Pensioen schrik!

Mijn vader ging op zijn 65e met pensioen. Als kleine jongen wist ik niet beter dan dat ik met mijn 65e met pensioen zou gaan. Twee van mijn broers waren zelfstandigen, en hebben daardoor langer gewerkt, maar ontvingen wel hun AOW op 65. Mijn jongste broer werkte voor een baas en mocht op 55 in de VUT. Hij is zes jaar ouder dan ik.



Zelf was ik net over de 50, wanneer ik vernam dat men de pensioengerechtigde leeftijd wilde verhogen naar 67. Dat zou in stapjes gebeuren, maar voor mij zou dat al de pensioen leeftijd worden. Natuurlijk een teleurstelling, maar ach, ik werkte in de gezondheidszorg (in een ziekenhuis), dus ik had wel werk tot mijn pensioen. Een jaar later werd onze afdeling overgenomen door een semi particuliere organisatie. Mijn werk was opeen geen "corps business" van het hospitaal meer. De nieuwe werkgever zat blijkbaar met mij in z'n maag en na ruim een half jaar werd ik (op nare wijze) werkloos. Exact in de tijd dat de economische crisis in haar hoogtij dagen zat. Gedurende mijn WW periode heb ik meer dan 300 sollicitaties gedaan, op tal van functies (van hoog tot laag), maar resultaten bleven uit. Wel heb ik twee (!) uitnodigingen voor een gesprek gehad.

Na de WW periode ontving ik niets meer. Mijn vrouw verdiende veertig euro onder de norm voor bijstand voor stellen. Geen aanvulling, nee niks!

Het aanvankelijk redelijke inkomen zakte naar een bedrag, lager dan de maandelijkse hypotheek. Een probleem dus. Maar het was crisis, dus het huis verkopen zat er ook niet bepaald in. Sterker de kosten liepen door en overal werd gemeld dat wij "vermogend" waren. Om die reden dus overal het volle pond betalen. Destijds maakte mij dit woest, omdat ik van mening was dat de overheid zich niet bepaald humaan en begripvol heeft opgesteld. Overige (financiele) instanties nóg minder.



Wel, wij hebben een oplossing gekozen nog enigszins een waardig bestaan te leiden. Een klein jaar later begon de crisis zich op te lossen, en verkochten wij de woning. Overigens wel met een totaal verlies van meer dan drie ton. En veel restschulden, maar uiteindelijk hadden wij nog net een positief saldo.

Vanaf mijn zestigste kreeg ik weer een inkomen; pré-pensioen. Wel was al duidelijk dat er een periode van twee jaar aan zit te komen, dat het nog even moeilijk wordt; het pensioengat. Maar omdat mijn vrouw jonger is, zou de overbrugging minder zwaar op onze schouders drukken.

En, naar nu blijkt, is de wereld wederom geheel anders. Naar blijkt ga ik niet met pensioen op 67 jarige leeftijd, maar opeens een half jaar later. Maar dat geldt dus ook voor mijn vrouw... Nou, niet helemaal, want ook blijkt de WAO te stoppen op haar 65e... En mag ze 2,5 jaar overbruggen op een hongerloontje, van ver onder de 1000 euro per maand. Zou ik dan in aanmerking komen voor bijstand? Behalve dat dit volkomen onduidelijk is zal ik dan waarschijnlijk ook moeten voldoen aan tal van regeltjes en verplichtingen... Misschien moet ik dan wel 2,5 jaar vrijwilligerswerk doen. Ik ga er maar vanuit dat ik geen sollicitatieplicht heb, maar ook dat is niet zeker.



Was ik twee jaar eerder geboren waren er tal van zekerheden. Soms misschien met wat aanpassingen, maar in grote lijn weinig zorgen. In mijn geval (mijn generatie dus) lijken we alle boten te missen en alle zekerheden als sneeuw voor de zon te verdwijnen. Dat ik misschien straks de restjes uit de vuilnisbakken van de welgestelden moet scharrelen om aan mijn eten te komen is niet eens mijn grootste zorg en reactie. Nee, mijn reactie is vooral boosheid! Boos op een overheid die de generatie, direct na de baby-Boomers, in feite gewoon laat vallen. Goed, in combinatie met een economische crisis, maar ook daar houd ik de overheid voor een groot deel verantwoordelijk voor.

