Posts tonen met het label dakloos. Alle posts tonen
Posts tonen met het label dakloos. Alle posts tonen

zondag 11 oktober 2020

Boeven

 Dit keer ga ik uit van een stelling: iedereen met een privé jacht van meer dan 2 miljoen euro is in principe een boef! Je kan de stelling voor meer kapitaalsbezit doortrekken.

Neem een bakker... Hij bakt een brood. Een brood kost hem € 0,50 aan onkosten, wanneer hij zijn salaris erbij rekent met het aantal broden wat hij gemiddeld verkoopt komt de kostprijs op € 1,00. Hij verkoopt het brood voor € 1,25 en heeft dus een kwartje winst.  De bedragen zijn natuurlijk fictief. Het geeft aan dat deze bakker natuurlijk winst wil maken, maar dit bescheiden houdt. 


Een andere bakker verkoopt het zelfde brood (onder dezelfde omstandigheden) voor € 2,10.  Deze bakker heeft dus € 1,20 winst per brood. Het voordeel is dat zijn klanten moeilijk ergens anders brood kunnen kopen. De tweede bakker wordt dus veell over de hoofden van zijn klanten. Die tweede bakker maakt in feite misbruik van de situatie.

Mensen die heel erg rijk zijn hebben hun rijkdom bijna altijd verkregen door gedrag van de tweede bakker. Daarbij benadelen zij in eerste instantie hun klanten. Maar om nu de klanten minder te benadelen, benadelen zij de producenten. Het voorbeeld is de kledingindustrie... De kleding is goodkoop en moet dus heel goedkoop gemaakt worden. Men laat het in goedkope landen maken, onder erbarmelijke omstandigheden. Dus lijden de arbeiders daar er onder. 

Terug naar de bakker. De eerste bakker is minder bezig met de winst, maar meer met de kwaliteit van zijn brood. de tweede bakker denkt vooral aan winst. Je ziet dat met name die rijke gasten niet meer aan het product of de klant denken, maar voornamelijk aan geld. En om veel geld te verdienen (buiten proportioneel zelfs) benadeel je anderen. 

Iemand die dus een enorm jacht heeft, heeft dus hoe dan ook veel mensen benadeeld. Ook in de huizenmarkt zie je de hang naar geld en winsten. In Ottawa zijn enorme dure flats te koop. Een op de vier staat leeg. Maar op straat wemelt het van de daklozen.  Hier in Turkije staan huizen in toeristengebieden. Om permanent te huren betaal je vaak grote bedragen. De huiseigenaren pogen je er zo uit te krijgen, want wanneer ze het huis drie dagen per maand verdienen ontvangen ze evenveel als wanneer een permanente huurder een maand huur betaald. Wanneer je bedenkt dat deze huizen soms drie maanden volgeboekt zijn, maakt de eigenaar een extra grote winst... het vinden van een permanente wonign wordt bijna niet te doen.

Ik ben geen econoom maar verdenk mij ervan wel enigszins logisch te kunnen denken. Economie is best ingewikkeld, terwijl de basis juist zo simpel is. In Coronatijd vragen rijke en grote bedrijven steun aan de overheid, terwijl ze juist daarvoor grote bedrage divident hebben uitgekeerd aan hun aandeelhouders. Hoe scheef is de wereld? Behoorlijk scheef! Misschien maakt de pandemie ons wakker, maar ik ben niet optimistisch. Het is weliswaar meer onderwerp van gesprek, maar ik vrees dat er weinig verandert. Geld regeert nog steeds en veel te buitensporig.  Er moet echt iets veranderen; voor het klimaat, het milieu, maar vooral voor de mensheid. Wanneer dringt dat nu eindelijk eens door bij hen, die wel degelijk macht hebben?

donderdag 4 oktober 2018

Kritiek

Met enige regelmaat word ik aangesproken op het keveren van mijn kritiek op Nederland, de Nederlandse overheid en diverse instanties. Soms word ik als "zuur" of "cynisch" bestempelt. Dat zet toch tot nadenken.
Ja, ze hebben wel degelijk gelijk. Ik poog wel minder mijn kritieken te uiten, maar recent had ik op Facebook toch weer wat opmerkingen over de Belastingdienst. Is mijn kritiek zo onterecht? Velen zijn van mening van wel en vinden dat de maatschappij, in Nederland, op zich goed geregeld is. Bij mijn overwegingen merkte ik dat ik pas vanaf 2013 met mijn negatieve uitlatingen begon. In eerste instantie rond onze politieke ervaringen. Ja, dat was schokkend voor mij, ik moest het uiten. Het moest kwijt. En daarna is alles in toch een zekere stroomversnelling geraakt.

