige regelgeving wel. Laat mensen in hun waarde, wat met de huidige regelgeving helaas nooit in voldoende omvang kan. Het is een lastig probleem, maar wel een die je politiek niet op lost.

Het is net als waterverf; de kleuren moeten op natuurlijke wijze in elkaar overvloeien, waardoor een schilderij ontstaat. Wanneer de economie beter wordt, het belastingstelsel humaner, de samenleving socialer, pas dan zal het probleem zich langzaam oplossen. Langzaam en nooit helemaal.

Het mag duidelijk zijn dat ik grote bezwaren heb tegen de participerende samenleving en tegenprestatie zoals deze wettelijk nu geregeld worden. Het is geen oplossing, maar het verstoppen van de echte problemen. Het toedekken van nieuwe problemen. Het wordt tijd dat er eens écht iets gaat veranderen. Hoe goed Jetta Klijnsma het ook bedoelt, hoe enthousiast en overtuigend zij het ook brengt… het werkt niet. Misschien dat zij zichzelf te veel als voorbeeld neemt, maar dat verhul ik in mijn betoog. Laten we in ieder geval eens, zonder alle regels, gewoon eens wat socialer met elkaar om gaan. Ons wat meer in elkaar verdiepen. Dan alleen al zal de wereld er een stuk mooier uit gaan zien!

De Wajong van Klijnsma

Jetta Klijnsma... Ik kan er maar niet over uit. Een aandoenlijke allervriendelijkste politica. Zij brengt het verhaal vol overgave en aks iets war zij daadwerkelijk in geloofd. En iedere keer hoor ik het tenenkrommend aan. Haar verhaal rammelt en hoe je het went of keert, het is niet realistisch. Het is politiek.

Ongeveer de helft van de mensen met een Wajong uitkering kunnen volgens Klijnsma met een arbeidshandicap aan het werk. In reguliere bedrijven. Dat betekent in eerste instantie dat iedere persoon met een Wajong uitkering gekeurd wordt. Uitgangspunt is dat ongeveer tweederde in aanmerking komt voor de aangepaste arbeidsmarkt. Deze aanname is nergens op gebaseerd. Ja, globale aannames. Meer niet.

Met het verhaal van Jetta lopen ook enkele zaken door elkaar; de WMO, de Wajong, de WSW en de participatiemaatschappij. Maar, ondanks alle ontkenningen, lijken bezuinigingen toch de basale drijfveer. Nu eerst de Wajong. Wordt je gekeurd en men acht je geschikt aangepaste arbeid te verlenen wordt je Wajong omgezet in WWB. Een netto achteruitgang van ongeveer vierhonderd euro. Er is dan nog geen werk. Nu geeft de overheid aan dat werkgevers te vinden zijn deze arbeidsbeperkten te plaatsen. Ja, er is zelfs een convenant. Toch is dit voorbarig. Zeker zullen er bereidwillige werkgevers zijn, maar het aantal plaatsen voor arbeidsbeperkten en de omvang van het aanbod zullen niet in evenwicht zijn. De reden is ondermeer in de soort arbeid, die de werkgevers kunnen bieden. Daar zit een hiaat. Naar mijn inschatting mogen wij blij zijn indien de helft van deze groep afgekeurde Wajong gerechtigden een passende werkomgeving zullen vinden. Een groot deel zal dus inderdaad in de WWB terecht komen. Dat weer houdt in dat de gemeentelijke sociale diensten de druk op deze groep zullen verhogen. Voor de persoonlijke en psychische effecten durf ik niet in te staan.

Dan is er de WSW. We kennen dit beter als de sociale werkplaats. Hier wil Klijnsma van af. Dus al de WSW werkenden dienen overgeplaatst te worden naar reguliere arbeid, voor arbeidsbeperkten. Dus ook daarmee wordt al een groot beroep gedaan op de arbeidsmarkt. Dit gaat in eerste instantie ten koste van de hergekeurden. 

