Nederland, 2119

Nederland, half januari 2119. Het is 18 graden Celcius. Midden op de dag. Het is stil. Er rijden alleen elektrische auto's. Aanrijdingen vinden niet meer plaats. De fietsen zijn elektrisch, alle fietspaden voorzien van magnetische stroken. Er gebeuren geen ongelukken meer. Honden lopen niet meer rond. Er zijn geen honden meer in de steden, behalve zachtgekookte robothonden. Evenals katten. Ze hoeven niet meer uitgelaten te worden. Dat mag ook niet meer. Mensen roken en drinken niet meer. Verboden. Alle muziekinstallaties zijn voorzien van automatische volumeregelaars. Nee, alles is er aan gedaan om overlast te voorkomen. De maatschappij is stil en geordend. Alle mogelijkheden buiten de gebaande paden te treden zijn ingeperkt. Met digitale middelen. Tevens hangt het land vol digitale camera's.

Er zijn minder mensen in Nederland. Geen 17 miljoen, maar 10 miljoen... En iedereen is gezond. De oudste Nederlander is 137 jaar oud. We eten geen vlees meer. Er zijn alleen nog kunstmatige voedingswaren. Gepropt in leuke vormen, met smaakjes, maar in feite eten we pillen. Vandaag is het een warme dag, maar onder de 10 graden wordt het niet meer in januari. Zomers haalt de thermometer met gemaakt de 35 graden.

Nederland is kleiner geworden. De zeespiegel is gestegen, sneller dan de verwachting, waardoor niet tijdig het land behouden kon worden. Maar veel huizen zijn drijvende huizen. Ja, er zijn zelfs drijvende flats. Gelukkig is landbouwgrond in principe overbodig geworden. Vliegen doen we ook niet meer. Ultrasnelle treinverbindingen verplaatsen de mens.



Het leven is saai, zonder uitdagingen. De mensen schikken zich, maar hebben geen enkele keuze. Dit leven is aan de mens zelf te danken. Aan hen en de vorige generaties. In 2030 zouden alle nieuwe auto's elektrisch moeten zijn. De CO2 uitstoot zwaar gereduceerd. Destijds was men het er mee eens. Er waren zelfs klimaatakkoorden. Toch vond men de economie zwaarder wegen. De invloed van de rijken was groter dan het belang de aarde te redden. In 2019 waren er nog 9 miljard mensen op aarde. In 2119 zijn het er nog maar 4 miljard en het aantal neemt zienderogen af. In Nederland wonen alleen nog mensen met vermogen. Nieuwe rijken. Armoede betekent vrijwel direct het einde. De mens is zichzelf langzaam aan het uitroeien. Een oorlog is hiervoor niet meer nodig. Het gaat vanzelf.



Er is officieel geen vervuiling meer, maar de vervuiling van de vorige generaties is nog steeds niet opgeruimd. De opwarming was onvoldoende tegen gegaan. Toch is dat niet het belangrijkste. Neen, het is de controle. De mens was in 2019 meer bezig met de onderlinge controle en het leiden van de mens in banen. In Nederland leefden we dicht op elkaar, zodat de overheden meer en meer maatregelen nam de overlast te beperken en de mens in regels te gieten. Nog geen vijftig jaar geleden was de Nederlander murw gemaakt door alle regels. Pas daarna begon in snel tempo het echte werk het klimaat te redden. Dat was te laat natuurlijk. Dat zien we nu in 2119... Alle tolerantie lijkt te zijn verdwenen. Expressie is daarmee dood gemaakt.



Met weemoed bezoekt men massaal musea. De nostalgie van het leven ligt daar verscholen. Oude kunst en geschiedenis. Honderd jaar geleden had de mens nog iets barbaars, alhoewel er nog een laatste stuiptrekking was van creativiteit, kunst en zelfs vormen van recalcitrant gedrag. Nu is het meest spectaculaire een museum bezoeken. Of oude films bekijken. Omdat er anno 2119 weinig meer is te beleven, in feite men niets meer kan doen, hunkert men naar de tijd, dat de mensen eigenlijk verkeerde wegen ingeslagen waren. Niet de juiste keuzes maakten en hun eigen belang nog voorop stond. En vandaag, januari 2119, mag niemand naar buiten. De lucht is vandaag te gevaarlijk. Dus gaat de beeldwand aan en blikt men terug. Het vooruitzicht is toch alleen maar leeg....

Kritiek

Met enige regelmaat word ik aangesproken op het keveren van mijn kritiek op Nederland, de Nederlandse overheid en diverse instanties. Soms word ik als "zuur" of "cynisch" bestempelt. Dat zet toch tot nadenken.
Ja, ze hebben wel degelijk gelijk. Ik poog wel minder mijn kritieken te uiten, maar recent had ik op Facebook toch weer wat opmerkingen over de Belastingdienst. Is mijn kritiek zo onterecht? Velen zijn van mening van wel en vinden dat de maatschappij, in Nederland, op zich goed geregeld is. Bij mijn overwegingen merkte ik dat ik pas vanaf 2013 met mijn negatieve uitlatingen begon. In eerste instantie rond onze politieke ervaringen. Ja, dat was schokkend voor mij, ik moest het uiten. Het moest kwijt. En daarna is alles in toch een zekere stroomversnelling geraakt.

Tot 2013 was mijn leven eigenlijk wel op orde. Ondanks dat ik werkloos raakte, tijdens de crisis, bleef ik optimistisch. Als zelfstandige ging ik aan de bak. Het was niet eenvoudig, maar het bracht voldoende voldoening. In eerste instantie, want in 2014 volgde het een en ander elkaar snel op. Daardoor kwamen wij in een situatie, die wij niet kenden. Een situatie waar ik tot dan toe alleen over las, op televisie zag, of van derden hoorde. Het was niet "mijn" wereld. Maar in 2014 werd het wel mijn wereld. Doordat er iets mis ging ontwikkelde zich een keten van misstanden en ongelijkheid. Van onrecht zelfs, in mijn beleving. Plots werden we persoonlijk geconfronteerd met (slecht) politiek beleid, slecht functionerende ambtenaren, leegzuigende banken, en noem maar op. Als zelfstandige werd het onmogelijk gemaakt, in ons huis konden we niet meer leven. Het besluit een deel van het jaar in Turkije te gaan wonen was een besluit om enigszins een menswaardig leven te kunnen leiden. In Nederland zouden we niet alleen verder afzakken, maar ook dakloos zijn. En dat terwijl je een eigen huis had.
Die opeenstapeling maakte dat ik mijn frustraties en kritiek moest uiten. Kortom, plots stond ik aan de andere kant. En wellicht daardoor zie je dingen anders. Misschien ga je er meer op letten. Inderdaad, voordien was ik altijd wel kritisch, maar niet in de vorm, welke ik vanaf 2013 uitte, ondermeer in diverse blogs.
En ja, sindsdien lijkt het niet op te houden. Iedere keer weer zo'n tegenvaller. Recent dat rare gedoe met de Belastingdienst. Voor 2013 bestond het niet, dat je als huurder geld krijgt van de overheid ter compensatie. En nu dringen ze het je op. En ondanks aangegeven te hebben, dat we het niet wilden, bleven ze door gaan te betalen... Tot opeens een terugvordering op de mat lag. Sorry, maar mag ik dan zo reageren? En nogmaals, in het verleden speelde dit soort zaken nooit. Ik betaalde keurig de hypotheek, alle maandlasten werden op tijd voldaan en niets was een probleem. We konden op vakantie, leuke dingen doen, maar natuurlijk moesten we ook opletten. Dat ging altijd prima.

Nu kunnen we niet op vakantie. In Turkije kunnen we redelijk leven. Geen gekke dingen doen, maar het is prima te doen. In Nederland leven we wel heel sober en kunnen we ons erg weinig veroorloven.   De tijd dat we in Nederland zijn moeten we de dubbeltjes wel omdraaien. Maar dat laat je niet zien. Er blijft altijd een zweem van schaamte over de relatieve armoede hangen.

Nee, ik sta nog steeds achter al mijn kritieken. Misschien had het soms wat genuanceerder gekund, of minder fel. Maar ik begrijp ook de kritiek. Zolang alles op orde is, is het verdomd lastig ons verhaal te begrijpen en helemaal om onze machteloosheid te voelen.  In ieder geval ga ik proberen (en dat gaat vast lukken) minder negatief te zijn. Alhoewel soms een discussie uitlokken ook wel leuk is.

Metafoor

Drie muren, een wand van glas. Gordijnen vierentwintig uur gesloten. Niet zien en niet gezien worden. Als een schim schietend over de gang. Alleen, indien nodig, de vierde muur te openen, en mijn doos te verlaten.