Tot 2013 was mijn leven eigenlijk wel op orde. Ondanks dat ik werkloos raakte, tijdens de crisis, bleef ik optimistisch. Als zelfstandige ging ik aan de bak. Het was niet eenvoudig, maar het bracht voldoende voldoening. In eerste instantie, want in 2014 volgde het een en ander elkaar snel op. Daardoor kwamen wij in een situatie, die wij niet kenden. Een situatie waar ik tot dan toe alleen over las, op televisie zag, of van derden hoorde. Het was niet "mijn" wereld. Maar in 2014 werd het wel mijn wereld. Doordat er iets mis ging ontwikkelde zich een keten van misstanden en ongelijkheid. Van onrecht zelfs, in mijn beleving. Plots werden we persoonlijk geconfronteerd met (slecht) politiek beleid, slecht functionerende ambtenaren, leegzuigende banken, en noem maar op. Als zelfstandige werd het onmogelijk gemaakt, in ons huis konden we niet meer leven. Het besluit een deel van het jaar in Turkije te gaan wonen was een besluit om enigszins een menswaardig leven te kunnen leiden. In Nederland zouden we niet alleen verder afzakken, maar ook dakloos zijn. En dat terwijl je een eigen huis had.
Die opeenstapeling maakte dat ik mijn frustraties en kritiek moest uiten. Kortom, plots stond ik aan de andere kant. En wellicht daardoor zie je dingen anders. Misschien ga je er meer op letten. Inderdaad, voordien was ik altijd wel kritisch, maar niet in de vorm, welke ik vanaf 2013 uitte, ondermeer in diverse blogs.
En ja, sindsdien lijkt het niet op te houden. Iedere keer weer zo'n tegenvaller. Recent dat rare gedoe met de Belastingdienst. Voor 2013 bestond het niet, dat je als huurder geld krijgt van de overheid ter compensatie. En nu dringen ze het je op. En ondanks aangegeven te hebben, dat we het niet wilden, bleven ze door gaan te betalen... Tot opeens een terugvordering op de mat lag. Sorry, maar mag ik dan zo reageren? En nogmaals, in het verleden speelde dit soort zaken nooit. Ik betaalde keurig de hypotheek, alle maandlasten werden op tijd voldaan en niets was een probleem. We konden op vakantie, leuke dingen doen, maar natuurlijk moesten we ook opletten. Dat ging altijd prima.

Nu kunnen we niet op vakantie. In Turkije kunnen we redelijk leven. Geen gekke dingen doen, maar het is prima te doen. In Nederland leven we wel heel sober en kunnen we ons erg weinig veroorloven.   De tijd dat we in Nederland zijn moeten we de dubbeltjes wel omdraaien. Maar dat laat je niet zien. Er blijft altijd een zweem van schaamte over de relatieve armoede hangen.

Nee, ik sta nog steeds achter al mijn kritieken. Misschien had het soms wat genuanceerder gekund, of minder fel. Maar ik begrijp ook de kritiek. Zolang alles op orde is, is het verdomd lastig ons verhaal te begrijpen en helemaal om onze machteloosheid te voelen.  In ieder geval ga ik proberen (en dat gaat vast lukken) minder negatief te zijn. Alhoewel soms een discussie uitlokken ook wel leuk is.

woensdag 3 augustus 2016

De Ambtenaren maffia..., of wat heb ik misdaan?

Eigenlijk wil niet over dit soort dingen schrijven. Helaas, de wereld om mij heen noopt mij dit soort negatieve artikelen te schrijven. Volgens mij heb ik al eerder het een en ander vermeld en ook op Facebook heb ik mijn boosheid enigszins geuit. Echter, door de vele reacties hierop is mijn boosheid toegenomen, in plaats van dat ik het wat kwijt was. Reacties die duidelijk maken hoe schrijnend het gesteld is met onze (lokale) overheden.

Ik probeer even kort de situatie te schetsen, voor hen voor wie deze onduidelijk is;

Nadat ik mijn werk verloren had en mijn WW uitkering was afgelopen kwamen wij in een financiele situatie waarbij alleen de maandelijkse hypotheek al hoger lag, dan het maandelijks inkomen waar wij nog wel beschikking over hadden. Na ruim 300 sollicitaties was er geen enkel zicht op werk. Wat moet je dan? Voor de overheid en banken waren wij vermogend. Op papier ja. Dus er was een grote financiele druk. We probeerden onze woning te verhuren, wat op het laatst mislukte. Om de tijd te overbruggen verkozen wij naar Turkije te gaan. Omdat wij vermogend waren kregen wij immers geen sociale huurwoning. De intentie was (en is!) van ons huis af te komen, een huurwoning te vinden, en te pendelen tussen Turkije en Nederland. Om adequaat bereikbaar te zijn namen we een briefadres. Dit adres is in Haarlem, dus werden wij ingezetene van de gemeente Haarlem. Overigens werd meegedeeld dat dit tijdelijk was, met maximaal een jaar. Blijkens de wet blijkt dit achteraf overigens niet te kloppen; er staat geen maximale termijn voor een briefadres.
Vorig jaar is onze woning verkocht, echter met zoveel verlies, dat we geen woning terug konden kopen en dus afhankelijk werden van een sociale huurwoning. Sindsdien zijn wij op zoek, een haast onmogelijke opgave. Ondanks onze fysieke omstandigheid was een urgentieverklaring niet aan de orde. Tot nu toe ben ik als hoogste op de lijst van een woning op de 38e plaats gekomen...

