Politieke Corona

2020 staat in het teken van een pandemie. Een pandemie waar in eerste instantie weinig bekendheid mee was en geen medicijnen tegen waren, noch een vaccinatie. Inmiddels is er veel meer bekend. Het is een serieuze pandemie en er dient wel degelijk ernstige rekening mee gehouden te worden.

We zijn nu enkele maanden verder en inmiddels zijn vele maatregelen de revue gepasseerd. In grote lijn zijn deskundigen het met elkaar eens, maar per land blijken de verschillen ook groot en staat al die deskundigen niet op een lijn. De vraag reist dan ook in welke mate de deskundigen nog onafhankelijk zijn, wanneer je kijkt naar de politieke besluitvorming. Regeringsleiders die een grote invloed hebben op de bestrijding, zoals in de USA en Brazilië. Ontkenning is hier het beleid, al wordt dit binnen de naties zelf ook tegengesproken. Toch hoeft het niet ver van huis gezocht te worden om duidelijk te krijgen dat de pandemie een politiek pandemie is geworden. De tegenstrijdigheden in beleid tonen dit aan. Er worden regels opgelegd en de onduidelijkheid neemt hierdoor alleen maar toe. De vraag wat is waar en wat niet speelt bij steeds meer individuen een grote rol en tegenbewegingen staan steeds meer op om de pandemie zelfs grotendeels te ontkennen. Een voorbeeld zijn de reisbeperkingen. Als eerste wordt er nauwelijks gekeken naar gebieden, maar naar landen. Portugal is momenteel een uitzondering, met een code oranje voor Porto en Lissabon. Turkije daarentegen is geheel code oranje… Niet te bevatten. Per hoofd van de bevolking staat Nederland op plaats acht met de meeste doden per 1000 inwoners. Een land als Turkije staat veel lager, zelfs met (politieke) correcties. Nee, er is iets anders aan de hand. De Europese Unie geeft de deelnemende landen sneller code geel of groen, dan landen daar buiten. Het simpele feit lijkt te zijn dat men de economie binnen de EU weer op gang wil helpen, dus het toerisme moet binnen de Europese grenzen blijven. De strook tussen Bodrum en Antalya is een van de veiligste gebieden, met de minste besmettingen. Maar Turkije is code oranje. Politiek nuanceert niet (of nauwelijks). Italië is code groen… zeer twijfelachtig. Van Nieuwenhuizen stelde zelfs dat het onverantwoordelijk is om naar Turkije te gaan… Misschien is het juist onverantwoordelijk om in Nederland te zijn.

Een ander punt is de anderhalve meter samenleving… In het ene land is het een meter, in sommige zelfs twee meter. Aangetoond is dat buiten besmettingen veel minder voorkomen, dan binnen vier muren. Maar welke afstand is nu de juiste?  Of zou je verschillende afstanden moeten hanteren? Nee, Rutte blijft bij de anderhalve meter. Punt uit.

Ook de mondkapjes is zo’n politieke discussie. In het Duitse Jena is aangetoond dat mondkapjes zorgen voor 60% minder besmettingen. In Nederland wordt het dragen van mondkapjes volledig weggewoven. Het helpt niet, wordt door Rutte gezegd. Toch moest met, plots, in het OV mondkapjes dragen. Maar ze helpen toch niet? Of zit hier ook weer een politieke reden achter? Het gaat er steeds meer op lijken.  Nee, een mondkapje helpt geen 100%, maar wel een hoop. Ach ja, Nederland had al zijn mondkapjes verkocht aan China… ja, dan heb je ze niet en ontken je maar.

Enkele voorbeelden van hoe de politiek met de pandemie om gaat en manipuleert. In bijna alle landen zie je vergelijkbare politieke invloed, vaak tegenstrijdig met beleid in andere landen, maar zeker ook regelmatig in strijd met het eigen beleid.  Niet vreemd, dat men het niet meer begrijpt, regels worden overtreden en weerstand ontstaat. De politiek maakt de mens angstig. Natuurlijk, de pandemie is serieus en iedereen moet alert zijn. Net als bij griep vallen er vele doden, en inderdaad vaccinaties en medicatie zijn er nog niet, dan wel onvoldoende, maar alle verantwoordelijkheid wordt bij de individu weggehaald. De politiek grijpt haar macht, we zijn onze vrijheid kwijt aan niet een onzichtbare vijand, maar aan de politiek.

Een wereldwijde pandemie zou een wereldwijd beleid moeten tonen met een wereldwijde duidelijkheid… in plaats van al dat gekloot waar de mens nu aan overgeleverd is.

Ruttes sprookje....

Rutte gelooft in sprookjes en vindt zichzelf wel erg geweldig. Ik ga het steeds meer een lul vinden. En nu met de dividend discussie zuigt ie de argumenten wel heel erg uit z'n nek.



De economen spreken elkaar tegen. Toch lijkt een meerderheid de voordelen te veroordelen. Tijdens 1Vandaag werd hem de vraag gesteld over de 1,4 miljard en de kleine individu. Rutte ging alleen in op het dividend. Logisch, de (individuele) burger interesseert hem geen reet. Hij wordt ook vrij vaag en geeft aan dat het kabinet zelf besluit. Ja, natuurlijk besluiten ze, maar hoe groot is de druk van een Shell, of Unilever? Chantage lijkt absoluut niet uitgesloten. Rutte onderkent omkoping natuurlijk niet, maar aan de andere kant is zijn diffuse reactie op zich wel erg doorzichtig.



Natuurlijk dient een kabinet het landsbelang hoog te houden. Is het landsbelang echter het diffuse belang van grote bedrijven en rijke jongens. Als inwoner én Nederlander zie ik dat het belang dat het kabinet hoort te dienen gerelateerd is aan het individuele belang van de ingezetenen en Nederlanders. Dat lijkt overigens een fors ouderwetse gedachte. Toch is dit voor mij nog prioriteit. En, ondanks het geweeklaag van vele Nederlanders hebben ze wel een kern te pakken..., de kleine man is altijd de lul. In mijn politieke manifest "Gelijkwaardig leven" (Merhottisme) spreek ik niet voor niets vooral vanuit de individu. De overheid, banken, (online-) bedrijven, allemaal hebben zij de middelen de kleine man uit te knijpen. En dat gebeurt fors. Meestal via indirecte methoden, maar de individu is vaak niet in staat de verlokkingen te weerstaan. Kopen op afbetaling via online bedrijven. Mooi hoor, maar wanneer je niet kán betalen kleden ze je uit. Dat zij het risico nemen jou krediet te geven lijkt geen enkel probleem, want ze halen toch hun geld binnen. Net als banken. Ook mijn laatste hypotheek was hoger dan nodig, maar vooral dan dat ik wilde. Maar de bank was zo slim, dat ik toch aan een hogere hypotheek zat. En de bank, die loopt geen enkel risico. Tijdens de recente crisis zagen we nogal wat mensen "financieel" omvallen..., maar geen bank die z'n centen niet kreeg.





En dan klopt het verhaal van Rutte, rond het dividend, niet! En in het belang van Nederland (lees de Nederlander) dan zeker niet. Bovendien, de landen om ons heen rekenen 25% of meer belasting. Nederland nu 15%..., alleen Engeland, die rekenen geen rente. Moet wij ons daaraan spiegelen? Ach, Rutte, rot toch op. Je hebt je gewoon laten imponeren!

Herhalingen

Wordt u ook zo "ziek" van al die herhalingen op de televisie? Het gaat er niet eens om dat er iets gemist wordt, als wel een soort dwangmatigheid bepaalde programma's hoe dan ook te zien. Of iedere keer weg te zappen, maar dan wel met de wetenschap dat dit programma er is en eigenlijk bekeken moet worden.

Herhaling is ook commercieel een belangrijk instrument. Een van de redenen dat we reclames eindeloos aan ons voorbij zien gaan, maar ook politieke statements herhaald en herhaald worden. Herhaling is de basis van ons gebruik en denken.

Alleen, moet die herhaling zich ook op eigen initiatief en on(der)bewust in de persoon zelf afspelen! Een boodschaploze herhaling welke tergt, zweet ontwikkelt dan wel een omgedraaide maag en soms sentimentele gevoelens. Ik heb het over herhaling van dromen.

