2018

Ja, het jaar 2018 loopt ten einde. Weer een jaar voorbij en op de een of andere manier is dat altijd weer een reden om terug te kijken. Wat er allemaal voor spectaculairs is gebeurt, welke bekende mensen overleden zijn, de sportvelden van het jaar, het woord van het jaar en noem maar op. Ondertussen zenden we de beste wensen naar familie en vrienden. Met altijd het beste voor het nieuwe jaar. Met dat laatste doe ik ook mee. Vroeger maakte ik mijn eigen kaarten, printte ze, of liet ze zelfs drukken. Tegenwoordig maak ik nog wel een kaart, maar worden ze verspreid via de mail, WhatsApp, Messenger en Facebook. Tijden veranderen. Maar het jaar... Wat brengt een jaar? Min of meer het zelfde als wat alle jaren brengen. Toch koesteren we hoop op een beter jaar, iets wat meestal valse hoop is. Ieder jaar ontvallen ons dierbaren, gebeurt min of meer dezelfde ellende en kennen we dezelfde vreugde en tegenslag. 2018 is dan ook geen opzienbarend jaar. Een jaar, bijna als alle anderen. Natuurlijk, we hebben Loulou verloren door een slangenbeet, maar dat maakt het jaar nog niet.

Wanneer ik op mijn leven terug kijk zijn er eigenlijk maar drie jaren, die ik echt als een bijzonder jaar weet te duiden. En in alle drie de gevallen gaat het om positieve jaren.

1976: mijn meest geweldige jaar en het jaar waarin ik het meest meemaakte. Het jaar dat ik de middelbare school verliet..., wel zonder diploma. Het jaar dat ik met de auto van mijn moeder op vakantie ging en moest werken om terug te komen. Mijn korte periode in Rotterdam waar ik alles deed wat verboden was. En het jaar dat ik het ouderlijk huis verliet en in "van Ouds het Raadhuis" ging wonen. Bovendien was het een van de warmste (Nederlandse) zomers uit mijn bestaan.

2010: het jaar waarin ik (eindelijk) trouwde. Het trouwen stond behoorlijk centraal, maar het huwelijksfeest zelf was ook absoluut memorabel. Het jaar ook, dat ik in de politiek echt actief werd, met een raadszetel. Het jaar dat ik werkloos raakte en nooit meer aan een reguliere baan zou komen. Onze geweldige huwelijksreis naar Cuba. Ook verloren we dat jaar Joop. Behalve de omstandigheid van zijn dood, was het vooral ook het moment, kort voor ons trouwen. Voor de begrafenis zijn we naar Curacao afgereisd.



2014: in een heel ander opzicht een memorabel jaar. We werden grof uit de politiek geflikkerd, ik raakte mijn laatste inkomen kwijt, maar konden ook niet meer in ons huis blijven. Het leven keerde 180 graden. Vrij spontaan reden we naar Turkije. Gedurende een week, samen met onze levende have. 2014 was een absoluut keerpunt en tenslotte werd Reina ook nog ernstig ziek. En ondanks dat dit jaar zoveel negatieve aspecten kende en een volledig nieuw leven inluidde, zaten we wel in Turkije...



Van de 62 jaar kan ik dus maar drie echt opvallende jaren benoemen. Natuurlijk zijn er veel dingen in mijn leven gebeurt, heb ik veel meegemaakt, vereist, verliefd geweest, ellende en verdriet gekend, maar nooit was dat te koppelen aan een kalenderjaar, de drie genoemde jaren uitgezonderd.

Ondanks alles kijk ik met een goed gevoel terug op mijn leven. Natuurlijk hoop ik nog een poos mee te gaan, maar tot nu toe mag ik niet klagen. Al met al heb ik best een kleurrijk leven achter mij liggen. Dat geeft overigens wel aan, dat er ook een zekere kentering lijkt te zijn. Of dat de leeftijd is, of de omstandigheid..., geen idee. Ergens vind ik mijn leven wat saai en gezapig geworden. Het gevoel dat ik dingen mis, maar ook minder zin heb in bepaalde zaken. Financieel hebben wij het krap en ik merk dat het ontbreekt aan perspectief weer een "luxe" leventje te kunnen leiden. Een baan zit er ook niet meer in. Gelukkig heb ik nog het schilderen en ook mijn hobby's. Vervelen doe ik mij niet, maar er zijn ook vele zaken waar ik niet meer op kan en mag hopen. Wat dat betreft moet ik wel blijven dromen. En ik blijf dromen... Dus, misschien wordt volgend jaar toch weer een goed jaar. Laten we het hopen, dat er weer wat leven in de brouwerij komt. En daarom wens ik iedereen fijne feestdagen en bovenal een heel goed 2019!