De schizofrenie van twee levens. In tal van opzichten. Buiten is het koud, dus ik blijf binnen. Buiten is het koud, heerlijk om naar buiten te gaan. Opgesloten tegenover alles open. Binnen versus buiten.

In Nederland doe ik mijn dingen. Verder sluit ik mij graag op. De televisie staat vrijwel de hele dag aan. Ik kijk nauwelijks, maar wil vooral het geluid buiten houden. De overvliegende helicopters, bouwgeluiden en scheepstoeters. Moeizaam beweeg ik mij, vooral wanneer er geen dringende noodzaak is. Spekkies, drop, chips, alles glijdt (bijna onbewust) door mijn keel. Poepen is een gore bezigheid; mijn kont eindeloos afvegen met papier en dat wat er uit komt is dun.

In Turkije doe ik ook mijn dingen. Als eerste stap ik in de ochtend de deuren open om de buitenlucht op te snuiven. Geen mechanisch geluid, maar het gebalk van een ezel, gekraai van hanen en geblaf van de honden. Fluitende vogels en spelende eekhoorns met hun plezierige hoge geluidjes. Met frisse tred beweeg ik mij. Rondje tuin, gewoon wat lopen. Geen behoefte te zitten, hooguit om mijn ochtendmuziek tot mij te nemen. Verder ben ik niet bezig met snoepen, snaaien en ik moet mij bewust zijn iets tot mij te nemen. Poepen is een schoon plezier. Een waterstraal maakt papier vrijwel overbodig en mijn drollen zijn sterk en gezond.



Ik leef in twee werelden en het heeft er alle schijn van dat mijn lichaam zich ook gedraagt naar die beide werelden. Zelfs mijn hernia klachten zijn anders in Turkije, dan wanneer ik mij in Nederland bevind. Eerlijk is eerlijk, wanneer ik mijn lichaam buiten beschouwing houd voel ik mij in Turkije veel beter. Fysiek lijkt dit ook het geval. Ik merk het zelfs in mijn creativiteit. Maar, wat zeggen deze bevindingen? Geen idee. Ik tracht er naar te gissen, maar kom er niet uit. Wel valt mij op hoe divers mijn "zijn" in die twee werelden is. Ik praat het mijzelf niet aan.

Is het dat ik mijn partner mis, wanneer ik in Nederland ben? Nee, want wanneer ik alleen ben in Turkije mis ik haar ook. Wel mis ik in Nederland mijn honden. Aan de andere kant moet ik er niet aan denken hier honden te hebben. Dan zou ik drie keer per dag met hen, aan de lijn, een wandeling moeten maken. Nu kunnen ze doen en laten wat ze willen. Ze zijn binnen, of buiten, wat ze willen. Is dat het misschien? Zijn het hondse instincten, waar ik mee kamp? In Nederland lig in aan de lijn, maar in Turkije loop ik vrij rond. Het lijkt een metafoor... Het is een metafoor, welke de waarheid op prachtige wijze weergeeft....

Dictatuur van de democratie: 5 mei vieren wij "vrijheid"

We vieren het weer; onze "vrijheid". Ja, tussen aanhalingstekens, daar ik van mening ben dat wij, Nederlanders, ons een vrijheid vieren, zonder bewust te zijn wat deze vrijheid écht betekent. Sterker, naar mijn mening vieren wij een vrijheid, terwijl wij onze vrijheid voor een groot deel hebben weg gegeven. De vrijheid wordt sterk in verband gebracht met de Tweede Wereld oorlog. Maar vrijheid is meer. We weten de waarden van vrijheid goed te benoemen, echter realiseren ons te weinig wat het in het dagelijkse leven ons beïnvloed.



Vrijheid... We hebben vrijheid van meningsuiting. Alleen wanneer jou uiting bepaalde mensen niet bevalt, ben je eigenlijk niet zo vrij. Dat is wel wat je in Nederland steeds meer ziet. Dan is er nog het spanningsveld van de vrijheid, waarbij je anderen schaadt. Dat kan door uitspraken, maar vrijheid leidt ook snel tot belediging. Voor vrijheid moet je ook die grenzen kennen. We zijn daar onvoldoende mee bekend.

Vrijheid van doen en denken. Wel, wat ik denk is altijd vrijheid! Niemand kan immers in mijn hoofd kijken. Vrijheid van denken zegt dus helemaal niets! De vrijheid van doen...., we realiseren ons niet hoe beperkt wij hierin zijn. Iets wat ook helemaal geen aandacht krijgt in de media en de discussie hier over.

Kijkend naar Nederland voel ik mij nog minder vrij, dan een jaar geleden. Natuurlijk de ridicule ervaring met de gemeente Haarlem, vorig jaar. Ik heb mij toen, door alle overheidsbemoeienis absoluut volledig "onvrij" gevoeld. En iedere keer wanneer ik in Nederland ben voel ik de vele beperkingen. Beperkingen die mijn vrijheid beperken. De vele regels, de staccato wijze waarop met regels om gegaan wordt... Maar ook de onderlinge controle tussen burgers. Hollandse zeikerigheid. Ja, ook dat beperkt de vrijheid. Toen ik de oude koelkast even op de gang had staan (ik woon in een soort van bejaardenflat) werd er binnen 12 uur aangebeld en op een vervelende wijze gevraagd of dat ding daar bleef staan. Prima, om ook op elkaar te letten, maar in Nederland let men zo op elkaar, dat wij ons en elkaar beperken in vrijheid.

Door onze vrijheid zo sterk in verband met de oorlog gebracht wordt staan we onvoldoende stil bij de echte vrijheid, waarmee wij nu leven.

Wij zijn een welvarend land. Over het algemeen mag de Nederlander niet klagen. Maar, welvaart zegt niets over vrijheid! Nee, vrijheid is meer, vrijheid is nu!



Wanneer ik een groter gevoel van vrijheid heb in een land waar veel beperkingen zijn, dan in Nederland, mag je jezelf vragen stellen. De beperkingen van dat land zijn voornamelijk gericht (voor ons) op de vrijheid van meningsuiting. Je mag en kan daar niet alles hardop zeggen en vooral niet schrijven. Hoe het zich verder in dat land ontwikkelt is niet in te schatten. Ik spreek over de afgelopen drie jaar. Overigens kan je daar met voldoende mensen en in voldoende veiligheid nog best goed je mening uiten. Maar goed, je moet uitkijken. Maar verder geeft het leven daar mij veel meer vrijheid (en een vrijheidsgevoel), dan ik in ons "vrije" Nederland voel.

Ik denk dat mensen in Nederland zelf zich dit niet realiseren. Je gaat hooguit op vakantie naar het buitenland. Eigenlijk zou iedere Nederlander minstens een jaar in een land buiten Europa moeten leven. Even afstand nemen en kijken naar je eigen situatie.



Dat er nu een discussie is over een avondklok voor asielzoekers druist in tegen vrijheid en democratie. Sterker, het is pure discriminatie! Je gaat toch niet iedere groep waaruit iemand zich crimineel gedraagt, een avondklok aan z'n broek hangen? Even los van de soort misdaad. Wanneer je onze vrijheid viert voer je een discussie die hier volledig tegen in druist. We kennen onze eigen vrijheid niet meer. En ja, ieder jaar zal ik, rond deze tijd, mijn mening in deze uiten. Dat is immers vrijheid..., eerder heb ik gemerkt dat deze mening, die ik verkondig ook betekent dat men mij aanvalt op deze mening. In feite word ik ook hier beperkt in het in twijfel stellen van de feitelijkheid van onze vrijheid. Nee, ik voel mij weer minder vrij in Nederland, dan een jaar geleden. We gaan dus echt de "goede" kant op...

Mijn boodschap is simpel; vier niet alleen je vrijheid, maar wees vooral kritisch op (het behoud van) je vrijheid!

Wereldburger

Ooit ben ik geboren in een Randstedelijk dorp, Santpoort Noord. Opgegroeid en vertrokken, maar een lange tijd van mijn leven in de buurt gewoond. In zekere zinnen ik een honkvast type..., aan de andere kant totaal niet.
Lange tijd heb ik een relatie gehad met iemand van Urk. Ik kwam dus veel op Urk. Een Nederlands dorp, maar ook altijd een soort "buitenland". Overigens, voor de Urkers was ik een "vreemde".
Ondanks dat ik qua wonen erg honkvast was reisde ik al vroeg in mijn leven. Eerst op vakantie, met de auto, klem tussen mijn oudere broers. Later alleen. Liften, op de brommer, met de auto en dan zelfs vliegen.
Eerst trok ik door Europa. In West Europa heb ik alle landen wel gehad, behalve een drietal Scandinavische landen. De continenten Afrika, Azië, Noord en Zuid Amerika inmiddels ook, evenals Midden Amerika en het Caribisch gebied, waaronder Curacao en Cuba. Het waren vakanties, reizen en bezoeken. En op veel van die plaatsen kreeg ik de gedachte daar wel te kunnen wonen.
Inmiddels zit ik bijna drie jaar in Turkije (waarvan vier maanden ongeveer in Nederland) en ja, ik kan hier wonen.

