Rutte gelooft in sprookjes en vindt zichzelf wel erg geweldig. Ik ga het steeds meer een lul vinden. En nu met de dividend discussie zuigt ie de argumenten wel heel erg uit z'n nek.
De economen spreken elkaar tegen. Toch lijkt een meerderheid de voordelen te veroordelen. Tijdens 1Vandaag werd hem de vraag gesteld over de 1,4 miljard en de kleine individu. Rutte ging alleen in op het dividend. Logisch, de (individuele) burger interesseert hem geen reet. Hij wordt ook vrij vaag en geeft aan dat het kabinet zelf besluit. Ja, natuurlijk besluiten ze, maar hoe groot is de druk van een Shell, of Unilever? Chantage lijkt absoluut niet uitgesloten. Rutte onderkent omkoping natuurlijk niet, maar aan de andere kant is zijn diffuse reactie op zich wel erg doorzichtig.
Natuurlijk dient een kabinet het landsbelang hoog te houden. Is het landsbelang echter het diffuse belang van grote bedrijven en rijke jongens. Als inwoner én Nederlander zie ik dat het belang dat het kabinet hoort te dienen gerelateerd is aan het individuele belang van de ingezetenen en Nederlanders. Dat lijkt overigens een fors ouderwetse gedachte. Toch is dit voor mij nog prioriteit. En, ondanks het geweeklaag van vele Nederlanders hebben ze wel een kern te pakken..., de kleine man is altijd de lul. In mijn politieke manifest "Gelijkwaardig leven" (Merhottisme) spreek ik niet voor niets vooral vanuit de individu. De overheid, banken, (online-) bedrijven, allemaal hebben zij de middelen de kleine man uit te knijpen. En dat gebeurt fors. Meestal via indirecte methoden, maar de individu is vaak niet in staat de verlokkingen te weerstaan. Kopen op afbetaling via online bedrijven. Mooi hoor, maar wanneer je niet kán betalen kleden ze je uit. Dat zij het risico nemen jou krediet te geven lijkt geen enkel probleem, want ze halen toch hun geld binnen. Net als banken. Ook mijn laatste hypotheek was hoger dan nodig, maar vooral dan dat ik wilde. Maar de bank was zo slim, dat ik toch aan een hogere hypotheek zat. En de bank, die loopt geen enkel risico. Tijdens de recente crisis zagen we nogal wat mensen "financieel" omvallen..., maar geen bank die z'n centen niet kreeg.
En dan klopt het verhaal van Rutte, rond het dividend, niet! En in het belang van Nederland (lees de Nederlander) dan zeker niet. Bovendien, de landen om ons heen rekenen 25% of meer belasting. Nederland nu 15%..., alleen Engeland, die rekenen geen rente. Moet wij ons daaraan spiegelen? Ach, Rutte, rot toch op. Je hebt je gewoon laten imponeren!
Posts tonen met het label Merhottisme. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Merhottisme. Alle posts tonen
vrijdag 10 november 2017
woensdag 4 oktober 2017
Het Catalaanse referendum...
Spanningen op het Iberische schiereiland. Niemand die op dit moment een idee heeft hoe dit gaat aflopen. Het gaat natuurlijk over het onafhankelijkheidsreferendum in Catalonië. Sowieso heb ik al eerder geschreven over mijn aversie tegen referenda en wederom wordt dit bevestigd. In dit geval zitten er wel meerdere invalshoeken bij.
Tweeënveertig procent van de Catalanen heeft gestemd. Dat is géén meerderheid. Van die 42 procent heeft 92% voor onafhankelijkheid gestemd. Maar is hier daadwerkelijk sprake van een meerderheid? Niet in mijn perceptie. Voor enige representatieve uitkomsten moet, mijns inziens, een drempel gehanteerd worden van een opkomst van minimaal 2/3. Wanneer dan zo veel lieden vóór stemmen ben ik geneigd inderdaad een meerderheid te accepteren. In dit geval heeft 58% geen mening gegeven. Deze groep heeft zich niet uitgesproken voor de afscheiding, dus kan de regering van Catalonië niet beweren dat een meerderheid voor afscheiding is. Anders dus, dan dat een meerderheid wel voor de afsplitsing heeft gestemd. Heel sec bekeken is er onvoldoende draagkracht voor de huidige conclusie: afscheiding.