Een ander gevolg is het verdwijnen van reguliere arbeidsplaatsen binnen de WSW, maar er is nog iets. Bij de sociale werkplaatsen is sprake van wachtlijsten. Deze kunnen wel oplopen van twee tot vier jaar. Kan deze groep nu wel ergens terecht? Dat is de vraag, alhoewel ik ook hier mijn twijfels heb. Een ander probleem nu al is dat iemand die op de wachtlijst staat voor de WSW geen indicatie krijgt voor dagactivering. Ze mogen, of kunnen, gedurende hun wachttijd niets doen. Dat lijkt mij niet bevorderlijk voor het individuele welzijn. Bij mensen met psychische klanten zie je binnen deze groep een relatief hoog percentage decompensatie. Dat houdt weer in dat er een extra beroep gedaan moet worden op de, duurdere, reguliere zorg.

De plannen lijken mooi, maar het lijkt niet reëel, mede omdat de drempels niet met een mooi verhaaltje weg te nemen zijn. En straks met de WMO zal ook hier weer een groep tussen wal en schip vallen. Mede door de bezuinigingen van de gemeentelijke budgetten zie ik het niet gebeuren dat de gemeente nu wél iets gaat betekenen voor deze groep wachtenden (en gekeurden) voor aangepaste arbeid. Tot hier is al duidelijk dat er meer maatschappelijke uitvallers zijn, waarmee het effect averechts is.

Zou je deze mensen dan vrijwilligerswerk aan kunnen bieden? Neen, bij de meesten zal dat niet op gaan. Immers deze mensen hebben extra begeleiding nodig. Dat is vaak lastig te regelen, omdat vrijwilligerswerk veelal al plaatsvervangend voor reguliere arbeid georganiseerd wordt. 

Op dit moment bestaat de Onbenutte Kansen regeling. Vanuit de WWB worden mensen verplicht aan het werk gesteld en worden trajecten ingezet. Meer dan activering is het vaak niet, en het percentage wel geplaatste mensen (uit deze groep) is nog geen 10% (vormen van regulier arbeid of arbeidsplaatsen voor mensen met een arbeidsbeperking). En dan te bedenken dat 125.000 mensen met een beperking aan de bak moeten. 

De boete voor werkgevers die geen of onvoldoende arbeidsbeperkten in dienst nemen is een farce en slecht voor de economie.

Ik zou nog even terug komen op de groep met een Wajong uitkering. Iedereen wordt uitgenodigd voor een herkeuring. Op voorhand is er (blijkbaar) al sprake van een quotum. Dus hoe zuiver is de herkeuring? En op welke wijze wordt de herkeuring uitgevoerd? Enkele onduidelijkheden, maar wel de kern van het probleem.

Stel de herkeuring is een momentopname. Je hebt een goede dag, en je gaat naar de WWB. In feite is het een klant die wel goede momenten heeft, goed over komt, maar nooit in staat is tot beperkte arbeid. Want hoe beperkt is beperkt. Een verstandelijk beperkte klant komt op de keuring en spreekt heel positief over zijn arbeidsproject. Ieder dag gaat hij, drie keer per week en het gaat hartstikke goed. De feiten kloppen, maar daar achter zit een verhaal wat duidelijk maakt dat echte arbeid een illusie is. Woonomgeving, omgang met problemen, de beperkingen zelf, sociale componenten.... noem maar op. Wordt dat goed mee gewogen en uitgekristalliseerd bij de herkeuring? Dat is bijna niet te doen. Nee, het is zelfs niet reëel, wanneer de keuring niet onder hele strikte voorwaarden plaats vindt. En daar zal het hoe dan ook aan ontbreken.

Natuurlijk is maatschappelijke participatie goed. Of het in regels te gieten is betwijfel ik, want hier hebben wij het over maatwerk. Ja, stimuleer de individu om zo veel als mogelijk te laten participeren. Maar wel op zijn, of haar, niveau. En dat laatste kan alleen procesmatig duidelijk worden. Bij de een sneller, dan de ander. Bij de een zal het niveau hoger liggen, dan de ander. Nee, herkeuringen en arbeidstesten zijn onvoldoende, en hooguit een aanvullend middel.

Toch staat de klant nu al met de rug naar de muur. Activiteitenbegeleiders zie je steeds minder. De professional wordt in hoog tempo vervangen door vrijwilligers. En dan moet er nog verder bezuinigd worden. Dat kan eenvoudig niet werken en de verwachting is dat de groep "outcast" groter zal worden, het individuele geluk zal verminderen, dan wel onder druk komen te staan. Mogelijk dus met als effect een groter beroep op duurdere zorg.

