Overheid...

In vroeger dagen had je de “lijfeigenen” en “horigen”, die min of meer bezit waren van de hoge klassen. Je kan het vergelijken met de overheid van toen. De burger was bezit van de overheid. Maar hoe is dat nu? Is de burger er voor de overheid, of de overheid er voor de burger? Het lijkt in toenemende mate op het eerste; de burger is er voor de overheid. We noemen het alleen anders dan in vroeger dagen…

Steeds meer mensen leveren kritiek op de overheid. Het is een stug en onpersoonlijk orgaan, ze hebben veel te veel macht, zijn arrogant, bewegen totaal niet mee en er zijn een overdaad aan regels.  De burgers kunnen de overheid niet meer volgen en begrijpen er steeds minder van. De kritiek dat de overheid in grote mate steeds verder van de burger af komt te staan is dan ook veel gehoord

De overheid is natuurlijk niet alleen de politiek. Het overgrote deel van de overheid bestaat uit ambtenaren en daar wordt met name van gezegd dat zij stug, onnadenkend en burger onvriendelijk zijn. Met name veel ambtenaren redeneren: regels zijn regels, en schakelen hun invoelende vermogens vrijwel volledig uit.

Met name de Belastingdienst en gemeentelijke belastingen spannen de kroon. Zelf heb ik hier recent twee voorbeelden van, waarbij een voorbeeld oude wonden open rijt.

Het eerste voorbeeld betreft de OZB. Prima dat ie er is, en dat je moet betalen. Al jaren hebben we een machtiging en worden de bedragen automatisch geïncasseerd. Ook dit jaar kwam er weer een aanslag en uitermate duidelijk stond er wederom vermeld: wanneer u een incasso opdracht heeft afgegeven, hoeft u niets te doen…

Het bedrag van de OZB is bij een of twee personen gelijk. Mijn vrouw en ik huren, op beider naam, onze flat, maar… In januari heb ik mij uitgeschreven in de gemeente. Ik was te weinig in Nederland om te voldoen aan de wettelijke eisen. Mijn vrouw voldoen daar wel aan en is vaker en langer in Nederland. Nu geeft de gemeente aan dat ze “mevrouw” niet kennen, en daardoor is de machtiging vervallen. Vreemd, want alles stond op beider naam en ook onze rekening is gezamenlijk. Een verandering, welke wij dus nimmer hebben kunnen signaleren. De gemeente wel, blijkbaar. Vervolgens schijnt er een aanmaning verstuurd te zijn, met natuurlijk direct hogere kosten.  Aan het verzenden van herinneringen doet de gemeente niet. Vervolgens verscheen er een dwangbevel van een incassobureau met een verhoging van 25%!(en betalen binnen twee dagen). Doordat we veel afwezig zijn hebben we de aanmaning en dwangbevel pas gelijktijdig ingezien, waarop direct is gereageerd. Maar, nee hoor, wij zijn de boeven en wij moeten het volledige bedrag voldoen, aldus de gemeente. Er valt niet aan te tornen.

Wanneer de gemeente wel netjes een herinnering verzonden had was deze wel op tijd opgemerkt en hadden we tijdig kunnen reageren. Het vreemde is dat de overheid er altijd vanuit gaat dat de burger verkeerd is. Indien een rechter het niet tegenspreekt, maar zelfs dan nog blijft de overheid regelmatig bij haar eigen gelijk.

Omdat er toch niet met de overheid (lees in dit geval; ambtenaren) te overleggen valt hebben we nu zelf een betalingsregeling getroffen en de eerste termijn voldaan (zonder de verhogingen). De stellige overtuiging is dat de gemeente verkeerd zit en blijkbaar ook niet de moeite wenst te nemen om te informeren, maar direct te straffen. Mocht de gemeente het hier niet mee eens zijn…, dan mogen zij naar de rechter stappen.

In 2014 hadden we over dezelfde OZB ook al een conflict met de gemeente.  Op dat moment bezaten we een eigen huis, maar viel ons inkomen volledig weg. Toch moesten we OZB betalen en was uitstel niet aan de orde. Dit alles omdat we “vermogend” waren… Een huis met een forse hypotheek, waar de waarde dagelijks van aan het dalen was door de economische crisis. De druk, destijds, van de gemeente heeft tot zeer veel stress geleid. En natuurlijk, uiteindelijk konden we de OZB voldoen en hebben we ook keurig betaald.