Het tweede is mijn visie inzake nationalisme. In mijn manifest Merhottisme spreek ik over deze gevoelens en stel dat wij primair wereldburgers zijn. Natuurlijk heeft ieder mens het sentiment van zich ergens aan gebonden voelen, maar in feite is dit niet meer dan een valse emotionele binding. En juist dat patriotisme heeft in de geschiedenis tot veel ellende geleid en zelden tot daadwerkelijke verbetering. Meer dan het labelen van een provocatie kan ik de acties van de Catalanen niet bestempelen. Feitelijke effecten herken ik niet. Bovendien het versterken van het "wij" gevoel leidt tot juist meer onderscheid, onbegrip en conflictsituaties. In plaats van afscheiden pleit ik voor grotere verbanden. Maar (en dat stel ik ook in het Merhottisme) er moet ruimte zijn voor de individuele (groeps) identiteit (cultuur, taal/dialect, etc.).
De andere zijde van de medaille, in deze, is de opstelling van de Spaanse Nationale regering en de Spaanse koning. Dat dit soort referenda verboden is bij wet zal zeker zo zijn, echter de wijze waarom de regering, én de premier, hierbij op hun strepen staan is een vorm van uitlokking en juist koren op de molen van de Catalanen. Wanneer de regering aan had gegeven dat de Catalanen dan maar even mogen spelen, maar dat de resultaten geen enkel recht dienen, was er al sprake van een hele andere sfeer. Als de regering op de uitkomst had gereageerd, zoals bijvoorbeeld hier boven heb je een geheel andere discussie. Nu toont de regering zich alleen maar hard en stug. Kortom, zeer uitdagend, waardoor de mensen uit Catalonië juist gevoed worden het referendum door te laten gaan en de uitkomst een (te) hoge waarde te geven.
Mij onbekend is het traject tussen de Spaanse regering en de Catalaanse regering in het voortraject van het referendum. Had men niet op andere wijze nader tot elkaar kunnen komen, of heeft de Spaanse overheid direct bot en afwijzend gereageerd op de Catalanen?
In dit geval kan en mag kritiek op het politie optreden niet ontbreken. Elfduizend man zijn naar Catalonië gestuurd... Daarmee provoceert de Spaanse overheid natuurlijk ook al. Maar met het optreden worden daadwerkelijk grenzen overschreden. De beelden zijn onomstotelijk wanneer het gaat over mensonwaardig handelen. De politie behandelt mensen of het vee is. Maar ook zie je agent ruig op mensen inspringen en schoppen, die gewoon zitten. Niks doen. Trappen om het trappen lijkt wel. Schandelijk hard en in de "gewone" wereld is dit gedrag van misdadigers, dan wel dat wij dit gedrag misdadig noemen. Gedrag wat ook nauwelijks meer iets te maken heeft met de taak en functie van de politie; handhaving, orde bewaking, veiligheid. Ze handhaven niet, maar lokken uit. De mensen stelden zich (uitzinderingen daar gelaten) juist passief op. De politie was hier onomstotelijk de agressor. En dat is een heel verkeerd signaal, zeker in een situatie als deze. Vergelijkende foto's met de dictatoriale periode verspreiding zich dan ook terecht over de wereld. Dit optreden was geen politie optreden, maar dictatoriale mondsnoering...
Al met al een toch iets meer complexe zaak, dan zich in feite aan laat zien. Dit neemt echter niet weg dat ik van mening ben dat de weg naar onafhankelijkheid, op basis van het referendum, geen democratisch besluit is. Wat dat betreft kan ik alleen maar hopen dat men, op het Iberische schiereiland, tijdig bij zinnen komt...
Tweeënveertig procent van de Catalanen heeft gestemd. Dat is géén meerderheid. Van die 42 procent heeft 92% voor onafhankelijkheid gestemd. Maar is hier daadwerkelijk sprake van een meerderheid? Niet in mijn perceptie. Voor enige representatieve uitkomsten moet, mijns inziens, een drempel gehanteerd worden van een opkomst van minimaal 2/3. Wanneer dan zo veel lieden vóór stemmen ben ik geneigd inderdaad een meerderheid te accepteren. In dit geval heeft 58% geen mening gegeven. Deze groep heeft zich niet uitgesproken voor de afscheiding, dus kan de regering van Catalonië niet beweren dat een meerderheid voor afscheiding is. Anders dus, dan dat een meerderheid wel voor de afsplitsing heeft gestemd. Heel sec bekeken is er onvoldoende draagkracht voor de huidige conclusie: afscheiding.
