Sport, laat me niet lachen...

Walgelijk!!! Dit heeft niets meer met sport te maken, maar met hele platte grove commercie. Geld wat direct en indirect uit de zakken van de gewone man gezogen wordt.

Het mag duidelijk zijn dat ik reageer op het "schijn" gevecht tussen Mayweather en McGregor. Die 29 jarige McGregor laat zich voor (minimaal) 30 miljoen dollar in elkaar slaan! Voor dat bedrag mogen ze ook op mij in rammen. En de 40 jarige Mayweather heeft met minimaal 100 miljoen dollar zijn pensioen veilig gesteld, ten koste van het pensioen van vele anderen. Stoelen op de voorste rij kostten $90000. Wilde je die ene wedstrijd op tv kijken moest er $90 voor neergeteld worden. Een omzet van ongeveer $600.000.000... En dan durft men nog over sport te praten.

En blijkbaar begrijpt de goegemeente niet dat dit geld ook nog eens ergens vandaan moet komen. Van grote bedrijven en rijke organisaties en individuen denkt men. Dat klopt, maar realiseer dat al die grote bedragen optelsommen zijn, die bij de kleine man weg geschraapt worden. Voor je biertje in de winkel betaal je belasting, productie, winst en reclame. Kost zo'n biertje1 euro, dan gaat er 25 cent naar de overheid, 10 cent is productie, 20 cent is winst en 45 cent gaat naar reclame. Goed, de percentages in dit voorbeeld kloppen niet, maar ter illustratie is het wel een goed voorbeeld. Wel, van die 45 cent wordt misschien een dubbeltje in reclame gestopt en 35 cent in sponsoring. Dat betekent dus dat ons biertje een stuk goedkoper kan, wanneer de idiote bedragen in de sport eens genormaliseerd worden.

De laatste voetbal transfer: Neymar voor $222.000.000... Daar wordt dan eindelijk wat verbaast op gereageerd...; dat is toch wel erg veel... Nee! Dat is idioot veel!



In een vlaag van enthousiasme, clubliefde of sport supporting staat de "gewone" mens er niet bij stil, dat zij zelf aan al dat geld mee doen. Direct en indirect. Soms bereid zich in de schulden te steken, om dát ene kaartje te bemachtigen. T-shirts kopen voor buiten proportionele hoge bedragen (ze betalen zo 100 euro voor een shirt, wat normaal misschien 20 kost). Maar indirect betalen we er allemaal aan mee, door de in de producten verweven kosten. Wanneer wij wereldwijd kijken naar de totale bedragen die in de (commerciële) sport om gaan is misschien de hele armoede of honger uit te bannen.



In het Merhottisme zal dit allemaal niet kunnen. Het Merhottisme poogt immers de individuele belangen van de mens te bewaken. Daar valt de financiele wereld ook onder. En geen sporter kan dan nog van die achtelijkheid bedragen verdienen. Bovendien zijn er dan ook geen mensen meer zo puissant rijk. Maar goed, mijn politieke manifest is nu even niet aan de orde. Het is de waanzin van de dag. Een waanzin waar van men niet beseft welke rol een ieder daar zelf in speelt.

Sport is leuk, sport is goed, sport is ontspanning en entertainment. Het mag best zo zijn, dat topsport gepromoot wordt en topsporters professioneel hun sport kunnen beoefenen. Geen bezwaar. Maar even terug naar McGregor. Vijf jaar geleden was hij nog loodgieter. Misschien verdiende hij 2000 euro per maand. Dan kan ik mij er wat bij voorstellen wanneer hij het dubbele gaat verdienen in de sport. En misschien een duizend extra krijgt bij een gewonnen partij. Die zelfde lijn kan je doortrekken naar voetbal en andere commerciële sporten met grootverdieners. Dan komt de sport zelf ook weer meer vooraan te staan. Bovendien kan men meer en beter de gelden verdelen onder alle professionele sporters, waardoor ook sporters uit minder populaire takken van sport goed aan de bak kunnen. Een algemeen (nationaal?) sportfonds voor professionele sporters..., misschien geen gek idee. Alle inkomsten gaan in dat fonds en die betaald alle nationale sporters. Daarmee wordt ook een flink stuk commercie aan de kant gezet...



Sport is tegenwoordig iets wat weinig meer met echte sport te maken heeft, maar het geld is (in veel takken van sport) de drijfveer geworden. Niet alleen bij de spelers, maar ook bij alles en iedereen daarom om heen, die financieel afhankelijk is van de sport.