Door mijn reizen, vele bezoeken aan Curacao en langdurig verblijf in Turkije realiseer ik mij plots iets, wat eigenlijk nooit zo tot mij doordrong. Of dit komt door de politieke klimaten in de diverse landen, de globalisering, of gewoon het feit dat ik ouder word. Op zich boeit dat mij niet. Dat wat ik mij realiseer boeit mij des te meer.
Ik ben Nederlander. Ik spreek de Nederlandse taal. Ik spreek meer talen. Nee, Turks lukt mij overigens niet. Maar ben ik Nederlander? Wat doet Nederland mij eigenlijk? Nederland is niets meer, dan een gegeven, het feit dat ik die nationaliteit heb en de cultuur ken. Maar welke cultuur? Nederland is niet overal hetzelfde. Zoals ik aangaf is, bijvoorbeeld, Urk een hele andere gemeenschap. In Zuid Limburg heb ik al het gevoel in een totaal vreemd gebied te zijn en in Groningen..., ja sorry, maar daar heb ik geen gevoel bij. Dat is gewoon een niet nader te noemen regio, ergens op de wereld. Ja, want wat is nationaliteit eigenlijk? En een nationale identiteit, dat is puur een verzinsel. Vele burgeroorlogen hebben dat in feite al bewezen. Nee, ik ben er achter dat de wereld weliswaar opgedeeld is in landen en continenten, maar dat de wereld in feite de wereld is. Ja, ik ben een wereldburger. In iedere streek, regio, of gebied is het anders. Nationale grenzen spelen daarbij feitelijk helemaal geen rol. Overal is het hetzelfde, maar nergens gelijk. Groot, noch klein. Zelfs verschillen tussen arm en rijk zijn niet primair gebonden aan landen, maar wel aan regio's. Bloemendaal is een "rijk" dorp, maar in Hillegom woont armlastig boerenvolk. Wel, ook in Bloemendaal is armoede en wonen er rijken in Hillegom. Maar kijk eens naar andere landen. In feite is het overal hetzelfde! Armen wijken, rijke steden, ontwikkelde gebieden versus achter gebleven regio's. Zelfs mensen, die zich tot een bepaald volk voelen behoren zijn verschillend. Mensen, die dezelfde Religie aanhangen kunnen tegenpolen zijn.
De Nederlander bestaat eigenlijk helemaal niet. Net zo min, de Turk, de Belg, de Indonesiër, of de Australiër, om maar een paar zijstraten te noemen. Als mens, als individu zijn we wereldburger!
Puur door een stelletje idioten zijn er landen en naties ontstaan. Idioten, eerst landheren, landeigenaren, later koningen, keizers en weer later regeringen. En soms liepen die periodes ook nog eens door elkaar.
Ik roep al langer dat ieder mens gelijkwaardig is aan elkaar, maar niemand is gelijk. We zijn allemaal wereldburgers en dat sterkt onze gelijkwaardigheid. De ongelijkwaardigheid, de discriminatie is een politiek verzinsel. Bestuurders die de mensen keer op keer hebben verteld dat "wij" beter zijn, meer zijn zelfs, en "zij" niet deugen, dieven, parasieten en gevaarlijk zijn. De bestuurders hebben ons leren generaliseren. Ze hebben ons maar wat op de mouw gespeld. In ieder land zijn mensen aardig, maar ook zijn er hufters. Machtswellustelingen heb je overal. Echt overal.

Doordat al eeuwen de onderlinge verschillen en schisma's benadrukt worden lijkt het inderdaad dat grote groepen dezelfde kenmerken hebben. Zo zijn hier veel van die patserige, dikke, passieve Engelsen, vol tattoos. Klopt, maar hoe veel andere Engelsen zijn er ook? Door onze vooringenomenheid denken we te kunnen generaliseren. We zijn er zelfs van overtuigd soms. Toch is dat natuurlijk absolute bullshit, wat wij ons zelf hebben laten aanpraten, of we ons zelf aanpraten.
Destijds in Joegoslavië... Buren die lange tijd uitstekend met elkaar om gingen tot opeens de een een Serviër was en de ander een Bosniër. En, ze sloegen elkaar de hersens in. Zie de Fries, die zijn Brabantse buur neer schiet, omdat ie na vele haren vriendschap ontdekt dat het een Brabander is..., of dat die bestuurders je er opeens op wijzen dat het een Brabander is.
Klein en groot, een strijd die je overal ziet. Niet aan landsgrenzen gebonden is, in feite niet eens aan de mensen zelf.

Het is een heerlijk gevoel te ontdekken, te beleven dat ik gewoon een wereldburger ben. Dat alle mensen gelijkwaardig zijn en ondanks alle verschillen in feite alleen de taal een probleem kan zijn. En ook dat probleem wordt minder, want meer mensen spreken Engels en ook steeds beter. En zo leren we weer met elkaar communiceren, omgaan en wellicht soms begrip tonen. Immers ondanks ieders gelijkwaardigheid is niemand gelijk. Ik kan ook heel goed de schurft aan iemand hebben en verafschuwen. Men kan mij ook verafschuwen en niet mogen. Prima, houden zo; accepteren. Omdat we gelijkwaardig zijn dien je dat van elkaar te accepteren en te respecteren. Onzin om iemand die mij niet mag op z'n bek te slaan. Dan laat je die persoon gewoon links liggen en mocht je er wel mee om moeten gaan houd je het gewoon zakelijk en afstandelijk.

In principe heb ik met mijn gevoel, dat ik wereldburger ben, dat iedereen wereldburger is theoretisch bij deze alle geweld de wereld uit geholpen. Oorlogen, moorden, misdaad en terreur..., het hoeft niet meer. We zijn wereldburgers en dienen ons als zodanig te gedragen. Hoe simpel kan het zijn...
Jammer, dat veel mensen het niet simpel willen. Dat sommigen zullen denken: die klootzak van een Merhottein moeten we een lesje leren, hij verkondigt zulk een onzin... op het schavot met hem!
Laat mij mijn onzin verkondigen, dan mag jij jou onzin verkondigen, maar als we op die basis elkaar al te lijf gaan, nou blaas dan die hele aardkloot maar in een keer op. Ga daar maar eens lekker een plan voor smeden, dan geniet ik voorlopig volop van mijn gevoel wereldburger te zijn...

Meer dubbel

Dubbel.., lichtelijk schizofreen misschien. Blij met een eigen woning in Nederland. Zonder veel moeite zullen we daar vier maanden per jaar verblijven. Met nog minder moeite verblijven wij de rest van het jaar in Turkije. Het is vreemd, we hebben nu twee (huur) huizen. Goed er zijn diverse mensen die, naast hun woning, een vakantiewoning hebben. Maar goed, daar verblijf je nooit langer dan in je eigen huis. Bij ons is dat net omgekeerd en in dat perspectief hebben we dan ook twee huizen, waar wij wonen ( of voor de gemeente Haarlem: verblijven). En waarbij wij natuurlijk aan alle regeltjes voldoen.
Maar dat betekent ook dat je in twee huizen "thuis" bent, écht thuis. In Nederland al (nou ja, een aantal van) onze meubels en spullen. In Turkije onze spullen, van wat wij hier voornamelijk opgebouwd hebben. Op zich is dat best een apart gevoel, maar aan de andere kant is dat niet wat ik bedoel. Dat dubbele zit toch ergens anders in. Dat zit in de manier van leven en het leven op de diverse plaatsen.
In Nederland zit je nu vooral binnen. In Turkije leef je, ook nu, grotendeels buiten. In Nederland leef je tussen de buren, een schamele betonnen muur scheidt ons. In Turkije is ruimte en leven buren op veel grotere afstand. In Nederland bezitten we eigenlijk geen tuin, maar in Turkije kunnen de honden behoorlijk rond struinen.
In Nederland wordt je geconfronteerd met regels. Alles en iedereen let op elkaar. In Turkije zal het een ieder worst zijn, wat de ander doen.
De parkeerbon, afgelopen week. Frustrerend, je bent aan het laden en lossen (wat mag), maar je krijgt een bon, omdat de handhaving van mening is dat je niet laadt. Op dat moment kan je er niets mee. Los van het feit dat deze bon onterecht was, valt mij op dat die handhavers je min of meer schofferen, niet luisteren en voet bij stuk houden, of ze goed zitten of niet. In Turkije kreeg ik een parkeerbon. Overigens terecht. Ik betaalde en ontving twee maal korting. Ik werd keurig behandeld en men toonde begrip. Kortom, zo'n verschil van mentaliteit in die twee landen... Haast onoverkomelijk...
Iets anders. In Nederland hoor ik weer kerkklokken. In Turkije hoor je een fiks aantal keer per dag iemand van de minaret schallen. In ons dorp..., meer dan vijf keer per dag. Maar dat terzijde...