Het tweede is mijn visie inzake nationalisme. In mijn manifest Merhottisme spreek ik over deze gevoelens en stel dat wij primair wereldburgers zijn. Natuurlijk heeft ieder mens het sentiment van zich ergens aan gebonden voelen, maar in feite is dit niet meer dan een valse emotionele binding. En juist dat patriotisme heeft in de geschiedenis tot veel ellende geleid en zelden tot daadwerkelijke verbetering. Meer dan het labelen van een provocatie kan ik de acties van de Catalanen niet bestempelen. Feitelijke effecten herken ik niet. Bovendien het versterken van het "wij" gevoel leidt tot juist meer onderscheid, onbegrip en conflictsituaties. In plaats van afscheiden pleit ik voor grotere verbanden. Maar (en dat stel ik ook in het Merhottisme) er moet ruimte zijn voor de individuele (groeps) identiteit (cultuur, taal/dialect, etc.).
De andere zijde van de medaille, in deze, is de opstelling van de Spaanse Nationale regering en de Spaanse koning. Dat dit soort referenda verboden is bij wet zal zeker zo zijn, echter de wijze waarom de regering, én de premier, hierbij op hun strepen staan is een vorm van uitlokking en juist koren op de molen van de Catalanen. Wanneer de regering aan had gegeven dat de Catalanen dan maar even mogen spelen, maar dat de resultaten geen enkel recht dienen, was er al sprake van een hele andere sfeer. Als de regering op de uitkomst had gereageerd, zoals bijvoorbeeld hier boven heb je een geheel andere discussie. Nu toont de regering zich alleen maar hard en stug. Kortom, zeer uitdagend, waardoor de mensen uit Catalonië juist gevoed worden het referendum door te laten gaan en de uitkomst een (te) hoge waarde te geven.
Mij onbekend is het traject tussen de Spaanse regering en de Catalaanse regering in het voortraject van het referendum. Had men niet op andere wijze nader tot elkaar kunnen komen, of heeft de Spaanse overheid direct bot en afwijzend gereageerd op de Catalanen?
In dit geval kan en mag kritiek op het politie optreden niet ontbreken. Elfduizend man zijn naar Catalonië gestuurd... Daarmee provoceert de Spaanse overheid natuurlijk ook al. Maar met het optreden worden daadwerkelijk grenzen overschreden. De beelden zijn onomstotelijk wanneer het gaat over mensonwaardig handelen. De politie behandelt mensen of het vee is. Maar ook zie je agent ruig op mensen inspringen en schoppen, die gewoon zitten. Niks doen. Trappen om het trappen lijkt wel. Schandelijk hard en in de "gewone" wereld is dit gedrag van misdadigers, dan wel dat wij dit gedrag misdadig noemen. Gedrag wat ook nauwelijks meer iets te maken heeft met de taak en functie van de politie; handhaving, orde bewaking, veiligheid. Ze handhaven niet, maar lokken uit. De mensen stelden zich (uitzinderingen daar gelaten) juist passief op. De politie was hier onomstotelijk de agressor. En dat is een heel verkeerd signaal, zeker in een situatie als deze. Vergelijkende foto's met de dictatoriale periode verspreiding zich dan ook terecht over de wereld. Dit optreden was geen politie optreden, maar dictatoriale mondsnoering...
Al met al een toch iets meer complexe zaak, dan zich in feite aan laat zien. Dit neemt echter niet weg dat ik van mening ben dat de weg naar onafhankelijkheid, op basis van het referendum, geen democratisch besluit is. Wat dat betreft kan ik alleen maar hopen dat men, op het Iberische schiereiland, tijdig bij zinnen komt...
zondag 27 augustus 2017
Sport, laat me niet lachen...
Walgelijk!!! Dit heeft niets meer met sport te maken, maar met hele platte grove commercie. Geld wat direct en indirect uit de zakken van de gewone man gezogen wordt.
Het mag duidelijk zijn dat ik reageer op het "schijn" gevecht tussen Mayweather en McGregor. Die 29 jarige McGregor laat zich voor (minimaal) 30 miljoen dollar in elkaar slaan! Voor dat bedrag mogen ze ook op mij in rammen. En de 40 jarige Mayweather heeft met minimaal 100 miljoen dollar zijn pensioen veilig gesteld, ten koste van het pensioen van vele anderen. Stoelen op de voorste rij kostten $90000. Wilde je die ene wedstrijd op tv kijken moest er $90 voor neergeteld worden. Een omzet van ongeveer $600.000.000... En dan durft men nog over sport te praten.