Een ander voorbeeld betreft de Belastingdienst. Vanwege ons huidige lage inkomen besloot de overheid dat wij in aanmerking kwamen voor een of ander potje (huursubsidie, geloof ik). Nooit om gevraagd, maar we kregen maandelijks een bedrag gestort. Ruim anderhalf jaar later kwam er een brief dat het teruggevorderd werd. Ook hier weer allerlei gezeik, want we waren een dag te laat met het treffen van  een regeling. Ook hier weer heb ik zelf initiatief genomen tot een betalingsregeling, en na enige protesten van de Belastingdienst bleek het opeens geen probleem meer… Dat zij een fout hadden gemaakt is ons volledig aangemerkt.

Uit de praktijk zijn vele van dit soort voorbeelden te benoemen. Zelfs de rechter heeft uitspraken gedaan (met name inzake het laatste voorbeeld), maar het lukt de Belastingdienst niet de boel naar behoren te regelen, en er lijkt welhaast ook een arrogantie het gewoon niet te doen en gerechtelijke uitspraken naast zich neer te leggen. Veel macht, bij overheden, zit bij de ambtenarij en vele politici hebben onvoldoende kennis van de gang van zaken. Eigenlijk is het zeer triest. Iedere burger, die maar iets van het dagelijkse patroon afwijkt, wordt direct gezien als een crimineel, een tegenstander, een onwelwillende.  Ook wanneer de overheid zelf de fout maakt. Nee, met dit voorbeeld kan ik niet zeggen dat de overheid er voor de burger is. Het gaat echt achteruit in Nederland…

Kritiek

Met enige regelmaat word ik aangesproken op het keveren van mijn kritiek op Nederland, de Nederlandse overheid en diverse instanties. Soms word ik als "zuur" of "cynisch" bestempelt. Dat zet toch tot nadenken.
Ja, ze hebben wel degelijk gelijk. Ik poog wel minder mijn kritieken te uiten, maar recent had ik op Facebook toch weer wat opmerkingen over de Belastingdienst. Is mijn kritiek zo onterecht? Velen zijn van mening van wel en vinden dat de maatschappij, in Nederland, op zich goed geregeld is. Bij mijn overwegingen merkte ik dat ik pas vanaf 2013 met mijn negatieve uitlatingen begon. In eerste instantie rond onze politieke ervaringen. Ja, dat was schokkend voor mij, ik moest het uiten. Het moest kwijt. En daarna is alles in toch een zekere stroomversnelling geraakt.

Tot 2013 was mijn leven eigenlijk wel op orde. Ondanks dat ik werkloos raakte, tijdens de crisis, bleef ik optimistisch. Als zelfstandige ging ik aan de bak. Het was niet eenvoudig, maar het bracht voldoende voldoening. In eerste instantie, want in 2014 volgde het een en ander elkaar snel op. Daardoor kwamen wij in een situatie, die wij niet kenden. Een situatie waar ik tot dan toe alleen over las, op televisie zag, of van derden hoorde. Het was niet "mijn" wereld. Maar in 2014 werd het wel mijn wereld. Doordat er iets mis ging ontwikkelde zich een keten van misstanden en ongelijkheid. Van onrecht zelfs, in mijn beleving. Plots werden we persoonlijk geconfronteerd met (slecht) politiek beleid, slecht functionerende ambtenaren, leegzuigende banken, en noem maar op. Als zelfstandige werd het onmogelijk gemaakt, in ons huis konden we niet meer leven. Het besluit een deel van het jaar in Turkije te gaan wonen was een besluit om enigszins een menswaardig leven te kunnen leiden. In Nederland zouden we niet alleen verder afzakken, maar ook dakloos zijn. En dat terwijl je een eigen huis had.
Die opeenstapeling maakte dat ik mijn frustraties en kritiek moest uiten. Kortom, plots stond ik aan de andere kant. En wellicht daardoor zie je dingen anders. Misschien ga je er meer op letten. Inderdaad, voordien was ik altijd wel kritisch, maar niet in de vorm, welke ik vanaf 2013 uitte, ondermeer in diverse blogs.
En ja, sindsdien lijkt het niet op te houden. Iedere keer weer zo'n tegenvaller. Recent dat rare gedoe met de Belastingdienst. Voor 2013 bestond het niet, dat je als huurder geld krijgt van de overheid ter compensatie. En nu dringen ze het je op. En ondanks aangegeven te hebben, dat we het niet wilden, bleven ze door gaan te betalen... Tot opeens een terugvordering op de mat lag. Sorry, maar mag ik dan zo reageren? En nogmaals, in het verleden speelde dit soort zaken nooit. Ik betaalde keurig de hypotheek, alle maandlasten werden op tijd voldaan en niets was een probleem. We konden op vakantie, leuke dingen doen, maar natuurlijk moesten we ook opletten. Dat ging altijd prima.