Na mijn bezoek aan Nederland, dit voorjaar, kregen wij een schrijven van de gemeente Haarlem, dat wij uitgeschreven waren met aantekening: land onbekend. Na veel overleg mochten wij inwonen bij familie, die zelf deels in Turkije woont, deels in Nederland, alwaar dit familielid over een eigen huis beschikt. Dit hebben wij geheel volgens de regels aangegeven. Niet lang daarna kwam de bevestiging van verhuizing. Sneller daarna kwam een schrijven dat wij uit de gemeente waren uitgeschreven, met bestemming; Turkije.
Overigens niet alleen wij, maar ook mijn familie en eigenaar van de woning. Vervolgens meldde een buur dat er twee heren aan de deur geweest waren en vroegen of wij er allemaal woonden. De buur heeft niet geantwoord, maar kreeg wel te horen er niets over te zeggen tegen ons en mijn familielid.
Na deze berichten waren wij ontdaan. Vooral toen van het UWV het bericht kwam dat de betaling van de WAO gestopt zou worden, omdat wij geen adres meer hebben. Het recht op de uitkering blijft onveranderd van kracht (Turkije is een "verdragsland") maar je moet wel een (eventueel brief-) adres hebben. Hierop hebben wij een klacht ingediend bij de gemeente Haarlem en een voorlopige voorziening aangevraagd. Dit laatste dient deze week. In de hierbij behorende stukken blijkt ook nog eens dat de gemeente middels het achterhalen van IP adressen heeft geconcludeerd dat wij in Turkije verblijven. Ook werd gemeld dat wij bij een tweede huisbezoek niet "thuis" waren. Moet je in Nederland tegenwoordig thuis zijn om te bewijzen dat je ergens woont? Lijkt veel op een bepaalde vorm van discriminatie,... en vrijheidsberoving.

De gemeente refereert aan de wet bevolkingsregister, echter de artikelen waartoe zij verwijzen geven aan dat dit alleen van toepassing is, wanneer men ons niet kan vinden. De gemeente kan ons wel degelijk vinden, op diverse manieren. De gemeente heeft het betreffende artikel 2.22 dus niet correct gehanteerd. Ook staat in de wet, dat er zorgvuldig gehandeld dient te worden. Ook daarvan geeft de gemeente geen enkele blijk. Overigens mag je 8 maanden per jaar buiten Nederland verkeren. Op dit moment kan de gemeente dus überhaupt niet vaststellen of wij aan die regel voldoen, of niet, want er zijn nog vijf maanden voor de boeg. Ook daarin zijn zij voorbarig. Ondanks enige onduidelijkheid lijkt de regel op te gaan per kalenderjaar.

De reden van deze politionele actie van de gemeente is ons niet bekend. Voor zover wij weten worden wij niet beticht van een misdrijf, noch fraude. Het enige is dat wij waarlijk te lang, gedurende een kalenderjaar in het buitenland zijn geweest.  Dat geldt misschien voor 2015, wat een uitzondering is. Toen hadden we onvoldoende geld en bovendien kunnen wij fysiek niet dakloos door het leven. Je zou het overmacht kunnen noemen. Er is ook een artikel die aangeeft dat dit een correcte uitzondering kan/mag zijn...  Ook verder is er geen enkele reden tot deze heksenjacht. We hebben geen uitkeringen van de gemeente, noch enig andere vorm van financiele afhankelijkheid jegens Haarlem. Dus het waarom van deze klopjacht, waar heel wat ambtenaren uren ingestoken worden is volledig onduidelijk. Behalve wanneer de gemeente van iemand een "tip" heeft gehad. In dat geval is blijkbaar iemand rancuneus naar ons, alhoewel de gemeente in dat geval beter de tip eens had kunnen doorlichten. Maar zelfs dan nog...