Als kind had ik dat heel sterk. Een "herhalingsdroom" speelde af in de gang van mijn lagere school. De gang was altijd zeer donker, donkerder dan in de realiteit en links (tegen de geglazuurde tegelwand) stonden altijd dikke stapels oude ingezamelde kranten. Dat was het begin, waarna de droom telkens een andere wending kreeg. Een andere droom speelde zich af in het bos van het dorp alwaar ik getogen ben. Als peuter moest ik door dat bos naar de kleuterschool. In mijn jeugd werd je nog niet gehaald en gebracht. Je mocht de wereld nog zelf ontdekken, de gevaren tegemoet treden en je uit netelige situaties redden onder het motto: van een goede val (of klap) word je sterk. In mijn droom liep ik altijd een vaste route door dat bos en bij het veld met de muziektent werd het donker en begon onweer gevolgd door, per keer verschillende, enge zaken. Bij deze droom zou ik nog in staat zijn redelijke verklaringen te vinden. Net als een droom, welke ik veel herhaald heb tijdens vakanties. Sterker, jarenlang droomde ik deze droom wel een keer per vakantie. Dan was er een berg, een soort toren van Babel. Via een langzaam smaller worden rondgang reisde ik naar de top. Iedere keer kwam ik dezelfde zaken en onderwerpen tegen. Een droom, welke zich bijna compleet herhaalde, telkens wanneer deze in mijn slaap naar binnen drong.

Tegenwoordig heb ik minder last van de "herhalingsdroom". De dromen zijn anders. De herhaling ervaar ik tijdens de slaap, maar kan mij na het ontwaken de inhoud zelden herinneren. Wel zijn het dromen die "vast lopen". Het betreft niet alleen nachtelijke avonturen, welke eerder de revue gepasseerd zijn, het zijn ook dromen waarin ik op de een of andere manier in de war raak, telkens ga herhalen, zonder verder te komen, blijkbaar iets wat mij doet ontwaken. Veelal met een niet al te prettig gevoel.

Wat de betekenis van herhaling in dromen is weet ik niet. Ik herken er ook geheel geen functie in, geheel anders dan de herhalingen in het dagelijkse leven. Daar kan ik prima een functie bij bedenken, zoals een duidelijke vorm van indoctrinatie en het onbewust kweken van behoeften. Dat gaat overigens niet altijd op. Het eerste. Mijn vrouw droomt nog frequent over haar verleden; ouders en ouderlijke woning. In haar dromen zit ook een zeer repeterend effect. Hier lijkt het duidelijk dat er sprake is van een verwerkingsproces. Dat komt bij meerdere mensen voor. Bij mij zelf kan ik daar echter niets in ontdekken.

Herhalen in het dagelijkse leven is natuurlijk aan de orde van de dag. Neem alleen al ons dagelijkse ritme wat veelal een aaneenschakeling van herhalingen is. Ons neurotische gedrag (waar velen in meer of mindere mate last van hebben) en natuurlijk de structuur welke vrijwel ieder mens heeft. Het barst in ons leven van de herhalingen. De maatschappij springt daar handig op in. Ook de overheid. Door het repeterende karakter staan onze wegen vol verkeersborden. Met name met snelheidsbeperkingen wordt je om je oren geslagen. Op veel autosnelwegen zelfs om de honderd meter! Het vreemde van de overheid is dat wanneer zaken niet structureel herhaald worden en het ontgaat je word je haast als een crimineel bejegend. Maar goed, dat daar gelaten.

De topper van herhaling zijn politiek en commercie. De politiek die eindeloos haar idealen uit en aan de man brengt, vooral in verkiezingstijd. Tel überhaupt maar eens hoe vaak Rutte het woord "liberalisme" gebruikt, Wilders "leugenaars" en "moslims" en bijvoorbeeld Pechtold "links liberaal". Een topje van de politieke retoriek.

Maar, de commercie is de absolute winnaar. Eindeloze herhaling, om te beginnen al van het beeldmerk. Grappig, laatst zag ik een groep mensen, die het logo van de NS moesten tekenen. Van de vijftig was er maar eentje die het echt goed deed. Toch kent iedereen..., nee herkent (!) iedereen het logo. En een logo maakt ook vaak dat je "erbij wil horen". Merken als Nike zijn goed in een dergelijke strategie. Ook andere producten worden tactisch in de merkt gezet. Zó tactisch, dat een grote meerderheid inderdaad toe hapt. Die gore Senseo is naar een mooi voorbeeld van. De eindeloze herhaling van de reclame dat twee topmerken samen gingen waardoor kwaliteit en gemak samen kwamen. Over dat laatste verschillen de meningen enorm. Persoonlijk vind ik Senseo niks, toch staat er zo een apparaat bij ons in huis...

Herhaling. Het leven is een aaneenschakeling van herhalingen. Herhalingen op alle mogelijke gebieden en de mens is daar uitermate gevoelig voor. Heeft Pavlov effe een fijne snaar geraakt...

Heel soms denkt een enkeling uit de herhaling te stappen. Figuren die veelal vergruist worden door de maatschappij en weggezet worden als "buitenbeentje". Toch ontwikkelen al die buitenbeentje weer hun eigen herhalingen, eigen ritmes, eigen structuren. Goed, de structuren en ritmes kunnen wat vaker veranderen, maar het blijft in feite het zelfde leven als dat van de grijze massa.

En zo kom ik weer terug op die dromen. Zelfs daarin herhalen we... Eigenlijk moeten we niet zeuren. Niet klagen over de vele herhalingen op tv, de reclame en de terugkerende boodschappen.

Rest nog een vraag: zal het leven zelf zich ook herhalen? Of is dat het enige eenmalige? Wanneer dat zo is moeten we toch echt meer genieten van het leven. Ik doe in ieder geval mijn best. Ik val dan ook in de categorie buitenbeentjes. Niet altijd eenvoudig, maar het bevalt me best. Er was ooit een liedje met de tekst; "Mensch durf te leven!" Ja, maar dat is wel heel moeilijk hoor! We doen ons best.....

Hoezo, fatsoen... Hoezo, identiteit?

De verkiezingen komen er aan en ik word dagelijks geconfronteerd met de grote wensen van het Nederlandse "volk". Fatsoen staat vrijwel op nummer één, naast de "Nederlandse identiteit". Mijn broek zakt af..., een van de minst fatsoenlijke volken die ik ken zijn de Nederlanders wel. En wat de Nederlandse identiteit is... Geen idee. Bij DWDD, de aflevering van "het Lagerhuis", kreeg ik de indruk dat die Nederlandse identiteit onder meer het Carnaval is. Nou, dan ben ik geen Nederlander, want ik heb de pest aan Carnaval.

Wel vreemd dat fatsoen zo hoog genoteerd staat. Een blik op de sociale media zegt al genoeg over de hufterigheid en grove beledigingen. Maar ook in de praktijk is het niet veel anders. Hooguit iets milder, want face-to-face contact is altijd iets enger, dan wanneer je de gore beledigingen opschrijft. Toch word je op straat ook al snel voor alles en iedereen uitgemaakt op het moment dat je iets doet wat in de ogen van de ander net even niet volgens zijn, of haar, wens verloopt. Een ondoordacht "foutje" kan je tegenwoordig bijna niet meer maken. Ach, en in de politiek is het fatsoen er ook niet beter op geworden. Met name het taalgebruik van Wilders en Rutte is nogal eens onwaardig aan hun rol en daarbij soms vrij infantiel. Wat dat betreft passen ze goed bij Trump. En dan de jeugd nog. Wat die allemaal naar je hoofd slingeren... Zelfs bij mij staat soms het schaamrood op de kaken. Het geldt niet voor alle jeugd. Je hebt natuurlijk een grote groep welopgevoede beleefde kinderen..., maar die hoor ik niet zo veel. Die hockeyen of zitten op pianoles. De kinderen die je veel op straat ziet, daar komt de rottigheid uit de strot. En opvallend..., vooral bij de Nederlandse autochtone jeugd. Kinderen met een immigratie achtergrond zijn veelal veel meer beleefd. Maar goed, ook hier is generalisatie een gevaarlijk statement.