En blijkbaar begrijpt de goegemeente niet dat dit geld ook nog eens ergens vandaan moet komen. Van grote bedrijven en rijke organisaties en individuen denkt men. Dat klopt, maar realiseer dat al die grote bedragen optelsommen zijn, die bij de kleine man weg geschraapt worden. Voor je biertje in de winkel betaal je belasting, productie, winst en reclame. Kost zo'n biertje1 euro, dan gaat er 25 cent naar de overheid, 10 cent is productie, 20 cent is winst en 45 cent gaat naar reclame. Goed, de percentages in dit voorbeeld kloppen niet, maar ter illustratie is het wel een goed voorbeeld. Wel, van die 45 cent wordt misschien een dubbeltje in reclame gestopt en 35 cent in sponsoring. Dat betekent dus dat ons biertje een stuk goedkoper kan, wanneer de idiote bedragen in de sport eens genormaliseerd worden.
De laatste voetbal transfer: Neymar voor $222.000.000... Daar wordt dan eindelijk wat verbaast op gereageerd...; dat is toch wel erg veel... Nee! Dat is idioot veel!
In een vlaag van enthousiasme, clubliefde of sport supporting staat de "gewone" mens er niet bij stil, dat zij zelf aan al dat geld mee doen. Direct en indirect. Soms bereid zich in de schulden te steken, om dát ene kaartje te bemachtigen. T-shirts kopen voor buiten proportionele hoge bedragen (ze betalen zo 100 euro voor een shirt, wat normaal misschien 20 kost). Maar indirect betalen we er allemaal aan mee, door de in de producten verweven kosten. Wanneer wij wereldwijd kijken naar de totale bedragen die in de (commerciële) sport om gaan is misschien de hele armoede of honger uit te bannen.
In het Merhottisme zal dit allemaal niet kunnen. Het Merhottisme poogt immers de individuele belangen van de mens te bewaken. Daar valt de financiele wereld ook onder. En geen sporter kan dan nog van die achtelijkheid bedragen verdienen. Bovendien zijn er dan ook geen mensen meer zo puissant rijk. Maar goed, mijn politieke manifest is nu even niet aan de orde. Het is de waanzin van de dag. Een waanzin waar van men niet beseft welke rol een ieder daar zelf in speelt.
Sport is leuk, sport is goed, sport is ontspanning en entertainment. Het mag best zo zijn, dat topsport gepromoot wordt en topsporters professioneel hun sport kunnen beoefenen. Geen bezwaar. Maar even terug naar McGregor. Vijf jaar geleden was hij nog loodgieter. Misschien verdiende hij 2000 euro per maand. Dan kan ik mij er wat bij voorstellen wanneer hij het dubbele gaat verdienen in de sport. En misschien een duizend extra krijgt bij een gewonnen partij. Die zelfde lijn kan je doortrekken naar voetbal en andere commerciële sporten met grootverdieners. Dan komt de sport zelf ook weer meer vooraan te staan. Bovendien kan men meer en beter de gelden verdelen onder alle professionele sporters, waardoor ook sporters uit minder populaire takken van sport goed aan de bak kunnen. Een algemeen (nationaal?) sportfonds voor professionele sporters..., misschien geen gek idee. Alle inkomsten gaan in dat fonds en die betaald alle nationale sporters. Daarmee wordt ook een flink stuk commercie aan de kant gezet...
Sport is tegenwoordig iets wat weinig meer met echte sport te maken heeft, maar het geld is (in veel takken van sport) de drijfveer geworden. Niet alleen bij de spelers, maar ook bij alles en iedereen daarom om heen, die financieel afhankelijk is van de sport.
Nu zeggen veel bedrijven dat het sponsoren van sport een vorm van reclame is en dat deze reclame meer op brengt, dan wat het kost. Mijn mening is dat reclame grotendeels al een kwestie is van verkeerd management. Het gaat er namelijk niet alleen omzet product te verkopen, maar vooral om te groeien. Groot, groter, grootst... En wat niet hard op verteld wordt is dat altijd de consument al deze reclame betaalt. Hoeveel goedkoper kunnen auto's worden, wanneer er minder geld naar hun dure reclame campagnes gaat? Dus, waarom moet de autoindustrie sport sponsoren?
