Hoezo, fatsoen... Hoezo, identiteit?

De verkiezingen komen er aan en ik word dagelijks geconfronteerd met de grote wensen van het Nederlandse "volk". Fatsoen staat vrijwel op nummer één, naast de "Nederlandse identiteit". Mijn broek zakt af..., een van de minst fatsoenlijke volken die ik ken zijn de Nederlanders wel. En wat de Nederlandse identiteit is... Geen idee. Bij DWDD, de aflevering van "het Lagerhuis", kreeg ik de indruk dat die Nederlandse identiteit onder meer het Carnaval is. Nou, dan ben ik geen Nederlander, want ik heb de pest aan Carnaval.

Wel vreemd dat fatsoen zo hoog genoteerd staat. Een blik op de sociale media zegt al genoeg over de hufterigheid en grove beledigingen. Maar ook in de praktijk is het niet veel anders. Hooguit iets milder, want face-to-face contact is altijd iets enger, dan wanneer je de gore beledigingen opschrijft. Toch word je op straat ook al snel voor alles en iedereen uitgemaakt op het moment dat je iets doet wat in de ogen van de ander net even niet volgens zijn, of haar, wens verloopt. Een ondoordacht "foutje" kan je tegenwoordig bijna niet meer maken. Ach, en in de politiek is het fatsoen er ook niet beter op geworden. Met name het taalgebruik van Wilders en Rutte is nogal eens onwaardig aan hun rol en daarbij soms vrij infantiel. Wat dat betreft passen ze goed bij Trump. En dan de jeugd nog. Wat die allemaal naar je hoofd slingeren... Zelfs bij mij staat soms het schaamrood op de kaken. Het geldt niet voor alle jeugd. Je hebt natuurlijk een grote groep welopgevoede beleefde kinderen..., maar die hoor ik niet zo veel. Die hockeyen of zitten op pianoles. De kinderen die je veel op straat ziet, daar komt de rottigheid uit de strot. En opvallend..., vooral bij de Nederlandse autochtone jeugd. Kinderen met een immigratie achtergrond zijn veelal veel meer beleefd. Maar goed, ook hier is generalisatie een gevaarlijk statement.

Verder maak ik mij niet zo druk over het fatsoen, behalve mijn verbazing dat fatsoen in het politieke getrokken wordt. Nee, die identiteit interesseert mij veel meer. Om te beginnen is Nederland een van de oudste multiculturele samenlevingen, na onze expansiedrift ten tijde van de VOC. Wanneer wij spreken over buitenlanders en minderheden die ons nu overvallen, slaan we toch echt een stuk geschiedenis over. Dat de "nieuwe" Nederlander zich aan moet passen is in zekere mate gelul. Moet iedere nieuwe Turk, Marokkaan en Syriër boerenkool eten, Sinterklaas vieren en naar dat domme Carnaval gaan? Nee, dat is echt geen aanpassen. In mijn optiek is de enige aanpassing, welke je echt mag verwachten is dat de nieuwkomers onze waarden en normen respecteren en accepteren. Dat zij daarnaast hun eigen waarden en normen er op na houden zal mij een biet zijn. Kijk eens naar de vele Nederlanders die in het buitenland leven, en dan vooral buiten Europa. Die gaan ook hun gang, storen zich soms ook aan de cultuur van het betreffende land en gedragen zich in feite niet anders dan wat wij van de nieuwe Nederlanders ervaren. En natuurlijk, ga naar de moskee, wanneer je de behoefte hebt, ga naar de kerk, of de synagoge. Mij om het even, want daar gaat het niet om. Maar accepteer dat de een hier naar toe gaat, en de ander ergens anders, en jij misschien nergens naar toe. Laat de ander in zijn, en haar waarde! Dát is volgens mij die Nederlandse identiteit. En verder zijn de Randstedelingen, Limburger en Fries net zo verschillend als een Antiliaan, Marokkaan, of iemand uit Iran. Het is niet de kleur of het uiterlijk die de identiteit bepaald van het land. Absoluut niet, want zelfs binnen ieder land, iedere natie zijn onderling grote verschillen. Nederland is daar geen uitzondering op.

Dat het fatsoen en de identiteit zo hoog zitten kan niet anders dan dat het te maken heeft met onzekerheid. Een van de redenen van onzekerheid is te weinig nuance hebben. En dat is wat je ziet. Populistische politiek kent vrijwel geen nuance en brengt de meeste onderwerpen dan ook vrij zwart/wit. Maar ook de bestaande politieke (de "oude" politiek... Hoe te noemen?) is in feite niet anders. Ook daar zie je vormen van populisme, want is niet ieder verkiezingsprogramma in feite populisme. En ontbreekt het daardoor veelal aan de nuance? En wanneer de nuance er wel is, moet je er diep naar graven.

In deze tijd van "overinformatie" krijgen wij juist minder informatie die tot ons door dringt. Daardoor zoeken we zekerheden, hoe onzinnig dit ook is of de onzekerheden ook zijn. Op alle gebieden worden wij over alles geïnformeerd, maar dat wil nog niet zeggen dat we daardoor alles weten of ons een genuanceerde mening kunnen vormen. We moeten vooral niet denken dat we tegenwoordig alles weten.

Toch stelt men zich zo op en het Lagerhuis was daar een mooi voorbeeld van. Het is een leuk en onderhoudend programma, maar in het kader van de verkiezingen brengt het geen enkele meerwaarde. De gespeelde boosheid van Krol en de vermeende onschuld van Asscher. Mooi gespeeld, maar het brengt niets!