Verder maak ik mij niet zo druk over het fatsoen, behalve mijn verbazing dat fatsoen in het politieke getrokken wordt. Nee, die identiteit interesseert mij veel meer. Om te beginnen is Nederland een van de oudste multiculturele samenlevingen, na onze expansiedrift ten tijde van de VOC. Wanneer wij spreken over buitenlanders en minderheden die ons nu overvallen, slaan we toch echt een stuk geschiedenis over. Dat de "nieuwe" Nederlander zich aan moet passen is in zekere mate gelul. Moet iedere nieuwe Turk, Marokkaan en Syriër boerenkool eten, Sinterklaas vieren en naar dat domme Carnaval gaan? Nee, dat is echt geen aanpassen. In mijn optiek is de enige aanpassing, welke je echt mag verwachten is dat de nieuwkomers onze waarden en normen respecteren en accepteren. Dat zij daarnaast hun eigen waarden en normen er op na houden zal mij een biet zijn. Kijk eens naar de vele Nederlanders die in het buitenland leven, en dan vooral buiten Europa. Die gaan ook hun gang, storen zich soms ook aan de cultuur van het betreffende land en gedragen zich in feite niet anders dan wat wij van de nieuwe Nederlanders ervaren. En natuurlijk, ga naar de moskee, wanneer je de behoefte hebt, ga naar de kerk, of de synagoge. Mij om het even, want daar gaat het niet om. Maar accepteer dat de een hier naar toe gaat, en de ander ergens anders, en jij misschien nergens naar toe. Laat de ander in zijn, en haar waarde! Dát is volgens mij die Nederlandse identiteit. En verder zijn de Randstedelingen, Limburger en Fries net zo verschillend als een Antiliaan, Marokkaan, of iemand uit Iran. Het is niet de kleur of het uiterlijk die de identiteit bepaald van het land. Absoluut niet, want zelfs binnen ieder land, iedere natie zijn onderling grote verschillen. Nederland is daar geen uitzondering op.

Dat het fatsoen en de identiteit zo hoog zitten kan niet anders dan dat het te maken heeft met onzekerheid. Een van de redenen van onzekerheid is te weinig nuance hebben. En dat is wat je ziet. Populistische politiek kent vrijwel geen nuance en brengt de meeste onderwerpen dan ook vrij zwart/wit. Maar ook de bestaande politieke (de "oude" politiek... Hoe te noemen?) is in feite niet anders. Ook daar zie je vormen van populisme, want is niet ieder verkiezingsprogramma in feite populisme. En ontbreekt het daardoor veelal aan de nuance? En wanneer de nuance er wel is, moet je er diep naar graven.

In deze tijd van "overinformatie" krijgen wij juist minder informatie die tot ons door dringt. Daardoor zoeken we zekerheden, hoe onzinnig dit ook is of de onzekerheden ook zijn. Op alle gebieden worden wij over alles geïnformeerd, maar dat wil nog niet zeggen dat we daardoor alles weten of ons een genuanceerde mening kunnen vormen. We moeten vooral niet denken dat we tegenwoordig alles weten.

Toch stelt men zich zo op en het Lagerhuis was daar een mooi voorbeeld van. Het is een leuk en onderhoudend programma, maar in het kader van de verkiezingen brengt het geen enkele meerwaarde. De gespeelde boosheid van Krol en de vermeende onschuld van Asscher. Mooi gespeeld, maar het brengt niets!

Verbeter de wereld en begin bij jezelf, werd altijd gezegd. Nu zegt men dat niet eens meer. Het is geen item meer, omdat vrijwel iedereen denkt die wereld voor zichzelf en omgeving al verbeterd te hebben. Fatsoen en identiteit is niet iets waar je zelf aan werkt. Dat is al volbracht, dus leg je het bij de ander; de politiek. Wanneer dát inderdaad je overtuiging is wordt het verdomd lastig, staat de weg naar het populisme open en voorziet men aan voorwaarden tot volledige intolerantie. De meerderheid heeft het té goed. We ontkennen of bagatelliseren onze westerse armoede. Wanneer ik niet de eigen ervaring zou hebben gehad, dacht ik misschien nu net zo. Maar ik heb de ervaring wel. De ervaring van het officieel dakloos zijn, geen inkomen te hebben, te weinig hebben om in de dagelijkse levensbehoeften te voorzien en een overheid die uitgaat van het negatieve en achterdocht. Natuurlijk is die westerse armoede relatief, wanneer je die vergelijkt met vele andere (niet Europese) landen. Alleen gaat zo'n vergelijk niet op. Zo een vergelijk is een dooddoener. En ja, ook hier zien we wederom dat het geheel ontbreekt aan enige nuance. 50+ die het opneemt voor de ouderen en jongeren die zeggen dat alle ouderen het goed genoeg hebben. Ja, veel ouderen zijn welvarend, die hebben een 50+ ook niet nodig, maar velen ook wel, want daar is het helemaal niet goed voor geregeld.

Iedereen heeft evenveel gelijk, als ongelijk. De partijprogramma's tonen allen vele mooie woorden. Een enkeling zet vooral het ongelijk in de etalage, de ander juist het vermeende gelijk. Maar, mij ontbreekt het aan iedere nuance, waardoor ik absoluut geen keuze kan maken op 15 maart... Waarschijnlijk ga ik, voor het eerst, niet stemmen. 

Burgermeester

1967



Meester Pels, van de Adolf van Nassauschool, staat voor de klas. Met de rust welke hij altijd uitstraalde sprak hij over wanneer wij groot zouden zijn.

"Wat wil je later worden?", was de vraag waarmee hij de klas rond ging.

"Piloot meester," was het antwoord van Roelof, Wim, en nog wat anderen.

"Politie agent," reageerden Jan, Wouter, Stef, en misschien wel de helft van de jongens.

"Automonteur," zeiden drie jongens.

"Brandweerman."

"Burgermeester, meneer Pels," sprak ik.

Meneer Pels was duidelijk in een lichte staat in verwarring. De rest van de klas ontstak in een licht rumoer. Zo iets had men nog nooit gehoord en ik was duidelijk van "lotje getikt".  Sindsdien werd ik niet alleen als half leproos aangezien en benaderd, ook werd ik overal "burgermeester" genoemd, vol spot en kinderlijke ironie.



De grootvader van mijn achterbuur (Jan Wiebe van Veen) was burgermeester geweest. Hij woonde inmiddels ook bij ons in het dorp en met Jan Wiebe kwam ik er regelmatig over de vloer. Ik had ontzag voor die man. Het was een echte notabele, een man met charisma en uitstraling. Zo wilde ik later ook worden. Wat het burgermeesterschap inhield was mij volledig onbekend. Maar het hebben van uitstraling en gezag sprak mij aan. Alleen al omdat ik dan niet meer gepest zou worden. Dat mijn uitspraak juist leidde tot toenemend pestgedrag van anderen had ik bepaald niet voorzien.



2002



Maatschappelijke onvrede en mijn kritiek op het kabinet Balkenende besloot dat ik niet meer langs de lijn kon blijven schreeuwen en mokken. Neen, ik moest actief worden de wereld te verbeteren. Wellicht was ik al wat oud om mij zo als idealist op te stellen, maar ik ben nou eenmaal een laatbloeier. De zoektocht naar een politieke partij waar ik mij zowel politiek als persoonlijk betrokken bij voelde was best nog een hele opgaaf. Uiteindelijk sloot ik mij bij een partij aan. Binnen de kortste keren was ik niet alleen lid van de partij, maar zat ik ook in het bestuur van de lokale afdeling. Vanaf dat moment heb ik mij ook actief en vol overgave ingezet. Politiek boeide mij en ik was (nog) in de stellige overtuiging dat je in de politiek zelf op integere wijze als individu invloed kon hebben op het beleid. Het was geen naïviteit, maar een overtuiging, tot veel later bleek dat je toch een zekere schofterigheid in je moet hebben wil je daadwerkelijk politiek iets kunnen veranderen, of invloed hebben. Daarnaast speelt een groot ego ook een essentiële rol, iets waar ik niet over beschik. Ik neig wat dat betreft meer tot bescheidenheid en onzekerheid.

Maar goed, na een verhuizing kwam ik zo waar in de gemeenteraad. Bijna met een schuldgevoel mocht ik mij op het pluche hijsen. Keihard werkte ik om op eerlijke, integere wijze, oprechte politiek te bedrijven. Vol energie zette ik mij in om met heel veel mensen in contact te komen en op basis van wat er in de gemeenschap leefde en mijn eigen politieke overtuiging tot besluitvorming te komen. De vier jaar raadswerk was vier jaar strijd. Strijd, welke ik op zich niet ambieerde. Ik wilde politiek niet zien als strijd, maar als een spel van argumenten. Duidelijk werd dat mijn beeld bijgesteld diende te worden. En bijgesteld, en bijgesteld. Toch wilde ik nog wel een termijn. Immers, voor mijn eigen gevoel en mijn verantwoordelijkheid naar de gemeenschap was ik nog niet klaar en moest ik verder. Ook kreeg ik de vraag of ik het wethouderschap ambieerde. Mijn antwoord was duidelijk: neen, maar wanneer ik het belang daar mee dien ben ik wel bereid het wethouderschap op mij te nemen. Achteraf een veel te bescheiden opstelling. Al met al maakt dat niet veel meer uit. Rattenstreken en hufterigheid hebben inderdaad mijn politieke ondergang ingeluid. Ik was blijkbaar te eerlijk en te beschaafd politiek stand te houden.