Nu kunnen we niet op vakantie. In Turkije kunnen we redelijk leven. Geen gekke dingen doen, maar het is prima te doen. In Nederland leven we wel heel sober en kunnen we ons erg weinig veroorloven.   De tijd dat we in Nederland zijn moeten we de dubbeltjes wel omdraaien. Maar dat laat je niet zien. Er blijft altijd een zweem van schaamte over de relatieve armoede hangen.

Nee, ik sta nog steeds achter al mijn kritieken. Misschien had het soms wat genuanceerder gekund, of minder fel. Maar ik begrijp ook de kritiek. Zolang alles op orde is, is het verdomd lastig ons verhaal te begrijpen en helemaal om onze machteloosheid te voelen.  In ieder geval ga ik proberen (en dat gaat vast lukken) minder negatief te zijn. Alhoewel soms een discussie uitlokken ook wel leuk is.

De brutale heeft de halve wereld....

Bedelen is officieel verboden in Nederland. Heel Nederland doet het. We noemen het anders; crowdfunding, sponsoring, goed doelen, collecteren.... Het enige verschil met echt bedelen is dat nu niet alleen de hand wordt opgehouden, maar er een doel, of actie, is. Kijkend naar mijn eigen situatie heb ik wel redenen om "modern" te bedelen.

Voor ons is er geen weg meer terug. BV Nederland jaagt ons het land uit. Het perspectief is aantrekkelijk. Keihard werken we nu het huis over een week of twee leeg te hebben. Ladingen vol diverse spullen gaan naar de tweedehands winkel Noppes. Deels hebben we geen tijd de waardevolle spullen te verkopen, deels gewoon geen puf. Het huis raakt al leeg. Een vreemd gevoel beklijft mij; ik wil eigenlijk helemaal het huis niet uit. Maar het moet, het is de enige optie.

Eigenlijk wil ik een bescheiden verblijf in Turkije en een woning in Nederland. Dat laatste wordt voorlopig een postadres.

In juni zaten we in de startblokken, maar die huurders haakten af. Het bleef stil en de moed zonk weer in de schoenen. Tot er opeens nieuwe huurders kwamen. En nu gaat het wel door. Het gaat allemaal erg snel, in vijf weken moeten we eruit (we zijn al op de helft). Dan ga je er voor. Inmiddels hunker ik om naar Turkije te gaan. Praktisch lijkt de wind dit keer gunstig te staan. We hebben een goed plan en gaan met de auto. In een dag of zes zullen we er zijn. Rustig rijden. Voor het bedrag waar je hier amper een kamer huurt, kunnen we daar een woning huren. Dus, we hebben onderdak. Ook met de reis beperken we de kosten.

Toch slaap ik niet lekker. Dat komt omdat het financieel nog steeds tegen zit. Mijn vrouw en ik zouden geld terug krijgen van de Belastingen. Begin juni kreeg ik hier bevestiging van, maar tot op vandaag heeft de belasting nog geen cent betaald. Ze zijn te laat. Heb ik nog nooit gehad, maar uitgerekend dit jaar wel. Terwijl het geld van de Belasting mee gecalculeerd was in de voorbereidingen van onze gang naar Turkije. Een hele zware tegenvaller. Mijn vrouw zou meer terug krijgen. Dat kwam goed uit, want daarvan wilden wij onze hypotheekschuld mee inlossen. De berekeningen zagen er goed en betrouwbaar uit. Maar daar denkt de Belastingdienst anders over. Een briefje met de mededeling dat zij alles goed willen controleren en het wel tot oktober duurt voor er duidelijkheid is. Dat de Belastingdienst op deze wijze de teruggave niet uitkeert heb ik nog nooit mee gemaakt. Uitgerekend nu dus wel. Beide feiten drukken zwaar op ons vertrek en de voorbereidingen.

Inmiddels liggen er twee rekeningen van de zorgverzekering. Het eigen risico moet betaald worden. En al snel; ruim vijfhonderd euro. En zo zijn er nog wat kosten op te sommen. Of kosten die zich opeens voordoen en problematisch worden door het niet uitbetalen van de Belastingdienst. Dat knaagt. En flink ook. O ja, en ik moet hen ook nog vierhonderd betalen (de Belastingdienst)...