Kritiek

Met enige regelmaat word ik aangesproken op het keveren van mijn kritiek op Nederland, de Nederlandse overheid en diverse instanties. Soms word ik als "zuur" of "cynisch" bestempelt. Dat zet toch tot nadenken.
Ja, ze hebben wel degelijk gelijk. Ik poog wel minder mijn kritieken te uiten, maar recent had ik op Facebook toch weer wat opmerkingen over de Belastingdienst. Is mijn kritiek zo onterecht? Velen zijn van mening van wel en vinden dat de maatschappij, in Nederland, op zich goed geregeld is. Bij mijn overwegingen merkte ik dat ik pas vanaf 2013 met mijn negatieve uitlatingen begon. In eerste instantie rond onze politieke ervaringen. Ja, dat was schokkend voor mij, ik moest het uiten. Het moest kwijt. En daarna is alles in toch een zekere stroomversnelling geraakt.

Tot 2013 was mijn leven eigenlijk wel op orde. Ondanks dat ik werkloos raakte, tijdens de crisis, bleef ik optimistisch. Als zelfstandige ging ik aan de bak. Het was niet eenvoudig, maar het bracht voldoende voldoening. In eerste instantie, want in 2014 volgde het een en ander elkaar snel op. Daardoor kwamen wij in een situatie, die wij niet kenden. Een situatie waar ik tot dan toe alleen over las, op televisie zag, of van derden hoorde. Het was niet "mijn" wereld. Maar in 2014 werd het wel mijn wereld. Doordat er iets mis ging ontwikkelde zich een keten van misstanden en ongelijkheid. Van onrecht zelfs, in mijn beleving. Plots werden we persoonlijk geconfronteerd met (slecht) politiek beleid, slecht functionerende ambtenaren, leegzuigende banken, en noem maar op. Als zelfstandige werd het onmogelijk gemaakt, in ons huis konden we niet meer leven. Het besluit een deel van het jaar in Turkije te gaan wonen was een besluit om enigszins een menswaardig leven te kunnen leiden. In Nederland zouden we niet alleen verder afzakken, maar ook dakloos zijn. En dat terwijl je een eigen huis had.
Die opeenstapeling maakte dat ik mijn frustraties en kritiek moest uiten. Kortom, plots stond ik aan de andere kant. En wellicht daardoor zie je dingen anders. Misschien ga je er meer op letten. Inderdaad, voordien was ik altijd wel kritisch, maar niet in de vorm, welke ik vanaf 2013 uitte, ondermeer in diverse blogs.
En ja, sindsdien lijkt het niet op te houden. Iedere keer weer zo'n tegenvaller. Recent dat rare gedoe met de Belastingdienst. Voor 2013 bestond het niet, dat je als huurder geld krijgt van de overheid ter compensatie. En nu dringen ze het je op. En ondanks aangegeven te hebben, dat we het niet wilden, bleven ze door gaan te betalen... Tot opeens een terugvordering op de mat lag. Sorry, maar mag ik dan zo reageren? En nogmaals, in het verleden speelde dit soort zaken nooit. Ik betaalde keurig de hypotheek, alle maandlasten werden op tijd voldaan en niets was een probleem. We konden op vakantie, leuke dingen doen, maar natuurlijk moesten we ook opletten. Dat ging altijd prima.

Nu kunnen we niet op vakantie. In Turkije kunnen we redelijk leven. Geen gekke dingen doen, maar het is prima te doen. In Nederland leven we wel heel sober en kunnen we ons erg weinig veroorloven.   De tijd dat we in Nederland zijn moeten we de dubbeltjes wel omdraaien. Maar dat laat je niet zien. Er blijft altijd een zweem van schaamte over de relatieve armoede hangen.

Nee, ik sta nog steeds achter al mijn kritieken. Misschien had het soms wat genuanceerder gekund, of minder fel. Maar ik begrijp ook de kritiek. Zolang alles op orde is, is het verdomd lastig ons verhaal te begrijpen en helemaal om onze machteloosheid te voelen.  In ieder geval ga ik proberen (en dat gaat vast lukken) minder negatief te zijn. Alhoewel soms een discussie uitlokken ook wel leuk is.

Voorbij

Na de traditionele televisie van het Nieuwjaarsconcert en Garmisch Partenkirchen (vier schansen toernooi) wordt alles weer helemaal normaal. De boom en alle kerstversiering is de kamer uit. Sint Maarten, Sinterklaas, kerst en de jaarwisseling… we hebben het weer allemaal achter de rug. Alleen al die stomme nieuwjaarswensen overal staan nog te wachten. Maar ook dat is veelal snel voorbij.