Wanneer alles en iedereen op deze wereld een redelijke basis levensstandaard zou hebben, heb ik er allemaal niet zo veel moeite mee. Maar er is zo veel armoede en honger op deze wereld en het verschil tussen arm en rijk is dermate groot en wordt in hoog tempo nog groter, dat een beetje een gezond denkend mens moet concluderen dat het zo niet door kan gaan. Helaas lijkt het de wereld te ontbreken aan ruim voldoende weldenkende mensen... En zolang zal je een McGregor, Mayweather, Neymar en al die anderen hebben.
Ga maar lekker Studio Sport kijken, denk vooral niet na over dingen,maar leg je poten op je tafeltje en geniet van je te dure biertjes! Santé!
Het mag duidelijk zijn dat ik reageer op het "schijn" gevecht tussen Mayweather en McGregor. Die 29 jarige McGregor laat zich voor (minimaal) 30 miljoen dollar in elkaar slaan! Voor dat bedrag mogen ze ook op mij in rammen. En de 40 jarige Mayweather heeft met minimaal 100 miljoen dollar zijn pensioen veilig gesteld, ten koste van het pensioen van vele anderen. Stoelen op de voorste rij kostten $90000. Wilde je die ene wedstrijd op tv kijken moest er $90 voor neergeteld worden. Een omzet van ongeveer $600.000.000... En dan durft men nog over sport te praten.
En blijkbaar begrijpt de goegemeente niet dat dit geld ook nog eens ergens vandaan moet komen. Van grote bedrijven en rijke organisaties en individuen denkt men. Dat klopt, maar realiseer dat al die grote bedragen optelsommen zijn, die bij de kleine man weg geschraapt worden. Voor je biertje in de winkel betaal je belasting, productie, winst en reclame. Kost zo'n biertje1 euro, dan gaat er 25 cent naar de overheid, 10 cent is productie, 20 cent is winst en 45 cent gaat naar reclame. Goed, de percentages in dit voorbeeld kloppen niet, maar ter illustratie is het wel een goed voorbeeld. Wel, van die 45 cent wordt misschien een dubbeltje in reclame gestopt en 35 cent in sponsoring. Dat betekent dus dat ons biertje een stuk goedkoper kan, wanneer de idiote bedragen in de sport eens genormaliseerd worden.
De laatste voetbal transfer: Neymar voor $222.000.000... Daar wordt dan eindelijk wat verbaast op gereageerd...; dat is toch wel erg veel... Nee! Dat is idioot veel!
In een vlaag van enthousiasme, clubliefde of sport supporting staat de "gewone" mens er niet bij stil, dat zij zelf aan al dat geld mee doen. Direct en indirect. Soms bereid zich in de schulden te steken, om dát ene kaartje te bemachtigen. T-shirts kopen voor buiten proportionele hoge bedragen (ze betalen zo 100 euro voor een shirt, wat normaal misschien 20 kost). Maar indirect betalen we er allemaal aan mee, door de in de producten verweven kosten. Wanneer wij wereldwijd kijken naar de totale bedragen die in de (commerciële) sport om gaan is misschien de hele armoede of honger uit te bannen.
In het Merhottisme zal dit allemaal niet kunnen. Het Merhottisme poogt immers de individuele belangen van de mens te bewaken. Daar valt de financiele wereld ook onder. En geen sporter kan dan nog van die achtelijkheid bedragen verdienen. Bovendien zijn er dan ook geen mensen meer zo puissant rijk. Maar goed, mijn politieke manifest is nu even niet aan de orde. Het is de waanzin van de dag. Een waanzin waar van men niet beseft welke rol een ieder daar zelf in speelt.
Sport is leuk, sport is goed, sport is ontspanning en entertainment. Het mag best zo zijn, dat topsport gepromoot wordt en topsporters professioneel hun sport kunnen beoefenen. Geen bezwaar. Maar even terug naar McGregor. Vijf jaar geleden was hij nog loodgieter. Misschien verdiende hij 2000 euro per maand. Dan kan ik mij er wat bij voorstellen wanneer hij het dubbele gaat verdienen in de sport. En misschien een duizend extra krijgt bij een gewonnen partij. Die zelfde lijn kan je doortrekken naar voetbal en andere commerciële sporten met grootverdieners. Dan komt de sport zelf ook weer meer vooraan te staan. Bovendien kan men meer en beter de gelden verdelen onder alle professionele sporters, waardoor ook sporters uit minder populaire takken van sport goed aan de bak kunnen. Een algemeen (nationaal?) sportfonds voor professionele sporters..., misschien geen gek idee. Alle inkomsten gaan in dat fonds en die betaald alle nationale sporters. Daarmee wordt ook een flink stuk commercie aan de kant gezet...
