somberheid

Nee, ik ben nog geen oude man. Ik voel mij nog fit en fier, droom dagelijks mijn idealen en wensen. Toch draag ik het gevoel van een man die er niet meer toe doet. Geen perspectief meer heeft, gebukt blijft gaan onder de eeuwig lijkende problemen. Recent vernam ik weer enige berichtgeving over "voltooid"leven. Soms krijg ik dat gevoel en denk dan; het hoeft niet meer. Een spagaat tussen mijn levenslust en moedeloosheid.

Het leven is geen gebakje, zoals men wel eens placht te zeggen. Toch, voor sommigen is het meer een giftaart, terwijl anderen toch heel wat slagroom verorberen. Hen die het goed gaat wijzen altijd met een vingertje; je hebt het er zelf naar gemaakt. De vraag is of dat daadwerkelijk zo is. Ja, natuurlijk draag ik verantwoordelijkheid voor mijn eigen situatie, maar aan de andere kant is de samenloop van omstandigheden ook zo, dat ik het mijzelf echt niet kan aanrekenen. Ik had een goede job en een prima inkomen. Dat ik beiden verloor is een tegenslag. Misschien is daar wel iets aan mijzelf te wijten. Dat echter juist op dat moment een economische crisis was en het op geen enkele wijze lukte weer een baan te verkrijgen kan ik toch echt mijzelf niet verwijten.
Ik was (en ben soms nog) erg teleurgesteld in de medemens. Vooral zij die zich redelijk/relatief onbekommerd door het leven bewegen. Mensen met wijsvingers. Toch ben ik de persoon die zijn eigen leven in de hand heeft. Dat de invloed van buitenaf hier buiten valt is secundair. Ja, ik word ouder, mijn afstand tot het arbeidzame leven vergroot per jaar. Mijn inkomen is gekrompen. Vaker heb ik in dat soort situaties verkeerd, in mijn jonge jaren al. Maar altijd was er perspectief, kon je blijven dromen. Nu lijken de dromen loze films. De dromen worden leger.  Het ergste ervaar ik het toenemend ontbreken aan perspectief. Natuurlijk heeft dat ook te maken met mijn leven in Turkije en het feit dat ik eigenlijk terug wil naar het westen. Naar weer een gewone, normale, maatschappij. En dan ervaar je weer een nieuw gevoel. Nooit heb ik leren omgaan met geld. Thuis hadden wij het goed. Er werd nooit over geld gesproken en ik kreeg er niets van bij. Op een ding na: "Koop nooit iets tweedehands, maar nieuw" en "betaal altijd alles cash". Duidelijk mag zijn dat ik vanuit een redelijk gegoed nest kom, enigszins conservatief. En wanneer mijn leven volgens alle boekjes was verlopen had ik er waarschijnlijk ook niet veel moeite mee gehad. Helaas, ik ben wie ik ben en dat is niet iemand die geheel in het gareel loopt en duidelijk mijn eigen wensen en behoeftes heb. Dat heeft gevolgen. Ik heb in armoede geleefd, maar wist me eruit te redden. Ik heb zelfs rijkdom gekend, en spendeerde al mijn geld.

Mijn leven momenteel is een zekere herhaling. Toch ook anders. Ik leef niet in armoede, maar we moeten het doen met een zeer beperkt budget. Een groot deel van dat beperkte budget gaat op aan zaken, waar we verder weinig van zien als vaste lasten, huur, belastingen, verzekeringen. Ondanks dat we dit alles zoveel mogelijk beperken slaat het een overdadig gat in de maandelijkse begroting. Maar er is iets anders. We kunnen niet omgaan met ons beperkte leven. Althans onvoldoende. Het lukt niet te realiseren dat er in feite geen geld is, en toch willen we van alles. We doen dat deels, maar vooral met kleine dingen. Het probleem is dat de optelsom van kleine dingen heel erg veel kan zijn. Wat dat betreft moeten we hand in eigen boezem steken. Toch ben ik van mening dat de vorming van mij, mijn opvoeding en het leven in het algemeen debet zijn aan mijn huidige gedrag. Ik heb nooit goed geleerd met geld om te gaan en ben autodidact. Liever kwam ik uit een arm gezin, waardoor ik zeker en vast veel bewuster in het (financiële) leven zou staan.

