De Createur

foto: Reinder Weidijk

Denk aan jezelf, want niemand denkt aan jou. Jaren heb ik vooral aan anderen gedacht. Daarmee ben ik door het stof gegaan en nu inderdaad merk ik dat niemand aan mij denkt. Het wordt tijd voor mijzelf op te komen en mijn eigen belangen te dienen.

Ooit ben ik in de politiek gegaan, als schreeuwer aan de wal. Het moest beter en ik ben mij actief gaan inzetten. Aan de kant gezet, bijna als oud vuil. Jarenlang heb ik mij ingezet voor mijn werk, geen rekening gehouden met werktijden, of wat dan ook, maar gewoon mijn best gedaan. Een lullige fusie/overname, en ik werd als oud vuil buiten gezet.

Ik ben er graag voor de ander. Nu heb ik de ander even heel hard nodig. Geen inkomsten, geen geld en mijn huis moet donderssnel in de verkoop. Het opstarten van een eigen bedrijf is lastig in deze tijd. Werk voor oudjes als ik als een speld in de hooiberg. Nog even en ik kan naar de voedselbank. Het klinkt als iets wat ver weg ligt, maar de realiteit hiervan loert wel heel dicht om de hoek.

Ik kijk naar het aantal uitgestoken handen om mij heen. Betreurenswaardig weinig.

Natuurlijk heb ik mij nooit voor anderen ingezet om er zelf beter van te worden. Daar heb ik zelfs nooit bij stil gestaan. De ervaringen van de afgelopen jaren hebben mij echter wel doen inzien wat je waard bent als individu. Tot op het laatst heb ik mijn hand uitgestoken gehouden, maar zonder enig succes.

Wat zal ik mij nog druk maken over de slachtpartijen in Syrië, Soedan, Irak, Somalië, of waar dan ook? Het klinkt erg egocentrisch en feitelijk past het niet bij mij, maar nu moet ik maar eens echt aan mijzelf denken. Werken aan mijn eigen geluk en toekomst. Ben ik te goed, of is het naïviteit waar ik aan lijd? Geen idee, maar het water staat mij nu wel tot de lippen, waardoor ik blijkbaar wakker ben geworden. Hé, hallo wereld! Hier, hier ben ik! Ik ben goed, ik ben belangrijk en ik kan hele goede dingen. Voor mijzelf, ik als mens. Ik ga mij niet inzetten voor de maatschappij, maar voor mijn eigen kwaliteiten. En ik weet zeker dat er een tijd komt dat menigeen achter zijn/haar oor krabt en zegt: shit, met die gozer hadden wij misschien wel eens anders om moeten gaan. Al zal het na mijn dood zijn…, stiekem zal ik in mijn vuistje lachen.

Gisteren heb ik ruim vijf uur aan een stuk door geschilderd. De gelukkigste dag van het jaar, goed, dat jaar is nog heel erg kort. Ik weet wel, dat als ik zo hard werk en schilder, ik mij prima voel. Dan ben ik, zeker voor mijzelf, iets waard. En of de mensen nu van mijn schilderingen houden, het zijn knappe werkjes. Het plaatje, het verhaal, de kronkel die ik aan het doek toevertrouw. Op die manier word ik weer echt mens. Natuurlijk weet ik dat ik moet gaan verkopen. Brood op de plank. Vertrouwen heb ik er voorlopig nog niet in. Wie betaald er in deze tijd duizend of tweeduizend euro voor een plaatje aan de wand? En dan mijn stijl. Die past niet echt in deze tijd. Ooit heb ik gezegd dat een kunstenaar die zijn werk niet verkoopt zich geen kunstenaar mag noemen. Inmiddels ben ik ouder en wijzer. En ik noem mij misschien geen kunstenaar, omdat ik de term createur veel mooier (en breder) vind.

Het nieuwe jaar is begonnen en de teleurstelling(en) zet ik om in constructieve ideeën, al hangt het zwaard van Damocles boven mijn hoofd. Waar woon ik straks? Wat is er te eten? Hoe gaat het met mijn hondjes? Mijn maag draait zich om bij die gedachten, waar ik dagelijks regelmatig last van heb. Maar inmiddels weet ik; niemand denkt aan mij. Daarom ben ik niet langer teleurgesteld. Letterlijk met verve ga ik mijn toekomst tegemoet. Rijkdom die van binnen zit en die ik koester.