Na de raadsperiode heb ik grote afstand van de politiek genomen. Uit zelfbehoud, maar ook uit frustratie dat politiek inderdaad is wat ik voorheen vermoedde; een spel van veel oneerlijkheid, ego's, en eigenbelang. Wel bleef ik mij druk maken inzake mijn gevoelens van machteloosheid als burger. Mijn confrontaties, grote frustraties, met de bureaucratie en regelgeving. Tegen onrecht kan ik nog steeds niet. De afgelopen jaren heb ik heel wat onrecht en foute regelgeving en verkeerde bureaucratie aan mij voorbij zien gaan.



Inmiddels heeft die zelfde bureaucratie er mede toe geleid dat ik nu in Turkije zit. En eindelijk heb ik een zekere rust en balans in mijn leven.



2015



Een berichtje op Facebook: " Ernst, er is een vacature voor je in Velsen." Het beticht vatte ik niet helemaal. Via Messenger las ik nog een paar korte berichtjes van een gelijke strekking. Daarna pas las ik dat Franc Weerwind naar alle waarschijnlijkheid burgervader van Almere wordt, de opvolger van Annemarie Jorritsma. Velsen is dus op zoek naar een nieuwe burgermeester... Ik moest weer denken aan 1967. Ik moet er niet aan denken. Tien jaar eerder misschien, maar ik heb mijn politieke tijd voorlopig wel gehad. Ja, ik ben meer bestuurder dan uitvoerend politicus. Zo veel is mij wel duidelijk geworden. En ja, mijn minderwaardigheidscomplex is in grote mate afgenomen. Echter, ik moet er niet aan denken dat mijn leven weer geregisseerd en ingevuld wordt door de buitenwereld. Bewijsdrang voel ik ook niet erg sterk. Laat mij maar genieten van het leven, waarin de dagen geen belang meer kennen. Een wekker mij niet doet ontwaken en plicht mij niet roept.

Bovendien, welke gemeente wacht op een dakloze en werkloze burgervader? En beide feiten heb ik te danken aan de politiek. Nee, het politieke beleid heeft mij veel ellende gebracht. Gelukkig heeft al die ellende er toe geleid dat ik nu eindelijk een fijn en plezierig leven heb. Over een paar maanden ben ik een schilderend keuterboertje... Bijna 60. De VUT bestaat niet meer. Nee, tegenwoordig wordt je ontslagen, financieel gemangeld en uiteindelijk mag je zonder uitkering overleven. Dat de uitkering van mijn vrouw op zich onvoldoende is voor twee, maakt niet uit. Nee, wanneer ik vanuit deze situatie burgermeester van Velsen word zal de gemeente de nar van politiek Nederland worden. Natuurlijk wordt het een hele klus na zo'n goeie als Franc een nieuwe sterke burgermeester te vinden, zeker wanneer ik ook bedank, maar Velsen vindt vast en zeker een oplossing. In ieder geval wens ik de gemeente succes. Ik ga vandaag eens informeren naar de prijs van een ezel en de prijs van een geit. En heb ik weer een woning in Velsen, ga ik vast nog wel eens vanaf de publieke tribune het theater aanzien. In mijn boerenkiel......

In den vreemde: Terugkeer (32)

Dat er mensen zijn die mij betichten van enig cynisme, in mijn blogs, is mij bekend. Ook herkenbaar. Alleen moet men zich wel realiseren dat dit altijd blogs betreffen met een politiek, dan wel sociaal onderwerp. En ja, mijn teleurstelling in het Nederlandse staatsbestel is enorm. Dat wordt er ook niet minder op. Lezers met afkeer van mogelijk cynisme raad ik aan deze blog te sluiten.

Bij ons vertrek naar Turkije heb ik aangegeven niet te gaan emigreren. Ons verblijf is primair omdat we hier een redelijk leven kunnen leiden, wat ons in Nederland, om diverse redenen, onmogelijk wordt gemaakt. Ook altijd beweerd Nederlander en Nederlands ingezetene te willen blijven. Wel, nu is dan eindelijk ons huis verkocht... Wanneer er niks tussen nu en 20 april komt. Een nieuw huis kopen zit er niet in. We houden wel iets over, maar het grootste deel gaat naar het betalen van schulden, die we (met name) het afgelopen jaar hebben opgebouwd. Met de uitkering en het beperkte restvermogen zouden we in aanmerking komen voor huursubsidie. Als eerste kunnen we nu pas naar een huurwoning zoeken. In de sociale sector wel te verstaan. Het aanbod is erg beperkt, dus wie weet hoe lang dit gaat duren. Dakloos is geen reden tot urgentieverklaring en andere gerede redenen tot een urgentieverklaring kan ik ook niet bedenken. Ga er dus vanuit dat we per 20 april dakloos zijn!

Dan hebben we een briefadres, uit nood geboren. Dit loopt uiterlijk augustus af. Wanneer we dan geen vast adres hebben, worden we uitgeschreven. Met andere woorden, dan word ik bijna letterlijk het land uit geschopt. Want zie nog maar eens terug te komen...

Goed, dan is er een huurwoning. Dat kost gemiddeld ongeveer (kale huur) de halve uitkering. Huursubsidie kan... Wanneer je op 1 januari van dit jaar een vermogen haf van minder dan 42000 euro. Hadden we niet, want we hadden op dat moment een eigen huis. Na 1 mei is er wel sprake van... Maar formeel geldt dat niet. De gemeente kan dan een overbrugging regelen, maar dan moet je het afgelopen jaar in de gemeente staan ingeschreven. Ons briefadres is Haarlem, dus ook hier weer een boot, die we missen en de terugkeer wel erg lastig maakt.

Wanneer we voor 1 augustus geen vast adres hebben, dan worden we dus uitgeschreven. Dat komt er waarschijnlijk op neer dat dit, ondanks dat dit niet de wens is, formeel emigreren. Dat weer betekent een halvering van de uitkering, waarmee het leven ook hier zeer sober zal zijn. Een geluk dat we straks vrijwel gratis wonen...in Turkije dan.



Waar ik mij over verbaas, blijf verbazen, is die ongelofelijke bureaucratie in Nederland. Hoe zaken je onmogelijk worden gemaakt. Er zijn mensen die zeggen dat ik het allemaal over mijzelf af roep. Tja, sommigen hebben nu eenmaal een bord voor kop. Die moeten zelf er aren wat wij de afgelopen vijf jaar hebben er aren, wil er enig begrip ontstaan. Dat er begrip is dat het je overkomt en je steeds moeilijke keuzes moet maken. Nee, voor deze weg heb ik nooit gekozen! De overheid speelt hier een zeer essentiële en negatieve rol in. Inhumaan zal ik haast zeggen. De overheid, kan ik mij nu voorstellen, maakt niet alleen bedrijven kapot, maar ook mensen kapot. Vooral de zwakkeren. Rijk wordt nog steeds gekoesterd. En criminelen, zoals nu met Teeven en Opstelten is gebleken. Maar een eenvoudige ingezetene wordt aan alle kanten de bankschroef aangedraaid. Uitgeperst. Het lijkt mij niet vreemd nu cynisch en zuur te reageren. Ziek maakt de overheid mij, en met mij vele anderen. En laat ik het nu even niet over ons zorgstelsel hebben, na 1 januari.... Nu begrijp ik zelf pas, hoe weinig sociaal onze sociale staat is. Nee, de gemeente, de overheid, moet alles perfect hebben. Een goed en actueel wagenpark, dure websites, noem maar op. Hier rijden vuilniswagens die al zeker twintig jaar op de weg zitten. Niet in mooie en uniforme kleuren gespoten. Nee, gewoon. Daar kan Nederland nog wel eens een voorbeeld aan nemen. In de tussentijd blijf ik in het onzekere en deels in een afhankelijke situatie. Zwaar teleurgesteld. Wat de toekomst brengt... Onzekerheid. Kopen kunnen we niet. Vanwege de uitkering krijgen we waarschijnlijk geen hypotheek meer. Terwijl met een kleine hypotheek we net 200 euro per maand betalen en helemaal geen beroep meer op de overheid hoeven te doen.  Wat leven wij toch in een bizarre wereld... Maar dat geeft niet hoor, in Nederland gaat iedereen op 18 maart weer braaf stemmen, op altijd de verkeerde partij, of men gaat niet stemmen, omdat het vertrouwen verdwenen is. En Rutte, Rutte blijft vrolijk lachen; hij heeft zijn zaakjes voor elkaar. Rutte, ik wil een adres in Nederland, waar ik (minimaal vier maanden per jaar) kan wonen. Dan heb ik verder niet zo veel meer nodig. Lekker tekenen, schilderen en in de buitenlucht bezig zijn. Verder kan de werend steeds meer de pot op. Gegroet, en ik meld wel wanneer onze terugkeer is....