Verbeter de wereld en begin bij jezelf, werd altijd gezegd. Nu zegt men dat niet eens meer. Het is geen item meer, omdat vrijwel iedereen denkt die wereld voor zichzelf en omgeving al verbeterd te hebben. Fatsoen en identiteit is niet iets waar je zelf aan werkt. Dat is al volbracht, dus leg je het bij de ander; de politiek. Wanneer dát inderdaad je overtuiging is wordt het verdomd lastig, staat de weg naar het populisme open en voorziet men aan voorwaarden tot volledige intolerantie. De meerderheid heeft het té goed. We ontkennen of bagatelliseren onze westerse armoede. Wanneer ik niet de eigen ervaring zou hebben gehad, dacht ik misschien nu net zo. Maar ik heb de ervaring wel. De ervaring van het officieel dakloos zijn, geen inkomen te hebben, te weinig hebben om in de dagelijkse levensbehoeften te voorzien en een overheid die uitgaat van het negatieve en achterdocht. Natuurlijk is die westerse armoede relatief, wanneer je die vergelijkt met vele andere (niet Europese) landen. Alleen gaat zo'n vergelijk niet op. Zo een vergelijk is een dooddoener. En ja, ook hier zien we wederom dat het geheel ontbreekt aan enige nuance. 50+ die het opneemt voor de ouderen en jongeren die zeggen dat alle ouderen het goed genoeg hebben. Ja, veel ouderen zijn welvarend, die hebben een 50+ ook niet nodig, maar velen ook wel, want daar is het helemaal niet goed voor geregeld.

Iedereen heeft evenveel gelijk, als ongelijk. De partijprogramma's tonen allen vele mooie woorden. Een enkeling zet vooral het ongelijk in de etalage, de ander juist het vermeende gelijk. Maar, mij ontbreekt het aan iedere nuance, waardoor ik absoluut geen keuze kan maken op 15 maart... Waarschijnlijk ga ik, voor het eerst, niet stemmen. 

Sokatisme, alvast het nawoord

Sommigen zullen het Sokatisme zien als een nieuwe vorm van socialisme. Anderen zien nog veel te veel liberale standpunten terug. Juist, daarom is het Sokatisme er. Het is niet links, het is niet rechts. Het gaat uit van een aantal waarden. Waarden die je, veelal in deelgebieden, al in diverse landen ziet. Ze worden al uitgevoerd, of het zijn onderwerpen waar al discussie over gevoerd wordt. Het gaat er hier om, de basis van het Sokatisme te schetsen. Geen kant en klare en volledig uitgewerkte visie. Het is een idee en met dit schrijven poog ik zo veel mogelijk onderdelen aan de orde te stellen, waarmee het Sokatisme tot een goede politieke vorm kan komen. Ik doe suggesties, maar stel niets vast. Behalve de grote lijn. De essentie van het Sokatisme poog ik uiteen te zetten, maar de uitwerking en invulling is aan hen, die er iets mee willen.

Het Sokatisme is vrij toegankelijk geschreven en beschreven, en tevens is voorkomen een werk te creëren wat dermate dik en taai is, dat er geen ruimte meer is nog tot eigen invulling en uitwerking te komen. Nee, het moet toegankelijk zijn en leesbaar, maar ook voldoende compleet. Tijdens het bedenken, uitwerken en beschrijven van het Sokatisme is veel de revue gepasseerd. Regelmatig tartte het de grenzen van het wel of niet benoemen. Telkens kwam er iets bij, maar even zo vaak werden stukken geschrapt.

Het schrijven en de ideevorming is niet iets van een paar maanden, of een jaar. Het heeft zich ontwikkeld in de loop van mijn leven, waarbij het pas de laatste jaren enige vorm kreeg. Deze vorm te noteren was een volgende uitdaging. Een zware taak, realiserend dat er onderwerpen beschreven worden die mensen tegen de borst stuiten, maar nog meer onderwerpen, die mensen aan het denken zetten en hopelijk zelfs enthousiast maken.

Mijn beperkte politieke ervaring, mijn ervaring als mens en de jaren van mijn leven hebben gemaakt dat ik het plaatje kon maken. Geen plaatje inde vorm van een tekening of schilderij (zoals ik gewend ben), maar een plaatje in geschreven woord. Een incompleet plaatje, maar hopelijk voldoende opdat men zelf en met elkaar het verhaal kan afmaken.