Jetta Klijnsma brengt het verhaal mooi. De politiek toont goede bedoelingen, maar het mag duidelijk zijn dat hier sprake is van diverse en botsende belangen. Dit beleid moet terug geschroefd worden. Heel overwogen moet er nieuw beleid ontwikkeld worden. De klant moet nu eens echt centraal staan. En reken maar, wanneer je het echt goed aan pakt zal het waarschijnlijk ook nog tot minder uitgaven leiden. Bij deze bied ik mij aan. Zoveel echte deskundigen zijn er namelijk niet...

Achter de Voordeur......

Recent stond een artikel in de krant over de armoede in Italië. Daarbij werd een mevrouw (psychologe) geciteerd, die aangaf eigenlijk altijd een onbezorgd leven te hebben geleid, en nu en zo totaal andere realiteit te ervaren. Zij legde de schuld bij de corruptie aldaar.

In Nederland zien we ontwikkelingen die er toe nopen toch een vergelijk te trekken. In hoeverre in Nederland de schuld bij corruptie te leggen is laat ik buiten beschouwing.  Feit is wel dat wij een vreemde regelgeving kennen, althans een regelgeving met vreemde gevolgen, die eigenlijk niet passen binnen een hoogconjunctuur, als waar wij in leven.

Vandaag blijf ik dicht bij huis… mijzelf. Na een dienstverband van 26 jaar stond ik opeens op straat. 26 jaar heb ik gewerkt voor een werkgever. Binnen de organisatie heb ik meerdere functies bekleed en rollen ingenomen. Een baan in de zorg. Zo rond het jubileum van mijn 25 jarig dienstverband… nee, een jaar of twee er voor, dacht ik wel goed te zitten. Een lang dienstverband in de zorg, dat is wel uit te houden tot het pensioen. Behalve mensen in de zorg ken ik dit gedachtegoed ook van veel ambtenaren en werkers in het onderwijs. Die laatste categorie is een wat lastiger verhaal, vooral door de vele soorten onderwijs. Maar als ambtenaar of in de zorg zat je wel goed. En ja, ik leidde een onbezorgd leven. Hard werken, maar gepaste luxe.

Tot de wereld opeens heel anders blijkt te zijn. De sector waar ik werkte was geen corpsbusiness meer. We werden “verkocht” aan een semi commerciële organisatie. Weg was mijn werk, want die organisatie kon niet bieden (of wilde het niet) wat ik deed en waar ik goed in was. Het gevolg dat ik er na ruim een half jaar uit lag. De WW in. Op zich al een vreemde gewaarwording, maar goed. Dan de eerste klap; het salaris. Mooie uitspraken van 75% en dan 70% van het laatste verdiende salaris, maar met mijn nieuwe netto inkomsten kon ik de rekensom niet maken. Bij navraag bleek dat het percentage over een ander brutosalaris berekend werd, dan wat iedere werknemer normaliter als brutosalaris kent. En vervolgens diende ik ook nog mijn ziektekostenverzekering voortaan zelf te voldoen. Een grote inkomensval, en die 70% lijkt dan een lachertje.

foto: GroenLinks Rotterdam

Vervolgens is er crisis. Ik ben de jongste niet meer en de werkloosheid steeg. Inmiddels heb ik al heel wat gesolliciteerd, maar je wordt vrijwel niet eens uitgenodigd. Vreemd, want je voldoet regelmatig aan alle eisen en competenties. De tijd vordert, en langzaam komt de tijd dat ook de uitkering stopt. In mijn geval maak ik geen aanspraak op de WWB.

Ja, ik woon in een mooi huis, in een mooie straat. Voor de deur een BMW Touring. Het ziet er allemaal mooi uit. Maar, achter die voordeur speelt zich een ander verhaal af. Centen die je drie keer om moet draaien, veel dingen die je niet meer kan doen en het gevoel met je rug tegen de muur te staan. Van het UWV kan je weinig verwachten. Niets eigenlijk, behalve dreigementen wanneer je niet geheel aan hun regeltjes voldoet. De bank… Mooie reclames, cliëntvriendelijkheid, maar in de praktijk geeft de bank niet thuis. Er valt niet te praten en het treffen van een regeling is niet aan de orde. Wel halen ze iedere maand je hypotheek rente van je rekening. Dat er dan geen geld is om te eten, interesseert ze geen ene reet. Als zij hun centen maar hebben. En dan komt de spiraal steeds meer in zicht. Je kan een rekening niet betalen, en het schuift op. Broekzakvestzak politiek houdt je nog enigszins overeind, maar het eind komt steeds meer in zicht.