MH 17

bron: mirror.co.uk

MH 17

Een vliegongeval is triest, maar shit happens. Dat Nederland massaal rouwt vind ik weer overdreven, maar dat is tegenwoordig heel Nederlands. Dit ongeval, met de MH 17 van Malaysia Airways is een apart geval. Het is gewoon uit de lucht geschoten. En hoe er in de Oekraïne verder mee omgegaan wordt gaat voor mij echt alle perken te buiten.

In de burgerluchtvaart gebeuren relatief weinig ongevallen. En gebeurt er iets, ja dan vallen er snel veel doden. Het klinkt misschien hard, maar zo is het nu eenmaal. Nabestaanden hebben dan persoonlijk leed. Dat dit tot nationaal leed verwordt is iets waar ik moeite mee heb, maar het lijkt nu eenmaal tot onze (nieuwe) cultuur te behoren. Overigens ben ik van mening dat de media dit ook aardig op zweept. Ik doe daar zelf in ieder geval niet mee. Naar mijn idee moet men in zekere privacy rouw kunnen verwerken.

bron: yalibnan.com

De andere kant van de medaille is dat het hier om een bijzonder ongeval gaat. Eigenlijk is het helemaal geen ongeval. Een stelletje idioten hebben, bewust of onbewust, een burger vliegtuig neer geschoten. De meeste pijlen wijzen in de richting van gasten die zich "separatisten" noemen. Die hele toestand in Oekraïne blijf ik maar vreemd vinden. De manier waarop men zich van het land willen afscheiden zie ik als een primitief denken. Maar dat past wel bij het Oostblok. Dat achter deze onrust Rusland een wel heel belangrijke en invloedrijke rol speelt is toch echt wel duidelijk. Maar Poetin blijft maar een beetje leeg uit zijn ogen kijken en onschuldig doen. Sorry, maar daar geloof ik niet in. Er zijn teveel aanwijzingen dat Poetin wel degelijk een grote rol speelt. En materieel maakt dit ook dat die separatisten prachtige Russische militaire middelen kunnen gebruiken. Zo ook, naar alle waarschijnlijkheid, de bewuste raketinstallatie. Behalve Poetin spelen ook de separatisten de onschuld, en komen met complottheorieën dat Oekraïne zelf het vliegtuig neer gehaald heeft. Echter, iedere keer wanneer ik separatisten op tv zie krijg ik alleen maar de indruk dat het een stelletje ongeregeld is, die bijna hobbyistisch moorden en mollen. In mijn beleving kan het ook feitelijk niet anders dan dat de separatisten met hun speeltje de MH 17 uit de lucht geschoten hebben.

Waarom? Wanneer je beschikt over die apparatuur, dan weet je ook wat je (globaal) neer haalt. Het moest duidelijk zijn dat het hier geen militair vliegveld was. Dus, het zijn echt ongelofelijke schoften, of flink beschonken, maar verder wel goed opgeleid. 

Nog een reden, voor mij, de schuld bij de separatisten, piraten zijn het eigenlijk, te leggen is hun gedrag daags na de crash. Het tegen houden en tegen werken van de goede hulpverlening doe je alleen wanneer je iets te verbergen hebt én wanneer je een gevoelloos monster bent. Voor het eerst had ik waardering voor het optreden en de woorden van premier Rutte, zaterdag de negentiende. En ook had Rutte eenvoudigweg gelijk!

 

bron: mirror.co.uk

Wanneer de beelden aan je oog voorbij trekken krijg ik kippenvel. Met zo veel doden, tegenwoordig, op tv ben ik niet snel meer onder de indruk. Nu wel. Als aasgieren lopen zij tussen de restanten te scharrelen. Op geen enkele wijze tonen zij enig medeleven of emotie. Ze pakken spullen op, flikkeren het in een container of trappen met hun voeten door de spullen. Lastig is dat het nieuws ons ook nog eens puur bereikt. Maar wat is puur. De foto van die boef die een pluche aapje triomfantelijk omhoog houdt is wrang. In het filmpje, wat er bij hoort, doet hij zijn pet af en slaat een kruisje. Wat je ziet klopt dus ook niet helemaal. Dat maakt het allemaal complexer. Toch zie je dat die piraten voor een deel toch echt emotieloos en hufterig (én willekeurig) gedrag vertonen. Hoe zij omgaan met de OVSE mensen. Hoe zij überhaupt hulpverleners toelaten. Het blijft misselijkmakend. Dat hier het sausje "oorlog" overheen gegoten wordt zie ik dan ook als een vals excuus. Beide partijen kunnen in dit geval afspraken maken. Nou ja, de piraten hebben allemaal ook nog eens eigen koninkrijkjes. Zegt de een dat iets goed is, houdt een ander een geweer onder je neus, met de mededeling dat je op moet rotten. Het blijft een ingewikkeld probleem. En dan kom ik weer bij de Russische president uit. Hier zien wij de grootste boef. De marionettenspeler. Zonder Poetin had de situatie in Oekraïne  nooit zo hoeven escaleren, en was vlucht MH 17 keurig en zonder probleem in Kuala Lumpur geland.....

 

bron: firstspot.com

De schaamte voorbij

bron: NRC.nl

Al vaker heb ik geschreven over de crisis en dat ook ik hierdoor geraakt ben. Inmiddels lijkt er sprake te zijn van een vrije val. Geld om te eten kan ik niet meer opnemen. De bank blijft de hypotheek afschrijven. Ook betekent dat ik vanaf nu geen rekening meer kan betalen. 

In februari ben ik naar de bank gestapt. Door de snel veranderde omstandigheden heb ik gevraagd enkele maanden geen hypotheek te hoeven betalen. Het huis staat te koop en natuurlijk heeft de bank recht op haar tegoeden. Maar het inkomen is zo achteruit gegaan, dat er ruimte nodig is om een oplossing te zoeken. Al lastig want het huis verkoopt moeilijk en werk verkrijgen lijkt ook een gebed zonder einde. Toch, wanneer we ons huis (wel snel) verkopen zijn we in principe uit de problemen.

Via het gesprek met de bank is de speciale afdeling op mij gezet. Als eerste moest ik mijn huis laten taxeren. Met enige dreiging snel te betalen ontving ik de rekening; 342 euro. Dus betaald.

In maart werd de hypotheek afgeschreven. Ik baalde daar van, maar goed. Ook kreeg ik een brief waarin vermeld stond dat de automatisch incasso van de hypotheek was opgeheven. In maart hebben we de eindjes aan elkaar gebonden en zijn de maand doorgekomen. Vanuit de bank zou er op 1 april en budgetcoach langs komen. Nog even de laatste uitdraai van mijn afschriften doen. Ik schrok... De bank had toch weer de hypotheek afgeschreven en we staan meer dan vijfduizend euro rood. Met een inkomen van 1300 per maand is dat dus niet meer recht te trekken. 

Tot nu toe wist ik keurig alle verdere rekeningen te betalen. Dat is nu over en plots zitten we in een vrije val. Ik ben e letterlijk heel ziek van. Misschien is het een foutje van de bank, maar het feit dat je geen geld hebt om te besteden is duidelijk niet hun probleem. Nee, de bank zorgt goed voor zichzelf. Eerst donderde de banken ons in de crisis, moest iedereen zwaar meebetalen ze te redden, en nu ben je totaal oninteressant voor de bank. Ze laten je gewoon barsten uit angst hun geld niet te krijgen.

Met de budgetcoach bleek er wel iets te bezuinigen, maar nauwelijks meer dan 200 euro. Nee, zonder hypotheek komen we misschien net 200 te kort... Met de hypotheek dus 2000. Iedere maand. Per maand loopt niet alleen onze schuld met dit bedrag op, maar kunnen ook geen rekeningen meer betaald worden en is er dus geen geld voor levensonderhoud.

Het voelt kut dat je na zo'n 34 jaar noeste arbeid, buiten eigen schuld om, in zo een situatie terecht komt. En waar is onze welvaartsstaat, waar we zo groots op zijn? Mijn jongste broer ging met 55 in de VUT. Dat bestaat niet meer. Hij is met pensioen met 65, en een paar maanden. Ik moet door tot 67. Omdat Reina WAO ontvangt hebben wij verder geen recht op aanspraak op wat dan ook. De WAO levert niet zoveel op. Maar ik? Ik maak nergens aanspraak meer op. Eigen huis met overwaarde en al een inkomen.