Inmiddels komt er steeds meer informatie binnen. Haarlem is een van de gemeentes met het strengste bijstandsbeleid van Nederland. Recent zijn 60 ambtenaren aangetrokken het kaf van koren te scheiden. Echter het uitgangspunt lijkt erg veel op dat van de oude socialistische regimes, zoals de DDR; iedereen is schuldig, tot het tegendeel wordt bewezen. Gek, in Nederland ben je pas schuldig, wanneer daar bewijzen voor zijn. En nee, nu moeten wij ons gelijk maar gaan bewijzen. Ook dit strookt niet met de wet, daar de aanklager juist de schuld moet bewijzen. Er zijn enkele uitzonderingen, maar wat hier beschreven wordt valt daar niet onder. Haarlem schendt echter de privacy, creëert haar bewijsvoering om vervolgens de boel om te draaien en ons het tegendeel te laten bewijzen. Iets wat feitelijk ook nog eens niet mogelijk is, of je moet tegenwoordig bij iedere grensoverschrijding een stempel vragen, dus ook bij de grens met bijvoorbeeld Duitsland, of België.
Het is niet alleen een duistere en vreemde gang van zaken, maar ook vernederend en kwetsend. Ik heb vernomen dat Haarlemmers met een bijstandsuitkering zelfs gestalkt worden door sociale rechercheurs. Of iedereen in principe fraude pleegt... Wat overigens maar in iets van 3% van de gevallen voorkomt. De enige uitleg die ik kan verzinnen is dat Haarlem het beste jongetje van de klas wil zijn, een overdosis aan ambtenaren in dienst heeft genomen om hijgerig achter iedereen aan te zitten, die op of onder de ondergrens zit op te jagen en op voorhand als "verkeerd" te labelen...
Hebben de banken en overheden niet voor de crisis gezorgd? Gaan ze nu de kleine individueel stalken, om hun eigen aandeel te verdoezelen. Zonder de politiek, had ik mijn werk nog. Zonder crisis woonden we nog in ons huis. Ooit heeft een persoon het gewaagd te zeggen, dat ik aan dit alles zelf schuld had... Daar ben ik dan ook nog steeds ontdaan over, want dat was een lage valse aanval onder de gordel. En met alle informatie, die ik inmiddels heb weet ik wel beter, of moet ik zeggen; ben ik enigszins gesterkt in mijn eigen gelijk?
Wat hier gebeurt is gewoon niet eerlijk. Ik ben tot op heden eerlijk geweest, maar blijkbaar moet je juist niet eerlijk zijn. Zoals de gemeente bijvoorbeeld niet eerlijk is.
We leven in een bizarre wereld. We maken ons druk over de terroristische aanslagen, maar beseffen niet waar we ons zelf in begeven. Oude dagen herrijzen, de kloof tussen arm en rijk wordt steeds groter. Zolang je aan de goede kant zit, bekommer je jezelf nergens over. De lijn tussen de goede kant en verkeerde is flinterdun. Ik heb het zelf ervaren, ik zie het om mij heen. En ga je naar die andere kant wordt je meer en meer als  uitschot, als paria behandeld.
En toch wil ik die minimaal vier maanden per kalenderjaar in dat kloteland zijn. Het is mijn land! Ik heb niet voor niets altijd gezegd dat het nooit mijn intentie is te emigreren. Dat is het nog steeds niet. Los van de onzekerheden van dit land. De afwisseling wil ik blijven hebben, maar mijn stek moet in Nederland zijn. Ondanks de hufterige houding, de DDR achtige praktijken, en weet ik al niet wat. Ik heb er mijn familie, vrienden, sociale netwerk, maar ook voor mijn kunst blijf ik mij op Nederland richten. Ik schilder immers zelfs in die taal.

Dus ja, ik ben razend, vreselijk boos, op die ambtenaren, die mij (emotioneel) een trap na geven. Met mijn werkloosheid, na mijn uitkering, ik heb nooit enige toegereikte hand van de overheid ontvangen. Nee, telkens weer stuit ik op een vijandelijke tegenstand. Iemand verweet mij naar een land te gaan waarvan ik de leider vergeleek met Hitler. Nog even en ik betitel Rutte nog als een Caucescu, maar toch wil ik terug. Een land is niet haar leider, het land is de bevolking! Maar wat je ook van politiek of over een land mag denken, niets voelt kwetsender dan op deze wijze je eigen moederland uitgewerkt te worden. Over twee maanden word ik zestig. Ik word behandeld als iemand van twintig. Sorry, maar dat doet pijn. Veel pijn. Ik wil niet meer strijden. Ik wil leven en genieten met de beperkte mogelijkheden die ik heb. Of heb ik mij als een mak schaap moeten gedragen, op en top Calvinistisch en mijn bek houden? Een laf leven leiden... Eigenlijk dus niet te leven, of super oppervlakkig? Nee, ik probeer juist te leven. Helaas wordt dat niet in dank afgenomen.
Voor ik afrond (ik denk dat mijn verhaal redelijk duidelijk is en compleet) richt ik mij nog even naar al die mensen die als paria's in de maatschappij staan (werklozen, bijstandontvangers, etc.); laat de wereld weten hoe je in Nederland behandeld wordt! Kruip niet in je schulp, klap niet dicht, maar schreeuw uit welk onrecht je wordt aangedaan en op welke wijze! Er moet echt iets veranderen!!!

maandag 7 december 2015

Arme Hollanders

Ach, arme Hollanders... Zo waar, het is nieuws! Een op de vijf gezinnen kan het financieel niet meer bolwerken. Hoge woonlasten en hoge zorgkosten tegen over lagere inkomsten. Een op de vijf, dat is 20 (!) %. We hebben het nog niet eens over de groeiende kloof tussen arm en rijk, want tegenover die groeiende groep armlastigen is een kleine groep die rijker en rijker wordt. Nee, nu hebben wij het even alleen over de armoede. En het NIBUD roept uit dat het nu toch echt te gek wordt en wijst richting politiek. Dat vraag ik mij ten dele af, daar ik van mening ben dat ook de commercie zeker schuldig is. Maar, hoe is het mogelijk en vooral, hoe heeft nederland het zo ver kunnen laten komen? In 2010 ging het bij mij mis. Hoge woonlasten, daling van inkomen, tot begin 2014 naar nul! Ja, een ieder leest het goed, ik krijg geen cent meer. Dank zij de regeltjes. En ondanks dat ik niets meer ontving diende ik wel de WOZ te voldoen. Immers, ik had eigen vermogen..., een onverkoopbaar huis. Tenminste, op dat moment. Ben ik dan toch eindelijk trendsetter? Meestal loop ik juist achter de feiten aan en ben ik vooral een laat bloeier. Dit keer helaas dus niet