Nu zeggen veel bedrijven dat het sponsoren van sport een vorm van reclame is en dat deze reclame meer op brengt, dan wat het kost. Mijn mening is dat reclame grotendeels al een kwestie is van verkeerd management. Het gaat er namelijk niet alleen omzet product te verkopen, maar vooral om te groeien. Groot, groter, grootst... En wat niet hard op verteld wordt is dat altijd de consument al deze reclame betaalt. Hoeveel goedkoper kunnen auto's worden, wanneer er minder geld naar hun dure reclame campagnes gaat? Dus, waarom moet de autoindustrie sport sponsoren?

Wanneer alles en iedereen op deze wereld een redelijke basis levensstandaard zou hebben, heb ik er allemaal niet zo veel moeite mee. Maar er is zo veel armoede en honger op deze wereld en het verschil tussen arm en rijk is dermate groot en wordt in hoog tempo nog groter, dat een beetje een gezond denkend mens moet concluderen dat het zo niet door kan gaan. Helaas lijkt het de wereld te ontbreken aan ruim voldoende weldenkende mensen... En zolang zal je een McGregor, Mayweather, Neymar en al die anderen hebben.

Ga maar lekker Studio Sport kijken, denk vooral niet na over dingen,maar leg je poten op je tafeltje en geniet van je te dure biertjes! Santé!

De brutale heeft de halve wereld....

Bedelen is officieel verboden in Nederland. Heel Nederland doet het. We noemen het anders; crowdfunding, sponsoring, goed doelen, collecteren.... Het enige verschil met echt bedelen is dat nu niet alleen de hand wordt opgehouden, maar er een doel, of actie, is. Kijkend naar mijn eigen situatie heb ik wel redenen om "modern" te bedelen.

Voor ons is er geen weg meer terug. BV Nederland jaagt ons het land uit. Het perspectief is aantrekkelijk. Keihard werken we nu het huis over een week of twee leeg te hebben. Ladingen vol diverse spullen gaan naar de tweedehands winkel Noppes. Deels hebben we geen tijd de waardevolle spullen te verkopen, deels gewoon geen puf. Het huis raakt al leeg. Een vreemd gevoel beklijft mij; ik wil eigenlijk helemaal het huis niet uit. Maar het moet, het is de enige optie.

Eigenlijk wil ik een bescheiden verblijf in Turkije en een woning in Nederland. Dat laatste wordt voorlopig een postadres.

In juni zaten we in de startblokken, maar die huurders haakten af. Het bleef stil en de moed zonk weer in de schoenen. Tot er opeens nieuwe huurders kwamen. En nu gaat het wel door. Het gaat allemaal erg snel, in vijf weken moeten we eruit (we zijn al op de helft). Dan ga je er voor. Inmiddels hunker ik om naar Turkije te gaan. Praktisch lijkt de wind dit keer gunstig te staan. We hebben een goed plan en gaan met de auto. In een dag of zes zullen we er zijn. Rustig rijden. Voor het bedrag waar je hier amper een kamer huurt, kunnen we daar een woning huren. Dus, we hebben onderdak. Ook met de reis beperken we de kosten.

Toch slaap ik niet lekker. Dat komt omdat het financieel nog steeds tegen zit. Mijn vrouw en ik zouden geld terug krijgen van de Belastingen. Begin juni kreeg ik hier bevestiging van, maar tot op vandaag heeft de belasting nog geen cent betaald. Ze zijn te laat. Heb ik nog nooit gehad, maar uitgerekend dit jaar wel. Terwijl het geld van de Belasting mee gecalculeerd was in de voorbereidingen van onze gang naar Turkije. Een hele zware tegenvaller. Mijn vrouw zou meer terug krijgen. Dat kwam goed uit, want daarvan wilden wij onze hypotheekschuld mee inlossen. De berekeningen zagen er goed en betrouwbaar uit. Maar daar denkt de Belastingdienst anders over. Een briefje met de mededeling dat zij alles goed willen controleren en het wel tot oktober duurt voor er duidelijkheid is. Dat de Belastingdienst op deze wijze de teruggave niet uitkeert heb ik nog nooit mee gemaakt. Uitgerekend nu dus wel. Beide feiten drukken zwaar op ons vertrek en de voorbereidingen.