Nee, wanneer het je niet geheel vergaat zoals het zou moeten dan val je direct volledig buiten de boot. Dat heeft de overheid haarfijn voor elkaar!



Behalve deze boosheid is er een andere boosheid jegens de overheid en politiek. Mensen in een vergelijkbare situatie en leeftijdscategorie worden zonder enige waardigheid behandeld. De overheden behandelen je alsof je een oplichter en dief bent. Kortom vanuit een negatieve insteek. Je krijgt een soortement van "trap na"... Deze groep wordt in alle politieke discussies overgeslagen, genegeerd, dan wel gebagatelliseerd. Alsof je niets bent. Bijna veertig jaar arbeid om vervolgens als een lastpost/profiteur weggezet te worden. En dan nu, bij toeval, dat we eens keken naar ons pensioen en geconfronteerd worden met een wel heel schrijnend pensioengat. Lang leve de Koning, lang leve Nederland! We leven in een welvaartsstaat... Maar bepaalt niet iedereen dus!

Mag ik effe boos zijn?!; adres onbekend....

Nee, ik wil helemaal niet cynisch zijn. Ik wil niet negatief zijn...maar ik kan het niet laten. De overheid en Nederlandse regelgeving dwingen mij keer op keer...



Ik heb verdomme ruim 32 jaar gewerkt. Vrijwel geen beroep gedaan op instanties als ziektewet, WW, of dergelijke. Als indirect gevolg van overheidsbeleid word ik op straat gezet. Ik had mijn leven keurig op orde. Alleen het moment dat ik op straat kom is er een crisis. De crisis die ontstaan is door banken, speculanten, grootbedrijven  en rijken. Honderden sollicitaties op diverse functies, maar ik word niet eens uitgenodigd; te oud en te duur (al is dat nooit hardop gezegd). Drie jaar WW. Een UWV die totaal niets voor je doet. Je probeert wat op te zetten,maar telkens maken de gevolgen van de crisis en alle bezuinigingen succes onmogelijk.

De WW stopt na drie jaar. Inkomen daalt..., tot nihil. Immers mijn vrouw heeft een uitkering. Dat deze netto zelfs lager is dat het bijstandsniveau voor echtparen (enkele euri's) maakt niet uit. Ondertussen worden wij als vermogend gezien. We hebben een eigen huis met overwaarde. Alleen het huis kunnen we maar niet verkopen en de overwaarde slinkt. De overheden zien ons echter als welgestelden...

Uiteindelijk verkopen we het huis. Niet met verlies, maar we houden er ook weinig aan over. Genoeg om financiële in het reine te komen en een aantal dingen te regelen, die waren blijven liggen.

Ondertussen konden we al niet meer in onze woning leven, te duur. Min of meer gedwongen zijn we naar Turkije gegaan. Vanwege familie en omdat het hier iets goedkoper is. In Nederland schreven wij ons in voor een sociale huurwoning. Het aanbod is schaars, en er reageren erg veel mensen per woning. De gemeente verwijt dat wij te weinig reageren. Blijkbaar moet je maar achteraan in de rij aansluiten. Urgentieverklaringen krijgen we niet voor elkaar. Ook dat we in het buitenland verblijven maakt het haast onmogelijk een sociale huurwoning te krijgen. Niet omdat we in het buitenland zitten, maar omdat je jezelf persoonlijk moet melden.

Bij vertrek hadden we een postadres. Voor zover ik nu begrijp (je wordt zelden zelf geïnformeerd) hebben we geen postadres meer en is het officieel: adres onbekend.  De zorgverzekering hangt nu aan de lijn. Geen adres, geen verplichtte zorgverzekering. Daklozen zijn dus niet verzekerd? Immers, ondanks dat we nu in Turkije zitten en het op zich hier goed is willen wij een goedkope woning in Nederland. Wij willen Nederlands ingezetenen blijven. De realiteit lijkt de andere kant op te wijzen: in Nederland wordt er hard aan gewerkt ons als Nederlander te ontkennen. We bestaan nauwelijks meer in Nederland. We worden als Nederlander weggesaneerd uit eigen land. Dat na jaren gewerkt te hebben, altijd belasting en afdrachten (sociale zekerheid en verzekeringen) te hebben betaald. Het gaat even anders en je wordt een persona non grata.