In Nederland is alles gekaderd. Alles in tegels gevat. Maar vooral valt mij op dat er zo hardvochtig aan al die regels gehouden wordt. In Turkije zijn ook veel regels. Toch lijken de regels hier meer een instrument, een leidraad. Niemand houdt zich aan de meeste regels, en niemand klaagt er over. Niet klagen, versus de klaagcultuur in Nederland.
In Nederland is alles keurig geplaveid, ordelijk en netjes. Veel steen, gebaande wegen. In Turkije is alles losser. Minder keurig geplaveid, soms zelfs rommelig, heel veel groen. Twee totaal verschillende werelden, twee geheel verschillende definities (en gevoel) van thuis. In Nederland..., ik wil dan eigenlijk niet weg. In Turkije wil ik ook niet weg. Ben ik eenmaal op pad... Kijk ik uit naar.

Toch heb ik in Turkije het meest het gevoel van thuis komen. Misschien komt dat ook wel door het gevoel van vrijheid. Goed, in Turkije mag je misschien niet alles zeggen, maar in Nederland kán je tegenwoordig niet meer alles zeggen. In Nederland zijn zo veel regels en zit de overheid zo op je huid dat bij mij het gevoel van vrijheid behoorlijk verdwijnt. In Turkije voel ik mij wel vrij met wat ik kan en mag.

Kortom, heel dubbel allemaal. Hele tegenstrijdige gevoelens. Ik zeg niet dat het een beter is dan het andere. Het is anders en bij mij spreekt het leven in de Turkse cultuur en het land mij meer aan. In Nederland heb ik mijn vrienden, mijn netwerken. Familie..., ik zou niet zonder Nederland willen. Misschien niet kunnen. Maar Turkije wil ik niet missen. Turkije inspireert, geeft mij kracht en leven. Nederland kapt mij af, maakt me suf en duf. In Nederland ben ik veel minder creatief, dan in Turkije. Grote verschillen. Verschillen, die mij soms behoorlijk op breken. Soms zelfs een beetje triest maken. Bovendien ben ik Nederlander en ondanks dat het nationalisme mij weinig doet kan ik niet ontkennen deze band met Nederland te hebben. Het land, waar mijn roots liggen.

Nederland betekent voor mij ook een verlies. We hebben daar veel verloren. Nederland betekent voor mij ook; Spanning. Spanning door alle confrontaties met de overheid. In Turkije ben ik voornamelijk ontspannen. Haast en druk in Nederland. Ontspanning en tijd in Turkije... In Turkije tel ik mee, in Nederland voel ik mij regelmatig een looser. Misschien ben ik dat ook. Ondanks mijn leeftijd bouw ik hard aan een nieuwe toekomst. Het gaat steeds beter lukken, maar het lijkt nog een lange weg. Ik zou wel dat het wat makkelijker en sneller zou gaan. Ach, het toont allemaal dat het leven soms heel ingewikkeld is. Los van al dat dubbele en het leven in de twee culturen. Toch merk ik dat al die gevoelens mee spelen en mij slingeren van de ene zijde naar de andere...
Natuurlijk kan ik het als onbegrip, of een klaagzang, brengen. Neen, dat is niet mijn intentie. Het is een twijfel, een positief gevecht wellicht. Ik wil delen in mijn gevoel en zal tonen hiermee te kunnen dealen. Dealen om sterk te worden, te leven. Natuurlijk, mijn leven verloopt niet volgens de boekjes, ook onze keuzes vallen daar eigenlijk buiten. Dat brengt ons natuurlijk ook veel problemen en onbegrip. Vooral bij enkele Nederlandse overheden. Dat is misschien wel de boodschap. Leven in twee werelden op een wijze waar de overheid niet mee om kan gaan en zeker daar vanuit eigen beleidslijn enigszins bekrimpen denkt. Wij doen het anders en dat past onvoldoende in het politieke en bestuurlijke plaatje. In Turkije passen we er keurig binnen.

Zeker nu, hoe gaat het verder. Hoe ontwikkelen zich deze gevoelens. Wat zal de toekomst brengen... Zal dat dubbele gevoel wegkwijnen en worden vervangen door een zekere bekrompenheid... Of zal ik straks steeds meer verdeeld worden in mijn hoofd. In de toekomst kan ik niet kijken. Ik leef zo door mijn verleden, en de keuzes die wij op basis daarvan gemaakt hebben. Ja, het leven kan/kon vast eenvoudiger. Dat is alleen wel een beetje saai. Ik ben al saai genoeg, dus op die vlakken wil ik blijven leven! Het komt vast wel weer goed, zolang ik maar het gevoel heb dat ik geniet van het leven. Dat lukt wel hoor..... En ach, die verscheurende dubbelstrijd zal ook klaagzang wel wat doven. Het is, met deze intentie, een nieuw gevoel voor mij. En hoe ik daar in de toekomst mee om zal gaan... We zien het wel. Momenteel voelt het als iets heel vreemds. Ik heb er voor gekozen en leef er ook maar mee. In feite geen probleem, meer een opvallende constatering. 't Is ook allemaal geen kattenpis...

In den vreemde; kou (58)

De laatste keer was in Haarlem Zuid, waar ik in een tussenwoning woonde. De leidingen liepen langs de (niet geïsoleerde) buitenmuur. En ja hoor, bij een matige vorst geen water in de badkamer. Gelukkig kon ik het een en ander snel en effectief isoleren. Ook destijds dat ik nog in de Leidsestraat woonde heb ik een enkele keer bevroren waterleidingen gekend. Daarvoor heb ik dat voor handen gehad, toen ik nog klein was en bij mijn ouders woonde. De tijd dat de bloemen op de ramen stonden, bij flinke vorst. Al snel was dat voorbij, omdat wij al vroeg centrale verwarming hadden. Nog ruim voor mijn tiende.

En dan nu weer. Niet in Nederland, maar hier in Turkije. Sterker, het is op dit moment flink kouder dan in Nederland. Desondanks kan je, met een jas aan, overdag goed van de zon genieten. Vanmorgen moest onze hond, Noah, verzorgd worden. Helaas, er was geen water. Dus ik naar de pomp, maar kreeg de handel niet om. Dan zag ik het pannetje met ijs. Bevroren. Het water was bevroren en de zon scheen nog niet op de leiding. Wanneer je een leiding bovengronds ziet, denk je niet snel aan vorst. Dat het hier iets kouder is, in de winter, dan in Göcek was ons bekend. Vorig jaar hebben we twee keer hele lichte nachtvorst gehad. Afgelopen nacht was het hier -4. Voor vannacht wordt zelfs -8 verwacht. Daarna gaat de temperatuur weer omhoog. Wellicht hebben we dan onze echte koude voor deze winter dan gehad. Toch kan het nog een of twee keer een korte periode voor komen.

Met noppenfolie heb ik de leidingen nu ingepakt. Vannacht laat ik het water heel licht stromen. Dan moet het weer goed komen. Grappig, dat het in Nederland nu warmer is. In Istanbul ligt sinds enkele dagen zelfs een pak sneeuw, wat voor deze stad overigens niet ongewoon is. Hier aan de Zuidkust vriest het dus ook, alhoewel het dus wel sporadisch én kort is. Dit neemt niet weg, dat ik ook diverse planten ingepakt heb met noppenfolie. Planten, die ik in Nederland binnen liet overwinteren. Dat moet goed gaan, alhoewel het voorjaar wel zal tonen wat wel en niet goed gaat.



Behalve de vorst en bevroren leidingen merk je de koude hier ook op andere manieren. De zon gaat tegen half vier achter de berg en in snel tempo voel je het afkoelen. Vanmiddag kwam ik uit Göcek en thuis was de zon al weg, het verschil is dan uitermate duidelijk. Vooral ook, omdat ik "beneden" de hele tijd in de zon verbleef. Zo rond vier uur gaat meestal de open haard aan. Vandaag hebben we een haard de gehele dag aan gehad. Het is koud en we moeten hard werken om het behaaglijk te krijgen. Het lukt. Zeker van belang is dat huis ons uitermate bevalt. Het vorige huis was een kil huis en hadden wij het zelden gerieflijk. Hier is het koeler, het huis is ook koud, maar we hebben het behaaglijk. Een belangrijk verschil, maar dat neemt niet weg, dat wij ook hier leven met de elementen. De vanzelfsprekendheid, zoals wij die uit Nederland kennen, gaat hier niet op. De regelmatige stroomuitvallen bijvoorbeeld. Onze elektrische verwarming valt dan uit. Dat heeft een direct effect op de temperatuur. Ook daar moet je dus goed op inspelen. En dat lukt gelukkig. Ook vind ik het eigenlijk wel leuk. Toch is het soms ook zwaar. Van de 2 ton hout, die 26 november is afgeleverd is al meer dan de helft op. Wat wil je met twee haarden, die de basisverwarming vormen? Maar dat is op zich het op zich het punt niet. Nee, al dat hout moet versjouwd worden. Niet een keer, maar in ieder geval drie keer. Iedere dag nu zware emmers, van de kelder naar de keuken, of de salon. Soms voel ik mij te moe, alhoewel ik het soms ook heerlijk vind fysiek even actief te zijn.