Inmiddels liggen er twee rekeningen van de zorgverzekering. Het eigen risico moet betaald worden. En al snel; ruim vijfhonderd euro. En zo zijn er nog wat kosten op te sommen. Of kosten die zich opeens voordoen en problematisch worden door het niet uitbetalen van de Belastingdienst. Dat knaagt. En flink ook. O ja, en ik moet hen ook nog vierhonderd betalen (de Belastingdienst)...

Ook de bank stelt mij niet gerust. Al tijdig vroeg ik om toestemming ons huis te mogen verhuren. De bureaucratie maakte dat het proces vertraagd werd. Nu een paar weken geleden uiteindelijk volgens het boekje alsnog de toestemming gevraagd. Geen reactie. Van de week een mailtje om alvast wat formulieren te vragen. Eindelijk een reactie. 28 juli wordt het in de commissie ingebracht en media augustus krijg ik antwoord. Ja, de Rabobank is vlot en klantvriendelijk. De uitslag komt hoe dan ook te laat. In het gunstige geval maakt het niet veel uit, maar wanneer zij die toestemming niet geven....je zou zeggen dat zij dat ook niet kunnen maken, maar helaas de bank heeft macht en ze kunnen het wel maken. Ik wil en durf niet aan een negatief antwoord te denken.

Met het belastinggeld en wanneer we het huis verkopen is er niets (meer) aan de hand. Tot die tijd wel. Vannacht werd ik wakker en dacht: wie niet waagt die niet wint, de brutale hebben de halve wereld en niet geschoten is altijd mis. De afgelopen maanden hebben een aantal vrienden ons heel spontaan geholpen. Geweldig, met voedsel en/of geld. Het heeft ons er doorheen getrokken. Nu kunnen mensen ons er ook door heen trekken. Het liefst zie ik alles als lening, en niet als gift, al is het onzeker met welke datum ik terug kan betalen. Maar ik trek de stoute schoenen aan. Wie ons wil helpen nodig ik uit een bijdrage te storten. Alle bijdragen zijn een zegen, en na de verkoop betaal ik terug. Misschien heb je kennissen die het breder hebben; laat ze deze blog lezen en nodig ze uit. Een ieder zou ik eeuwig dankbaar zijn. O ja, het is geen bedelen hoor, maar sponsoring of geld lenen (crowdfunding misschien) om ons project "overleven via Turkije" mogelijk te maken. Op voorhand mijn nederige dank. Mijn bankrekening is 153554886 T.n.v. E.J. Merhottein o.v.v. Het project. Alle beetjes helpen. Een kat maakt immers rare sprongen wanneer het in het nauw komt. Wat dat betreft voel ik mij een kat in het nauw. Ondanks mijn positieve blik op de toekomst zijn we het dal nog niet uit. Er hangen nog te veel zwaarden boven mijn hoofd. Financieel. Daar zit het grote probleem, maar dat is ook wat mij letterlijk ziek maakt. Na ruim een half jaar deze strijd word ik niet alleen moe, maar ook fysiek verlies ik een stuk kracht. Maar, ik wil verder!

Op de bank

De grappen over de volkstuin van Kleijnsma kennen we wel, alhoewel het voor Nederlandse kunstenaars wel eens interessant worden om zich een volkstuin aan te schaffen. In de Volkskrant, van 24 juni, staat een artikel over de bezuinigingen op kunst, bij de Nederlandse banken.

Kunst is op de een of andere manier "not done". Uitzondering is moderne kunst, kunst van reeds bestaande beroemde kunstenaars en de nieuwe lichting Chinese kunstenaars. Daar wordt zelfs buitensporig veel geld aan uitgegeven (of je betaalt extreem veel, of niets).

Norbert Wille

In Nederland is een potentieel van interessante kunstenaars, kunstschilders met name. Maar niemand die vrijwel nog iets verkoopt. Terwijl op veilingen topbedragen voor bekende kunstwerken betaald worden. En nu blijkt dat ook bedrijven snoeien op kunst en kunstuitgaven. De RABO bank gaat bezuinigen op de aanschaf van kunst en sluit haar museum. De ING heeft ongeveer een derde van haar kunst van de hand gedaan en geen geld meer voor nieuwe aankopen. ABN-AMRO geeft al sinds 2008 niet meer aan kunst. Had je ooit de 1 procent regeling (een regeling dat overheid en semioverheid voor 1% van bouwkosten kunst moesten kopen), volgens mij bestaat deze niet meer, of kent men de regel niet meer. Ooit was er de BKR (beeldende kunstenaars regeling, ook bekend als regeling waarbij je voor de kelder schildert), maar nu zit een fulltime kunstenaar hooguit in de bijstand en wordt gezien als iemand die gewoon kan "werken". Een bestaan als pure kunstenaar is geen bestaan meer in Nederland. Dat bestaat niet meer, of je moet (net als Ans Markus) je bekendheid hebben verworven en voor hoge prijzen je schilderijen verkopen. Wel goed, maar ook wel heel erg veel van hetzelfde overigens.

