Pensioen schrik!

Mijn vader ging op zijn 65e met pensioen. Als kleine jongen wist ik niet beter dan dat ik met mijn 65e met pensioen zou gaan. Twee van mijn broers waren zelfstandigen, en hebben daardoor langer gewerkt, maar ontvingen wel hun AOW op 65. Mijn jongste broer werkte voor een baas en mocht op 55 in de VUT. Hij is zes jaar ouder dan ik.



Zelf was ik net over de 50, wanneer ik vernam dat men de pensioengerechtigde leeftijd wilde verhogen naar 67. Dat zou in stapjes gebeuren, maar voor mij zou dat al de pensioen leeftijd worden. Natuurlijk een teleurstelling, maar ach, ik werkte in de gezondheidszorg (in een ziekenhuis), dus ik had wel werk tot mijn pensioen. Een jaar later werd onze afdeling overgenomen door een semi particuliere organisatie. Mijn werk was opeen geen "corps business" van het hospitaal meer. De nieuwe werkgever zat blijkbaar met mij in z'n maag en na ruim een half jaar werd ik (op nare wijze) werkloos. Exact in de tijd dat de economische crisis in haar hoogtij dagen zat. Gedurende mijn WW periode heb ik meer dan 300 sollicitaties gedaan, op tal van functies (van hoog tot laag), maar resultaten bleven uit. Wel heb ik twee (!) uitnodigingen voor een gesprek gehad.

Na de WW periode ontving ik niets meer. Mijn vrouw verdiende veertig euro onder de norm voor bijstand voor stellen. Geen aanvulling, nee niks!

Het aanvankelijk redelijke inkomen zakte naar een bedrag, lager dan de maandelijkse hypotheek. Een probleem dus. Maar het was crisis, dus het huis verkopen zat er ook niet bepaald in. Sterker de kosten liepen door en overal werd gemeld dat wij "vermogend" waren. Om die reden dus overal het volle pond betalen. Destijds maakte mij dit woest, omdat ik van mening was dat de overheid zich niet bepaald humaan en begripvol heeft opgesteld. Overige (financiele) instanties nóg minder.



Wel, wij hebben een oplossing gekozen nog enigszins een waardig bestaan te leiden. Een klein jaar later begon de crisis zich op te lossen, en verkochten wij de woning. Overigens wel met een totaal verlies van meer dan drie ton. En veel restschulden, maar uiteindelijk hadden wij nog net een positief saldo.

Vanaf mijn zestigste kreeg ik weer een inkomen; pré-pensioen. Wel was al duidelijk dat er een periode van twee jaar aan zit te komen, dat het nog even moeilijk wordt; het pensioengat. Maar omdat mijn vrouw jonger is, zou de overbrugging minder zwaar op onze schouders drukken.

En, naar nu blijkt, is de wereld wederom geheel anders. Naar blijkt ga ik niet met pensioen op 67 jarige leeftijd, maar opeens een half jaar later. Maar dat geldt dus ook voor mijn vrouw... Nou, niet helemaal, want ook blijkt de WAO te stoppen op haar 65e... En mag ze 2,5 jaar overbruggen op een hongerloontje, van ver onder de 1000 euro per maand. Zou ik dan in aanmerking komen voor bijstand? Behalve dat dit volkomen onduidelijk is zal ik dan waarschijnlijk ook moeten voldoen aan tal van regeltjes en verplichtingen... Misschien moet ik dan wel 2,5 jaar vrijwilligerswerk doen. Ik ga er maar vanuit dat ik geen sollicitatieplicht heb, maar ook dat is niet zeker.