In mijn vorige blog heb ik al over de misstanden ten aanzien van de WMO en PGB geschreven. Wanneer ik nú in Nederland zou zijn, had ik in een kartonnen doos gewoond, moest ik bij het Leger des Heils aankloppen en zat ik waarschijnlijk in het gekkenhuis. De optelsom wordt effe te groot...misschien ben ik te oud voor al dit gekloot. Ik weet het niet zo goed meer.



En altijd hoor je dat je een soort uitzondering bent. Anderen hebben al die problemen niet. Velsen gaf aan dat rond het WMO gezeur verder geen bekende dossiers spelen. Wij zijn een uitzondering dat het ons niet lukt een urgentieverklaring voor een woning te krijgen en noem maar op...

Ja, in zekere zin zijn wij een uitzondering, en daar kan Nederland duidelijk niet mee dealen. Wij hebben een keuze gemaakt te overleven, door weg te gaan. Tijdelijk. Omdat we niet nog dieper in de schulden wilden, omdat we een beetje een menswaardig bestaan wilden, omdat wij naar oplossingen zochten en niet in een slachtofferrol bleven hangen. En juist daarom, lijkt het, worden we langzaam uitgegomd. We passen niet in de juiste plaatjes.

Mag ik dan alsjeblieft cynisch en boos zijn?! Het is makkelijk te zeggen dat wij dit alles aan ons zelf te danken hebben, door de keuzes die we hebben gemaakt. Hadden we dan alles moeten laten varen, zwaar in de schulden komen en in feite geen waardig leven leiden, omdat de overheden en instanties dan alles volgens hun boekjes konden afhandelen? Moeten wij "dure" klanten worden, om steun te krijgen? Wij wilden het zelf doen, en dan wordt je dus gepakt.

Wanneer ik straks naar Nederland ga, ga ik naar een B&B. Ik wil niet als een clochard bij al mijn vrienden en kennissen langs om te kunnen overnachten. Heen en weer met mijn koffertje. Nee, ik wil een vaste plek, op mijzelf kunnen zijn en zelf bepalen wanneer ik mijn vrienden en kennissen bezoek. Tja, ik heb immers geen woning... Of moet ik tien dagen naar het Leger des Heils? Moet ik ook zeulen met mijn tasje.



Ik ben verdomme bijna zestig. Ik heb een lange carrière achter de rug, en niet eens een slechte. Maar nu sta ik bij het afval, en mijn Hollandse afvalbak wordt groter en groter en voller en voller. Ik besta bijna niet meer. En waarom? Omdat ik eigen keuzes maak! Omdat ik een persoonlijkheid ben en mij ook als zodanig wens op te stellen. Dat mag blijkbaar niet...

Mag ik dan alsjeblieft even heel erg boos zijn? Mag ik alsjeblieft even teleurgesteld zijn? Mag ik er alsjeblieft even heel erg moe van zijn?

Of mag dit allemaal niet, omdat ik niet volgens de vaste protocollen van de Nederlanders leef, niet eet om zes uur, niet opsta om acht uur, niet ontbijt, niet mijn familie iedere week bezoek etc.?

Sorry, ik weet het echt even niet meer. Ik ben gewoon boos en teleurgesteld in Nederland, en toch wil ik daar dolgraag weer m'n vaste stekkie!

Achter de Voordeur......

Recent stond een artikel in de krant over de armoede in Italië. Daarbij werd een mevrouw (psychologe) geciteerd, die aangaf eigenlijk altijd een onbezorgd leven te hebben geleid, en nu en zo totaal andere realiteit te ervaren. Zij legde de schuld bij de corruptie aldaar.

In Nederland zien we ontwikkelingen die er toe nopen toch een vergelijk te trekken. In hoeverre in Nederland de schuld bij corruptie te leggen is laat ik buiten beschouwing.  Feit is wel dat wij een vreemde regelgeving kennen, althans een regelgeving met vreemde gevolgen, die eigenlijk niet passen binnen een hoogconjunctuur, als waar wij in leven.