En dan is er opeens een onvoorziene post. Iets wat wel erg vaak voorbij komt. Dan worden de problemen beklemmend. Dan wordt het verschil met vroeger duidelijk. Destijds had ik dromen, was er perspectief... momenteel zal er tot mijn dood weinig veranderen in mijn financiële situatie. Mijn grootste probleem is niet dat ik zuinig moet doen, maar dat er par maand zoveel (verhoudingsgewijs) gewoon verdwijnt. Waar je niets mee kan, en (in directe zin) niets aan hebt. Voorheen was de last ook groot, maar bleef er voldoende over. Dat is de grote verandering. Eentje waar we maar moeilijk mee kunnen handelen. Dat maakt mij zo somber. Somber, maar vooral ook moe. Altijd weer dat gezeik, altijd weer oplossen... En natuurlijk, de mensen in de derde wereld kennen echte armoede. Toch een vergelijk wat niet correct is. Armoede moet je zien in het perspectief van de maatschappij, waar je in leeft. Dan blijkt en blijft ook in het westen de situatie bepaald niet rooskleurig. Ben nu bijna half zestig. Misschien kan ik nog wel dertig jaar mee. Onder deze omstandigheden maakt mij dat moe. Moe en somber en begrijp steeds beter de discussie inzake het "voltooide" leven. Maar, mijn leven is nog niet voltooid. Nog lang niet. En ik blijf zoeken naar en hopen op perspectief, al heeft de maatschappij mij min of meer al afgeschreven....

Hardleers 2020

Nu gaan we er vanuit dat wij een intelligente diersoort zijn, maar in feite valt dat best mee. En vooral, wat is ons soort toch verdomde hardleers.

Een nieuw jaar staat geheel open voor ons. Goed, op drie dagen na, want de jaarwisseling ligt weer achter ons en langzaam pakt een ieder weer het normale leven op. De feestdagen zijn achter de rug. Het was weer gezellig, of juist niet, maar de rest vervalt alweer snel in de vergetelheid. Een goede reden om komende jaarwisseling weer te vervallen in de herhaalde discussie, welke ook afgelopen keer weer een herhaling was van de vorige.

Velen zijn druk bezig met het milieu en vooral het klimaat. Politiek spreekt erover, de jeugd gaat de straat op en vele nuances zitten er tussen. De ruime meerderheid realiseert inmiddels dat het niet de goede kant op gaat met moedertje aarde, evenmin met ons soort. De populistische klimaatontkenners krijgen nog steeds veel ruggensteun. Niet zozeer gestoeld op de ontkenning als wel het feit dat men er zelf geen flikker aan wil doen. In feite wordt de westerse mens steeds anti-socialer. Let wel, hier wordt niet gezegd: asociaal, maar antisociaal. Men gedraagt zich uitermate sociaal, maar dan wel waar het zichzelf enigszins uitkomt. Een schitterend (triest) voorbeeld hiervan is dat wanneer je kijkt naar de gemiddelde mening van de mens over klimaat en dierenliefde is het niet te rijmen dat afgelopen jaarwisseling weer meer dan 10% meer vuurwerk is verkocht (€ 77 miljoen!). Dat de traditie vervuilend is, tot zeer veel overlast leidt en slecht is voor het welzijn van dieren, wordt breed onderschreven, maar toch wil ieder zijn eigen pijltjes de lucht in gooien. Tot een algemeen vuurwerkverbod komt het maar niet, want immers de traditie moet overeind blijven. Met de traditie van Zwarte Piet nemen we het minder nauw, daar er inmiddels steeds meer Roetveeg Pieten rondhuppelen. De traditie wordt, lijkt wel, meer aangewend om het eigen belang (bedachte algemeen belang) na te streven, dan dat hier een algehele filosofie achter zit.

Misschien moet in 2020 het algemeen afsteken toch maar in de gehele breedte verboden gaan worden. Het brengt zoveel schade en ellende. Wel lijkt het zinvol alternatieven te bieden. Je zou per woonkern een centraal vuurwerk kunnen organiseren. Per woonkern een pot neerzetten, waar men geld in kan doneren wat de omvang van de show gaat bepalen. De overheid mag dit alles verder wel organiseren natuurlijk, maar met een veel lagere inzet van hulpdiensten mag dat budgettair geen negatieve post opleveren.

De overlast beperken. Maar ook beter voor het milieu en het klimaat, waarbij men toch het feestje behoudt. Alhoewel, er is nog een groep waar mee gekampt wordt. Letterlijk. De jongeren en adolescenten. Voorbeeldje; Den Haag. Maar ook de brand in de flat, waarbij vier mensen in een flat vast kwamen te zitten, met alle ellendige gevolgen van dien. Wat heeft de jeugd weer een grote post schade aangericht. En volkomen nutteloos. Wat zegt dat over de jeugd? Wel, de neiging bestaat om vooral af te vragen wat het over de ouders zegt… Het gedrag van 14 en 15 jarige wat de spuigaten uitloopt. Daar mag je de ouders toch niet aan voorbij lopen? Tuurlijk wel. Ouders moeten werken, hebben het druk en zijn, net als de rest; antisociaal. Kinderen worden net zo en langzaam mag de jeugd meer ontsporen. Het gedrag van de adolescenten is dan ook geheel verklaarbaar. De jeugd mag wel weer eens harder aangepakt worden. Op school, op de club, maar vooral thuis. Wanneer we in 2020 hier nu eens aan gaan werken én het vuurwerkverbod gaan instellen, dan kan de volgende jaarwisseling eens wel beter verlopen. In tal van opzichten. Maar goed, velen zullen (vanuit eigenbelang) deze woorden natuurlijk onderschrijven en vervolgens diep in een prullenbak stoppen. Leuk voor een fikkie….