De jaarwisseling is het enige uit het rijtje wat mij wel aan staat. Verder ben ik vooral blij dat alles weer voorbij is. Natuurlijk, ik heb best genoten van alle sfeer, gezelligheid en de donkere dagen, maar de daarbij behorende irritaties zijn nu ook weer weg. De grootste overigens is het vuurwerk. De afgelopen weken hoorde je ze overal; de knallen. Groepjes jongetjes, met veelal wat domme en uitdrukkingloze koppies, stonden bij elkaar en verhulden zich telkens in de blauwe rook. Goh, wat een lol. Niet alleen zonde van al dat geld, maar ook gewoon heel vervelend. Siervuurwerk kan ik prima zien, maar die knallen, daar heb ik niets mee. Zelfs houd ik overigens jaarlijks een Nieuwjaarsvuur. In een grote korf op straat.

De website van GroenLinks heeft 80.000 klachten opgeleverd. Zonder veel moeite heb ik er wel vijftig aan kunnen toevoegen. Ik ben daar echter te lui voor. Velen waarschijnlijk met mij… Van mij mag het vuurwerk aan banden gelegd worden. In de lokale politiek is in Velsen geen enkele oor voor te vinden, ondanks dat landelijk ieder jaar meer geluiden op gaan met de jaarwisseling het vuurwerk op centrale plaatsen af te steken, en de losse knallen gewoon te verbieden. Daar denk ik dan aan, op zo een nieuwjaarsdag. Ja, in 2013 heb ik heel wat verloren. Letterlijk en figuurlijk. Maar, het is het leven. Je gaat door, je moet door. Hoe, dat weet ik alleen even niet. Een soort omgekeerde verliefdheid rommelt door mijn maag; zorgen. Hoe kom ik aan werk, geld… hoe wordt mijn toekomst dit jaar (en verder)? Het voelt niet goed en ik heb er last van. Toch blijf ik de optimist en ga er van uit dat het nu alleen nog maar beter kan. Laat ik dat gevoel vooral vast houden.

Ieder jaar wensen we elkaar weer het beste. Wat houden wij ons zelf eigenlijk voor ogen? Afgelopen jaar was niet leuk. Natuurlijk waren er absoluut hele fijne en mooie momenten. We hebben een goede zomer gehad, ben veel in de tuin geweest, ben weer als een trein gaan schilderen, is Lina op zichzelf gaan wonen, en veel meer. Daarnaast hebben wij Gerard verloren. Nu al bijna een jaar geleden. Het politieke debacle en de pijn daarvan. Het werk, wat nu over is. Ik wil niet stil blijven staan bij het negatieve. Nog een keer zal ik schrijven over de lokale politiek en hoop daarmee ook hier een punt achter het verhaal te kunnen zetten.

Er is weer veel voorbij, maar voor mij ligt een toekomst. Met beide handen moet ik die aanpakken. Misschien wat stuurloos, maar ik ga er wel voor. Straks ga ik naar beneden, en weer flink schilderen. Lekker.

Soms vraag ik mij af, waarom het leven zo ingewikkeld is, waarom mensen het elkaar zo moeilijk maken en waarom organisaties het allemaal zo moeilijk maken. De wereld is niet zwart-wit. De jeugd van 16 en 17 is twee jaar lang de pineut. Ze mogen opeens niet drinken. Althans geen alcohol. Kon dat niet iets genuanceerder ingevoerd worden? 2013 heeft gevoeld als een soort keurslijf. In 2014 wil ik dat afgooien. Ik wil daar niets meer mee te maken hebben. Alle regeltjes waar ik vorig jaar weer tegenaan gelopen ben. Eigenlijk is het de moeite niet waard. Vorig jaar heb ik misschien wel begrepen dat wat het leven wel waard is. Dat gevoel neem ik mee dit jaar.

Over 264 dagen zit ik hier misschien weer. Dan kijk ik op dezelfde wijze terug. Wat zal 2014 mij dan gebracht hebben? Ja, er zijn goede jaren en minder goede jaren. 2010, dat was een top jaar. Vorig jaar was duidelijk een van die mindere jaren. Ik ben voor het eerst sinds lange tijd maar een keer de grens over geweest. Dat was voor de crematie van Gerard. En dat voor een toch wel reislustig typje als ik. Maar goed, dat is allemaal voorbij. Of er gisteren een nieuw leven begonnen is. Eind van dit jaar staan die jongetjes er weer. Dagen voor het einde van het jaar. Bij elkaar. Lege bleke koppies. Zonder mimiek worden de rotjes op straat gegooid. Een leuke dag. Zelfs zo bekeken heb ik een goed jaar achter de rug. Misschien is het helemaal niet zo een slecht jaar geweest en moet ik mij vooral op de positieve dingen focussen. Mijn goede witte wijn. Mijn werk. Het schilderen. Ach, het maakt allemaal niet zo veel uit. 2013 is immers voorbij!