De hoge woonlasten. Huur, of hypotheek, energie, en verzekeringen. De hypotheek was, voor de financiele teloorgang, al ongeveer eenderde van de inkomsten. Door het ruime inkomen, nog prima op te hoesten. Vervolgens was er een hoge nota van energie en inderdaad de ziektekosten. Met de belastingen en verzekeringen waren wij tweederde van ons maandelijkse inkomen kwijt aan vaste lasten. Vergeet daarbij ook niet de hoge kosten voor de moderne media, waar je tegenwoordig ook niet aan kan ontkomen. De ziektekostenverzekering was erg hoog. Ja, extra bij verzekerd, maar wel noodzakelijk, gezien het medische verleden. Na de financiele teloorgang waren de vaste inkomsten te laag. Immers de vaste lasten zaten nog op tweederde van het oude inkomen, maar het nieuwe inkomen was een kwart van het oude inkomen. Een rekeningsom is overbodig om te bedenken dat je dan te kort komt.

Ook nu, wanneer ik in Nederland zou leven, wordt het leven geen taartpuntje. Een beetje huur (inclusief subsidie) levert 500 euro per maand, met de zorgkosten, verzekering, internet, mobile telefonie, etc., zouden we ook nu nog uitkomen (wanneer we het heel goedkoop proberen te doen) op zo'n 1000 euro per maand. Dan bleef er exact 420 euro over om van te leven...



De vraag is of het allemaal zo moet. Wij zijn uit Nederland vertrokken. Hopelijk tijdelijk, maar los daar van. En wat zien wij hier (inTurkije)? Om te beginnen de energie. Vorig jaar hadden wij een strenge winter. Over de hele periode betaalden wij gemiddeld eenderde van wat wij in Nederland het hele jaar aan energie (per maand) betaalden. Het kan dus goedkoper. Ik heb een turkse ziektekostenverzekering; minder dan eenderde van de Hollandse premie. Wij wonen voor 150 euro. Dat komt neer op krap 10% van ons inkomen. In Nederland zal dat al snel 30 tot 40% zijn. De gemiddelde Turk verdiend hier gemiddeld 900 euro per maand, maar woont voor tussen de 50 en 100 euro per maand. Het kan dus goedkoper.

Ook de meeste producten liggen hier qua prijs lager dan in Nederland. OP zich niet bijzonder, want men verdiend hier ook minder. Wel, misschien moet in Nederland ook het inkomen maar eens stevig naar beneden. Nu heb ik het over vergelijkbare kosten... maar er zijn ook veel internationale producten. Merkproducten van grote fabrikanten. Dan zou je denken dat deze producten overal even duur zijn... Niet dus. Bijvoorbeeld onze Tempur matrassen. In Turkije bijna een kwart van de prijs. En zo zijn er veel voorbeelden te noemen van internationale producten, die hier aanmerkelijk goedkoper zijn. Dan zijn er nog de medicamenten. Hier worden de verschillen echt heel groot. Een eenvoudige hoofdpijnstiller is hier ongeveer een kwart van de Nederlandse prijs. Ik praat over een merkproduct (Panadol). Andere medicijnen tonen dat de verschillen nog groter kunnen worden. Maar ook, een artsenbezoek in het ziekenhuis; drie keer langs de arts, een röntgen en een MRI scan, alles bij elkaar nog geen honderd euro. In Nederland kom je voor dat bedrag amper het ziekenhuis binnen. Al weet men dat over het algemeen helemaal niet. Hier moeten we het voorschieten..., vandaar.

Goed, een pot Calve pindakaas is hier duur, maar dat is dan ook wel een luxe product.



Het is dus helemaal niet vreemd, dat de armoede in Nederland toeslaat. En dat mensen een lager inkomen hebben heeft veelal te maken met ontslag. Niet met het feit dat de salarissen minder worden. Dat laatste is toch een optie eens te overwegen. Maar ook moeten de inkomens gemaximaliseerd worden. En wat te denken van een vast basis inkomen voor iedereen? Ik moet nu wachten tot mijn 67e. Dan heb ik weer geld. Tot die tijd ontvang ik niks. Leven inNederland wordt ons eigenlijk, financieel, onmogelijk gemaakt. En Turkije is best lekker, we willen hier ook zeker een tweede residentie behouden, maar we zijn hier ook maar buitenlanders. Ik ben Nederlander, daar liggen mijn contacten, mijn mogelijkheden op werk. Familie is in Nederland, kinderen. Noem maar op. We zijn geen avontuurlijk pioniers. Uit nood zijn wij hierheen getogen en merken steeds meer hoe het onmogelijk wordt gemaakt terug te keren. Maar of ons leven nu zo veel beter zou zijn, wanneer we destijds voor de kartonnen doos en het Leger des Heils gekozen hadden... Ik vrees dat onze situatie dan echt erbarmelijk was, terwijl wij ons nu in een situatie bevinden dat we een menswaardig bestaan kunnen leiden. De overheid zal er vast op gespind zijn ons voor onze keuze te straffen. Maar was het onze keuze, onze realiteitszin, of onze slimheid?