Daarnaast is het Sokatisme de aanzet tot een discussie. Er staan onderwerpen in, waar regelmatig de media bol van staan, en toch vanuit een andere invalshoek benaderd. Het Sokatisme heeft een aantal basiswaarden en visie en uitgangspunt. De essentie moet de basis vormen om als maatschappij, als kiezer, en politicus, wel of niet te willen veranderen. Het is geen Rode Boekje van Mao geworden, met stelregels. Geen Groen Boekje van Khadaffi, noch een nieuwe Das Kapital van Marx of een schrijven van Thorbecke. Wel zijn het allemaal werken, die bijgedragen hebben tot de ideevorming van het Sokatisme. Toch is wellicht de meest belangrijke boodschap, dat we, in deze moderne tijd, los moeten komen uit het “oude” denken van termen als liberalisme, socialisme en kapitalisme. We leven in andere tijden en moeten ons daaraan gaan aanpassen. Naar ik mag hopen is hier een aanzet toe gegeven. Een aanzet tot een eerlijkere wereld. Een aanzet tot belangrijke nuances. Nee, geen mens is gelijk, maar iedereen is gelijkwaardig! Maar, hoe moet je daar in hemelsnaam mee om gaan? Voor een deel geeft het Sokatisme hier suggesties voor. Deels is het aan de gemeenschap hier gezamenlijk inhoud aan te geven. Tenminste, wanneer wij ons eens gaan realiseren dat er nieuwe politieke tijden zijn. Dat duidelijk is dat populisme geen antwoord is op de afgedane politieke vormen en het huidige politieke establishment. De kiezer zoekt duidelijk naar nieuwe vormen. De USA (Trump), Groot Brittannië (Brexit) en Nederland (Referendum Ukraine) zijn hier enkele voorbeelden van. Men wil het anders. Het moet ook anders. De wereld raakt meer en meer verdeeld. In dat kader is het Sokatisme geschreven en wellicht een eerste aanzet tot de broodnodige verandering. En, het is tijd voor die verandering. We moeten ons niet laten bedotten, de wereld blijft verwrongen van negatieve invloeden, oorlogen en misdaad, maar toch kan het allemaal veel beter. Het antwoord is echter nooit gevonden. Alhoewel, in de 19^e eeuw zijn er antwoorden gevonden. Die antwoorden zijn echter ingelost en nu is het tijd voor nieuwe antwoorden. Wellicht het Sokatisme…

In den vreemde: Terugkeer (32)

Dat er mensen zijn die mij betichten van enig cynisme, in mijn blogs, is mij bekend. Ook herkenbaar. Alleen moet men zich wel realiseren dat dit altijd blogs betreffen met een politiek, dan wel sociaal onderwerp. En ja, mijn teleurstelling in het Nederlandse staatsbestel is enorm. Dat wordt er ook niet minder op. Lezers met afkeer van mogelijk cynisme raad ik aan deze blog te sluiten.

Bij ons vertrek naar Turkije heb ik aangegeven niet te gaan emigreren. Ons verblijf is primair omdat we hier een redelijk leven kunnen leiden, wat ons in Nederland, om diverse redenen, onmogelijk wordt gemaakt. Ook altijd beweerd Nederlander en Nederlands ingezetene te willen blijven. Wel, nu is dan eindelijk ons huis verkocht... Wanneer er niks tussen nu en 20 april komt. Een nieuw huis kopen zit er niet in. We houden wel iets over, maar het grootste deel gaat naar het betalen van schulden, die we (met name) het afgelopen jaar hebben opgebouwd. Met de uitkering en het beperkte restvermogen zouden we in aanmerking komen voor huursubsidie. Als eerste kunnen we nu pas naar een huurwoning zoeken. In de sociale sector wel te verstaan. Het aanbod is erg beperkt, dus wie weet hoe lang dit gaat duren. Dakloos is geen reden tot urgentieverklaring en andere gerede redenen tot een urgentieverklaring kan ik ook niet bedenken. Ga er dus vanuit dat we per 20 april dakloos zijn!

Dan hebben we een briefadres, uit nood geboren. Dit loopt uiterlijk augustus af. Wanneer we dan geen vast adres hebben, worden we uitgeschreven. Met andere woorden, dan word ik bijna letterlijk het land uit geschopt. Want zie nog maar eens terug te komen...

Goed, dan is er een huurwoning. Dat kost gemiddeld ongeveer (kale huur) de halve uitkering. Huursubsidie kan... Wanneer je op 1 januari van dit jaar een vermogen haf van minder dan 42000 euro. Hadden we niet, want we hadden op dat moment een eigen huis. Na 1 mei is er wel sprake van... Maar formeel geldt dat niet. De gemeente kan dan een overbrugging regelen, maar dan moet je het afgelopen jaar in de gemeente staan ingeschreven. Ons briefadres is Haarlem, dus ook hier weer een boot, die we missen en de terugkeer wel erg lastig maakt.

Wanneer we voor 1 augustus geen vast adres hebben, dan worden we dus uitgeschreven. Dat komt er waarschijnlijk op neer dat dit, ondanks dat dit niet de wens is, formeel emigreren. Dat weer betekent een halvering van de uitkering, waarmee het leven ook hier zeer sober zal zijn. Een geluk dat we straks vrijwel gratis wonen...in Turkije dan.