Wanneer er niet heel snel iets gebeurt worden gevolgen erger en ontstaat er een groot isolement, waarbij de perspectieven verder af zullen nemen. Geen vervoer, helemaal geen kans op werk. Geen telecommunicatie en internet straks. Hoe moet je in dit leven dan overleven? Ik weet het niet meer. De afgelopen maand heb ik ongeveer (weer) vijftien sollicitaties de deur uit gedaan. Nul op het rekest. Dat gaat al drie-en-een-half jaar zo. De perspectieven verdwijnen als sneeuw voor de zon.

We proberen creatief te denken. Reina heeft het voorstel het huis en inboedel te verhuren en ergens goedkoop onderdak te zoeken. Klinkt goed, aantrekkelijk zelfs. Alleen ook dat kost, en we hebben geen cent. Bij ieder idee speelt dat een rol. Maar je loopt alleen maar achteruit. Geen initiatief lukt, geen idee is handen en voeten te geven. Ik baal daar van. Reina is strijdbaar en heeft bruisende ideeën, maar telkens moet ik dat vanuit mijn rationaliteit negatief benaderen. Dat doet pijn. Mijn strijdbaarheid is geslonken en voel mij vooral wurm. Toch houd ik mij vast aan het enthousiasme van Reina en haar kracht.

Los van de omstandigheid staat de bank centraal. Een beetje coulance, beetje medeleven iets minder angst hun geld niet te krijgen en wij kunnen wél constructief aan onze toekomst werken. Wij hadden een huis met ruim 250000 overwaarde. Hadden, want een ton overwaarde hebben we al ingeleverd. Gaat het zo door is er zelfs kans dat we met een restschuld blijven zitten. Met dank aan de hebzucht van de bank. 

De onzekerheden van het leven heb ik inmiddels aan den lijve ondervonden. Van een lekker leventje, met normale zorgen in hoog tempo naar de onderste laag van de maatschappij. Het ligt zó dicht bij elkaar. En nogmaals, wij zijn niet de enige in deze situatie. De gedwongen huizenverkoop is nog steeds stijgende. De staatsschuld is onder de drie procent, economisch zijn de berichten positief. Ondertussen storten nog heel wat mensen een afgrond in. Waar komt onze welvaart, de verbeterde economie terecht? Ik weet het niet. Het voelt als heel hopeloos. Tot de bank haar menselijke kant laat zien. Dan zijn er weer kansen.

In de serie Arm en Rijk van de VPRO was laatst India aan de orde. De rijken daar bekommeren zich totaal niet om de bittere armoede daar. Daar verschuilt men zich achter het kastensysteem en religie. Maar ook in ons eigen land lijkt men zich steeds minder te bekommeren over hen die het slecht gaat. En dat terwijl velen morgen het zelfde kan overkomen! Dat maakt dat ik mijn schaamte voorbij ben. Dit moet gewoon geopenbaard worden. Lang heb ik mij geschaamd… Nu is dat over.

Maar, bij alle ellende, wel een mooi ding. Gisteren hebben de buren ons eten gegeven. Met een fles wijn er bij. Dat doet goed, dat geeft een warm gevoel. Ook dat bestaat nog.

Onvoldoende

Nederland kent een economische krimp, in tegenstelling tot de landen om ons heen. Onze werkloosheid stijgt, evenals de onvrede over dit kabinet. Maar ach, was Nederland in vroeger dagen ook niet al een groot moerasland? We zakken nu alleen op een wat andere manier weg. En ons nieuwe moeras; de overheid.

Los van wat er nu in Den Haag regeert, we kunnen dit kabinet niet de volle laag geven. Wij moeten ons realiseren dat een zeer omvangrijk deel van onze huidige crisis bij eerdere kabinetten haar oorsprong vindt. Het is al mis gegaan tijdens de meerdere kabinetten Balkenende. Toen had er al ingegrepen moeten worden en daar ligt een belangrijke oorsprong van onze huidige malaise.

Het kabinet Rutte (ook voor Rutte 1 geldt dit) moet de boel repareren. Ja, en zo zie je dat het braafste jongetje van de klas het helemaal niet goed hoeft te doen, en zelfs een dikke onvoldoende weet te halen. Zelf haalde ik vroeger vele onvoldoendes, maar was bepaald niet het braafste jongetje van de klas. Misschien werd ik wel niet het braafste jongetje doordat ik die onvoldoendes kreeg. Nee, Rutte wil gewoon braaf zijn... En blijven.

Dat het niet werkt wordt steeds duidelijker. Het is niet alleen dat dit kabinet niet in staat lijkt de boel te repareren, maar ze voeren ook nog een beleid waar geen touw aan vast te knopen is. En hoe je wendt of keert, de basis ligt bij de kiezer. Die is zo stom geweest massaal op de twee grote partijen te stemmen, die nu tot elkaar veroordeeld zijn. Maar het zijn ook twee politieke tegenpolen. Dan zou je verwachten dat er een redelijk compromissen beleid neergezet wordt. Helaas is dit niet gebeurt, want naast braafste jongetje zijn ze ook nog eens stront eigenwijs. Dus lopen ze te rollebollen over wie wanneer gelijk mag krijgen. Dat gaat zo ver, dat (met name de PvdA) vergeet wie ze is. En ja, de zwakkeren in de maatschappij zijn de dupe. En er komen steeds meer zwakkeren. Het gevolg is dat je afglijdt. En omdat Balkenende al zoveel heeft vernacheld gaat het nu echt pijn doen. En de kiezer; die kan de logica niet meer volgen. Bijvoorbeeld het idee de duurt van de WW terug te dringen tot maximaal een jaar, in een tijd dat de werkloosheid sterk toeneemt.... Doorwerken tot 67, terwijl de oudere werkloze niet meer aan de bak komt, of (nog schrijnender) 25000 Wajongers zeggen dat ze best kunnen werken, waarmee je in feite een ordinaire bezuiniging van 400 euro per Wajonger door voert, want écht er is ook voor hen onvoldoende werk. Het feit dat ik, als oudere werkloze, minstens 6500 euro bonus opleverde voor een werkgever heeft bij mij niet geleid tot een baan.

bron: spitsnieuws

Leuk, we moeten geld uitgeven wat we niet hebben, en wanneer we geld hebben geven we het niet uit, want morgen kan je zonder werk zitten. De onzekerheden zijn te groot, en die worden niet weg genomen.

Zelf werk ik in de sector van dagbesteding in de zorg. Een belangrijke sector. Om te beginnen relatief goedkoop en feitelijk de goedkoopste vorm van zorg; € 9,13 per uur per client. Daarna worden de uurtarieven al snel rond de 50 euro en lopen verder op. Iemand die gebruik maakt van de dagbesteding, laten we zeggen 10 uur per week, kost ons dus nog geen honderd euro. Door de bezuinigingen mogen er tien mensen niet meer komen. In de week bezuinig je dus duizend euro. Nu hebben die mensen niets te doen en een van hen gecompenseerd (gaat het dus heel erg slecht mee) en komt in behandeling. Mogelijkheid 1 is ambulante hulp, maar wel even intensief. Zeg tien uur deze week, dan kost meneer 700 euro. Je hebt nog maar driehonderd bespaard, maar wel een hoop ellende veroorzaakt. Nu is het door het thuis zitten iets slechter gegaan en meneer moet worden opgenomen. We hebben het nog over eentje van die tien. Dan kost ie ongeveer 3650 euro... Minimaal. Dan heeft de bezuiniging dus een extra uitgave van 2650 opgeleverd!!! Voor het gemak heb ik de week tien, in plaats van zeven dagen, gemaakt. Het gaat ook niet om de cijfers, maar het effect. En dat is Rutte. Bezuinigen op het relatief kleine maakt de zaken relatief duurder, maar goed kijken waar je écht op kan bezuinigen is er niet bij. Althans zwaar onvoldoende.

Mijn blog kan zo nog vele pagina's door gaan. Je ziet dat het bij de mensen inmiddels ook door gaat. Er komt meer en meer verzet, maar Rutte luistert niet. Mijn vrouw, Reina de Haan, heeft nu twee keer een eenzaam en stil protest gehouden op Plein 1945 te IJmuiden. Volgende maand staat ze er op de dertiende weer (van 11 tot 3). Ieder maand door. Hoelang? In september wordt een grote manifestatie op datzelfde plein georganiseerd, door Marcel Groot. In Den Haag is in september een groot protest en zo komt er naast de kritiek steeds meer protest. Vooralsnog lijkt Den Haag doof. En hoe kan het beter? Niemand die het weet, maar zo slecht als het nu gaat, daar moeten wij vanaf. Dat dringt breder en breder door.