Noortje Dressing was in haar laatste aflevering afgereisd naar Nieuw Zeeland. Naar een man en een vrouw, die twee dagen lopen van de bewoonde wereld leven. Al vele jaren. Zij hebben voor zichzelf gekozen en overleven. Ja, zoals ik zag meer dan overleven. Zij leven! Dat is wat ik nu ook ga doen: leven. Al lang genoeg heb ik het leven van anderen en voor anderen geleid. Nu, eindelijk, is het de beurt aan mijzelf. Samen met Reina wil ik eenvoudig gelukkig worden. Dat gaat lukken, al blijf ik hopen dat er ergens nog wel wat helpende handen reiken. Immers, het begin zal even verdomd lastig worden, maar zelfs wanneer niemand mij helpt zal ik het redden. En nu stop ik. Nog even boodschappen doen en dan: schilderen!

Zwaar weer

Waar gaat het naar toe? We moeten langer werken, maar er zijn minder banen. Banken stoppen veel geld in reclame, maar de klant wordt steeds meer aan banden gelegd. In de sport gaat veel geld om, maar iets meer belasting betalen wordt geweigerd.

Er zijn nu ongeveer 75000 vacatures, meer dan 500000 werklozen. Enkele jaren geleden waren dit er rond de 300000. Er zijn dus ruim 125000 minder banen. Doordat we langer moeten werken zijn er juist meer banen nodig. Dat we op de 700000 werklozen uit gaan komen is eerder een voorzichtige schatting, dan overdreven negativisme.

De politiek wil de duur van de werkloosheidsuitkering verkorten. Dat bij een toename van werklozen (vooral door afname van banen) is erg in strijd met elkaar. Mensen zijn straks eerder klaar met de uitkering, maar hebben minder kansen. Het effect zal een sterkere tweedeling in onze maatschappij creëren. Daarbij zijn het kleine aantal grootverdieners over het algemeen erg weinig maatschappelijk betrokken. Meer belasting willen ze niet betalen. Meer geld verdienen ze wel (alhoewel het percentueel wel langzamer gaat).

En dan nog de rijken, waarbij je heel veel vraagtekens kan zetten. Bijvoorbeeld de voetballers. Een aantal verdienen irreëel veel voor een potje voetbal. Ze worden nog arrogant ook en willen nog meer verdienen. Maar wie betaald die sprot eigenlijk allemaal? Juist: sponsors. En die sponsors ontvangen geld van de klant, waardoor producten weer duurder worden. In sommige gevallen kan je kiezen voor andere producten. In een aantal gevallen wordt dat lastiger. Bij banken bijvoorbeeld. Je moet tegenwoordig allemaal een bank hebben. Banken stoppen veel geld in sponsoring. Van jou geld sponsoren zij de sporters die weer veel geld opstrijken. Maar wanneer jezelf bij de bank aanklopt, geven ze al heel snel niet thuis.

Ziekenhuizen en de bedrijven die medicijnen maken. Toren hoge kosten. Meer efficiëntie in de medicijnen fabricage en ontwikkeling bespaart al zo’n 5 miljard! Maar de kosten van ziekenhuizen lopen de pan uit. Onder andere door kosten die vergoed worden, maar niet feitelijk worden gemaakt (de DBC; diagnose behandel contracten). Vergeet niet het vele geld wat bij zorgkantoren aan de strijkstok blijf hangen.

Wanneer we al dit geld, al deze verkwisting eens bij elkaar op tellen… dan zijn we al aardig uit de problemen, wanneer hier eens het mes goed in gaat. Door het mes erin te zetten kunnen banen gecreëerd worden. Het leven wordt beter betaalbaar en het ravijn tussen de armen en rijken wordt meer een dal.