Waar ik mij over verbaas, blijf verbazen, is die ongelofelijke bureaucratie in Nederland. Hoe zaken je onmogelijk worden gemaakt. Er zijn mensen die zeggen dat ik het allemaal over mijzelf af roep. Tja, sommigen hebben nu eenmaal een bord voor kop. Die moeten zelf er aren wat wij de afgelopen vijf jaar hebben er aren, wil er enig begrip ontstaan. Dat er begrip is dat het je overkomt en je steeds moeilijke keuzes moet maken. Nee, voor deze weg heb ik nooit gekozen! De overheid speelt hier een zeer essentiële en negatieve rol in. Inhumaan zal ik haast zeggen. De overheid, kan ik mij nu voorstellen, maakt niet alleen bedrijven kapot, maar ook mensen kapot. Vooral de zwakkeren. Rijk wordt nog steeds gekoesterd. En criminelen, zoals nu met Teeven en Opstelten is gebleken. Maar een eenvoudige ingezetene wordt aan alle kanten de bankschroef aangedraaid. Uitgeperst. Het lijkt mij niet vreemd nu cynisch en zuur te reageren. Ziek maakt de overheid mij, en met mij vele anderen. En laat ik het nu even niet over ons zorgstelsel hebben, na 1 januari.... Nu begrijp ik zelf pas, hoe weinig sociaal onze sociale staat is. Nee, de gemeente, de overheid, moet alles perfect hebben. Een goed en actueel wagenpark, dure websites, noem maar op. Hier rijden vuilniswagens die al zeker twintig jaar op de weg zitten. Niet in mooie en uniforme kleuren gespoten. Nee, gewoon. Daar kan Nederland nog wel eens een voorbeeld aan nemen. In de tussentijd blijf ik in het onzekere en deels in een afhankelijke situatie. Zwaar teleurgesteld. Wat de toekomst brengt... Onzekerheid. Kopen kunnen we niet. Vanwege de uitkering krijgen we waarschijnlijk geen hypotheek meer. Terwijl met een kleine hypotheek we net 200 euro per maand betalen en helemaal geen beroep meer op de overheid hoeven te doen.  Wat leven wij toch in een bizarre wereld... Maar dat geeft niet hoor, in Nederland gaat iedereen op 18 maart weer braaf stemmen, op altijd de verkeerde partij, of men gaat niet stemmen, omdat het vertrouwen verdwenen is. En Rutte, Rutte blijft vrolijk lachen; hij heeft zijn zaakjes voor elkaar. Rutte, ik wil een adres in Nederland, waar ik (minimaal vier maanden per jaar) kan wonen. Dan heb ik verder niet zo veel meer nodig. Lekker tekenen, schilderen en in de buitenlucht bezig zijn. Verder kan de werend steeds meer de pot op. Gegroet, en ik meld wel wanneer onze terugkeer is....

Europa!

Hoi, in mei mogen wij weer naar de stembus. Dit kiezen voor Europa. Waar moet ik voor kiezen? Wat vind ik eigenlijk van Europa? Twijfels waar niet alleen ik mee loop en waar bij politici de meningen nogal eens uiteen lopen.

In principe ben ik voorstander van Europa. Echter, ook ben ik tegenstander. Een sterke tweestrijd welke mij verscheurt en het maken van de uiteindelijke keuze als en haast onneembare barrière voor mij zie.

Europa als economische eenheid, daar ben ik voor. Het verleden heeft aangetoond dat een samenwerking op dit vlak heeft geleid tot een sterk verbond. We spraken ook van de EEG, Economische Europese Gemeenschap. Inmiddels is het de Europese gemeenschap geworden. Juist het verdwijnen van die ene letter maakt dat de EU een onoverzichtelijk instrument is geworden. Europa is een ondoorgrondelijk bolwerk waar wij meer last dan lust van hebben. Hoe is dat zo ver gekomen? Was er eerst sprake van een puur economisch beleid, vervolgens ging de bemoeienis niet alleen naar de handel, maar ook naar het product. Van het product ging het naar het "beschermen" van de consument om vervolgens beleid te ontwikkelen die het nationale beleid overschaduwt. 

Europa geeft subsidie aan landen. Een voorbeeld.... In het binnenland van Portugal reed ik over een smalle slechte weg. Plots stond er een groot blauw bord; met dank aan Europa. Vervolgens werd de weg breed en schitterend van kwaliteit. Na enkele kilometers hield het prachtige asfalt op en werd de weg smal. Voor het mooie stuk kilometers geen bewoonde wereld. Erna evenzo. Kortom; pure verspilling. Dit is verspilling waar vele voorbeelden van zijn. Dat Europa landen subsidieert om tot een betere economie te komen prima. De controle op een juiste besteding lijkt echter zwaar ondermaats te zijn. Europa kost erg veel geld. Hooguit enkele welgestelden die er echt van profiteren. Naarmate de EU groter wordt en complexer lijkt de controle deels te kort te schieten. Dit neemt niet weg dat er veel goede zaken gebeuren. Met name de landbouw heeft er wel bij gevaren.

Omdat Europa haar beleidsterreinen verbreed heeft merken ij hier in ons dagelijks leven nogal wat van. Heel veel zaken moeten voldoen aan Europese normen. In Turkije wordt al heel lang op een  bepaalde wijze tomaten gedroogd. Het product mag Europa niet meer in. De tomaten worden in de zon gedroogd. Dat is buitenlucht. De omstandigheid  is niet hygiënisch, volgens Europese richtlijnen. Dus mag het product niet in de lidstaten verkocht worden. En Europa heeft er een handje van om middels richtlijnen en wetgeving heel veel oude producten uit de schappen te laten verdwijnen. Er ontstaat een cultuurloze en eenzijdige productenmarkt. Er wordt teveel geregeld en teveel voor de individu ingevuld. Gaat u maar eens na hoe vaak u op een dag geconfronteerd wordt met de EU. Dat kan nog wel eens tot een grote schrik leiden.

Europa heeft twee kanten. De economische kant is een goede basis, zeker mits er goed gecontroleerd wordt op zowel de functie als de aanvraag van economische steun. Het is beter het apparaat uit te dunnen en de controles te verhogen. En daar moet het maar bij blijven.

Ook moet het apparaat toch echt eens doorgelicht worden. Een enorm parlement en twee locaties (Brussel en Straatsburg), er gaat wel heel erg veel geld naar toe.