Bert Maurits

Nu zit er veel rotzooi in de wereld der kunstenaars, maar ook worden er mooie, goede en belangrijke werken gecreëerd. Alleen met een goed netwerk en de juiste PR heb je nog een overlevingskans. Ook belangrijk is hoe publiciteitsgeil je bent. De kunst zelf, hoe goed ook, is biedt geen overlevingskans  meer. En juist bij de minder bekende kunstenaars zit potentieel... Dat is nu echt het kind met het badwater weg gooien...

We leven in een beschaafd land en een welvaartsstaat. Toch zakken we af en vervlakt de maatschappij. Een signaal is de benarde positie van kunst en de kunstenaars. Zelfs de banken investeren niet, althans minder, in dit belangrijke culturele erfgoed. Als argument wordt genoemd dat het in deze tijd niet meer te verkopen is dat een bank investeert in kunst. Iets wat niet alleen voor banken geldt, maar voor alle grote bedrijven. Nee, het gepeupel zal aankopen van kunst zien als verspilling.

 

Henk Zwanenburg

Dan vraag ik mij toch even af... Hoe zit dat dan met al het sponsoren van sport? De RABO en ABN-AMRO zijn grote sportsponsors. Is dat dan geen verkwisting? Wanneer je investeert in kunst heb je nog een product. En wanneer je in sport investeert, ja, dan houd je toch niks over? Volgens mij is dit pure verkwanseling, maar vanwege de publieke opinie kan dat wel. En er gaat wat geld om in de sport. Sportlui met flinke salarissen, met als enige resultaat de "eer" (en eventueel een beker of medaille). Zijn mijn gedachten nu zo krom, of zit hier inderdaad een hele vreemde redenering achter? Kapitalen gaan om in reclame en sponsoring, zonder dat dit direct  leidt tot producten met tegenwaarde. Nu, reclame wellicht nog een beetje, maar sponsoring. Daar geloof ik niet in. Maar de gesponsorde sporters ontvangen wel bescheiden inkomens tot zelfs riante bedragen. Een sporter mag van zijn sport werk maken. Daar staat de wereld blijkbaar achter. Wat een waanzin, dat een kunstenaar niet een bescheiden inkomen kan verwerven, op deze manier, want daar staan wél producten tegenover. Daar is zelfs nog de mogelijkheid dat het product zelfs een goed belegging is. Maar dan moet kunst wel weer bestaansrecht krijgen.

Joke Kokkelkoren

Enkele maanden geleden bood ik mijn bank aan schilderijen te kopen om op deze wijze de hypotheek te voldoen. Dat werd flink van de hand gewezen. Nu wordt duidelijk hoe dat zit, maar waarom sponsoren de banken en grote organisaties, instellingen en bedrijven geen kunstenaars? Met reële bedragen kan je tien kunstenaars sponsoren, tegen een voetballer. Dan kan je ook weer over de beschaafde wereld praten. Om in sporttermen te spreken: kunstenaars zitten nu op de bank. Het wordt tijd om ze in het spel te zetten. De bank, en overigens ook de overheid,  is aan zet!

Zwaar weer

Waar gaat het naar toe? We moeten langer werken, maar er zijn minder banen. Banken stoppen veel geld in reclame, maar de klant wordt steeds meer aan banden gelegd. In de sport gaat veel geld om, maar iets meer belasting betalen wordt geweigerd.

Er zijn nu ongeveer 75000 vacatures, meer dan 500000 werklozen. Enkele jaren geleden waren dit er rond de 300000. Er zijn dus ruim 125000 minder banen. Doordat we langer moeten werken zijn er juist meer banen nodig. Dat we op de 700000 werklozen uit gaan komen is eerder een voorzichtige schatting, dan overdreven negativisme.

De politiek wil de duur van de werkloosheidsuitkering verkorten. Dat bij een toename van werklozen (vooral door afname van banen) is erg in strijd met elkaar. Mensen zijn straks eerder klaar met de uitkering, maar hebben minder kansen. Het effect zal een sterkere tweedeling in onze maatschappij creëren. Daarbij zijn het kleine aantal grootverdieners over het algemeen erg weinig maatschappelijk betrokken. Meer belasting willen ze niet betalen. Meer geld verdienen ze wel (alhoewel het percentueel wel langzamer gaat).