Vanmorgen dacht ik even aan Egypte en Turkije. Democratieën waar de leiders het begrip democratie op een wel heel merkwaardige wijze uitleggen. Raar, maar even bekroop mij het idee dat Rutte steeds meer een houding aan neemt, waarbij de politieke leider doof is voor de wereld om zich heen en een eigen democratie definieert. En straks wordt het Malieveld ons eigen Tahirplein. Gaan we hutjes en tenten bouwen. Blijven we zitten... Alleen zal het Nederlandse leger nooit een rol spelen als het Egyptische... Mijn gedachtegang wordt gelukkig weer even gesmoord. Dáár moet je niet aan denken... Nee, gelukkig hebben wij ons poldermodel!

BINT

F. Bordewijk

Kent u Bint nog? De hoofdpersoon van de roman van F. Bordewijk (1934). De man van de Stalen tucht, die de kerels in wording, van 4D stevig onder handen nam. Kerels maakte hij van ze. Gek, maar ik moest heel sterk aan Bint denken, toen ik weer eens las hoe onze regering het land naar de gallemiezen helpt.

Dijsselbloem, bron: nrc

De werkloosheid is nu boven de 600.000, de huizenmarkt ligt helemaal op z'n kont, officieel zitten wij in de derde recessie sinds 2008. Die gladjanus van een Rutte, de eeuwige optimist, blijft maar lachen en zeggen dat het wel goed komt. De ene maatregel volgt de andere op, maar ondertussen gaat het alleen maar slechter. Trots op Dijsselbloem, die een topfunctie binnen de Europese Unie heeft verworven, maar de binnenlandse politiek wordt vergeten. De belofte, en vicepremier, Ascher blijft de vriendelijke minister, maar het is mij nog steeds volledig duister wat hij nu aan meerwaarde levert voor het land. Van Opstelten blijft blaten.

Ja, in een ding is onze regering heel goed; positieve zaken belichten, de nadruk leggen op zaken die (ogenschijnlijk) wel goed gaan. Helaas faalt het kabinet in zaken die wel tot een positief beeld leiden. Mooi hoor dat Plassterk aan het lobbyen is voor het vergoten van gemeenten en samenvoegen van provincies. Op zich misschien ook goede zaken, maar.... nu even niet. 

klas begin 20e eeuw

Met de economie gaat het niet goed, en zo zijn er nog vele zaken op te noemen, die niet goed gaan en de burger direct raken. Natuurlijk is criminaliteitsbestrijding belangrijk, hebben we goede wegen nodig en moet de SNS overeind blijven. Maar de AOW’er heeft het moeilijk en krijgt het vanaf april nog moeilijker. Forse percentages zijn het, die zij achteruit gaan. De werkloosheid neemt alleen maar toe, maar ondertussen wordt de discussie gevoerd de uitkeringsperiode terug te brengen naar een jaar. Huizenbezitters raken in de problemen... En die problemen worden alleen maar groter. Huizen onverkoopbaar, een hypotheek is nauwelijks meer te krijgen en veel huiseigenaren zitten zonder werk, dan wel met een lager inkomen. Dan te bedenken dat de meeste producten duurder worden... 

Rekenen is niet mijn sterkste kant, maar ik kan nog wel zo goed rekenen dat ik weet dat het allemaal erg naar beneden gaat. Op alle fronten.... Wat betreft kosten en uitgaven. Inkomsten die dan lager uitvallen of bevriezen maken het verlies van koopkracht percentueel alleen maar groter.

Dat het niet de goede kant op gaat is duidelijk. Toch kennen wij ook een klaagcultuur. Zo slecht hebben wij het helemaal niet. Goed, wanneer je kijkt naar koopgedrag en uitgaven is dat een stuk minder. Naar onze normen hebben wij het slecht, maar relatief gezien is dat weer onzin. We zijn gewend aan onze luxe en de daarbij behorende patronen. Dat maakt ook dat wij met z'n allen lopen te klagen. Voor een arme Afrikaan komt ons geklaag dan ook kompleet onbegrijpelijk over. Zelfs de meeste Grieken zullen twijfels hebben bij onze recessie. Maar, wij klagen. Vanuit ons perspectief terecht.

Zalm: bankdirecteur

Zelf nuanceer ik dat echter graag een beetje.

Dat neemt niet weg, dat het hier slecht gaat en de overheid hier een belangrijke verantwoordelijkheid in draagt. Wanneer ik kijk naar mijn eigen portemonnee zie ik dat er geld verdwijnt naar de hypotheek, verzekeringen, zorgverzekering, energienota's, lokale belastingen, en dergelijke. Zaken die misschien voortgekomen zijn omdat wij op te grote voet leefden, maar ook zaken die je in mindere tijden niet even terug draait. En de banken, energiemaatschappijen en verzekeraars zorgen altijd dat zij hun geld krijgen. De overheid net zo. Bij een flink inkomensverlies wordt het dan lastig. Het resultaat is dat het besteedbare inkomen... Vrij besteedbare, drastisch naar beneden gaat. Eten en drinken lukt nog wel. Nieuwe kleding, reparaties aan auto of huis.... dan gaat het verkeerd. En daar zit dan ook onze relatieve armoede. Daar komt de nationale klaagzang vandaan. Als ik naar mijn eigen situatie kijk, dan zijn mijn vaste lasten, na mijn volgende inkomensval (augustus) hoger dan mijn inkomsten. Maar reken maar, dat de banken, overheid en verzekeraars hun gelden zullen opeisen… en of ik dan nog geld heb om brood te kopen….

En dat is allemaal weer heel terecht. Al die grote jongens zorgen wel dat zij hun poen krijgen. De kleine (individuele) burger is daar de dupe van. Ja, en dan doet het pijn dat een bankdirecteur een half miljoen per jaar verdiend. Die verhouding is helemaal zoek. Dát maakt dat het slecht met ons gaat.

En daarmee kom je toch weer terug bij het kabinet en de politiek. Er wordt onvoldoende, of verkeerde, verantwoordelijkheid genomen. De onderlinge verdeling van de welvaart is niet meer in balans. Maar die rekening ligt steeds bij die burger en alles wordt op de burger verhaald... Ja, de rijken moeten misschien ook inleveren, maar de verhoudingen blijven buiten proportioneel. Dat zal zo blijven. Tenminste, wanneer er politiek niet iets echt structureels zal gebeuren. Zo is het balletje weer rond en kom ik weer bij Bint. Rutte is net als Bint. Het grote verschil is dat iedereen zag dat Bint een man van stalen tucht was. Rutte pakt het in. Lacht altijd en is de eeuwige optimist... Geef mij dan maar een echte Bint. Want, met deze regering zal het niet structureel beter worden. Nee, dan deed Balkenende het nog beter, en dat was al beroerd. Rutte staat voor de verkeerde klas 4D. Bint had het beter gezien. Je wordt bijna nostalgisch van onze huidige misère. Rutte, jou klas 4D is het grootkapitaal en de onevenredigheid. Pak dat eens aan. Wees een vent en stop dat semi intelligente jongetje te spelen. Ben een Bint... voor de juiste klas!

Balkende

Sorry?.... Pardon!

Generaal Pardon!

Vandaag eens een positieve insteek ten aanzien van het nieuwe kabinet. Een van de voornemens is een generaal pardon voor minderjarige asielzoekers, die minimaal vijf jaar in Nederland zijn.

Prachtig nieuws. Natuurlijk kennen we de details nog niet en valt er vast nog te onderhandelen over de grijze gebieden. Feit is dat dit generaal pardon goed is, menselijk en ook nodig. Heeft al dat gezeur richting Gert Leers toch nog zin gehad. Gelukkig maar.

Direct valt de naam Mauro ook. Mag hij nu definitief blijven? Stemmen gaan op om aan te geven dat het zo s. Feitelijk ben ik hier wat huiverig voor. Voor zover ik het pardon op dit moment kan interpreteren valt Mauro er namelijk wel net weer buiten. Ik kan er namelijk niet uit halen dat je niet alleen vijf jaar in Nederland moet zijn, en ook n die periode minderjarig. In dat geval kan Mauro gewoon blijven. Zonet, dan valt ie wel buiten de boot, want volgens mij is hij inmiddels 19.

bron: nrcnext.nl 

Ik bedoel maar, het pardon is goed, maar hoe gaan we er de grijze gebieden om. Afgelopen week was het journaal in een asielzoekerscentrum. Opgetogen en blije kinderen. Daarna een beeld van een moeder met twee kleintjes... Voor en geldt te pardon niet. Ze zijn nog geen vijf jaar in Nederland.