Ook de bank stelt mij niet gerust. Al tijdig vroeg ik om toestemming ons huis te mogen verhuren. De bureaucratie maakte dat het proces vertraagd werd. Nu een paar weken geleden uiteindelijk volgens het boekje alsnog de toestemming gevraagd. Geen reactie. Van de week een mailtje om alvast wat formulieren te vragen. Eindelijk een reactie. 28 juli wordt het in de commissie ingebracht en media augustus krijg ik antwoord. Ja, de Rabobank is vlot en klantvriendelijk. De uitslag komt hoe dan ook te laat. In het gunstige geval maakt het niet veel uit, maar wanneer zij die toestemming niet geven....je zou zeggen dat zij dat ook niet kunnen maken, maar helaas de bank heeft macht en ze kunnen het wel maken. Ik wil en durf niet aan een negatief antwoord te denken.

Met het belastinggeld en wanneer we het huis verkopen is er niets (meer) aan de hand. Tot die tijd wel. Vannacht werd ik wakker en dacht: wie niet waagt die niet wint, de brutale hebben de halve wereld en niet geschoten is altijd mis. De afgelopen maanden hebben een aantal vrienden ons heel spontaan geholpen. Geweldig, met voedsel en/of geld. Het heeft ons er doorheen getrokken. Nu kunnen mensen ons er ook door heen trekken. Het liefst zie ik alles als lening, en niet als gift, al is het onzeker met welke datum ik terug kan betalen. Maar ik trek de stoute schoenen aan. Wie ons wil helpen nodig ik uit een bijdrage te storten. Alle bijdragen zijn een zegen, en na de verkoop betaal ik terug. Misschien heb je kennissen die het breder hebben; laat ze deze blog lezen en nodig ze uit. Een ieder zou ik eeuwig dankbaar zijn. O ja, het is geen bedelen hoor, maar sponsoring of geld lenen (crowdfunding misschien) om ons project "overleven via Turkije" mogelijk te maken. Op voorhand mijn nederige dank. Mijn bankrekening is 153554886 T.n.v. E.J. Merhottein o.v.v. Het project. Alle beetjes helpen. Een kat maakt immers rare sprongen wanneer het in het nauw komt. Wat dat betreft voel ik mij een kat in het nauw. Ondanks mijn positieve blik op de toekomst zijn we het dal nog niet uit. Er hangen nog te veel zwaarden boven mijn hoofd. Financieel. Daar zit het grote probleem, maar dat is ook wat mij letterlijk ziek maakt. Na ruim een half jaar deze strijd word ik niet alleen moe, maar ook fysiek verlies ik een stuk kracht. Maar, ik wil verder!

BV Nederland (bis)

Bezuinigingen, kortingen, en verkwanseling. Nederland doet het goed. Crisis; rijken worden rijker, armen armer. En dan hebben we nog de belastingdienst. Gespuis wat de inwoners graag dwars zit, vooral wanneer zij het op je gemunt hebben. Ooit een keer een mogelijk foutje ontdekt? Ze blijven treiteren!

203 miljoen euro is verkwanselt aan ICT, wat nog niet functioneert. Maar heb je recht op een behoorlijke teruggave, dan krijg je een brief dat ze het een en ander onderzoeken, en je mogelijk maanden later je geld terug krijgt. Schandalig. De inhoud van de aangifte geeft aanleiding tot nader onderzoek, staat vermeld. De opgave is keurig gedaan, en er is niets mis mee. Dat we het geld keihard nodig hebben, vanwege onze financiële situatie zal ze wordt zijn. Nee, over de miljoenen die weggeflikkerd worden voor de ICT wordt niet gesproken, maar wel die ene aangifte, die mogelijk niet in orde is. Grote fraude gevallen kunnen eindeloos door gaan. Als je het doet, moet je het echt groots aanpakken. Dan heb je vrijwel geen last van de Belastingdienst, of je moet een keer pech hebben. Net gokken. Nee, de kleintjes, die kan je makkelijk pakken.
Nederland, ja de BV Nederland, is een afbraakland. Politiek rammelt het aan alle kanten en gaat alles achteruit. In de uitvoering (ambtenaren en diensten) wordt staccato uitgevoerd. Iets menselijks zit er niet meer bij, alleen wordt er gehandeld in opdracht van de computer en regeltjes. Zelf denken is er niet meer bij. Ik heb het toch zo gehad met dit klote land!