Waar moet ik straks op stemmen? En lastige keuze. Toch ben ik niet tegen Europa. Mensen die zeggen uit Europa te willen stappen zijn vrij kortzichtig. Iets té. Nee, we kunnen niet meer zonder, maar het moet wel anders!

Fractie Merhottein

In deze tijd zijn de politieke partijen op lokaal niveau druk bezig het hart van de kiezer te winnen. GroenLinks Velsen is juist druk bezig zelf haar kiezer weg te sturen. Behalve dat zij telkens een interne ruzie in de media uitvechten is nu ook het besluit genomen dat de huidige fractie per omgaande haar zetel in moet leveren en zich niet meer als GroenLinks Velsen mag presenteren.

Blijkbaar wil het bestuur hun falen, en dat van de wethouder, camoufleren door de huidige fractie als zondebok neer te zetten. De fractie zou GroenLinks Velsen schade berokkenen. Met een handje vol "bevriende" leden was het snel besloten. Nee, er moest nog een schepje bovenop; wij moeten weg! De vraag is nog steeds wie nu werkelijk schade aan het imago van GroenLinks Velsen berokkent.  Dan kom ik toch weer uit bij Westerman en de zijnen.
Formeel zijn wij eruit gezet omdat de motie van wantrouwen naar de eigen wethouder "de druppel" was. In de aankondiging werd dit zelfs als enige reden gegeven. In het besluit was deze reden overigens nauwelijks terug te vinden, maar werd de fractie van allerlei onduidelijkheden beticht. Ik ben zelf inmiddels de draad kwijt. Waar gaat het over? Duidelijk; Westerman en de zijnen kunnen zich blijkbaar alleen maar profileren over de rug van de fractie, die zich vier jaar keihard heeft ingezet en GroenLinks Velsen weer op de kaart heeft gezet. In feite is mij dus nog steeds onduidelijk waarom ik er nu uitgeknikkerd word. Dat ik bij Saeport.tv stemadvies voor LGV of SP gegeven heb word mij overigens niet aangerekend. Nu sta ik achter dit stemadvies, want in mijn ogen heeft GroenLinks Velsen geen donder meer te maken met GroenLinks in het algemeen. Een stem op GroenLinks Velsen is een stem op een egocentrisch zwalkende Westerman. Ach ja, hij was het die mij zwalker noemde... Op basis waarvan heeft hij overigens nooit hard kunnen maken, of concreet kunnen maken.

Dat GroenLinks Velsen zo ver gaat, door een krappe maand voor de verkiezingen de fractie naar huis te sturen is campagnetechnisch ook het meest domme wat je kan doen. Het signaal is slecht en bovendien betekent dit dat GroenLinks Velsen de laatste maand geen raadszetel heeft. Je kan dan alleen nog je ruzie verkopen en je hele programma wordt erg ongeloofwaardig. Je kan ook niet doorbouwen op je bestaande politiek, omdat je die weggestuurd hebt. Doorbouwen op je wethouder is ook lastig, want die heeft een hele andere rol. Bovendien heeft Westerman zich als wethouder niet erg als GroenLinks wethouder geprofileerd, op enkele onderdelen na, maar Pieter Vermeulen Museum en Witte Theater....

Wat mij wel verbaast is dat GroenLinks landelijk zich relatief afzijdig houdt, zich wel heel erg aan de (beperkte) regels houdt, maar wel steeds spreekt over het belang van GroenLinks. In Velen is GroenLinks helaas met deze opstelling niet geholpen.

Ik laat mij niet naar huis sturen op basis van dergelijke vage aantijgingen en zo'n clubje "handen op een buik". Ik laat mij niet naar huis sturen, wanneer ik niet eens behoorlijk in de gelegenheid gesteld ben weerwoord te geven (en die ruimte heb ik dus niet gehad; in tijd niet en in vooringenomenheid niet). Dus, ik blijf! Nog maar een maand, dat dan weer wel. Vanaf vandaag mag ik niet meer in de raad zitten namens GroenLinks Velsen. Dus: aangenaam kennis te maken; de fractie Merhottein. Een fractie bestaande uit Ernst Merhottein en Reina de Haan.

Dilemma

Een huis in Turkije

Veel mensen zullen het hebben. Je gaat op vakantie, komt terug en denkt: ik wil eigenlijk daar wel wonen. Zelf heb ik dat al vele malen gehad. Dit keer echter heeft het toch een andere lading.

voor het zelfde geld als dit huis in IJmuiden




Een Tofas Kartel

Nederland stuurt mij weg. 12 september mogen we weer gaan stemmen, maar ik vrees dat de politiek dermate weinig veranderd, dat mijn situatie zich positief kan keren. Dat betekent dat ik over een jaar geen inkomen meer heb. Mijn huis niet meer kan betalen en wij de schamele WOA uitkering van Reina moeten gaan delen. Een probleem voor mij is ook nog eens dat GroenLinks in haar verkiezingsprogramma de maximale uitkeringstijd van de WW terug wil brengen van 3 jaar naar 1 jaar. GroenLinks staat duidelijk niet stil bij de oudere werklozen, en deze veelal kansarme groep. Noch bij het feit dat de economie in korte tijd dermate zal veranderen dat de ouderen helemaal niet meer aan het werk komen.

of de BMW?