En dan nog de rijken, waarbij je heel veel vraagtekens kan zetten. Bijvoorbeeld de voetballers. Een aantal verdienen irreëel veel voor een potje voetbal. Ze worden nog arrogant ook en willen nog meer verdienen. Maar wie betaald die sprot eigenlijk allemaal? Juist: sponsors. En die sponsors ontvangen geld van de klant, waardoor producten weer duurder worden. In sommige gevallen kan je kiezen voor andere producten. In een aantal gevallen wordt dat lastiger. Bij banken bijvoorbeeld. Je moet tegenwoordig allemaal een bank hebben. Banken stoppen veel geld in sponsoring. Van jou geld sponsoren zij de sporters die weer veel geld opstrijken. Maar wanneer jezelf bij de bank aanklopt, geven ze al heel snel niet thuis.

Ziekenhuizen en de bedrijven die medicijnen maken. Toren hoge kosten. Meer efficiëntie in de medicijnen fabricage en ontwikkeling bespaart al zo’n 5 miljard! Maar de kosten van ziekenhuizen lopen de pan uit. Onder andere door kosten die vergoed worden, maar niet feitelijk worden gemaakt (de DBC; diagnose behandel contracten). Vergeet niet het vele geld wat bij zorgkantoren aan de strijkstok blijf hangen.

Wanneer we al dit geld, al deze verkwisting eens bij elkaar op tellen… dan zijn we al aardig uit de problemen, wanneer hier eens het mes goed in gaat. Door het mes erin te zetten kunnen banen gecreëerd worden. Het leven wordt beter betaalbaar en het ravijn tussen de armen en rijken wordt meer een dal.

In de politiek wordt nu van alles geroepen, want we gaan kiezen. Iedere partij geeft aan dat zij dat en dat gaan regelen. We weten nu al dat het niet zal lukken. Ze geven niet aan waar ze naar streven, maar ze zeggen dat zij dat en dat gaan realiseren. In Nederland moeten altijd compromissen gesloten worden, daar er geen partij zal zijn die in z’n eentje een ruime meerderheid verwerft.  Maar over de compromissen hoor je ze niet. De hakken in het zand, tot het anders wordt. En het wordt anders, en dan zie je de ware geest van de partijen. Dan zie je hoe ver zij gaan met hun compromissen. En vrijwel niemand die hier in het stemhokje bij na denkt. Nee, want ze zullen het wel even regelen. Niet dus, en het gebeurt niet. Nooit. En daarom worden de echte problemen ook nooit goed aangepakt. En nu wordt dat wel eens echt nodig, want wanneer je jezelf afvraagt waar dit naar toe gaat: naar de verdoemenis. Met ups en downs hebben we al zestig jaar relatieve welvaart gekend. We hebben gevaren op luchtballonnen. Sommige zijn ontploft (ICT ballon, World Online bijvoorbeeld), maar steeds konden we de klappen opvangen en bleven wij in redelijke welvaart. Maar, dit houden we niet vol. Nu zijn we echt aan het afzakken, en niemand die hier reële in durft te zijn. Als politieke partij zal je met dit soort boodschappen de kiezers immers wegjagen, want niemand wil aan deze sombere realiteit. En ook dat draagt weer bij aan de teloorgang. We denken ons rijk. Een enkeling (relatief) zal er baat bij hebben, maar wij realiseren ons onvoldoende dat straks een grote meerderheid zwaar in de problemen komt. Wanneer een aantal grote zaken niet structureel aangepakt worden en dat niet durven, hebben wij dat echt aan ons zelf te danken. De tijd van dromen is voorbij… tenminste de dromen, zoals we gewend zijn. Het wordt tijd voor nieuwe dromen. Misschien moet er een nieuw idealisme geboren worden. Een variant tussen het kapitalisme en het marxisme. Allemaal minder, maar relatief goed. Nu eens even niet streven naar meer en beter, want we hebben het al zo enorm goed. We moeten nu gaan kijken hoe wij ons pijl kunnen vast houden. Helaas is onze hebzucht het, die ons ingeeft nog steeds naar meer en beter te willen. Een menselijke eigenschap, maar wel killing.