Het meest bijzondere is dat wij het hier nu kouder hebben, dan in Nederland. Twee, drie, dagen per jaar; okay. Meer moet het niet worden. Dat zal ook wel niet. De winters in Nederland zijn hoe dan ook veel killer. Killer en langer. Het grootste verschil is echter het aantal zonuren. Gaat in Nederland de zon nog heel vroeg onder en komt ie laat op, hier is de zon minstens drie uur langer boven de kin. Dat alleen al voelt goed. Daarbij  schijnt de zon ook nu veel vaker dan in Nederland. Zo hebben wij al maanden geen dag gehad, dat er helemaal geen zin te zien was. Ondanks de milde winter kent Nederland nu al weer heel wat sombere dagen.

Ja, de kou managen wij wel, maar toch mag het snel weer wat meer Mediterraan worden.

In den vreemde: vergezichten(56)

Telkens wanneer wij naar Fethiye rijden, naar Dalaman of gewoon afzakken naar Göcek zeggen we het tegen elkaar; wat leven wij hier toch mooi. En wanneer ik alleen afdaal mummel ik het in mijzelf. Natuurlijk is het hier geheel anders dan Nederland. De vegetatie. Zelfs in de winter overheerst het groen. Daartussen geweldige herfsttinten. Alleen de populieren staan bladerloos recht op en tornen overal bovenuit. Maar door de zon hebben de takken een schitterend effect tegen de stralend blauwe luchten. Straks maken de meeste herfstkleuren weer plaats voor fris groen, zonder dat de takken volledig kaal worden. Het is niet alleen de vegetatie die telkens zinnenprikkelend over komt. Onderweg gaan wij voorbij aan kleine kloven, rotspartijen en afgravingen (dan wel grondverzakkingen). Juist nu de zon relatief laag staat zijn de lichteffecten geweldig en groots. En ieder uur ziet alles er geheel anders uit. Het hele landschap verandert met de stand van de zon. Dat is goed te zien aan de kust. Het licht op het water en de zon op de bergen en baai bij Fethiye. Lage nevel, berg, mist. Soms alleen wolken rond de top, of er vlak onder. Vaag, als een Japanse prent, of strak als getekend met een heldere inktpen. Nee, werkelijk geen dag is het zelfde. Voor Yaniklar, op de pas, is een uitzichtpunt. Wat kleine eilandjes en de landtong van Fethiye. Telkens weer de aanblik als uit een sprookje. Dagelijks vertoont dit uitzicht andere kleuren. In de winter, zomer en voorjaar. En in de herfst natuurlijk. In feite heb ik dit punt nog nooit twee keer er het zelfde uit gezien.



Maar, het meest bijzondere zijn toch wel de vergezichten. De topper is wanneer je uit de tunnel bij Gocek komt. OP een bepaald moment, tijdens de afdaling naar het dorp zie je achter de heuvels een grote berg, met sneeuw op de toppen. De berg lijkt zich er vlak achter te bevinden, maar ligt ruim 90 kilometer achter Fethiye, dus ruim 130 kilometer vanaf dit punt, maar op de een of andere manier lijkt ie dichtbij. Voorbij Yaniklar kan je dezelfde berg ook goed zien, en dan lijkt ie juist heel ver weg te zijn. En dat is natuurlijk geweldig. Vanaf de tunnel kan je dus een berg op een afstand van Haarlem naar zeker Rotterdam, uitstekend zien. Ga eens na, je staat op de V&D van Haarlem en je kijkt in de verte, daar zie je dan Rotterdam! Nee, wij zijn al blij, wanneer je Amsterdam een beetje kan zien. Dat heeft natuurlijk alles te maken met ons vlakke land. Daardoor echter dat wij juist weer zo enorm kunnen genieten van al die vergezichten, waar wij hier mee geconfronteerd worden.

Vanaf het balkon van mijn schoonzus kan je Rhodos zien liggen. Ruim tachtig kilometer ver. Meestal niet erg helder, maar er zijn van die dagen dat je bijna de kleuren van de bergen ziet. In de avond zie je veelal de lichten van Rhodos stad helder. En overal, tussen de heuvels door zie je hoge bergtoppen op grote afstanden. Zeker omdat wij Hollanders zijn, maar die vergezichten zijn iedere keer weer een groot genot.

In mijn leven ben ik ook regelmatig in Zwitserland en de Alpen geweest. Ook daar heb je schitterende vergezichten en prachtige bergen. Toch is dat anders en ondanks het overweldigende karakter maakt het daar minder indruk. Zelf ben ik van mening, dat dit te maken heeft met het ontbreken van de zee. Hier in Turkije zitten we aan de kust. Daardoor heb je de uitgebreide vlakte van de zee, heuvels en daarna bergen. In de Alpen is alles hoog, behalve wanneer je op een top bivakkeert, zoals bij de JungFrau Joch.

Hier zij de dagen gevuld met oogstrelende beelden. Vergezichten en vegetatie, de combinatie van de afwisseling in het landschap en de natuur. Ja, ieder moment kunnen wij hier genieten van onze omgeving. In Nederland kende ik dat nog wel, wanneer ik op mijn scootertje naar vriend Jan reed, langs de duinen en de ruïne van Brederode. Op zoek naar wilde herten en reeën, runderen en paarden. Op die weg genoot ik ook wekelijks, maar verder was het oogstrelende in Nederland, dagelijks, beperkt tot details, welke je onderweg tegen kon komen. En dat is toch echt anders dan hoe het hier is. Misschien speelt ook mee, dat de zon hier zo veel vaker schijnt. Op dit moment zitten we in de periode van de donkere dagen voor Kerst. In Nederland..., daar wordt het rond de klok van 9 uur echt licht en ruim voor vijf uur dienen de lichten weer ontstoken te worden. Hier is de dageraad om zeven uur en wordt het pas echt donker om half zes (we hebben wel de pech dat de zon vanaf 3:15 al schuil gaat achter de berg). Alleen het verschil in daglicht tijd maakt al veel uit. Maar ook de somberheid van de vele bewolking, regen en mist ontbreekt hier. Meer dan drie dagen bewolking hebben we hier nog nooit gehad, zonder dan ook de zon weer te zien. En zelfs nu kan je in de volle zon heerlijk buiten zitten en voel je de kracht van de zon. Al deze componenten maken het leven hier toch wel heel plezierig. Natuurlijk speelt het mee, dat wij er ook oog voor hebben. Er zijn zat mensen die de schoonheid, waarmee zij omgeven worden, niet opmerken. Ik begrijp dat nauwelijks wanneer ik weer onderweg ben en geniet. Geniet van de natuur en de vele (wisselende) vergezichten. Op dit moment zit ik te typen met een stille glimlach. Zelfs wanneer ik er over schrijf..., zelfs dan geniet ik er nog van. Ik wens wat dat betreft iedereen dat gevoel van genieten. Maar nu beperk ik mij, uit nood, maar tot iedereen een goede en gezellige Kerst te wensen. Volgend jaar wens ik iedereen zo'n moment van genot toe, genot dat ze halen uit hun omgeving.... Een vergezicht in 2016!        