Dus, over een jaar heb ik geen cent meer (mits ik niet toch nog een baan vind). Moet ik dan in Nederland blijven en neerdalen tot een zekere mate van armoede? Ik ben bij mijn schoonzus in Turkije geweest. Zij woont er al 25 jaar en het is goed toeven daar. Ook al is het politieke klimaat in Turkije ook enigszins twijfelachtig, het leven is er goed en goedkoop.

Het brengt mij in een groot dilemma. Mocht het lukken ons huis te verkopen dan houden wij (hopelijk) nog eigen geld over. In onze gemeente kan ik dan een eenvoudig tussen huis kopen. Voor het zelfde geld een vrijstaand huis met vijf slaapkamers en zwembad in Goçek. Mijn BMW zal ik moeten verkopen. In Turkije reed ik rond in een Tofas (Turkse Fiat).

In Nederland iets voor mijzelf beginnen is lastig. Met belastingen, met regels, etc. In Nederland kunnen we amper leven van de uitkering van Reina, maar in Turkije lukt het prima. En daar kan je vrij eenvoudig iets opzetten voor een extra inkomen. De belastingen zijn er lager en alles is eenvoudiger. Toch een prima klimaat en omstandigheid om een rustig leven op te bouwen en te leiden. En in plaats van veel regen en kou, maanden lang echt zomer en dragelijke winters. Zelfs mijn hernia is minder een belemmering in de warmte. Ik heb echt het gevoel dat Nederland mij het land uit stuurt. En inmiddels is het niet een leuk ideetje, maar een serieus dilemma. Het kan wel eens bewaarheid worden. Op voorhand: Nederland bedankt!



of regen



of zon









Zwaar weer

Waar gaat het naar toe? We moeten langer werken, maar er zijn minder banen. Banken stoppen veel geld in reclame, maar de klant wordt steeds meer aan banden gelegd. In de sport gaat veel geld om, maar iets meer belasting betalen wordt geweigerd.

Er zijn nu ongeveer 75000 vacatures, meer dan 500000 werklozen. Enkele jaren geleden waren dit er rond de 300000. Er zijn dus ruim 125000 minder banen. Doordat we langer moeten werken zijn er juist meer banen nodig. Dat we op de 700000 werklozen uit gaan komen is eerder een voorzichtige schatting, dan overdreven negativisme.

De politiek wil de duur van de werkloosheidsuitkering verkorten. Dat bij een toename van werklozen (vooral door afname van banen) is erg in strijd met elkaar. Mensen zijn straks eerder klaar met de uitkering, maar hebben minder kansen. Het effect zal een sterkere tweedeling in onze maatschappij creëren. Daarbij zijn het kleine aantal grootverdieners over het algemeen erg weinig maatschappelijk betrokken. Meer belasting willen ze niet betalen. Meer geld verdienen ze wel (alhoewel het percentueel wel langzamer gaat).

En dan nog de rijken, waarbij je heel veel vraagtekens kan zetten. Bijvoorbeeld de voetballers. Een aantal verdienen irreëel veel voor een potje voetbal. Ze worden nog arrogant ook en willen nog meer verdienen. Maar wie betaald die sprot eigenlijk allemaal? Juist: sponsors. En die sponsors ontvangen geld van de klant, waardoor producten weer duurder worden. In sommige gevallen kan je kiezen voor andere producten. In een aantal gevallen wordt dat lastiger. Bij banken bijvoorbeeld. Je moet tegenwoordig allemaal een bank hebben. Banken stoppen veel geld in sponsoring. Van jou geld sponsoren zij de sporters die weer veel geld opstrijken. Maar wanneer jezelf bij de bank aanklopt, geven ze al heel snel niet thuis.

Ziekenhuizen en de bedrijven die medicijnen maken. Toren hoge kosten. Meer efficiëntie in de medicijnen fabricage en ontwikkeling bespaart al zo’n 5 miljard! Maar de kosten van ziekenhuizen lopen de pan uit. Onder andere door kosten die vergoed worden, maar niet feitelijk worden gemaakt (de DBC; diagnose behandel contracten). Vergeet niet het vele geld wat bij zorgkantoren aan de strijkstok blijf hangen.

Wanneer we al dit geld, al deze verkwisting eens bij elkaar op tellen… dan zijn we al aardig uit de problemen, wanneer hier eens het mes goed in gaat. Door het mes erin te zetten kunnen banen gecreëerd worden. Het leven wordt beter betaalbaar en het ravijn tussen de armen en rijken wordt meer een dal.