In de politiek wordt nu van alles geroepen, want we gaan kiezen. Iedere partij geeft aan dat zij dat en dat gaan regelen. We weten nu al dat het niet zal lukken. Ze geven niet aan waar ze naar streven, maar ze zeggen dat zij dat en dat gaan realiseren. In Nederland moeten altijd compromissen gesloten worden, daar er geen partij zal zijn die in z’n eentje een ruime meerderheid verwerft.  Maar over de compromissen hoor je ze niet. De hakken in het zand, tot het anders wordt. En het wordt anders, en dan zie je de ware geest van de partijen. Dan zie je hoe ver zij gaan met hun compromissen. En vrijwel niemand die hier in het stemhokje bij na denkt. Nee, want ze zullen het wel even regelen. Niet dus, en het gebeurt niet. Nooit. En daarom worden de echte problemen ook nooit goed aangepakt. En nu wordt dat wel eens echt nodig, want wanneer je jezelf afvraagt waar dit naar toe gaat: naar de verdoemenis. Met ups en downs hebben we al zestig jaar relatieve welvaart gekend. We hebben gevaren op luchtballonnen. Sommige zijn ontploft (ICT ballon, World Online bijvoorbeeld), maar steeds konden we de klappen opvangen en bleven wij in redelijke welvaart. Maar, dit houden we niet vol. Nu zijn we echt aan het afzakken, en niemand die hier reële in durft te zijn. Als politieke partij zal je met dit soort boodschappen de kiezers immers wegjagen, want niemand wil aan deze sombere realiteit. En ook dat draagt weer bij aan de teloorgang. We denken ons rijk. Een enkeling (relatief) zal er baat bij hebben, maar wij realiseren ons onvoldoende dat straks een grote meerderheid zwaar in de problemen komt. Wanneer een aantal grote zaken niet structureel aangepakt worden en dat niet durven, hebben wij dat echt aan ons zelf te danken. De tijd van dromen is voorbij… tenminste de dromen, zoals we gewend zijn. Het wordt tijd voor nieuwe dromen. Misschien moet er een nieuw idealisme geboren worden. Een variant tussen het kapitalisme en het marxisme. Allemaal minder, maar relatief goed. Nu eens even niet streven naar meer en beter, want we hebben het al zo enorm goed. We moeten nu gaan kijken hoe wij ons pijl kunnen vast houden. Helaas is onze hebzucht het, die ons ingeeft nog steeds naar meer en beter te willen. Een menselijke eigenschap, maar wel killing.

Ja, soms word het mij allemaal te veel. Ik begin op zo’n moment aan te komen. Je zou er haast depressief van worden. Ik ga het anders doen. Ik ga mijn batterij even opladen. Ergens anders. In een andere wereld. Een wereld waar het goed is, waar ik even echt niet meer hoef, maar waar ik tevreden kan zijn. Even nergens aan denken, maar gewoon genieten. Vakantie heet dat. Ik heb het nodig. Anders wordt ik misschien wel depressief en ga ik de staat nog meer kosten. Dat wil ik niet. Dus, ik ga even op vakantie. Ik spreek u in september wel weer…

De gelijkheid der mensen

De omvang van de buik, het gouden horloge… wat maakt het onderscheid der mensen? Een man met een grote auto is klein geschapen. Een vrouw die teveel bezig is met haar schoonheid heeft geen hersens. We leven in een wereld vol vooroordelen. En, helaas, we doen er allemaal aan mee. Soms wat meer en soms wat minder.

Zo zien we dat ons gedrag veelal is gebaseerd op winst. Persoonlijke winst. Een invalide doet nogal eens wat meer zielig, omdat de aandacht die dit geeft de invaliditeit juist legitimeert. Immers een niet zielige invalide daar hoef je niet voor te zorgen. In een ziekenhuis kan je niet tegen de ellendige verhalen van de anderen op. De ander is altijd meer ziek, al ben je er allebei voor een kapotte meniscus.



Op vele fronten proberen wij ons van de ander te onderscheiden. Fysiek, geestelijk welbevinden, rijkdom, uitstraling, en noem maar op. Onszelf zijn we nauwelijks meer, want we reageren telkens op de omgeving en bevechten onze positie. Mannen zijn stoer, vrouwen zorgzaam.

Alleen zoveel onderscheid is er helemaal niet. Ja, karakters verschillen en niet iedereen is even intelligent. Maar het wezen van de mens is bij allen het zelfde. Om dan toch “eigen” te zijn proberen wij ons te onderscheiden. Door te onderscheiden dicht je jezelf een waarde aan. Het is alleen verdomd jammer, dat dit altijd ten koste gaat van de mindere. Iemand, waarvan je denkt dat je hem (of haar) op de zwakke plek kan raken, waardoor jij beter bent. Beter, of meer.

waarom geen Fiatje?