Maar hoe kan je het uitleggen? Ik woon toch mooi? Ik heb toch een auto? Ja, ik heb alles, en misschien wel te veel. Maar ik kan er niks mee, want zelfs spullen verkopen is momenteel een crime.

 

ja, dit is ook Italië 

Eigenlijk schandalig hoe de overheid en het bankwezen (maar ook de verzekeringen) hiermee om gaan en dan herken ik het verhaal van de mevrouw uit Italië helemaal. Je komt in een vreemde wereld. Een wereld die de jouwe niet is, die je niet begrijpt. Het maakt soms ook heel erg moedeloos. Je wilt niet zeuren, niet klagen, en je rug recht houden. De buitenwereld begrijpt je toch niet. De houding van de banken en overheid is misschien wel te vergelijken met de corruptie in Italië. In feite zijn het boevenpraktijken. Miljoenen worden weg geflikkerd in de Fyra, en tal van andere zaken. De economie ligt op z’n kont en ze gaan verder bezuinigen. De banken blijven flink sponsoren, maar hun klanten, daarvoor geven ze niet thuis. En met zijn allen blijven we het maar pikken.

Ik weet de situatie achter mijn voordeur. Ik ken er nog een paar achter andere voordeuren. En soms is de situatie echt heel erg schrijnend. Maar bijna niemand die het er over heeft. We verstoppen ons er voor. Met z’n allen.

Wel moet ik zeggen, dat mijn situatie misschien toch iets anders is. Ja mijn uitkering loopt binnenkort af. Maar ik heb ook perspectieven. Ik werk daar keihard aan en misschien gaat het lukken. Zelf blijf ik daarom positief, maar bij heel veel mensen is het erg donker achter de voordeur, en lijkt een lichtknopje ver te zoeken…

40 euro incasso, voor een tientje?

Dat wij in financieel moeilijke tijden leven is inmiddels wel bekend. Dat rekeningen betaald moeten worden ook. De nieuwe incassowet daarentegen is weer een voorbeeld van onnadenkend Den Haag. Het kabinet, als de beide Kamers, die het goed bedoelen maar tonen weer ver van de wereld te staan.

De nieuwe incassowet kan een duur grapje worden. Om te beginnen de vaststelling van de incassokosten ten bedrage van 40 euro. Een vastgesteld bedrag. Prima, om excessen in de hoogte tegen te gaan. Slecht voor het kleine werk. Rigide voor de vergeetachtigen.

Incassokosten van rond de 100 euro zijn van de baan. Dat is goed, maar daarbij zijn incassokosten van 40 euro bij een incasso van 10 euro natuurlijk ridicuul. Er komt post binnen. Ik leg het op de stapel. Door allerlei omstandigheden vergeet ik in de stapel te kijken. Er ligt een rekening van € 11,75 tussen.  Vervolgens ga ik op vakantie. Exact dan komt de herinnering binnen. Gevolg is dat ik de boot mis en na terugkomst direct € 51,75 mag dokken. Dit is een voorbeeld, maar er zijn meer voorbeelden te benoemen. En vaak zijn het kleine lullige dingen, waardoor je wel eens vergeet te betalen. Niet altijd met even goed excuses, maar het gebeurt. Bij kleine bedragen wordt dit dus een pijnlijke ervaring.

Er zijn ook andere redenen, waardoor een betaling er tussendoor schiet. En vooral bij kleine betalingen wordt dat een duur grapje…

Daarbij geldt dat voorheen bij herinneringen en incasso van gelijksoortige rekeningen van dezelfde debiteur sprake was van een incasso. Nu wordt dit per rekening. Dus, wanneer ik mijn telefoonabonnement, van € 15,00, zes keer niet betaal, gaat mij dit € 240,00 incassokosten opleveren, bij een rekening van totaal 90 euro.