Arme Hollanders

Ach, arme Hollanders... Zo waar, het is nieuws! Een op de vijf gezinnen kan het financieel niet meer bolwerken. Hoge woonlasten en hoge zorgkosten tegen over lagere inkomsten. Een op de vijf, dat is 20 (!) %. We hebben het nog niet eens over de groeiende kloof tussen arm en rijk, want tegenover die groeiende groep armlastigen is een kleine groep die rijker en rijker wordt. Nee, nu hebben wij het even alleen over de armoede. En het NIBUD roept uit dat het nu toch echt te gek wordt en wijst richting politiek. Dat vraag ik mij ten dele af, daar ik van mening ben dat ook de commercie zeker schuldig is. Maar, hoe is het mogelijk en vooral, hoe heeft nederland het zo ver kunnen laten komen? In 2010 ging het bij mij mis. Hoge woonlasten, daling van inkomen, tot begin 2014 naar nul! Ja, een ieder leest het goed, ik krijg geen cent meer. Dank zij de regeltjes. En ondanks dat ik niets meer ontving diende ik wel de WOZ te voldoen. Immers, ik had eigen vermogen..., een onverkoopbaar huis. Tenminste, op dat moment. Ben ik dan toch eindelijk trendsetter? Meestal loop ik juist achter de feiten aan en ben ik vooral een laat bloeier. Dit keer helaas dus niet

De hoge woonlasten. Huur, of hypotheek, energie, en verzekeringen. De hypotheek was, voor de financiele teloorgang, al ongeveer eenderde van de inkomsten. Door het ruime inkomen, nog prima op te hoesten. Vervolgens was er een hoge nota van energie en inderdaad de ziektekosten. Met de belastingen en verzekeringen waren wij tweederde van ons maandelijkse inkomen kwijt aan vaste lasten. Vergeet daarbij ook niet de hoge kosten voor de moderne media, waar je tegenwoordig ook niet aan kan ontkomen. De ziektekostenverzekering was erg hoog. Ja, extra bij verzekerd, maar wel noodzakelijk, gezien het medische verleden. Na de financiele teloorgang waren de vaste inkomsten te laag. Immers de vaste lasten zaten nog op tweederde van het oude inkomen, maar het nieuwe inkomen was een kwart van het oude inkomen. Een rekeningsom is overbodig om te bedenken dat je dan te kort komt.

Ook nu, wanneer ik in Nederland zou leven, wordt het leven geen taartpuntje. Een beetje huur (inclusief subsidie) levert 500 euro per maand, met de zorgkosten, verzekering, internet, mobile telefonie, etc., zouden we ook nu nog uitkomen (wanneer we het heel goedkoop proberen te doen) op zo'n 1000 euro per maand. Dan bleef er exact 420 euro over om van te leven...



De vraag is of het allemaal zo moet. Wij zijn uit Nederland vertrokken. Hopelijk tijdelijk, maar los daar van. En wat zien wij hier (inTurkije)? Om te beginnen de energie. Vorig jaar hadden wij een strenge winter. Over de hele periode betaalden wij gemiddeld eenderde van wat wij in Nederland het hele jaar aan energie (per maand) betaalden. Het kan dus goedkoper. Ik heb een turkse ziektekostenverzekering; minder dan eenderde van de Hollandse premie. Wij wonen voor 150 euro. Dat komt neer op krap 10% van ons inkomen. In Nederland zal dat al snel 30 tot 40% zijn. De gemiddelde Turk verdiend hier gemiddeld 900 euro per maand, maar woont voor tussen de 50 en 100 euro per maand. Het kan dus goedkoper.

Ook de meeste producten liggen hier qua prijs lager dan in Nederland. OP zich niet bijzonder, want men verdiend hier ook minder. Wel, misschien moet in Nederland ook het inkomen maar eens stevig naar beneden. Nu heb ik het over vergelijkbare kosten... maar er zijn ook veel internationale producten. Merkproducten van grote fabrikanten. Dan zou je denken dat deze producten overal even duur zijn... Niet dus. Bijvoorbeeld onze Tempur matrassen. In Turkije bijna een kwart van de prijs. En zo zijn er veel voorbeelden te noemen van internationale producten, die hier aanmerkelijk goedkoper zijn. Dan zijn er nog de medicamenten. Hier worden de verschillen echt heel groot. Een eenvoudige hoofdpijnstiller is hier ongeveer een kwart van de Nederlandse prijs. Ik praat over een merkproduct (Panadol). Andere medicijnen tonen dat de verschillen nog groter kunnen worden. Maar ook, een artsenbezoek in het ziekenhuis; drie keer langs de arts, een röntgen en een MRI scan, alles bij elkaar nog geen honderd euro. In Nederland kom je voor dat bedrag amper het ziekenhuis binnen. Al weet men dat over het algemeen helemaal niet. Hier moeten we het voorschieten..., vandaar.

Goed, een pot Calve pindakaas is hier duur, maar dat is dan ook wel een luxe product.



Het is dus helemaal niet vreemd, dat de armoede in Nederland toeslaat. En dat mensen een lager inkomen hebben heeft veelal te maken met ontslag. Niet met het feit dat de salarissen minder worden. Dat laatste is toch een optie eens te overwegen. Maar ook moeten de inkomens gemaximaliseerd worden. En wat te denken van een vast basis inkomen voor iedereen? Ik moet nu wachten tot mijn 67e. Dan heb ik weer geld. Tot die tijd ontvang ik niks. Leven inNederland wordt ons eigenlijk, financieel, onmogelijk gemaakt. En Turkije is best lekker, we willen hier ook zeker een tweede residentie behouden, maar we zijn hier ook maar buitenlanders. Ik ben Nederlander, daar liggen mijn contacten, mijn mogelijkheden op werk. Familie is in Nederland, kinderen. Noem maar op. We zijn geen avontuurlijk pioniers. Uit nood zijn wij hierheen getogen en merken steeds meer hoe het onmogelijk wordt gemaakt terug te keren. Maar of ons leven nu zo veel beter zou zijn, wanneer we destijds voor de kartonnen doos en het Leger des Heils gekozen hadden... Ik vrees dat onze situatie dan echt erbarmelijk was, terwijl wij ons nu in een situatie bevinden dat we een menswaardig bestaan kunnen leiden. De overheid zal er vast op gespind zijn ons voor onze keuze te straffen. Maar was het onze keuze, onze realiteitszin, of onze slimheid?

20% van de nederlanders leeft in financieel zwaar weer. Dit percentage zal alleen maar groeien. De boodschap aan de politiek ligt er, maar zal nog steeds niet door komen. Ook bedrijven zullen zich niets aantrekken van de trieste berichtgeving. Immers de kleine groep rijken wil toch alleen maar nog rijker en welvarender worden. Een aardige oplossing; alle Turken naar Nederland en alle Nederlanders naar Turkije... nee, doe dat toch maar niet. Inmiddels merk ik dat Turkije ook nog andere voordelen heeft. Dat zal wegvallen wanneer hier al die Hollanders komen. Blijf dus maar in Nederland, maar pik deze situatie niet. Bundel de krachten, treedt in verzet, maak de wereld eerlijker en leefbaarder (in Nederland)! Laat de 20% geen 30, of 40 worden. Laat die 5% extreem rijken geen 10% worden, maar laat dit richting nul gaan. Verdeel, matig, en respecteer het individuele leven! Respecteer niet langer de portemonnee. En voor ons gaat dan misschien de deur weer open, terug te komen... Hollanders kunnen dan hier logeren, wanneer wij in Nederland zitten. Kijk, dan help je elkaar.

In den vreemde: verkiezingscampagne (39)

In mijn vocabulaire is het inmiddels eigenlijk een vies woord geworden; verkiezingscampagne.... Maar goed, eenmaal een politieke ervaring rijker genees je er nimmer meer volledig van. Hoe ik ook mijn best doe de politiek ver buiten mijn zinnen te houden. En dan ga je naar een land waar je zwager ook ex-politicus is en een van onze goede vrienden hier, Fikret Turan (professor doktor) momenteel kandidaat is in de thans lopende campagne. De doorslag om nu over de verkiezingscampagne te schrijven ligt echter elders... Bij mijn mobile telefoon.

Sinds een kleine twee maanden ontvang ik wekelijks een, of meerdere, sms berichtjes, allen afkomstig van de AK partij (de partij van Erdogan). Daarnaast heb ik inmiddels enkele telefoontjes ontvangen. Op een na allemaal van dezelfde partij. Wanneer ik opneem speelt er direct een bandje af. Behalve het woord "AK partisi" versta ik er geen jota van. Blijkbaar gaat het in de campagne niet om de kiezers, maar om zo veel mogelijk mensen te bereiken. Immers, ik ben bepaalt niet stemgerechtigd in Turkije. Dat onderscheid wordt echter via de mobile telefonie niet gemaakt.

Overigens heb ik, tijdens deze campagne, op straat geheel niets gezien van de AK partij. Alleen dus via de andere kanalen. Dat in tegenstelling tot andere partijen, die zich wel publiekelijk tonen en manifesteren.



Voor de goede orde; de verkiezingen vinden plaats op 7 juni 2015 en het betreft lokale verkiezingen. Lokaal is hier anders dan gemeente verkiezingen. Vroeger was Göcek een gemeente, later werd het een onderdeel van de gemeente Fethiye en sinds een jaar valt het onder Mugla. Qua omvang praat je in feite over een kleine provincie. Dat is hier lokaal, en niet geheel zonder reden. Het centrale regime kan op die wijze haar invloed directer uitoefenen. Dit zonder verder commentaar.