Sport is tegenwoordig iets wat weinig meer met echte sport te maken heeft, maar het geld is (in veel takken van sport) de drijfveer geworden. Niet alleen bij de spelers, maar ook bij alles en iedereen daarom om heen, die financieel afhankelijk is van de sport.
Nu zeggen veel bedrijven dat het sponsoren van sport een vorm van reclame is en dat deze reclame meer op brengt, dan wat het kost. Mijn mening is dat reclame grotendeels al een kwestie is van verkeerd management. Het gaat er namelijk niet alleen omzet product te verkopen, maar vooral om te groeien. Groot, groter, grootst... En wat niet hard op verteld wordt is dat altijd de consument al deze reclame betaalt. Hoeveel goedkoper kunnen auto's worden, wanneer er minder geld naar hun dure reclame campagnes gaat? Dus, waarom moet de autoindustrie sport sponsoren?
Wanneer alles en iedereen op deze wereld een redelijke basis levensstandaard zou hebben, heb ik er allemaal niet zo veel moeite mee. Maar er is zo veel armoede en honger op deze wereld en het verschil tussen arm en rijk is dermate groot en wordt in hoog tempo nog groter, dat een beetje een gezond denkend mens moet concluderen dat het zo niet door kan gaan. Helaas lijkt het de wereld te ontbreken aan ruim voldoende weldenkende mensen... En zolang zal je een McGregor, Mayweather, Neymar en al die anderen hebben.
Ga maar lekker Studio Sport kijken, denk vooral niet na over dingen,maar leg je poten op je tafeltje en geniet van je te dure biertjes! Santé!
woensdag 19 juli 2017
Gelijkwaardig leven
Het concept van mijn politieke werk is klaar. Het centrale thema is: gelijkwaardig leven. De nadruk ligt op de gelijkwaardigheid, maar gelijk stel ik ook dat gelijkheid niet bestaat. Immers, geen mens is het zelfde.
Inmiddels ben ik er al jaren mee bezig. Door mijn eigen politieke ervaring, mijn maatschappelijke ervaring, het (wereld) nieuws en nog veel meer aspecten. Allemaal zaken, die ik in de loop der jaren tot een geheel heb getracht te maken. In eerste instantie deed ik al wat meldingen over het Sokatisme. Achteraf ben ik van deze term afgestapt, omdat ik daar toch nog te veel verwijzingen naar de oude en bestaande politiek in zitten. Om die reden heb ik het omgedoopt tot Merhottisme. Misschien wat egocentrisch mijn eigen naam er aan te verbinden, maar wie weet wordt er een betere benaming voor gevonden. Mits er maar geen verwijzingen in terug te vinden zijn naar de oude en bestaande politieke vormen.
Soms heb ik al een tip van de sluier opgelicht. Ja, het Merhottisme is een politiek, die uit gaat van de individu en die gelijkwaardigheid. Dat betekent ook dat er soms, voor veel lezers, wel eens heel confronterende gedachten beschreven staan. Confronterend, omdat het ons op een andere manier van denken brengt. Daarbij zullen diverse onderwerpen vergeleken worden met de oude en bestaande politieke instituties.
Het concept beslaat momenteel bijna 100 pagina's A4. In boekvorm zal dat meer zijn. In ieder geval heb ik geprobeerde voorkomen een boek van Bijbelse dikte te schrijven. Ook is het geen dichtgetimmerd systeem, maar een manifest wat de (nieuwe) politiek ook juist aan het werk en denken moet zetten. Op een manier, dat politiek slagvaardiger wordt. Maar ook gaat het Merhottisme uit van minder politieke invloed op de individuele mens. Het Merhottisme is een strak raamwerk, waar juist veel inhoud aan gegeven kan, en moet, worden. De politiek krijgt dan ook in feite een andere rol.
Het concept moet nu bijgewerkt worden. Daarbij moeten er nog noten worden toegevoegd en diverse verwijzingen. Doordat ik relatief lang aan het schrijven, en denken ben, heb ik ook diverse actualiteiten kunnen verwerken en hebben actualiteiten invloed gehad tot aanscherping en/of verbeteringen. Zo kom je namen als Trump en Putin er in tegen. Maar, tussen de regels door, ook een reactie op diverse huidige politieke ontwikkelingen.