20% van de nederlanders leeft in financieel zwaar weer. Dit percentage zal alleen maar groeien. De boodschap aan de politiek ligt er, maar zal nog steeds niet door komen. Ook bedrijven zullen zich niets aantrekken van de trieste berichtgeving. Immers de kleine groep rijken wil toch alleen maar nog rijker en welvarender worden. Een aardige oplossing; alle Turken naar Nederland en alle Nederlanders naar Turkije... nee, doe dat toch maar niet. Inmiddels merk ik dat Turkije ook nog andere voordelen heeft. Dat zal wegvallen wanneer hier al die Hollanders komen. Blijf dus maar in Nederland, maar pik deze situatie niet. Bundel de krachten, treedt in verzet, maak de wereld eerlijker en leefbaarder (in Nederland)! Laat de 20% geen 30, of 40 worden. Laat die 5% extreem rijken geen 10% worden, maar laat dit richting nul gaan. Verdeel, matig, en respecteer het individuele leven! Respecteer niet langer de portemonnee. En voor ons gaat dan misschien de deur weer open, terug te komen... Hollanders kunnen dan hier logeren, wanneer wij in Nederland zitten. Kijk, dan help je elkaar.

zaterdag 12 september 2015

Mag ik effe boos zijn?!; adres onbekend....

Nee, ik wil helemaal niet cynisch zijn. Ik wil niet negatief zijn...maar ik kan het niet laten. De overheid en Nederlandse regelgeving dwingen mij keer op keer...



Ik heb verdomme ruim 32 jaar gewerkt. Vrijwel geen beroep gedaan op instanties als ziektewet, WW, of dergelijke. Als indirect gevolg van overheidsbeleid word ik op straat gezet. Ik had mijn leven keurig op orde. Alleen het moment dat ik op straat kom is er een crisis. De crisis die ontstaan is door banken, speculanten, grootbedrijven  en rijken. Honderden sollicitaties op diverse functies, maar ik word niet eens uitgenodigd; te oud en te duur (al is dat nooit hardop gezegd). Drie jaar WW. Een UWV die totaal niets voor je doet. Je probeert wat op te zetten,maar telkens maken de gevolgen van de crisis en alle bezuinigingen succes onmogelijk.

De WW stopt na drie jaar. Inkomen daalt..., tot nihil. Immers mijn vrouw heeft een uitkering. Dat deze netto zelfs lager is dat het bijstandsniveau voor echtparen (enkele euri's) maakt niet uit. Ondertussen worden wij als vermogend gezien. We hebben een eigen huis met overwaarde. Alleen het huis kunnen we maar niet verkopen en de overwaarde slinkt. De overheden zien ons echter als welgestelden...

Uiteindelijk verkopen we het huis. Niet met verlies, maar we houden er ook weinig aan over. Genoeg om financiële in het reine te komen en een aantal dingen te regelen, die waren blijven liggen.

Ondertussen konden we al niet meer in onze woning leven, te duur. Min of meer gedwongen zijn we naar Turkije gegaan. Vanwege familie en omdat het hier iets goedkoper is. In Nederland schreven wij ons in voor een sociale huurwoning. Het aanbod is schaars, en er reageren erg veel mensen per woning. De gemeente verwijt dat wij te weinig reageren. Blijkbaar moet je maar achteraan in de rij aansluiten. Urgentieverklaringen krijgen we niet voor elkaar. Ook dat we in het buitenland verblijven maakt het haast onmogelijk een sociale huurwoning te krijgen. Niet omdat we in het buitenland zitten, maar omdat je jezelf persoonlijk moet melden.

Bij vertrek hadden we een postadres. Voor zover ik nu begrijp (je wordt zelden zelf geïnformeerd) hebben we geen postadres meer en is het officieel: adres onbekend.  De zorgverzekering hangt nu aan de lijn. Geen adres, geen verplichtte zorgverzekering. Daklozen zijn dus niet verzekerd? Immers, ondanks dat we nu in Turkije zitten en het op zich hier goed is willen wij een goedkope woning in Nederland. Wij willen Nederlands ingezetenen blijven. De realiteit lijkt de andere kant op te wijzen: in Nederland wordt er hard aan gewerkt ons als Nederlander te ontkennen. We bestaan nauwelijks meer in Nederland. We worden als Nederlander weggesaneerd uit eigen land. Dat na jaren gewerkt te hebben, altijd belasting en afdrachten (sociale zekerheid en verzekeringen) te hebben betaald. Het gaat even anders en je wordt een persona non grata.



In mijn vorige blog heb ik al over de misstanden ten aanzien van de WMO en PGB geschreven. Wanneer ik nú in Nederland zou zijn, had ik in een kartonnen doos gewoond, moest ik bij het Leger des Heils aankloppen en zat ik waarschijnlijk in het gekkenhuis. De optelsom wordt effe te groot...misschien ben ik te oud voor al dit gekloot. Ik weet het niet zo goed meer.



En altijd hoor je dat je een soort uitzondering bent. Anderen hebben al die problemen niet. Velsen gaf aan dat rond het WMO gezeur verder geen bekende dossiers spelen. Wij zijn een uitzondering dat het ons niet lukt een urgentieverklaring voor een woning te krijgen en noem maar op...