Was ik twee jaar eerder geboren waren er tal van zekerheden. Soms misschien met wat aanpassingen, maar in grote lijn weinig zorgen. In mijn geval (mijn generatie dus) lijken we alle boten te missen en alle zekerheden als sneeuw voor de zon te verdwijnen. Dat ik misschien straks de restjes uit de vuilnisbakken van de welgestelden moet scharrelen om aan mijn eten te komen is niet eens mijn grootste zorg en reactie. Nee, mijn reactie is vooral boosheid! Boos op een overheid die de generatie, direct na de baby-Boomers, in feite gewoon laat vallen. Goed, in combinatie met een economische crisis, maar ook daar houd ik de overheid voor een groot deel verantwoordelijk voor.

Nee, wanneer het je niet geheel vergaat zoals het zou moeten dan val je direct volledig buiten de boot. Dat heeft de overheid haarfijn voor elkaar!



Behalve deze boosheid is er een andere boosheid jegens de overheid en politiek. Mensen in een vergelijkbare situatie en leeftijdscategorie worden zonder enige waardigheid behandeld. De overheden behandelen je alsof je een oplichter en dief bent. Kortom vanuit een negatieve insteek. Je krijgt een soortement van "trap na"... Deze groep wordt in alle politieke discussies overgeslagen, genegeerd, dan wel gebagatelliseerd. Alsof je niets bent. Bijna veertig jaar arbeid om vervolgens als een lastpost/profiteur weggezet te worden. En dan nu, bij toeval, dat we eens keken naar ons pensioen en geconfronteerd worden met een wel heel schrijnend pensioengat. Lang leve de Koning, lang leve Nederland! We leven in een welvaartsstaat... Maar bepaalt niet iedereen dus!

Steun? Brengt je verder van huis...

Gocek, Turkije

Eerder heb ik geschreven over het feit dat ik niet besta. Met andere woorden, dat weer wel. Op geen enkele wijze maak ik recht op een uitkering en het huis is de grootste molensteen. Ja, juist door onze woning blijk ik nog meer outcast te zijn.

Naar aanleiding van mijn eerdere teksten werd ik geïnformeerd dat de gemeente mij wel degelijk bijstand kan bieden. Dus zoek ik contact met de gemeente. Inderdaad, zij kan iets voor mij betekenen. Althans, op papier.

Is mijn maandelijkse rentedeel zeshonderd euro of lager is er niets aan de hand en helpt de gemeente. Is de maandelijkse rente hoger, dan worden de eisen heel anders. Om te beginnen dien ik de woning te koop te zetten tegen WOZ waarde. Klinkt niet onaardig. Het betekent echter wel "eventjes" een ton extra zakken in de prijs en per direct een dubbel zo hoog totaalverlies. Bovendien moet de prijs tien procent zakken, per half jaar dat de woning te koop staat. Het klinkt paradoxaal, maar ik kan die steun van de gemeente niet betalen. Bovendien, in mijn situatie, hoef ik theoretisch geen beroep te doen op de bijstand wanneer die rentelasten rond de zeshonderd euro zouden liggen. Mijn probleem is juist die hoge rente en aflossing.

Azis

Mijn eerste uitspraken kennen wel degelijk mijn gelijk. Niet alleen door mijn situatie (geen inkomen, WAO van mijn vrouw én dat eigen huis), doch ook de woning zelf sluit mij van iedere steun en aanspraak op inkomsten uit steun uit. De gevallen middenklasse, van vijftig en ouder, is in Nederland zwaar de klos. Juist hier treffen wij een potentieel deel van de slachtoffers van de crisis. Immers, bij met name de gevallen middenklasse ligt de maandelijkse rentelast veelal ruim hoger dan die 600 euro per maand.

Dat mijn vrouw WAO krijgt is mooi. Het is een relatief lage uitkering. Omdat ik geen inkomen heb wordt er met de uitkering rekening gehouden wat een belasting technisch verhaal moet zijn. Vreemd, want zij ontvangt nu netto minder dan vier jaar gelden ( in de periode van het raadslidmaatschap werd haar uitkering deels in mindering gebracht). In feite nog een trap van de overheid na. Bovendien leven wij nu (met die uitkering) voor iets meer dan het wettelijk minimumloon. We komen van ongeveer twee keer modaal.