Een belangrijk platform waarin zich dit uit is natuurlijk de politiek. Je hebt de billenknijpers, zoals ik ze noem. Van Aartsen was zo’n voorbeeld, maar Kamp schaar ik er ook onder en zo zijn er een hele rits. Mannen (vooral) die eigenlijk gepeste lulletjes op school waren en nu als een soort Hekking voordringen. En ja, het werkt, vele mensen scharen zich achter dit soort typetjes en zien hierin helden. Dan zijn er de verongelijkte politici. Kritiek op alles en niets deugt. Verantwoordelijkheid nemen ze niet, maar met een stuk populisme komen ze ver. Het grote voorbeeld is natuurlijk Wilders. En dan de politici die nonchalant belangrijk doen. Dat zijn er de meeste. Net als acteurs. Die hebben er ook een handje van: zie mij eens lopen… kijk ik doe normaal. Jeroen Krabbé vind ik persoonlijk hier wel een voorbeeld van.



onze Hekking



Een nog grotere groep Bekende Nederlanders presenteren zich met een flair of ze meer zijn dan de rest van de wereld, en ondertussen maar zo gewoon mogelijk doen. Hier kan ik echt een opsomming maken van vele namen. Prestigieuze figuren, die het op de een of andere manier toch hebben kunnen compenseren zich in het voetlicht te stellen. Paul de Leeuw is er zo eentje. Maar die John de Mol (junior) eveneens.

Dan heb je de groep mensen die hun welvaart tonen. Welvaart die niet terecht verworven is. Domme handigheidjes werken daar wel eens aan mee. Dirk Scheringa, een boef van de eerste orde, eigenlijk een domme man, maar speelde wel met het geld van anderen. En kon dat (veel te lang) vol houden.

Flaneren door de PC Hoofd en je hoort er bij. We graaien allemaal… In ieder geval de meesten. Zeker graaien velen ten kosten van de ander. En dat accepteren we keer op keer. Raar eigenlijk. Omdat ik pech heb rijdt ik geen Rolls, maar die domme mazzelaar kan zich er drie permitteren? Hoe gelijk zijn wij?

Tot nu toe heb ik mij gericht op Nederland en de Nederlander. Maar in de wereld gaat het verder. Pure discriminatie is een voortvloeisel hieruit, maar wie bepaalt dat een domme blanke arbeider beter is dan een hoogopgeleide intelligente donkeren man? Daar wordt zeer verschillend over gedacht. En waarom zijn er zoveel fundamentalisten bij de Islam, die van mening zijn dat de wereld Islamitisch moet zijn? Angst. Pure angst voor de eigen zwakte en onzekerheid.

het huisje van een vrijgezel...

wat is een acteur nu eigenlijk?

Mensen zijn gelijkwaardig, maar niet gelijk. De gelijkheid van mensen heeft in onze moderne tijd enge vormen gekregen, door de ongelijkheid zo enorm sterk te benadrukken. De gelijkheid is tegenwoordig gespiegeld aan de gelijkwaardigheid. Een rijke industrieel voelt zich niet meer gelijkwaardig met de arbeider. De politicus niet meer met het volk. We hebben gelijkheid ingeruild voor gelijkwaardigheid en daarmee houden we elkaar gevangen. Met ellebogen proberen we boven de ander uit te steken. Op tal van manieren. Ondertussen helpen we elkaar er wel mee naar de afgrond. Die naderen we steeds meer. En ik word er een beetje moe van. Heel erg moe soms. Dan wil ik mij terugtrekken in een leuk oud huisje, enigszins van de bewoonde wereld verwijderd en lekker mijn leventje leiden. In een rustig en aangenaam klimaat. Want, helaas de wereld zal niet snel veranderen. Wel een feit is dat de ongelijkheid steeds forser vertaald wordt in ongelijkwaardigheid en dit steeds meer economieën en culturen omver werpt. Kijk naar Griekenland. Kijk naar de Arabische wereld. Kijk naar de banken… Kijk eens goed om je heen. Het oude socialisme was zo gek nog niet, maar wanneer komt een moderne vertaling, zodat we allemaal weer een beetje met de benen op de grond komen? Ik hoop snel, want deze aftakeling te zien, doet mij veel pijn.