In de politiek wordt nu van alles geroepen, want we gaan kiezen. Iedere partij geeft aan dat zij dat en dat gaan regelen. We weten nu al dat het niet zal lukken. Ze geven niet aan waar ze naar streven, maar ze zeggen dat zij dat en dat gaan realiseren. In Nederland moeten altijd compromissen gesloten worden, daar er geen partij zal zijn die in z’n eentje een ruime meerderheid verwerft.  Maar over de compromissen hoor je ze niet. De hakken in het zand, tot het anders wordt. En het wordt anders, en dan zie je de ware geest van de partijen. Dan zie je hoe ver zij gaan met hun compromissen. En vrijwel niemand die hier in het stemhokje bij na denkt. Nee, want ze zullen het wel even regelen. Niet dus, en het gebeurt niet. Nooit. En daarom worden de echte problemen ook nooit goed aangepakt. En nu wordt dat wel eens echt nodig, want wanneer je jezelf afvraagt waar dit naar toe gaat: naar de verdoemenis. Met ups en downs hebben we al zestig jaar relatieve welvaart gekend. We hebben gevaren op luchtballonnen. Sommige zijn ontploft (ICT ballon, World Online bijvoorbeeld), maar steeds konden we de klappen opvangen en bleven wij in redelijke welvaart. Maar, dit houden we niet vol. Nu zijn we echt aan het afzakken, en niemand die hier reële in durft te zijn. Als politieke partij zal je met dit soort boodschappen de kiezers immers wegjagen, want niemand wil aan deze sombere realiteit. En ook dat draagt weer bij aan de teloorgang. We denken ons rijk. Een enkeling (relatief) zal er baat bij hebben, maar wij realiseren ons onvoldoende dat straks een grote meerderheid zwaar in de problemen komt. Wanneer een aantal grote zaken niet structureel aangepakt worden en dat niet durven, hebben wij dat echt aan ons zelf te danken. De tijd van dromen is voorbij… tenminste de dromen, zoals we gewend zijn. Het wordt tijd voor nieuwe dromen. Misschien moet er een nieuw idealisme geboren worden. Een variant tussen het kapitalisme en het marxisme. Allemaal minder, maar relatief goed. Nu eens even niet streven naar meer en beter, want we hebben het al zo enorm goed. We moeten nu gaan kijken hoe wij ons pijl kunnen vast houden. Helaas is onze hebzucht het, die ons ingeeft nog steeds naar meer en beter te willen. Een menselijke eigenschap, maar wel killing.

Ja, soms word het mij allemaal te veel. Ik begin op zo’n moment aan te komen. Je zou er haast depressief van worden. Ik ga het anders doen. Ik ga mijn batterij even opladen. Ergens anders. In een andere wereld. Een wereld waar het goed is, waar ik even echt niet meer hoef, maar waar ik tevreden kan zijn. Even nergens aan denken, maar gewoon genieten. Vakantie heet dat. Ik heb het nodig. Anders wordt ik misschien wel depressief en ga ik de staat nog meer kosten. Dat wil ik niet. Dus, ik ga even op vakantie. Ik spreek u in september wel weer…

meer dan 500000 werklozen !

Ja hoor, er zijn nu meer dan een half miljoen werklozen. Een groot deel 1/5 hiervan is 45 jaar of ouder. Laatst weer in het nieuws, dat de werkloze 55 plusser nauwelijks meer kansen op de arbeidsmarkt hebben. Individueel blijven zij positief, maar de kansen nemen zienderogen af. En wat zijn hiervan de effecten?

In de zorg zijn 17000 vacatures, maar ik word vrijwel niet uitgenodigd voor een gesprek. Ondanks dat ik voldoe aan de profielen ontvang ik boodschappen hier onvoldoende aan te voldoen in vergelijking tot anderen. Verbazingwekkend! In de handel zijn 20000 vacatures, zakelijke dienstverlening 12500 en in de industrie 10500. Zwaar onvoldoende om alle werklozen aan een baan te helpen. En er zijn twee groepen zwaar de klos. De jonge starters op de arbeidsmarkt en de oudere 55 plusser. Deze laatste zijn te duur en niet flexibel. Althans dat zijn de berichten die rond gaan. De jaren ervaring worden blijkbaar niet meer mee geteld en vooronderstellingen worden te veel voor waarheid aangenomen.

De verkiezingen staan voor de deur. De NOS heeft een rubriek: vraag het Den Haag. Ik heb hier een vraag gesteld over dit onderwerp. Ik schrijf er vaker over. De boodschap lijkt echter nog steeds niet door te komen.

Het gaat niet alleen over het feit dat de oudere werkloos wordt (vaak na heel veel dienstjaren), maar het gaat om de effecten. Immers het is niet alleen de werkloosheid. We leven in een dure (luxe) maatschappij. De overheid heeft grote woorden over het feit dat iedereen mee moet doen. Op dit moment wordt een grote groep uitgesloten! Het gaat economisch niet goed. Veel oudere werklozen hebben een eigen huis en andere vasten lasten. Daarom komen zij na, maximaal drie jaar ww, niet in de bijstand. Dan ontvangen zij niets meer. De hypotheek is niet meer te betalen. Maar, het huis verkopen lukt ook niet, want de woningmarkt is in elkaar gestort. Daarnaast is het beleid van de banken erg rigide geworden. Een hypotheek is nauwelijks meer te krijgen. Maar ook op andere gebieden zijn banken niet meer coulant en draaien zij de duimschroeven aan. Zelf ben ik nu twee jaar werkloos. Het wordt allemaal erg krap en steeds zwaarder. Zonder zicht op een goede uitkomst. Zonder dat ik er vat op krijg of er echt iets aan kan doen. Ik heb mij al eerder geërgerd aan de woorden van minster Kamp. Aan de ene kant ben en blijf ik hoopvol. De andere kant is juist somber, wanneer ik teveel denk aan de realistische gevolgen. Straks tel ik niet meer mee. Maar niet alleen ik, nee een steeds groter wordende groep. Maar ook een groep die hard gewerkt heeft onze maatschappij op te bouwen. Als grof vuil wordt je aan de kant gezet. Oudere pensioenengerechtigden hebben het al zwaar, maar de generatie daaronder komt al op jongere leeftijd in een zelfde zwaar weer. Het komt op het nieuws, het wordt gemeld en er wordt over geschreven. Oplossingen worden echter van geen kant geboden. De politiek ziet het niet als item.