Omdat de individu centraal staat moet deze ook minder "last" van de overheid hebben. De overheid is er met name meer voor de individu en het welzijn, en minder, zoals nu veelal, een controlerend orgaan, die vooral uit gaat van het negatieve. Ook moet het leven van de individu leefbaarder worden. Het basisinkomen en afschaffen van belasting staan vrij centraal in het Merhottisme. Daarentegen moet de staat ook een inkomen verwerven. Dat wordt anders georganiseerd en ik gebruik dan ook een andere term voor de huidige "belasting".
Ik ga uit van seculiere politiek en dus ook multiculturele samenlevingen. Dat creëert meer ruimte voor grotere minderheden, maar ook misschien minder ruimte voor bestaande waarden. De term "democratie" krijgt ook veel aandacht. Immers, wij worden voorgehouden in een democratie te leven, maar de werkelijkheid is dat de burger in zekere mate een worst voor gehouden wordt.een meerderheid is dan ook niet langer 50% plus 1, maar wordt ruimer gesteld.
Het Merhottisme is enerzijds heel compleet, maar aan de andere kant nooit volledig. Ik heb gepoogd het zo compleet te maken, dat de volledigheid met beperkt risico gerealiseerd kan worden. Beperkt, want politiek blijft mensenwerk. Om die reden verbind ik, in het Merhottisme, veel meer regels rond de politiek zelf. De politicus zelf krijgt een andere rol, kan minder op individuele basis bepaalde besluiten nemen, en eigen gewin en dictatoriale posities zijn in feite uitgesloten.
Ook heb ik rekening gehouden met de economie. Ik ben er zelfs van overtuigd dat het Merhottisme eenpositief effect heeft op de economie, maar ook voor meer stabiliteit zorgt. Zo passeren veel onderwerpen de revue. Ik ben overtuigd van het feit dat het Merhottisme wel degelijk een nieuw politiek tijdperk kan inluiden. Maar goed, anders had ik het natuurlijk ook niet beschreven. Hopelijk weet het resultaat straks de mensen te overtuigen, of op z'n minst aan het denken te zetten. Er gaat immers veel te veel verkeerd op deze wereld, die ook nog eens steeds ingewikkelder wordt. En we moeten leren durven toe te geven niet overal verstand van, of een mening over, te hebben.
Het concept is qua stijl waarschijnlijk nog een rommeltje. Ook ten aanzien van de indeling zal nog het nodige werk verzet moeten worden. Dat het concept er ligt is een hele opluchting, én bevalling. Maar, voorlopig ben ik er nog niet.
Om het werk goed te presenteren kan ik het niet in eigen beheer uitgeven. Ik heb hier externe inzet bij nodig. Om die reden wil ik nu eerst een uitgever zoeken en een redacteur. Vooral het eerste is tegenwoordig geen sinecure. Uitgevers denken minder in kwaliteit, meer in verdiensten. En zeker een "oude debutant" als ik ben is niet direct een pré. Toch ga ik er voor. Het zal echter wel een kwestie van tijd gaan worden. Ondertussen zal ik zelf ook actief aan het werk blijven. In ieder geval ben ik een belangrijke stap verder.
Dus, uitgevers, via mijn blog, mail, en internet ben ik te vinden. Het resultaat moet een waardig geheel worden.
En vrees niet, beste lezer..., ondertussen blijf ik vooral schilderen!
Inmiddels ben ik er al jaren mee bezig. Door mijn eigen politieke ervaring, mijn maatschappelijke ervaring, het (wereld) nieuws en nog veel meer aspecten. Allemaal zaken, die ik in de loop der jaren tot een geheel heb getracht te maken. In eerste instantie deed ik al wat meldingen over het Sokatisme. Achteraf ben ik van deze term afgestapt, omdat ik daar toch nog te veel verwijzingen naar de oude en bestaande politiek in zitten. Om die reden heb ik het omgedoopt tot Merhottisme. Misschien wat egocentrisch mijn eigen naam er aan te verbinden, maar wie weet wordt er een betere benaming voor gevonden. Mits er maar geen verwijzingen in terug te vinden zijn naar de oude en bestaande politieke vormen.
Soms heb ik al een tip van de sluier opgelicht. Ja, het Merhottisme is een politiek, die uit gaat van de individu en die gelijkwaardigheid. Dat betekent ook dat er soms, voor veel lezers, wel eens heel confronterende gedachten beschreven staan. Confronterend, omdat het ons op een andere manier van denken brengt. Daarbij zullen diverse onderwerpen vergeleken worden met de oude en bestaande politieke instituties.