Ja, soms word het mij allemaal te veel. Ik begin op zo’n moment aan te komen. Je zou er haast depressief van worden. Ik ga het anders doen. Ik ga mijn batterij even opladen. Ergens anders. In een andere wereld. Een wereld waar het goed is, waar ik even echt niet meer hoef, maar waar ik tevreden kan zijn. Even nergens aan denken, maar gewoon genieten. Vakantie heet dat. Ik heb het nodig. Anders wordt ik misschien wel depressief en ga ik de staat nog meer kosten. Dat wil ik niet. Dus, ik ga even op vakantie. Ik spreek u in september wel weer…

Sportziek

voor oorsprong waren de atleten naakt

Reclame is een belang van een bedrijf. Het zet (letterlijk) je product op de markt. Daar wordt budget voor gereserveerd. Sponsoring is een vorm van reclame. Het bedrijf verbind zich aan een ander product (meestal sport). Reclame is ook goed voor de economie en werkgelegenheid; reclamemakers, media, drukkers, etc.

hoe ver kan je overdrijven?

Op zich is er niets mis met reclame en sponsoring en je kan het zelfs als een positieve impuls zien. Een stapje verder is 2012. Eerst de EK voetbal, dan de Tour (en andere grote wielerrondes) en op dit moment de Olympische spelen. Ziggo maakte reclame dat dit een onvergetelijk tv jaar wordt en refereerde aan bovengenoemde evenementen.

Hartstikke mooi allemaal, maar zo mooi is het nu ook weer niet. Ja, reclame is goed en belangrijk, maar waar ligt de grens. Waar ligt de grens om economie te stimuleren?Want dat is een van de drijfveren van dergelijke grote evenementen.

Er wordt geïnvesteerd in grote stadions, infrastructuur en tal van andere zaken. Soms volledig indirecte zaken, zoals die kabelbaan in London. Heel veel geld gaat er naar toe. Alles onder het motto, dat investeren terugverdienen betekent. Jammer, dat keer op keer dat laatste niet op gaat. Reina de Haan refereert hier in haar blog ook heel fijntjes aan (ik stel mij helemaal achter haar blog!).

ik wil mijn leven laten sponsoren...

Alles moet groter, maar daarbij overspelen wij onszelf. We zien de waanzin van de omvang niet meer. Het meest schrijnende is de context. Wanneer het overal goed gaat op deze wereld, er nauwelijks problemen zijn en ieder mens een kwaliteit van leven heeft mag je van mij best zo veel uitgeven aan al die onzin. Immers, zoals ik al aan gaf, het schept ook werk, welvaart en stimuleert de economie. Alleen dus niet in die mate, dat iedereen er van beter wordt. Nee, veel mensen worden er juist slechter van.

Bezuinigingen in Nederland, economische crisis, ingestorte huizenmarkt, werkloosheid… en we zijn nog steeds in Nederland. Maar kijk eens naar Europa. Griekenland aan de rand van de afgrond, Spanje in het nauw, banken maken verliezen of woekeren hun klanten nog steeds uit. Een hele kleine groep zeer rijken heeft voor biljoenen fraude gepleegd. En verder; de burgeroorlog in Syrië, crisis in landen als Irak, Afghanistan. Wat te verwachten van de komende voedselschaarste? Oogsten mislukken door droogte en overdadige regenval. De graanschuren van de wereld storten in.

v.l.n.r.: FIFA, IOC, wereld atletiek bond

Ondertussen staan er een heleboel mensen een fijn feestje te houden, omdat iemand weer een record breekt. Wat zal mijn biertje goedkoper kunnen wanneer er geen Heinekenpaviljoen in London is, mijn hypotheek betaalbaarder wanneer de Rabo minder sport sponsort,… ach, ga maar door zo. De wereld is behoorlijk scheef gegroeid. En iedere keer kunnen mensen er over schrijven, op de barricaden gaan staan, maar de goegemeente blijft het allemaal geweldig vinden. De meerderheid blijft het pikken. Ze maken zich druk over het gezeik van de buren, maar verder is alles prima.

Er gaat ongeëvenaard veel geld richting sport! Het is geen stimulans meer voor de economie, maar het wordt een schadepost voor de kleintjes! Sport is het katholicisme (middeleeuwen) van deze tijd geworden. Negatief uiten brengt je voor de inquisitie. Want hoe durf je zo kritisch te zijn ten opzichte van al die pracht en praal waar wij onze wereld mee verzieken? Wel, zet mij maar op de brandstapel!

de inquisitie voor de "anti"sporters?