In Nederland start de echte campagne meestal een week of drie (vier) voor de verkiezingsdatum. Hier start men een maand of drie (vier) voordien. Verstoten van alle Turkse media wordt je hier, als burger, duidelijk mee geconfronteerd. Iedere partij heeft bestelauto's gehuurd (of misschien wel gekocht) en beplakt met grote foto's van hun kandidaten. Auto's met portretten van alle kandidaten, maar ook auto's met de nummers één tot en met vijf apart. Per partij hebben we het dan over minstens vijf/zes bestelwagens c.q. personenbusjes. De omvang en rijkdom van de partij is te zien aan de vervoersmiddelen. Grotere en rijkere partijen rijden in grote en glimmende auto's, terwijl de kleintjes en armlastige groeperingen in schoongepoetste aftandse barrels rijden. De omvang van de wagenparken verschilt ook. Naast het dragen van de portretten, partijnaam en enkele populistische leuzen hebben alle auto's nog iets gemeen. Bovenop het dak tornen zij grote speakerboxen met zich mee. Luidkeels wordt propaganda afgewisseld met muziek. Dat rijdt door dorpen en steden. Gezien de omvang van het gebied moet je er ook inderdaad de tijd voor nemen. Zelfs de meest verstopte gehuchten worden aangedaan. Daarnaast worden overal bijeenkomsten georganiseerd. Anderhalve maand geleden hier vlak bij. Dat was een bijeenkomst van de hier (lokaal) regerende partij. Honderd meter verder, bij het tuinrestaurant Natural. Deze partij kwam niet alleen met de beschreven voertuigen, nee, deze voerden zelfs zwaailichten en sirenes. Blijkbaar kan/mag dat hier.

Het was een schitterende dag. Vanonder onze waranda hoorden wij vrijwel de gehele middag de verkiezingsretoriek uit de luidsprekers schallen. Af en toe kon je horen dat er ook een discussie plaats vond, of dat men vragen mocht stellen. De stem was zachter en aarzelender. De hele tuin was afgeladen vol met toehoorders. Versiert met vlaggen, vlaggetjes en ballonnen. Een feestelijke bijeenkomst.

Inmiddels zijn overal dergelijke bijeenkomsten. Minder groots, minder nadrukkelijk. Door het dorp zie je groepjes lopen; politici op campagne. Overal verschijnen wagens met partijpropaganda. Nogmaals, van de AK partij heb ik nog niets visueel gezien, nog iets gehoord, behalve via mijn mobile telefoon. Ik kijk reikhalzend uit naar 7 juni. Niet vanwege mijn politieke nieuwsgierigheid, maar ik ga er van uit dat het een ware feestdag wordt, de climax op de afgelopen maanden.



Ondertussen wordt de campagne ook op een heel ander gebied gestreden. Wegen worden in razend tempo opgeknapt, de tweede tunnel (hier bij de pas, om ons dal uit te komen) gaat voor de zevende open. De storingen van het elektranet zijn opvallend laag, op dit moment. Zelfs de ruimte voor demonstraties lijkt iets verruimd. Opmerkelijk hoe een verkiezingscampagne kan leiden tot drukke activiteiten in het openbare leven. Het land wordt in optimaal verzorgde staat gebracht. Waarschijnlijk staakt alles na 7 juni weer, waarna enige verloedering zal aantreden. Dan wordt het weer het Turkije zoals we kennen. Zo schijnt het rond iedere verkiezingscampagne te gaan.en blijkbaar werkt dat goed en is het "volk" daar uiterst gevoelig voor. Toch heeft het wel wat, dat eens in de paar jaar enorm veel gebeurt ten voordele van het land. Daarbij (bij de activiteiten) is duidelijk merkbaar of het om lokale, provinciale of landelijke verkiezingen gaat. Vooral bij de laatste merken de mensen, het jaar voorafgaande, vooral persoonlijk de voordelen. En in Turkije is een kinderhand zeer snel gevuld. Lokaal uit zich vooral in de infrastructuur.

Nu heb ik niet meer verstand van deze verkiezingen, dan puur en alleen mijn persoonlijke waarnemingen. Toch lijkt het dat ook bij deze lokale verkiezingen er ook nog op kleinere schaal gepropagandeerd wordt. Zo zag ik gisteren, in Fethiye, enorm veel busjes en bestelwagens met kandidaten, welke ik nog niet eerder in ons dorp zag. Meer dan concluderen dat het waarschijnlijk een best ingewikkeld systeem is kan ik niet.



Nostalgische gevoelens spelen nu wel een beetje een rol. Immers, in Nederland heb ik actief aan een paar campagnes mee mogen werken. Het valt mij op dat wat ik hier nu op lokaal niveau zie, dit in Nederland te vergelijken is met de landelijke campagne. De lokale verkiezingen, in Nederland, staan hierbij in schril contrast. Het komt mij was amateuristisch over, en vooral is de budgettaire armoede van de Nederlandse lokale politiek iets wat ik zie. Ook zijn de Hollandse campagnes veel te veel naar binnen gericht. Dat wat wel naar buiten getoond wordt komt dan wat kneuterig over. Dat veel Nederlanders het niet zo op hebben met politiek (vooral lokaal) begrijp ik nu beter. Ze worden onvoldoende "lekker" gemaakt. Dat gebeurt in Turkije duidelijk anders. Desalniettemin spreekt men hier over andere problemen. De enorm hoge kiesdrempel (10%) en het feit dat velen er vanuit gaan dat de verkiezingen hier straks gemanipuleerd worden. Tja, nergens is het perfect... Het bevalt mij wel, al deze al deze activiteiten van een afstand te mogen aanschouwen. Meer wil ik mij ook niet meer met politiek bezig houden. Daar ben ik wel klaar mee. Geef mij maar mijn penseel en inktpen.....

In den vreemde: gevoel van vrijheid (33)

Vrijheid. We hebben onze mond er vol van. In Nederland leven we in vrijheid. Waarom ga je naar Turkije? Daar is geen vrijheid en Erdogan regeert daar met stevige hand. In Turkije heb je geen vrijheid. Maar wat verstaan we eigenlijk onder vrijheid? In Turkije ervaar ik vele malen meer vrijheid, dan in Nederland. Vrijheid van meningsuiting... Inderdaad, hier zijn beperkingen, maar over het algemeen zie ik dit vooralsnog zeker niet als belemmering. Ik kan misschien niet alles overal zeggen, maar ik heb die behoefte ook helemaal niet. Nu ik hier ruim een half jaar ben ervaar ik de vrijheid steeds meer en voelt Nederland steeds meer als een beklemming. Nu leven er in Nederland vele malen meer mensen op één vierkante kilometer, dat is een feit. Misschien is dat de reden dat we elkaar zo enorm beperken in onze vrijheid. Om te beginnen alle regeltjes waar wij ons aan dienen te houden. De wet schrijft ons bepaalde leefregels voor, wat een beperking van de vrijheid is, vooral ook door de controle daar op, en de sancties.



Hier zijn misschien ook dat soort regels, maar controle en sancties zijn minimaal. Laat ik in Nederland mijn hond los lopen, riskeer ik een boete van bijna honderd euro. Is het niet de overheid, die er wat van zegt, zijn het wel andere mensen die je duidelijk laten merken dat "dat niet mag". Ja, want politieagentje speken doet men graag. Hier lopen alle honden los. Niemand die zich daaraan stoort. Sommigen misschien toch wel, maar men accepteert het. In welk van beide landen is er nu, op dit gebied, sprake van vrijheid? Het elkaar aanspreken en beperken is ook een vorm van vrijheidsbeperking. In Turkije regel je de dingen ook onderling. Hier meld je dat niet aan de politie, of gemeente. Natuurlijk zijn er ook hier uitzonderingen, maar hier is het veel meer leven en laten leven. Dat ervaar ik als vrijheid. Er is ook veel minder irritatie. Staat er een auto op de weg of in de weg, dan wacht je even. Auto's rijden hier veelal een stukje tegen het verkeer in. Geen probleem, je houdt er gewoon rekening mee.



Het kan niet anders dan de dichtheid per vierkante kilometer speelt een rol in het verschil in dit gedrag. Maar mogelijk ook klimatologische aspecten. Hier is het keven veel meer buiten, in vergelijk met Nederland. Hier is ook meer vitamine D, een vitamine die volgens mij ook een positieve invloed op het gedrag van de mensen heeft. Een ander verschil is, denk ik, het verschil van leven op een aantal aspecten. Voor de Turk speelt het familieleven een veel sterkere rol, dan in Nederland. Hier is men minder individualistisch. Ook leef je hier meer basic. Er is minder vanzelfsprekendheid, zoals de regelmatige uitval van elektra, de kachel die je moet stoken. Naar mijn idee is de manier van leven ook een graadmeter voor het gevoel van vrijheid. Het niet aan elkaar te hoeven spiegelen. Zoals ik in de blog over mode schreef; je kan hier gewoon in je pyamabroek over straat en niemand zal daar acht op slaan.