(bis)
Inmiddels leven we al weken verder. Op 7 juni ontving ik een bericht van teruggave. Een redelijk, doch bescheiden bedrag. Tot op heden nog geen cent gezien. Volgens mijn belastingadviseur heeft de Belastingdienst een achterstand en problemen met de verwerking. Een week geleden ontving ik bericht dat het er nu echt aan moet komen. Neen dus. 203 miljoen weg donderen, maar ik krijg mijn geld niet en de problemen worden hiermee alleen maar weer groter. Rekeningen stapelen zich op en de RABO bank vergoot de druk tot betalen van de achterstallige hypotheek. Inmiddels staan we genoteerd bij het BKR. Geweldig... Wat ik er ook aan doe het hoofd boven water te houden, de bank, belasting en andere grote jongens blijven maar aan mijn stoelpoten knagen en zagen. Die jongens van de belasting zullen er echt niet minder van slapen, ik wel. Behalve mijn eigen problemen wordt ik opgezadeld met de problemen van BV Nederland. Hoi! Daarnaast word ik getart door het verkeerde beleid van de bank. Kon ik er maar iets aan doen. Ja, dat wat ik kan, dat doe ik. Het huis is weer in prijs verlaagd, maar ze komen niet eens kijken. Het verhuren lijkt ook op een pot stroop. Mijn gedachten gaan steeds meer uit naar criminele activiteiten jegens de grote jongens. een moderne Robin Hood. Gelukkig blijf ik bij zinnen en zal ik het alleen bij gedachten houden. Met mijn gevoel van hopeloosheid blijf ik door kakken. Ondertussen poog ik mijn optimisme te behouden. Dat wordt wel erg moeilijk, als echt niets schijnt te lukken. Hooguit af en toe een klein pleistertje op de wonden. Banken schijnen schulden zelfs kwijt te schelden, of danig te verminderen dat men uit de problemen geraakt. dat zal mij vooral niet overkomen. Over de Belastingdienst maar te zwijgen. Mijn broek zakt hier van af. Ja letterlijk, want de kilo's vliegen er eveneens van af. Dat komt zeker van de stress, die ik overigens zoveel mogelijk buiten mijn gedachteveld houd. Het werkt niet helemaal, want afgelopen vrijdag kreeg ik weer een aanval (zeer snelle verlaging van de bloeddruk). Blijkbaar lijd ik er meer onder, dan ik wil toegeven. Maar ik zal niet toegeven. Deze zware strijd, hoe lang het ook moge duren, zal ik te boven komen. Uiteindelijk zal ik zegevieren. 

Dag Bram

hier kan ie wel een paar fietsen voor kopen.

Wie hoog klimt kan diep vallen. Vandaag een zeer diepe val voor strafpleiter Bram Moszkowicz. Gisteren begon hij al te zweven met de deal met de belastingdienst, maar nu zit hij in een vrije val.

Het recht heeft gesproken. De Orde van Advocaten heeft besloten Moszkowicz voor het leven te schorsen. De zwaarste straf, en die wordt niet zo maar uitgedeeld. Dan moet je het echt bont hebben gemaakt. Als leek kan ik in deze alleen maar aangeven dat het, voor mijn gevoel, een correcte uitspraak is.

Moszkowicz werd beticht van belastingfraude. Gisteren heeft hij een deal gesloten, waarmee tonnen gepaard gaan. Daarmee wordt duidelijk dat hier niet sprake is van zuivere koffie. Gisteren werd ook bekend dat zijn liefde met Eva Jinek, na twee jaar, voorbij is. Dan liggen er nog zaken over vermeende beledigingen van rechters. Bram heeft zijn essen (letterlijk) niet gevolgd en hij blijft vaag over contante betalingen. En overal trachtte hij zich slim uit te lullen. Met zo’n optelsom zet een man als deze de rechtspraak, maar zeker ook de advocatuur in een kwaad daglicht. Rotte appelen moeten verwijderd worden, en dat lijkt nu gebeurt.

ook voorbij... 

Ik heb mij er altijd over verbaast. Iemand als strafpleiter die mee doet aan een reclame van de LOI en zich profileert als presentator van RTL Boulevard. En dan al die andere optredens, los van zijn royale leven. Immers, meneer Moszkowicz schroomde er niet voor zijn rijkdom en weldaad aan iedereen te tonen. Hij was niet alleen een goede en gladde strafpleiter, maar ook een zeer vermogend man. Dat mocht de wereld zien. Een man die, vanuit zijn beroep, meester was op het randje van het toelaatbare te balanceren… ja, die vraagt er om eens goed over dat randje te flikkeren. Wat dat betreft ben ik blij dat deze schoonmaakactie heeft plaats gevonden. Naar mijn idee is dit een positief signaal voor de advocatuur en vooral de strafpleiters onder hen. En dat zelfs een Bram Moszkowicz zich niet mag en kan beroepen op zijn topkwaliteiten als argument regels te overschrijden is dan ook alleen maar een positief signaal.

De komende tijd zullen we wel een teleurgestelde en verongelijkte Bram zien. Geen medelijden mee, hij heeft het toch echt allemaal zelf voor elkaar gekregen. Dag Bram!