Vandaag blijf ik dicht bij huis… mijzelf. Na een dienstverband van 26 jaar stond ik opeens op straat. 26 jaar heb ik gewerkt voor een werkgever. Binnen de organisatie heb ik meerdere functies bekleed en rollen ingenomen. Een baan in de zorg. Zo rond het jubileum van mijn 25 jarig dienstverband… nee, een jaar of twee er voor, dacht ik wel goed te zitten. Een lang dienstverband in de zorg, dat is wel uit te houden tot het pensioen. Behalve mensen in de zorg ken ik dit gedachtegoed ook van veel ambtenaren en werkers in het onderwijs. Die laatste categorie is een wat lastiger verhaal, vooral door de vele soorten onderwijs. Maar als ambtenaar of in de zorg zat je wel goed. En ja, ik leidde een onbezorgd leven. Hard werken, maar gepaste luxe.

Tot de wereld opeens heel anders blijkt te zijn. De sector waar ik werkte was geen corpsbusiness meer. We werden “verkocht” aan een semi commerciële organisatie. Weg was mijn werk, want die organisatie kon niet bieden (of wilde het niet) wat ik deed en waar ik goed in was. Het gevolg dat ik er na ruim een half jaar uit lag. De WW in. Op zich al een vreemde gewaarwording, maar goed. Dan de eerste klap; het salaris. Mooie uitspraken van 75% en dan 70% van het laatste verdiende salaris, maar met mijn nieuwe netto inkomsten kon ik de rekensom niet maken. Bij navraag bleek dat het percentage over een ander brutosalaris berekend werd, dan wat iedere werknemer normaliter als brutosalaris kent. En vervolgens diende ik ook nog mijn ziektekostenverzekering voortaan zelf te voldoen. Een grote inkomensval, en die 70% lijkt dan een lachertje.

foto: GroenLinks Rotterdam

Vervolgens is er crisis. Ik ben de jongste niet meer en de werkloosheid steeg. Inmiddels heb ik al heel wat gesolliciteerd, maar je wordt vrijwel niet eens uitgenodigd. Vreemd, want je voldoet regelmatig aan alle eisen en competenties. De tijd vordert, en langzaam komt de tijd dat ook de uitkering stopt. In mijn geval maak ik geen aanspraak op de WWB.

Ja, ik woon in een mooi huis, in een mooie straat. Voor de deur een BMW Touring. Het ziet er allemaal mooi uit. Maar, achter die voordeur speelt zich een ander verhaal af. Centen die je drie keer om moet draaien, veel dingen die je niet meer kan doen en het gevoel met je rug tegen de muur te staan. Van het UWV kan je weinig verwachten. Niets eigenlijk, behalve dreigementen wanneer je niet geheel aan hun regeltjes voldoet. De bank… Mooie reclames, cliëntvriendelijkheid, maar in de praktijk geeft de bank niet thuis. Er valt niet te praten en het treffen van een regeling is niet aan de orde. Wel halen ze iedere maand je hypotheek rente van je rekening. Dat er dan geen geld is om te eten, interesseert ze geen ene reet. Als zij hun centen maar hebben. En dan komt de spiraal steeds meer in zicht. Je kan een rekening niet betalen, en het schuift op. Broekzakvestzak politiek houdt je nog enigszins overeind, maar het eind komt steeds meer in zicht.

Maar hoe kan je het uitleggen? Ik woon toch mooi? Ik heb toch een auto? Ja, ik heb alles, en misschien wel te veel. Maar ik kan er niks mee, want zelfs spullen verkopen is momenteel een crime.

 

ja, dit is ook Italië 

Eigenlijk schandalig hoe de overheid en het bankwezen (maar ook de verzekeringen) hiermee om gaan en dan herken ik het verhaal van de mevrouw uit Italië helemaal. Je komt in een vreemde wereld. Een wereld die de jouwe niet is, die je niet begrijpt. Het maakt soms ook heel erg moedeloos. Je wilt niet zeuren, niet klagen, en je rug recht houden. De buitenwereld begrijpt je toch niet. De houding van de banken en overheid is misschien wel te vergelijken met de corruptie in Italië. In feite zijn het boevenpraktijken. Miljoenen worden weg geflikkerd in de Fyra, en tal van andere zaken. De economie ligt op z’n kont en ze gaan verder bezuinigen. De banken blijven flink sponsoren, maar hun klanten, daarvoor geven ze niet thuis. En met zijn allen blijven we het maar pikken.