Het concept beslaat momenteel bijna 100 pagina's A4. In boekvorm zal dat meer zijn. In ieder geval heb ik geprobeerde voorkomen een boek van Bijbelse dikte te schrijven. Ook is het geen dichtgetimmerd systeem, maar een manifest wat de (nieuwe) politiek ook juist aan het werk en denken moet zetten. Op een manier, dat politiek slagvaardiger wordt. Maar ook gaat het Merhottisme uit van minder politieke invloed op de individuele mens. Het Merhottisme is een strak raamwerk, waar juist veel inhoud aan gegeven kan, en moet, worden. De politiek krijgt dan ook in feite een andere rol.
Het concept moet nu bijgewerkt worden. Daarbij moeten er nog noten worden toegevoegd en diverse verwijzingen. Doordat ik relatief lang aan het schrijven, en denken ben, heb ik ook diverse actualiteiten kunnen verwerken en hebben actualiteiten invloed gehad tot aanscherping en/of verbeteringen. Zo kom je namen als Trump en Putin er in tegen. Maar, tussen de regels door, ook een reactie op diverse huidige politieke ontwikkelingen.
Omdat de individu centraal staat moet deze ook minder "last" van de overheid hebben. De overheid is er met name meer voor de individu en het welzijn, en minder, zoals nu veelal, een controlerend orgaan, die vooral uit gaat van het negatieve. Ook moet het leven van de individu leefbaarder worden. Het basisinkomen en afschaffen van belasting staan vrij centraal in het Merhottisme. Daarentegen moet de staat ook een inkomen verwerven. Dat wordt anders georganiseerd en ik gebruik dan ook een andere term voor de huidige "belasting".
Ik ga uit van seculiere politiek en dus ook multiculturele samenlevingen. Dat creëert meer ruimte voor grotere minderheden, maar ook misschien minder ruimte voor bestaande waarden. De term "democratie" krijgt ook veel aandacht. Immers, wij worden voorgehouden in een democratie te leven, maar de werkelijkheid is dat de burger in zekere mate een worst voor gehouden wordt.een meerderheid is dan ook niet langer 50% plus 1, maar wordt ruimer gesteld.
Het Merhottisme is enerzijds heel compleet, maar aan de andere kant nooit volledig. Ik heb gepoogd het zo compleet te maken, dat de volledigheid met beperkt risico gerealiseerd kan worden. Beperkt, want politiek blijft mensenwerk. Om die reden verbind ik, in het Merhottisme, veel meer regels rond de politiek zelf. De politicus zelf krijgt een andere rol, kan minder op individuele basis bepaalde besluiten nemen, en eigen gewin en dictatoriale posities zijn in feite uitgesloten.
Ook heb ik rekening gehouden met de economie. Ik ben er zelfs van overtuigd dat het Merhottisme eenpositief effect heeft op de economie, maar ook voor meer stabiliteit zorgt. Zo passeren veel onderwerpen de revue. Ik ben overtuigd van het feit dat het Merhottisme wel degelijk een nieuw politiek tijdperk kan inluiden. Maar goed, anders had ik het natuurlijk ook niet beschreven. Hopelijk weet het resultaat straks de mensen te overtuigen, of op z'n minst aan het denken te zetten. Er gaat immers veel te veel verkeerd op deze wereld, die ook nog eens steeds ingewikkelder wordt. En we moeten leren durven toe te geven niet overal verstand van, of een mening over, te hebben.
Het concept is qua stijl waarschijnlijk nog een rommeltje. Ook ten aanzien van de indeling zal nog het nodige werk verzet moeten worden. Dat het concept er ligt is een hele opluchting, én bevalling. Maar, voorlopig ben ik er nog niet.
Om het werk goed te presenteren kan ik het niet in eigen beheer uitgeven. Ik heb hier externe inzet bij nodig. Om die reden wil ik nu eerst een uitgever zoeken en een redacteur. Vooral het eerste is tegenwoordig geen sinecure. Uitgevers denken minder in kwaliteit, meer in verdiensten. En zeker een "oude debutant" als ik ben is niet direct een pré. Toch ga ik er voor. Het zal echter wel een kwestie van tijd gaan worden. Ondertussen zal ik zelf ook actief aan het werk blijven. In ieder geval ben ik een belangrijke stap verder.
Dus, uitgevers, via mijn blog, mail, en internet ben ik te vinden. Het resultaat moet een waardig geheel worden.
En vrees niet, beste lezer..., ondertussen blijf ik vooral schilderen!
Abonneren op:
Posts (Atom)