Voor de waterschapsbelastingen heb ik vrijstelling gevraagd. Hierbij overigens de situatie aangegeven, echter zonder resultaat. Jawel, omdat ik vermogen heb (eigen huis) kom ik niet in aanmerking. Gezien mijn leeftijd is bij de ene overheid de boodschap dat ik het huis niet op hoef te eten, terwijl de andere overheidsinstantie aangeeft: vreet maar op. Het is bezit, dus wat lul je nou… Vervolgens een lullige opmerking waar ik dan van leef, wanneer ik geen inkomsten heb. Luisteren en lezen zijn duidelijk niet altijd aan overheidsinstellingen besteed. Het CIZ spant hierin de kroon, dat terzijde.

omgeving Gocek

Het lijkt er dus steeds meer op dat Nederland helemaal niet zo een sociaal land is. Ja, pas wanneer je echt tot de grond toe afgebrand bent. Bij een persoonlijk faillissement én het verlies van de uitkering van mijn vrouw. Sorry, maar dan heb ik die vervelende overheid ook niet meer nodig. Pas wanneer je in een kartonnen doos eindigt willen ze je pas helpen en dan nog wanneer je exact leeft binnen hun keurslijf… Al leef ik in een doos, daarvoor heb ik te veel trots en eer.

Gelukkig heb ik nu een droom... Weg uit Nederland. Er moet nog wel het een en ander geregeld worden. Daarbij kunnen grote jongens (als de bank) nog wel behoorlijk dwars zitten. Als dat zo is wordt het allemaal erg penibel en gooi ik ruim drie-en-een-halve ton in de sloot. Kassa.

ontspanning op een uurtje rijden: Siklikent

Lukt het wel ben ik in, of na, de zomer vertrokken. Naar Turkije. Het leven daar zie ik helemaal zitten. Daarnaast zijn er minder regels en is alles makkelijker. En dat ondanks de (ook door mij bekritiseerde) politiek van Erdogan. Ja, zelfs dan is Turkije een beter alternatief dan Nederland.

De eerste drempel is er echter al. De WAO uitkering gaat naar 60%. Het leven in Turkije is goedkoper, dus wordt de uitkering gekort. Nu is Turkije wel goedkoper, maar geen 40%. Dat maakt niet uit; de overheid probeert overal zo voordelig mogelijk uit te komen. Wat betreft de individu… Een congres over nucleaire veiligheid mag immers wel vele miljoenen kosten…Ook kan de bank onze plannen nog dwars liggen. Nederland ketent ons in feite en het wordt lastig ons van die ketenen te ontdoen.  In Nederland wordt de strop om mijn nek aangetrokken en wanneer ik het land wil verlaten trekken ze het koord liever nog een stukje aan. Kom maar eens uit een wurggreep... Wij gaan het proberen! Wij blijven ons inzetten dit jaar te vertrekken. De kans dat het gaat lukken is reëel, maar een weg vol beren. Ik zet alles in om te voorkomen dat de Nederlandse staat ( in de meest brede zin) mijn leven verder verzuurt. Dat noemt zich een moderne westerse maatschappij. Moordend kapitalisme is het. Ik krijg ook steeds minder vertrouwen in dat ene hokje wat eens per zoveel jaar rood gemaakt mag worden. Iedere stem telt… Het lijkt wel een religie. Je gelooft, maar bewijs is nooit te leveren en de religie bepaalt haat eigen regels. Al gaan we duizend keer stemmen, de grote jongens beheersen ons leven en wijk je even af, val je er even buiten, dan ben je zuur in de aap gelogeerd. Het juk van Nederland. Wij zijn druk bezig het af te werpen. En straks, als het lukt, een rustig leven aan de Turkse Rivièra. En ons bekende Nederlanders zijn dan van harte welkom even rustig te ontstressen.

 

wanneer wij er zijn natuurlijk