Lieve kinderen....

Zelf heb ik, voor zover bekend, geen kinderen verwekt. Misschien niet geheel onbewust. Vrienden met kinderen heb ik wel en in het leven kom je er veel tegen. Maar altijd wanneer ik iets van een mening uit krijg ik te horen dat ik makkelijk lullen heb, want ik heb geen kinderen.

Het voordeel van een blog is dat ik vrijlijk mijn gedachten met de buitenwereld mag delen. Vandaag over kinderen. Niet zo maar. Als vrijwilliger begeleid ik een dertien jarig meisje. Afgelopen week pleegde een (overigens ander) meisje zelfmoord, door voor de trein te springen. Te vroeg instappen noemde ik het op mijn werk vroeger. Zo'n eufemisme neemt niet weg dat het triest is.

We hebben het er over dat de kinderen tegenwoordig anders zijn. Ik betwijfel het. Ook ik heb ooit op twaalf hoog op de reling gestaan. Ik sprong niet. En ja, ik werd ook gepest, maar het was vooral mijn angst voor het leven. Nee, de kinderen zijn niet anders. De maatschappij is anders, maar vooral de ouders zijn anders!

In vroeger dagen werd, binnen het gezin, veel minder rekening gehouden met het daar aanwezige kind. Ja, het kind moest zichzelf aanpassen aan de wereld van de grote mensen. In de woonkamer was de aanwezigheid nauwelijks waarneembaar. Na het spelen moest worden opgeruimd.

Bij mijn grootouders heb ik nog staand gegeten en thuis heb ik wel eens drie dagen de resten van de nog net genuttigde postelein voor mijn neus gehad... Je diende het bord leeg te eten. Een overvloed aan cadeautjes was voor een klein groepje kinderen weg gelegd. Daar behoorde ik niet bij.

Buiten spelen, dat deed ik veel. Mijn vriendjes ook. Buiten was je vrij. Buiten kon je lekker je gang gaan. Maar thuis golden de regels en de discipline van de ouders. Voldeed ik daar niet aan trok mijn vader zijn bureaulade open. Rechts in de bovenste la... Het Spaanse rietje. Veel sloeg mijn vader niet, maar slaag kreeg ik!

Hoe anders is het tegenwoordig... In deze tijd lijkt het kind tot halve heilige verklaard. Nee, mijn tijd was niet de beste en veel kon beter, maar tegenwoordig slaan de ouders ver door naar de andere kant. Zelden kom ik ouders tegen waar ik een goede balans ben tegengekomen.

Tegenwoordig ze je twee grote stromen; over protectionisme naast een te grote vrijheidsopvoeding. Of kinderen worden dermate beschermd dat het verstikkend werkt en een negatief effect op een redelijke ontwikkeling kent. Ouders van deze kinderen bemoeien zich met het leven van het kind in extreme mate, maar daar tegenover houden de ouders ook extreem veel rekening. Bijvoorbeeld met het eten. Een paradoxale opvoeding, waarbij je het kind half gek maakt. En de andere categorie is zo blij met hun kind dat zij alles toestaan en alleen maar roepen hoe geweldig hun kleine is. In alle gevallen staat het kind echt veel te centraal in het gezin. Het kind moet zijn plaats weer vinden. Ouders moeten hun verantwoordelijkheid weer nemen. Een kind is leuk, maar ook soms vervelend. Als ouder heb je echter vooral een taak; een mens kneden, op welke manier dan ook… Nou ja, een zo goed mogelijke manier dus. Ja, en helaas hoef je er geen diploma voor te halen, noch voor te studeren.

Maar niet alles is slecht en niet alles gaat verkeerd. De mens heeft een redelijk zelfregulerend vermogen. Veruit de meesten komen uiteindelijk toch wel goed terecht. Soms gaat het wel verkeerd. Zoals dat meisje. Ze werd gepest. Dat is vervelend. Heel naar zelfs, maar hoe ga je hier mee om en op welke wijze werk je aan de weerbaarheid? Bij dit meisje is het echt verkeerd gegaan en haar stap heeft haar einde betekend. Triest, maar helaas kan je dit niet voorkomen. Het is een harde realiteit. En van alle tijden zullen kinderen zelfmoord (willen) plegen. Dat op zich is alleen maar triest, maar niet bijzonder. Evenmin dat hier een link naar het pestgedrag ligt. Kinderen worden weerloos geboren en aan ouders de taak ze weerbaar te maken. In alle opzichten, maar dat lijkt steeds meer te worden vergeten. Een kind lijkt meer een leuk speeltje, een last of een soort van statussymbool. Het wordt tijd weer iets meer met beide benen op de grond te gaan staan. Ach, misschien is de crisis toch nog ergens goed voor…