Waar ligt de grens? Exact op vijf jaar, en welke datum moet je aanhouden? En wanneer je nu een dag te kort komt, of een maand... Dat is zuur. Volgens mij moet je coulance tonen door aan te geven dat je mensen de, bijvoorbeeld, maximaal een half jaar tekort komen niet automatisch onder het pardon laat vallen, maar deze groep wel extra checkt. Dus beter in gaan op hun achtergrond en op basis daarvan bepalen dat zij wel of niet in aanmerking komen voor het pardon. Dat lijkt al een stuk humaner, maar reëler. 

Een andere les mis ik wel. Het hoeveelste pardon is dit voor de asielzoekers? Ik ben de tel kwijt. Een ding zegt het mij wel; er is iets mis met het beleid, waardoor er steeds een pardon moet komen. Laat dit afbindt zich nu een keer inzetten om een deugdelijk en sluitend asielbeleid neer te zetten. Dan hoeft het volgende kabinet niet weer een pardon te creëren. 

Maar, vandaag zou ik vooral positief zijn. Dus, welkom allen! Terecht dat jullie mogen blijven en niet langer slachtoffer zijn van falend beleid. Gefeliciteerd met jullie status, jonge asielzoekertjes! En voor het nieuw afbindt: bravo dat jullie hier een stap in de goede richting hebben gezet. Ga zo voort!

Ben een beetje misselijk....

Per maand betaal ik ruim 10% van mijn salaris aan ziektekostenpremie. Reina zit op ongeveer 30%. Bij elkaar opgeteld ben ik een kwart van mijn inkomsten kwijt aan de ziektekostenverzekering voor ons beiden.

We zijn niet meer zo jong en hebben onze klachten, dus het is noodzaak ons aanvullend te verzekeren, bovenop de basisverzekering. Kortom we betalen ons (relatief) blauw aan alleen al die ziektekosten, want je hebt ook nog (opgeteld) bijna 500 euro eigen risico.

Dit neem ik als uitgangspunt om naar de plannen van het nieuwe kabinet te kijken, waarvan de effecten langzaam duidelijk worden.

Ja langzaam, want de meningen verschillen. Samson zegt dat je bij een gezamenlijk inkomen van 90.000 en hoger meer premie gaat betalen. Veel rekenaars geven aan dat je iets boven modaal al een stuk meer gaat betalen. Waar de waarheid ligt kunnen we alleen maar gaan voelen. Ik ga er vanuit dat we het gaan voelen.

16 Miljard bezuinigen. Prima. Ook grote bezuinigingen op de zorg. Uitstekend. Alhoewel... Het lijkt duidelijk dat het gevolg van deze laatste bezuinigingen vooral bij de burger terecht komt. Dat is vreemd. Immers er zijn al langer kritieken over gelden in de zorg. En met bezuinigen denk je dan aan aanpak in de zorg, en net het verhogen van de premies. Veel valt er te verdienen met een efficiënter beleid op het gebed van de farmaceutische industrie. Onze pillen mogen wel iets goedkoper, en je kan anders omgaan met ongebruikte medicatie. Bezetting... Hier is veel op te winnen, zonder de handen aan het bed weg te halen. Heeft u wel eens in de wachtkamer van een poli gezeten? Per balie zitten zo drie tot vier ( meestal) dames. Wat ze doen? Ik hoor ze veel kletsen, zie ze op de reissites turen en veel hangen. Zet je het personeel wel goed in?  

Daarnaast gaat er veel glad naar de zorgverzekeraars, die in de plannen van het nieuwe kabinet ook nog eens nog meer macht krijgen...

Er valt veel te bezuinigen in de zorg zelf. Als daar de bodem uit is, moeten andere wegen gekozen worden. Dit nieuwe kabinet draait het om en pakt eerst de burger aan. Een slechte en makkelijke zaak. Treffend daarbij is dat de meningen over de effecten in de portemonnee sterk uiteen lopen.

Op dit punt heeft het nieuwe kabinet al, voor mij, haar eerste onvoldoende gescoord. Laat ik het vandaag maar even bij dit onderwerp houden. Ik wordt al ziek van het feit dat ik een nog groter deel van mijn inkomen aan de zorgverzekering met betalen, alhoewel ik dat straks ook nog eens minder goed kan controleren omdat het schijnt deels va de belastingen te worden geïnd.

Ik weet niet wat modaal of twee keer modaal is, maar met mijn ziektekostenverzekering, OZB, hypotheek, energierekening enzovoort kom ik met mijn salaris straks echt niet meer toe... Met misschien drie baantjes houd ik het hoofd straks boven water...  Alleen is er helaas geen werk... Nee, Rutte en Samson, jullie doen toch iets verkeerd!

Helaas kan Hij de mensen niet meer genezen en zijn wij afhankelijk van de wetenschap

In het Theater...:

48 dagen geleden bekten ze elkaar nog af. Spraken ze ferme woorden en werd aangegeven wat "harde" onderwerpen waren. In anderhalve maand van relatieve vijand tot relatieve vriend.

Op zich ben ik blij dat er weer een regering is. Het is goed dat de regering inzet op een stabiele periode en het uitzitten van de vier jaar. Van alle kwaden lijkt het regeerakkoord een acceptabel compromis.

Maar hoeveel mensen voelen zich nu (weer) belazerd dor de politiek? Vast heel veel, vooral uit de hoek van de VVD en de PvdA. Heilige huisjes staan flink te wankelen. Misschien heb je wel voor en specifiek onderdeel gekozen, en is juist dat onderdeel in de compromis verdwenen... Ja, ik zou mij dan ook genaaid worden.

In de politiek gebeurt er iets vals. Wanneer er verkiezingen komen schrijft iedere partij haar programma. Goed en belangrijk. Maar wat is zo'n programma eigenlijk? Niets meer dan een wens, een streven. Maar een programma wordt bijna als een feit gepresenteerd  . Men maakt zich knetterhard voor het programma. Vanuit dat perspectief doen ze krachtige uitspraken. Veel kiezers laten zich daardoor ( mis) leiden. Keer op keer.

(foto: Marel)

Wat gaat er fout in een campagne? Wel, tijdens een campagne hoor je geen enkele partij praten over waar zij de compromissen willen sluiten (vanuit dat programma wat ze hebben) . En dat is verkeerd. Immers in Nederland weet je dat je na de verkiezingen altijd compromissen moet sluiten. Tijdens de laatste maand voor het stemmen werd al vrij duidelijk dat VVD en PvdA wel eens samen erg groot konden worden en misschien samen verder moesten. Ik heb toen al gezegd dat ze, als ze slim waren, die laatste maand helderheid moesten geven over hun heilige huisjes, en waar ruimte zat om tot elkaar te komen. Dat is niet gebeurt. De hakken gingen verder in het zand en ze stonden fel tegenover elkaar.

En nu is men eruit. Razend snel in feite. Goed dat ze eruit zijn, want zij nemen hun verantwoordelijkheid en kiezen voor het belang van Nederland. Daarmee is echter het belang van menig kiezer geschaad... Wat niet nodig was.

Ach, met de uitkomsten ben ik niet ontevreden. Ja, er zitten wel een aantal forse pijnpunten in. Maar goed, dat kan bij de volgende verkiezingen wel weer voordeel opleveren.

In ieder geval hoop ik zelf de lokale verkiezingen (2014)  anders in gaan. Niet alleen vertellen hoe goed we zijn (en dat zijn we), maar ook duidelijk maken dat het programma een streven is (en geen keiharde status quo) en waar wij eventueel bereid zijn water bij de wijn te doen. Wat is ons heilig en waar ruimte zit...op die wijze wil ik onze kiezer vooraf informeren en niet achteraf verrassen of bedonderen. Best lastig, maar daar ga ik voor en hoop dat het ons gaat lukken!

 

Nederland: gefeliciteerd!

Het was vooral een wanneer. Sommigen gaven aan in mei naar de stembus te gaan, maar zij hebben het niet goed. Wel is het kabinet bijna in mei gevallen. Voor de gokkers onder ons: daar konden ze zelfs niet meer op wachten. Nee, niet bijzonder en totaal verwacht: de val van Rutte.

Politiek economisch wel een klote moment, maar toch alles beter dan door zeuren met Rutte 1. Ik ben er van overtuigd dat het niet alleen over de inhoud ging, maar hier vooral een spelletje is gespeeld. De val in Limburg, door het CDA luidde die niet de val in van het kabinet, door PVV? Past wel helemaal in het gedrag. Wanneer onze Nederlanders nu een beetje goed stemmen straks…. In ieder geval komen we nu echt van deze ellende af. Nederland: gefeliciteerd!