Ik weet de situatie achter mijn voordeur. Ik ken er nog een paar achter andere voordeuren. En soms is de situatie echt heel erg schrijnend. Maar bijna niemand die het er over heeft. We verstoppen ons er voor. Met z’n allen.

Wel moet ik zeggen, dat mijn situatie misschien toch iets anders is. Ja mijn uitkering loopt binnenkort af. Maar ik heb ook perspectieven. Ik werk daar keihard aan en misschien gaat het lukken. Zelf blijf ik daarom positief, maar bij heel veel mensen is het erg donker achter de voordeur, en lijkt een lichtknopje ver te zoeken…

Glaasje op, laat je niet pakken

bron NRC

Ja wel, een zestienjarige mag niet meer uit zijn (of haar) dak. Het alcoholverbod is opgeschroefd naar 18 jaar. Inmiddels begint de horeca zich ook in de discussie te mengen en ik vrees dat er op korte termijn een nieuwe groep ontstaat: comazuipers (tussen de 16 en 18) verenigt u!

Vanaf het begin heb ik mijn twijfels gehad ten aanzien van de ideeën om de wettelijke grens van het kopen van alcohol op te schroeven van 16 naar 18. Een wet invoeren is eenvoudig, maar ten aanzien van de gevolgen en uitvoering staat de politiek onvoldoende stil. Een probleem doe je niet af met een eenvoudige leeftijdsverhoging. Sterker, het idee je van een probleem af te doen leidt nogal eens tot veel forsere problemen.

Met een beetje verstand weet men dat de jeugd tussen de 16 en 18 nog volop aan het puberen is. Dat betekent experimenteren. Dat betekend verzetten tegen… ouders, het gezag, riten en tradities. De ene puber heeft dat sterker dan de andere. In ieder geval is men op ontdekkingstocht naar de eigen volwassenheid. Maar helaas, de overheid ziet alleen de problemen die het met zich mee neemt en tracht zich te wapenen. Het is erg naïef te denken dat een puber van 16 het niet voor elkaar krijgt aan drank te komen. Zoals de wet er nu ligt, gaat de overheid daar helaas wel vanuit. Juist door de jeugd te laten experimenteren en hier op de een of andere manier toezicht op te hebben begeleidt hen naar de volwassenheid. Nu vervalt het toezicht en de jeugd zal de illegaliteit op zoeken, want drank zullen ze zich toe-eigenen. Kortom er komt meer overlast, meer herrie op straat, misschien meer vandalisme en het aantal comazuipers zal zeker toenemen.

Wat mij betreft wordt de leeftijd juist verlaagd, naar 15! Het gaat immers niet om de leeftijdsgrens zelf. Het gaat er om hoe wij, volwassenen, met onze jeugd om gaan. Verbieden werkt averechts. Thuis, en buiten de deur. Je moet veel meer begeleiden en voorlichting geven. Een voorbeeld: je kan bijvoorbeeld drankstempels uitdelen in de kroeg. Een 15 jarige krijgt er twee op een avond, een 16 jarige vier, 17, zes. Desnoods via een ingebouwde chip. De kids mogen drinken, maar het systeem beperkt het.

Toen ik 15 jaar was ben ik begonnen met roken. Ik ben inmiddels een stevige paffer, maar iedere jongere zal ik aanspreken vooral niet te beginnen met roken. Ik vertel ze dat ook iedere keer, wanneer de gelegenheid zich voor doet. En ja dat helpt.

Wanneer ik de jongeren vertel over mijn drankverleden en de ellende die het met zich mee heeft gebracht weet ik dat een aantal jongeren minder heftig zullen drinken. Anderen zuipen een paar keer zo heftig, dat ze het van zelf afleren. Maar een grote groep zal je nooit kunnen bereiken. Ook dat moeten wij als maatschappij accepteren. Dat laatste blijkt erg lastig. Wat dat betreft denken wij een maakbare maatschappij te kunnen creëren. De realiteit is echter vele malen weerbarstiger.