Vreemd, want we hebben het hier niet alleen over een relatief grote groep (die steeds groter wordt), maar ook over een groep met een relatief groot economisch belang. Blijkbaar stevent de politiek wederom af op grote economische achterstand en zal Nederland over enkele jaren weer horen tot de armste landen van Europa, zoals begin 19^e eeuw. We zijn hard op weg, maar we sluiten onze ogen en kopen liever een nieuwe I-pad, televisie, of een andere getgad. Sluit die ogen maar, en  zak in de armoede. Dat is nog mijn enige troost. Niet alleen ik zak af naar diepe dalen, de hele samenleving zal volgen. Tenminste wanneer er niets gebeurt en de politiek niet wakker wordt. Ik houd mijn hart vast.

Andere wind

In de Volkskrant van vandaag een aardige anekdote van François Hollande. Zijn vader heeft ooit als zijn Dinky Toys in de prullenbak gekieperd… een reden voor François om President te worden.

Francois Hollande

Of het nu aan die Dinky Toys ligt of andere zaken… In Frankrijk zijn verkiezingen geweest en de koers is anders. Griekenland heeft massaal gekozen voor een andere lijn. Nederland bereid zich voor op verkiezingen, maar de kans is groot dat ook hier een andere wind gaat waaien. De vraag is nu of Europa gaat veranderen, of dat de Europeaan nu kritischer wordt. Ja, nog kritischer ten aanzien van het Europese beleid.

De enige regeringsleider die zich openlijk zorgen maakt is onze brave Angela Merkel.  Het braafste meisje uit de klas ziet dat anderen haar mooie werkstukje gaan verpesten. Dat noopt tot twee vragen:

-      Is dat wel zo?

-      Is het niet zo, dat er een ander werkstukje moet komen?

Angela Merkel zit bovenop de 3% en volgens mij is het besef in andere landen aanwezig inderdaad fors op de begroting te moeten letten. Alleen, het huishoudboekje op die manier op orde krijgen, terwijl je land economisch een behoorlijke smakker maakt… In Duitland gaat het economisch goed. In andere landen niet. Moet het braafste meisje hier niet een beetje voor open staan? Natuurlijk moeten de tekorten omlaag, maar de rigide wijze waarop… Daar lijkt Hollande toch heel reëel in. In principe is bij een meerderheid van de Europese landen wel degelijk het besef door gedrongen aan te pakken. Daarin verschilt men niet van mening met onze Angela. De manier waarop wel,

Angela Merkel

Dat is ook wat kiezers duidelijk maken. Het moet wel anders. En terecht. De hele economische recessie en de crisis moet aangepakt worden. Maar, zoals altijd, komt het neer op de rug van de kleine man. En al die kleine mannen zijn belangrijk voor de economie. De Nederlandse huizenmarkt ligt op zijn reet. Hypotheken worden steeds moeizamer verstrekt. Men koopt minder, gaat zuiniger op vakantie, toename bij voedselbanken, hogere werkloosheid… noem maar op. Allemaal zaken die zich afspelen bij de kleine man.

lijkt wel een illusie

En door wie is alles nu eigenlijk veroorzaakt? In sommige landen domme en/of corrupte politici, maar vooral de veel verdieners (graaiers), grote industrieën en… de banken. Vreemd dat zij zo buiten schot blijven om de problemen op te lossen. Logisch dat de verkiezingen een ander geluid laten horen. Voor Nederland hoop ik ook dat die andere wind zich laat vertalen in de verkiezingsuitslag.

Voor mijzelf ben ik blij dat ik de Dinky Toys van mijn broers molde, door met een hamer ongelukken na te bootsen. Stel je voor dat mijn rechtsbehoudende vader mijn Dinkys had vernietigd… dan zou ik Premier van Nederland moeten worden? Gelukkig, want dat ambieer ik niet. Wel heb ik er serieus over gedacht om mij als (kansloos) tegenkandidaat van Jolande Sap kandidaat te stellen. Niet om het te worden, maar om een signaal af te geven dat er ook binnen GroenLinks keuze moet zijn voor de lijsttrekker… Dus ook een keuze voor vernieuwing… een andere wind. Maar, ik heb mij ingehouden. Ondanks mijn gedachten hierover. Een feit is wel, dat ik van harte hoop dat de nieuwe wind vanuit Frankrijk en Griekenland een gevolg gaat krijgen in de rest van Europa, Nederland voorop! Want ja, we moeten de crisis aanpakken, het tekort naar beneden halen, maar wel op een gezonde manier… en dat is waar Merkel overheen loopt. François Hollande: WELKOM!

Misschien een leuke hobby voor Sarkozy?

Nederland: gefeliciteerd!

Het was vooral een wanneer. Sommigen gaven aan in mei naar de stembus te gaan, maar zij hebben het niet goed. Wel is het kabinet bijna in mei gevallen. Voor de gokkers onder ons: daar konden ze zelfs niet meer op wachten. Nee, niet bijzonder en totaal verwacht: de val van Rutte.

Politiek economisch wel een klote moment, maar toch alles beter dan door zeuren met Rutte 1. Ik ben er van overtuigd dat het niet alleen over de inhoud ging, maar hier vooral een spelletje is gespeeld. De val in Limburg, door het CDA luidde die niet de val in van het kabinet, door PVV? Past wel helemaal in het gedrag. Wanneer onze Nederlanders nu een beetje goed stemmen straks…. In ieder geval komen we nu echt van deze ellende af. Nederland: gefeliciteerd!