Nederland gaat Griekenland achterna!

Nederland over tien jaar

Vroeger dacht men aan eten, onderdak en overleven. Die tijd zijn wij voorbij. Nu zijn wij bezig met poen. Poen en nog eens poen. We besteden het, maar krijgen er steeds meer een te kort van. Wij besteden steeds meer. Nederland gaat bezuinigen en binnen een jaar zullen wij dezelfde status als Griekenland bereiken.

Het doet mij denken aan een hoorspel, dat ooit in Amerika op de radio was en zo echt over kwam, dat er paniek ontstond. Maar hoeveel paniek zit er nu in de Nederlander? Niemand die het meer begrijpt, maar weinigen die zich gerustgesteld voelen. Waar gaat dit naar toe? En waarom loopt Nederland niet in de tred van Duitsland?

Er is sprake van een economische teloorgang, er moet extra bezuinigd worden, met angst en beven wachten wij de resultaten uit het Catshuis af. Werkloosheid stijgt. Huizenmarkt is vrijwel volledig gestagneerd. Deelnemers bij voedselbanken verdubbelen bijna.

Toch geld het niet voor iedereen. Door de eeuwen heen kennen wij een verschil tussen rijk en arm. Soms heel erg groot, soms wat kleiner. Opvallend is dat in tijden van crisis en nood het verschil vaak weer groter wordt. Kijk naar Amerika… Superrijken,… maar ook superarmen. Nederland gaat dit steeds meer achterna. Daarbij is er sprake van een rare ongelijkheid. Kan je goed voetballen wordt je miljonair, kan je hele goeie meubels maken, of zeer goed metselen, blijf je zwemmen om het hoofd boven water te houden. Of je een harde werker bent, of slim, het maakt niet uit. De garantie tot rijkdom is de waanzin van ons allen.

villa van een zeer welgestelde

villa van een arme

Moeten wij terug naar een communistisch stelsel? Nee. Mensen zijn niet gelijk, wel gelijkwaardig. Dat uit zich ook in bijvoorbeeld inkomensverschillen. Veel van onze rijkdom is gecreëerd door de maatschappij zelf. De grote graaiers; we hebben het toegestaan. Wanneer je een televisieprogramma presenteert zit je er wel erg warmpjes bij. Maar wat is het verschil tussen ene journalist bij een krant en een presentator? Alleen dat je kop wel of niet op tv komt… o ja, en meestal een fors salarisverschil. Ik ken een kunstenaar die in een week tien doeken maakt en voor ieder doek al snel 10.000 euro vangt. Een andere kunstenaar is een maand bezig, en verdiend net aan 6.000 euro… is dat ene  nu meer waard, dan het andere? Zelf vind ik het laatste schilderij mooier… Dus, ik zal wel ouderwets zijn. Nee, er is een cultuur om werk mooi te vinden en dan worden de prijzen belachelijk opgedreven. Of het nu echt mooi is of niet, echt knap of niet.

Kanbier, modern en duur

Willink... nou ja, wel duur...

En zo zit onze poen wereld er tegenwoordig uit. Zo lang dat niet gaat veranderen… berg je dan maar het komende decennium en laten we hopen het vanaf 2023 weer iets beter te krijgen. Nee, er moet een echte verandering komen. Wel wordt er gesproken over een minimum inkomen…. Laten we nu eens echt de discussie aan gaan over een maximum inkomen. Voor iedereen, in heel Nederland. En ook een maximum privé vermogen! En niet volgens het aloude communistische idee… nee, er mag best verschil zijn, maar ga uit van het reële en beperk het daarop. Zelfs als ik heel erg luxe doe kan ik echt wel leven met een 2, 3 ton per jaar…. Alles er boven: naar de staatskas, of in een bedrijf en investeren. Ik denk dat ik dat idee toch maar eens verder ga uitwerken. Proactief heet dat? Dat zal mij worst zijn… maar zo zijn wij niet op de goede weg!

kunst... maar hoe duur?