Ook met de nieuwe  wetgeving zal er weer veel mis gaan. De overheid kan haar handen in onschuld wassen. Er is immers een wet. Dat zal betekenen dat de horeca toch gezien zal worden als zondebok, wanneer het mis gaat. Dat is al lang ingecalculeerd. Nee, de leeftijdsverhoging slaat nergens op. Soms krijg ik de indruk dat de overheid het leven van het individu te veel wil bepalen, maar daarnaast ook de individu te snel uitsluit van de maatschappij.

Dat brengt mij op een soortgelijke wetgeving. De WW van 38 maanden terugbrengen naar 24 maanden, waarvan het laatste jaar een uitkering op bijstandsniveau. Geweldig, vooral de timing ook. Ruim 600.000 werklozen en nog niet de helft aan nieuwe banen. Dat kan in een paar jaar weer veranderen, maar tot die tijd wordt weer een grote groep uitgesloten. De werkloosheid pak je niet aan door de WW duur te verkorten.  Dat de WW verkort wordt kan ik mij voorstellen. Maar je zal hier een getrapt systeem op moeten invoeren. Maar  nee, gewoon terugdraaien die handel. Het aantal individuen wat hiermee in grote problemen komt maakt niet uit, en het negatieve effect hiervan op de economie wordt helemaal gebagatelliseerd. Juist in deze tijd moet je de WW overeind houden. En wanneer je vanwege bezuinigingen hier toch iets mee moet, doe het dan getrapt. Of naar het aantal werkzame jaren (in totaal), of naar leeftijd. Verzin iets, wees creatief!

bron: nrc

Behalve moe, wordt ik ook soms moedeloos. Momenten van somberheid nemen toe, en ook de angst het saldo van mijn bankrekening te bekijken neemt toe. De eindjes aan elkaar knopen. Bijna 30 jaar bij een baas gewerkt, en door een stukje hufterigheid ben ik nu aan het verzuipen. Maar daar heeft de overheid geen boodschap aan. Nog even en het wordt ook werklozen verboden alcohol te kopen…

Ik ontken niet dat er ingegrepen moet worden in de overheidsuitgaven. Dat je dit ook kan door de inkomsten te vergroten lijkt een groter probleem, dan inderdaad de uitgaven te beperken. Het is wit, of het is zwart. Voeg nog maar eens een belastingschijf toe. Iedereen die meer dan 2 ton bruto verdiend, betaalt 60% belasting. Meer dan 5 ton per jaar, dan hup naar de 70%, en boven een miljoen… 90%... die gasten houden genoeg over om lekker van te leven. En dan het belastingsparadijs voor bedrijven. Doe maar eens wat minder en vraag meer. Zolang de overheid de normen en waarden niet aanpast zal er niets veranderen en zal Nederland verder afdwalen in vrije val. Ik geloof dat ik nu echt een biertje nodig heb. O ja, ik ben al boven de 18 hoor!

Bron: AD

Sappelen

Gelukkig, onze nieuwe regering is aan het repareren geslagen. De zorgpremie is van de baan. Nu op naar de volgende reparatie, die zich al op alle fronten aan dient.

Jacques Wallage en Hans Wiegel hebben zich er al tegen uitgesproken. Er wordt gesteld dat het zeer nadelig is voor de koopkracht. Ook vanuit economisch standpunt kan het flinke deuken veroorzaken. Misschien is het al duidelijk. Het gaat hier over de WW. Van 38 maanden naar 24, waarvan het eerste jaar naar 70% van het laatste inkomen heet tweede jaar naar 70% van het minimumloon. Op zich niks mis mee, en ook ben ik geen tegenstander de periode dat men recht heeft op WW terug te brengen. 

Wel staat daar iets zwaarwegends tegenover. Hoe is het gesteld met zowel de economie as de werkgelegenheid? Dan wordt mijn antwoord, op dit moment, radicaal anders. Verkort en verlaag de WW niet!