Ja, in zekere zin zijn wij een uitzondering, en daar kan Nederland duidelijk niet mee dealen. Wij hebben een keuze gemaakt te overleven, door weg te gaan. Tijdelijk. Omdat we niet nog dieper in de schulden wilden, omdat we een beetje een menswaardig bestaan wilden, omdat wij naar oplossingen zochten en niet in een slachtofferrol bleven hangen. En juist daarom, lijkt het, worden we langzaam uitgegomd. We passen niet in de juiste plaatjes.

Mag ik dan alsjeblieft cynisch en boos zijn?! Het is makkelijk te zeggen dat wij dit alles aan ons zelf te danken hebben, door de keuzes die we hebben gemaakt. Hadden we dan alles moeten laten varen, zwaar in de schulden komen en in feite geen waardig leven leiden, omdat de overheden en instanties dan alles volgens hun boekjes konden afhandelen? Moeten wij "dure" klanten worden, om steun te krijgen? Wij wilden het zelf doen, en dan wordt je dus gepakt.

Wanneer ik straks naar Nederland ga, ga ik naar een B&B. Ik wil niet als een clochard bij al mijn vrienden en kennissen langs om te kunnen overnachten. Heen en weer met mijn koffertje. Nee, ik wil een vaste plek, op mijzelf kunnen zijn en zelf bepalen wanneer ik mijn vrienden en kennissen bezoek. Tja, ik heb immers geen woning... Of moet ik tien dagen naar het Leger des Heils? Moet ik ook zeulen met mijn tasje.



Ik ben verdomme bijna zestig. Ik heb een lange carrière achter de rug, en niet eens een slechte. Maar nu sta ik bij het afval, en mijn Hollandse afvalbak wordt groter en groter en voller en voller. Ik besta bijna niet meer. En waarom? Omdat ik eigen keuzes maak! Omdat ik een persoonlijkheid ben en mij ook als zodanig wens op te stellen. Dat mag blijkbaar niet...

Mag ik dan alsjeblieft even heel erg boos zijn? Mag ik alsjeblieft even teleurgesteld zijn? Mag ik er alsjeblieft even heel erg moe van zijn?

Of mag dit allemaal niet, omdat ik niet volgens de vaste protocollen van de Nederlanders leef, niet eet om zes uur, niet opsta om acht uur, niet ontbijt, niet mijn familie iedere week bezoek etc.?

Sorry, ik weet het echt even niet meer. Ik ben gewoon boos en teleurgesteld in Nederland, en toch wil ik daar dolgraag weer m'n vaste stekkie!

woensdag 27 mei 2015

Sokatisme; sociaal woningbeleid

In landen als Nederland heb je een sociaal beleid, waaronder een sociaal woningbeleid. Dit wordt uitgevierd door woningcorporaties. Kijkend naar de verhouding vraag en aanbod reageren gemiddeld ruim honderd mensen op een aangeboden woning. Om die reden wordt er gewerkt met urgentieverklaringen. Het opvallende is dat dakloosheid géén urgentie is. Om een urgentieverklaring te verkrijgen moet nog al wat op tafel gelegd worden. Daardoor haken heel wat mensen af, om een urgentieverklaring te regelen, terwijl zij daar wel voor in aanmerking komen. Ben je dakloos en verblijf je daardoor (tijdelijk) in het buitenland wordt het nóg lastiger een woning te krijgen. In feite is de sociale woningsector vrij a-sociaal wanneer je kijkt naar de opgeworpen drempels. Dan is er de vraag van schaarste. Hoe is het mogelijk dat meer dan honderd mensen op een vrij gekomen woning reageren? Een uitleg is dat er te weinig sociale woningen zijn. Een andere uitleg is dat steeds meer mensen in omstandigheden verkeren dat zij een beroep moeten doen op de sociale huurwoningen. In ieder geval is het niet voor te stellen dat er zo veel mensen dakloos zijn, of een specifieke urgentieverklaring hebben. Dus er is een grote groep die, om welke reden dan ook, wel over een woning beschikken, maar naar een andere woning moeten, of willen.

In ieder geval werkt het systeem in Nederland onvoldoende. Ook vreemd dat dakloosheid geen urgentie is... Zeker in een land als Nederland. Overigens zijn er twee vormen van dakloosheid. Mensen die dakloos zijn, maar dit niet wensen en zich inzetten een dak boven hun hoofd te krijgen en mensen die dakloos zijn vanwege persoonlijke omstandigheden; psychisch, mensen die zich niet willen/kunnen conformeren aan regels (veelal een combinatie met psychische omstandigheden).



Een geheel andere kant van de sociale woningbouw is de hoogte van de huurprijzen. Deze is vaak dermate hoog (en de drempel ligt ook erg hoog, op ongeveer 50% van het netto inkomen, dat dit afschrikt. Subsidie komt tegemoet, maar duidelijk onvoldoende. Vanuit de financiele invalshoek creëert de sociale woningbouw ook een zekere armoede. Dat de overheid de huur tegenwoordig in relatie brengt tot een maximum inkomen is op zich niet verkeerd. De wijze waarop hier de regelgeving van toepassing is werkt echter niet voldoende stimulerend.