In dit laatste voorbeeld moet er toch een reden zijn van mijn wanbetaling. Daar wordt niet naar gekeken. Ook doordat na een herinnering de incassokosten ingevoerd mogen worden is het voor bedrijven veel interessanter geworden de kleine, vergeten, nota niet al te serieus te nemen. Het wordt zelfs wel iets aantrekkelijker voor ze, te zorgen dat de mensen die nota’s vergeten, dan wel niet voldoen. Dat extra geld is toch mee genomen, en staat echt niet in verhouding tot de werkelijke kosten. Bovendien kan ik in de wet niet vinden dat de schrijver van de nota ook daadwerkelijk een incassobureau moet inhuren. Misschien heel argwanend van mij, maar deze wet roept de gedachte wel degelijk op.

Voorheen kreeg je twee herinneringen en een aanmaning. Pas daarna kwam de incasso. Dan kan je zeggen dat je genoeg gewaarschuwd was en eventueel kon reageren. Nu met een herinnering en direct de incasso wordt dat al een stuk lastiger en is veel klant onvriendelijker. Nee, deze wet is zeer producentvriendelijk… iets te, naar mijn mening.

In de Tweede Kamer zijn inmiddels wel vragen gesteld, maar daar is tot op vandaag nog helemaal niets mee gedaan. Let dus goed op: en betaal kleine rekeningen direct!

O ja, volgens Den Haag zijn er nog te weinig klachten…

Deze wet is voor mij een symbool van de overheidspolitiek. Nieuwe strakke regels en een grote mate van eenzijdigheid. Natuurlijk een manier om effectiever en efficiënter te werken, maar klantvriendelijkheid lijkt geen rol meer te spelen. Nee, dit soort regels maakt dat veel meer geautomatiseerd kan worden en daardoor zijn minder mensen nodig.

Het zelfde zie je bij het UWV en bij de WWB. In beide gevallen moet alles volledige digitaal. Ja, dat is efficiënt. Vergeten wordt: de slechte werking van DigiD, de problemen rond de beveiliging van DigiD, niet goed werkende websites van ondermeer het UWV, websites die niet te bereiken zijn, het feit dat er nog steeds mensen zijn zonder computer, of dergelijke en de groep analfabeten. Die pissen letterlijk naast de pot.

Mijn klacht ten aanzien van de UWV heb ik aan de Nationale Ombudsman en enkele consumentenprogramma’s voorgelegd. De Nationale Ombudsman heeft mij benaderd en aangeven dat het een groot probleem is. De consumentprogramma’s zwijgen in alle stilte. En zwijgend lijden ook vele mensen onder het juk van de wet en regelgeving. Straks vallen er nog meer mensen uit de maatschappij… lastig, want CVZ wil dat soort klachten niet meer vergoeden.

Weet u, dat Nederland in de eerste helft van de 19^e eeuw het armste en achterlijkste land van West Europa was? Dat leer je niet op school. Ja, wel van de Gouden Eeuw en goed tijden. De wet op de remmende voorsprong wordt ook nog wel eens geleerd. Maar nauwelijks in verband gebracht met begin 1800. Het lijkt er na twee eeuwen op, dat Nederland weer dezelfde fout maakt. Een voordeel; relatief hebben wij het tegenwoordig erg goed.

Wederom toon ik hierbij aan dat onze politiek of zwart, of wit denkt. In grijstinten kan de overheid op de een of andere manier niet denken. En dat nu al meer dan een decennium. Dat wordt uit kijken. Voor mij was dat een reden om lid te worden van GroenLinks. Ik zie dat als de partij, die wel in grijstinten kan denken. Alhoewel die tinten de laatste tijd dus wel veel donkerder of lichter zijn geworden. Soms iets te. Of het met rapport van Dijk nu de goede kant op gaat… ik weet het niet. Het is een kritisch rapport, op zich een goed rapport, maar of het de juiste oplossing biedt… Wel ben ik er van overtuigt, dat wanneer GroenLinks de juiste grijstinten weet te vinden, dat zij zeker nog heel veel bestaansrecht heeft. Meer dan wij ons met z’n alle realiseren!