Kijk eens om je heen. We zitten met een groot aantal werklozen en dit aantal groeit nog steeds. Veel werklozen zijn ouderen. Mensen met een eigen woning. Wel, dan verkoop je de woning toch? Los van beantwoording van deze vraag moet eerst meegenomen worden dat d huizenmarkt voorlopig nog op z'n reet ligt. Er is nauwelijks sprake van verkoop en de prijzen zijn zo gedaald dat je eerder met schulden blijft zitten dan dat je eigen geld over houdt. En waarom groeit het aantal werklozen? Simpel, er is geen werk, omdat het economisch slecht gaat, mensen te duur zijn, we langer moeten werken (ha ha, hoe paradoxaal) en we ook nog eens te beroerd zijn bepaalde werkzaamheden te verrichten. De wind staat flink tegen. Ja, dan is het onnozel een maatregel te nemen die WW te verkorten. Hoe onnozel is ook ons nieuwe kabinet?

Helaas moet ik nu ook naar GroenLinks kijken. Op het congres is met meerderheid van stemmen de inzet voor verkorting van de WW naar 1 jaar aangenomen. Ik was (en ben) tegen. Maar, ik begrijp het ook niet helemaal. GroenLinks staat voor groen en sociaal. Juist in deze tijd bevreemd mij zo'n besluit dan. Het was of houden zo, of terug naar 1 jaar. Juist van onze partij had ik een meer genuanceerd resultaat verwacht. Misschien wel een gedifferentieerde WW waar rekening gehouden wordt met aspecten als dienstjaren, leeftijd en misschien ook sectoren. Met dit laatste doel ik op arbeidskansen. In sommige sectoren is wel werk, of is werk meer voor handen, terwijl andere sectoren weinig respectief bieden. Daar zou je veel meer mee kunnen.

Maar goed, ik ben en blijf GroenLinkser en zie de uitdaging de partij weer de goede richting op te krijgen. Dit voorbeeld zie ik dan ook als een onderwerp waar juist een kans ligt voor GroenLinks zich politiek te onderscheiden van de rest. Dit keer is het er niet van gekomen, maar ik hoop in de toekomst wel. 

Dilemma

Een huis in Turkije

Veel mensen zullen het hebben. Je gaat op vakantie, komt terug en denkt: ik wil eigenlijk daar wel wonen. Zelf heb ik dat al vele malen gehad. Dit keer echter heeft het toch een andere lading.

voor het zelfde geld als dit huis in IJmuiden




Een Tofas Kartel

Nederland stuurt mij weg. 12 september mogen we weer gaan stemmen, maar ik vrees dat de politiek dermate weinig veranderd, dat mijn situatie zich positief kan keren. Dat betekent dat ik over een jaar geen inkomen meer heb. Mijn huis niet meer kan betalen en wij de schamele WOA uitkering van Reina moeten gaan delen. Een probleem voor mij is ook nog eens dat GroenLinks in haar verkiezingsprogramma de maximale uitkeringstijd van de WW terug wil brengen van 3 jaar naar 1 jaar. GroenLinks staat duidelijk niet stil bij de oudere werklozen, en deze veelal kansarme groep. Noch bij het feit dat de economie in korte tijd dermate zal veranderen dat de ouderen helemaal niet meer aan het werk komen.

of de BMW?

Dus, over een jaar heb ik geen cent meer (mits ik niet toch nog een baan vind). Moet ik dan in Nederland blijven en neerdalen tot een zekere mate van armoede? Ik ben bij mijn schoonzus in Turkije geweest. Zij woont er al 25 jaar en het is goed toeven daar. Ook al is het politieke klimaat in Turkije ook enigszins twijfelachtig, het leven is er goed en goedkoop.

Het brengt mij in een groot dilemma. Mocht het lukken ons huis te verkopen dan houden wij (hopelijk) nog eigen geld over. In onze gemeente kan ik dan een eenvoudig tussen huis kopen. Voor het zelfde geld een vrijstaand huis met vijf slaapkamers en zwembad in Goçek. Mijn BMW zal ik moeten verkopen. In Turkije reed ik rond in een Tofas (Turkse Fiat).