In mijn gedachten over het Sokatisme is ook het wonen een punt van aandacht. Ondanks dat het volledig uitschrijven van het Sokatisme een lang en uitvoerig proces is, wil ik hier wel iets kwijt over het Sokatisme en wonen.



Het Sokatisme gaat er vanuit dat (in moderne landen) drie vormen van urgentie zijn; dakloosheid, fysieke urgentie en psychische urgentie. Het Sokatisme gaat uit van een vorm van humanisme en stelt dakloosheid wel degelijk voor als een belangrijke urgentie. Daarbij wordt niet uitgegaan van de gemeente waar de laatste officiële domicilie stond, maar van een regio. Binnen die regio kan men zich overal als woningzoekende, met urgentie inschrijven. Daarbij moet de overheid een overzicht hebben van mensen uit hun regio die onder een urgentieverklaring vallen. In die regio moet het aantal beschikbare woningen 10% hoger liggen dan het totaal aantal urgentieverklaringen. Is dit niet aan de orde, dan is de overheid verantwoordelijk zorg te dragen dat het aanbod op peil wordt gebracht.

In eerste instantie dienen er dus voldoende woningen te zijn voor mensen met een urgentieverklaring. Dit dient halfjaarlijks gepeild te worden. In aanloop zal er mogelijk (snel) bij gebouwd moeten worden, maar wanneer dit systeem eenmaal draait en werkt zal de overheid het aantal woningen prima op peil kunnen houden.

De definitie van dakloos is ook een punt van aandacht. In eerste instantie betreft het mensen die eerder een zelfstandige woning hebben gehad. Voor mensen die niet eerder een zelfstandige woning hebben gehad geldt de fysieke of psychische urgentie. Kinderen die het ouderlijk huis willen verlaten vallen niet onder de urgentie, want die zijn theoretisch niet dakloos. Echter, wanneer kinderen huwen vanuit de ouderlijk woning en tevens een kind verwachten wordt dit wel aangezien als dakloze urgentie.

In geval van scheidingen is ook sprake van urgentie, maar niet direct van dakloosheid. Wanneer een scheiding plaats vindt, terwijl er al sociaal gehuurd wordt, wordt dit gezien als dakloosheid. Bij scheiding vanuit een niet sociale huur of eigen woning wordt alleen dakloos urgentie afgegeven bij kinderen onder de 15 jaar.

Natuurlijk hanteert ook het Sokatisme grenzen inzake inkomen en vermogen.



Aanvullend op dakloosheid kent het Sokatisme het feit dat men een beroep uitvoert, of een bedrijf heeft, wat met name vanuit een onderdak plaats moet hebben. Het klinkt wat cryptisch, maar ik doel hierbij op bijvoorbeeld kunstenaars. Zij kunnen alleen voorzien in extra inkomsten, wanneer zij over een ruimte beschikken hun arbeid te verrichten. Dit wordt verder uitgewerkt bij het onderdeel "basisinkomen binnen het Sokatisme"



Wellicht bestaat de woningdruk op dit moment door de grootste groep, die naar een andere woning willen. Of naar een andere plaats. Het Sokatisme biedt graag die gelegenheid, maar verwijst hier naar de (minimale) 10% overcapaciteit.



Het Sokatisme gaat er vanuit dan met maximaal een kwart van wat er aan geld binnen komt verwoond. De huurprijzen zijn hier op gebaseerd, en kunnen dus zelfs variëren bij gelijke, of gelijkwaardige, woningen. Van belang is daarom wel met een goed interval een check te doen en de huurprijs zonodig aan te passen. Dit geldt voor verhoging, dan wel verlaging van de huurprijs. In het Sokatisme wordt voor de burger uitgegaan van netto bedragen. Huursubsidie bestaat binnen het Sokatisme niet. Het is dus voor iedereen duidelijker waar hij/zij aan toe is. De overheid zorgt voor verdere compensaties. Bij; het Sokatisme en het belastingstelsel wordt hier verder op ingegaan.



Kortom, in het Sokatisme wordt gestreefd een wél sociaal woningbeleid te creëren en zorg te dragen dat iedereen onderdak heeft. Dakloosheid is in principe een "vies" woord binnen het Sokatisme. Dakloosheid straalt armoede, onvermogen en onvoldoende waardering voor de individu uit.



Het hier beschreven deel over wonen is een fractie van de uiteindelijke tekst in het manifest Sokatisme. Sociale woningbouw is een onderdeel van het wonen, maar staat ook in relatie tot werk en inkomen, om maar een voorbeeld te noemen. De reden om nu toch deze sluier op te lichten heeft mede te maken met de eigen ervaring, waar ik tegen de bureaucratie op loop, die niet uit gaat van de individu, maar van de regelgeving. Juist waar het Sokatisme het toch wat anders wil. Officieel ben ik momenteel dakloos en voorlopig is er geen zicht op een woning in de sociale sector. De basis waarop dit een feit is, is naar mijn idee een slechte basis en leidt tot verdere problemen, in plaats tot oplossingen. Met de huidige regelgeving ben ik straks een vrijwel niet bestaand persoon in eigen land, kan iedere gemeente mij weigeren en krijg je een bureacratische neerwaartse spiraal. Met het Sokatisme wil ik aangeven dat het stukken humaner kan!