In Nederland iets voor mijzelf beginnen is lastig. Met belastingen, met regels, etc. In Nederland kunnen we amper leven van de uitkering van Reina, maar in Turkije lukt het prima. En daar kan je vrij eenvoudig iets opzetten voor een extra inkomen. De belastingen zijn er lager en alles is eenvoudiger. Toch een prima klimaat en omstandigheid om een rustig leven op te bouwen en te leiden. En in plaats van veel regen en kou, maanden lang echt zomer en dragelijke winters. Zelfs mijn hernia is minder een belemmering in de warmte. Ik heb echt het gevoel dat Nederland mij het land uit stuurt. En inmiddels is het niet een leuk ideetje, maar een serieus dilemma. Het kan wel eens bewaarheid worden. Op voorhand: Nederland bedankt!



of regen



of zon









GroenLinks en het WW beleid

ja... wie?

Gelukkig is GroenLinks een partij waar ook ruimte is voor een eigen mening. Ik hoop in dit geval dat deze eigen mening ook enige ruimte krijgt, eventueel op het congres van 30 juni.

Wat is het geval. GroenLinks geeft aan in het verkiezingsprogramma in te willen zetten op een WW periode van maximaal 1 jaar. In principe kan ik mij hierin vinden, alhoewel er een hele grote “maar” is. Gezien de huidige economische omstandigheden, de arbeidsmarkt en de omvang van de problematiek ten aanzien van ouderen maakt dat 1 jaar WW een zeer negatieve invloed kan hebben. André Timmersmans (UWV) geeft aan dat de werkloosheid nog jaren hoog blijft (2017). Er moet door de mensen geïnvesteerd worden om kans te hebben (en te houden) op de arbeidsmarkt terug te komen. Mensen die dit niet (of onvoldoende doen) en langer dan 6 maanden zonder werk zitten hebben zeer weinig kans weer terug te komen op die arbeidsmarkt.

netwerken moet wel lukken

Onder de werklozen is een grote groep 50 plussers en 55 plussers. Voor deze groep is het al een feit dat zij de boot behoorlijk missen (later pensioen, slechtere 55+ regelingen). Veel mensen in deze groep worden werkloos na jarenlange dienstverbanden. Onder deze groep zitten een behoorlijk aantal hoger opgeleiden. Bij een WW van een jaar worden deze mensen niet alleen heel snel kanslos, zij zullen ook tot een soort bedelstaf vervallen, zolang de economie niet veranderd.

Het UWV biedt voor deze groep mensen niets. Het is een soort verzekeringsbank waar je telkens moet tonen dat je aan je premie-eisen voldoet om je uitkering te ontvangen. Meer is het niet. Het gaat hier dus ook over een relatief grote (voorheen welvarende) groep mensen die nu al af geserveerd worden, en met het voorstel van GroenLinks helemaal buiten de boot gaan vallen.

Wat dat betreft hoop ik dat de GroenLinkser dit probleem onderkent en met z’n allen tracht dit programmaonderdeel te nuanceren. Alleen dan toont GroenLinks niet alleen een reëel sociaal gezicht, maar laat GroenLinks ook zien dat zij besef hebben van de huidige maatschappij.

Politiek en individueel leed gaan slecht samen. Ook als dit individuele leed vrij collectief is. Nee, werkgevers mogen niet aan leeftijdsdiscriminatie doen. Het gebeurt wel… achter de schermen. Veel bezuinigingsslagen hebben het middenkader getroffen. Juist waar deze groep zit, en juist de groep waar het minst op in gezet wordt. En dat in een verzadigde markt.

Het is te kort door de bocht om te zeggen dat je maar een cursus moet doen. Niemand die het immers betaald en de werkloze heeft zoveel ingeleverd, dat er geen geld is voor een cursus. Het UWV komt hierin niet tegemoet. Het is te kort door de bocht te zeggen dat hoger opgeleiden minder ondersteuning en begeleiding vanuit een UWV nodig hebben, omdat zij door hun hogere opleiding en netwerken wel weer aan de bak komen. Een hele naïeve gedachte, want zo werkt het in de praktijk maar deels. Een heel klein beetje eigenlijk.

GroenLinks: alsjeblieft nuanceer in het verkiezingsprogramma de WW periode en kijk naar de realiteit… biedt iets constructiefs en niet iets destructiefs. Niet echt des GroenLinks’.

geldt dat maar voor iedereen!