Misschien is in Nederland de vrijheid formeel groter. Ik merk alleen dat ik niet veel aan die formele vrijheid heb. Vrijheid zit in jezelf, vrijheid is een gevoel. Nog een maand en dan herdenkt Nederland weer haar doden als haar vrijheid. Misschien eens om goed over na te denken, in welke vrijheid wij in Nederland feitelijk leven. De ongebreidelde hoeveelheid wetten en regels, die Nederland kent, beperken ons. Zonder dat we het door hebben, lijkt wel. Ook ik had het niet door en heb de ervaring van een langere tijd buitenland nodig. Niet om het te zien, maar om het te ervaren. Daarbij ben ik van mening dat dit niet alleen gerelateerd is aan Turkije. Wel aan de meer Mediterrane landen. Zeker aan landen waar een andere (in de ogen van veel Nederlanders al snel minder hoge) levensstandaard is. Ondanks deze blog merk ik ook dat dit gevoel heel moeilijk goed te verwoorden is. In ieder geval voel ik hier een vrijheid, waar ik mij wel bij voel. Ik heb minder stress, word wellicht ook minder cynisch, maar vooral; ik geniet zo veel meer van het leven. Dat is toch heerlijk, wanneer je dat over jezelf kan zeggen?

in den vreemde: ik voel me kut (15)

Volkomen kut, dat is hoe ik mij nu voel. En vandaag was een enorme klote dag. Ik kan wel janken. Wat kan er op een dag een hoop mis gaan, of het lijkt zo. Ik zie er even helemaal geen gat meer in. Een gevoel van hopeloosheid beklijft bij mij, maar het zal vast wel een momentopname zijn. Nu is het in ieder geval zwaar shit.

Reina is de afgelopen drie weken al niet lekker. Maandag hebben we de arts er bij gehaald en hij constateerde een longontsteking. Medicatie gehaald, maar het ging niet echt beter. Vandaag het advies gekregen om in Fethye naar het ziekenhuis te gaan. Om half twee gingen we er naar toe. We werden naar een particulier ziekenhuis verwezen. Een drukte van jewelste. Er moest een longfoto worden gemaakt: 300 Lira betalen. Anders werd die foto zeker niet gemaakt. Gelukkig had ik het. Ja, we kwamen via de Emercency binnen. Na de foto plaats nemen bij de longarts. Reina zo ziek als een hond en maar wachten. Pas na half vijf waren we aan de beurt en dan nog omdat Wilma stennis ging maken. En ja hoor, de linkerlong was helemaal besmet. Dus moest Reina blijven. In een rolstoel naar de opname receptie.  Ja, 750 Lira per nacht (de verwachting is dat Reina zeker drie nachten moet blijven). De indruk werd gewekt dat er direct al betaald moest worden. Reina en ik naar buiten, en Wilma druk aan de telefoon. Naderhand kwam ze naar buiten. We mogen betalen als ze weg gaat… wel cash! Engelsen hebben dat probleem hier niet, maar Nederlanders wel. We moeten het zelf maar van onze verzekering terug zien te krijgen. Dat zal zeker lukken, maar hoe kom ik straks aan zoveel cash? We staan al zo rood.

Enfin, wij naar boven. Ik stel Reina haar mobieltje in voor Wi-Fi en er schiet een berichtje aan mijn ogen voorbij van de mobiele telefoon compagnie dat de rekening van 375 euro niet geïncasseerd kon worden. Ik schrok me de pleuris, maar had gelijk zo iets als: dat kan toch niet? Ik heb het niet gezegd en snel de Wi-Fi geïnstalleerd.

Voor we naar het ziekenhuis gingen nog een ander geintje. Hassan vroeg of de auto op mijn naam stond. Mijn reactie was ontkennend. Thuis toch nog even na gekeken. Nee, de auto staat wel op mijn naam, maar de verzekering op de naam van Reina. Kut. Dan moet ik de auto straks, als ik in Nederland, in Antalya achter de douane parkeren, tot ik weer terug ben. Ik wilde in Nederland mijn paspoort verlengen, maar dat wordt lastig, omdat in mijn paspoort staat dat mijn auto in Turkije is. Dat staat weer niet in het nieuwe paspoort. Ik moet mijn paspoort wel verlengen, omdat dit weer voor de verblijfsvergunning van belang is.

Daarbij hebben we de afgelopen drie weken, dat Reina al ziek was, weinig zaken geregeld, die eigenlijk al in gang gezet hadden moeten worden. Hoe we dit moeten oplossen… geen idee op dit moment.

Omdat ik het belangrijk vrienden en familie te informeren over het feit dat Reina in het ziekenhuis ligt trek ik mijn IPad open. En mijn mailbox. Eerst zie ik een mailtje van de makelaar (verhuur). De kijkers willen niet huren. Godverdomme. Kopers haken ook al af. Hoezo trekt de markt aan? We willen van die kutwoning af. Het is een last, maar die lijkt niet te slijten. Het huis staat maar leeg, de gemeente wil zijn OZB innen, en we krijgen zowat geen cent binnen. Juist door hier te zitten zouden we het net moeten kunnen rooien. Maar zelfs de voorwaarden daarvoor lijken een onmogelijke opgave. Niets lijkt enig perspectief te bieden. Nee, de stront wordt alleen maar stroperiger.

Dan een volgend mailtje. Van mevrouw bakker van de Rabobank. Of ik, naar aanleiding van ons telefonisch onderhoud op 23 september direct contact met haar op wil nemen. Wat verdomme is dat nu weer?

 

Of er meer verkeerd kan gaan? Wel, de dag is nog niet om. Maar, ik heb het wel gehad. Volgens mij als we het huis voor 490000 in de verkoop zetten wordt het nog niet verkocht. Nee, alles zit tegen. En die klote honden blijven ook maar blaffen, de kat dringt zich steeds op (Elif) en niets lijkt meer goed. Wat de fuck is het dat het zo ontzettend tegen kan zitten? Wat is er dat wij dat naar ons toe trekken? Echt, dat alles tegen kan zitten.

Ja, dan zit je lekker in Turkije. God verhoede, nog iets wat niet helemaal ellende is. Alhoewel ik op dit moment echt niet weet waar ik wel zou willen zitten.

Op dit moment zie ik geen oplossing. Alleen maar grote beren op de weg en veel pijn in mijn rug. Zal de stress wel zijn, die erin trekt.

En dan mijn liefste. Die ligt alleen in dat vreemde ziekenhuis. Al weken voelt zij zich niet goed en ik mij regelmatig machteloos. Omdat ik te stom ben om goed voor haar te zorgen,, haar signalen niet op pik, maar ondertussen wel mijn best doe. Ik vind het kut voor haar. Ik zie haar al die weken lijden. Van redelijk tot erg. Maar ik kan er niets aan veranderen. Ik zou mij ziek willen voelen, opdat het met haar goed gaat. Vandaag was zij een triest hoopje, wachtend in de gang totdat de arts eens tijd had. Na het spreekuur.

Eenmaal op het ziekenhuisbed zag ik de rust over haar heen komen. Het gevoel dat ze moest hebben in goede handen te zijn. Zicht op het einde van haar ellendig lijden en de pijn die zij al weken voelt. De start weer langzaam beter te worden.

We hadden gedacht na het vertrek van Lina ons leven hier echt op te gaan bouwen. Er is niets van terecht gekomen. Het lukte niet, want Reina werd ziek. We zijn niet een keer gezellig samen een borrel gaan drinken aan het water, hebben de honden ’s avonds niet langs de haven uitgelaten… Nee, een lege sleur, waarbij we elkaar met enige regelmaat een verwijt naar het hoofd slingerden. Niet omdat het terecht was, maar omdat we het beiden eigenlijk anders wilden. Waarom moest ze nu, juist nu, ziek worden? Al bijna twee jaar was ze niet meer in het ziekenhuis. En nu ligt ze er weer. Kon het niet een half jaartje later, wanneer we een aantal zaken wel geregeld hebben? Ik zit nu alleen thuis. Opeens is het een vreemd huis. Wat doe ik hier eigenlijk? Ik ben hier, maar kan niet eens doen wat ik wil. Reina ligt dertig kilometer verderop, de auto moet straks achter de douane, mevrouw Rabo wil dat ik direct bel, en niemand wil ons huis kopen of huren. Mag ik mij dan even kut voelen?

Wanneer er niet iets wezenlijks gebeurt, dan weet ik het niet meer. Ik kan geen oplossingen meer aandragen. Ik word alleen erg ziek. Ziek van de maatschappij. De Hollandse mentaliteit en de regeltjes. Altijd maar regeltjes. Geen menselijkheid te zien. Zakelijkheid is de nieuwe Nederlandse menselijkheid. Dan komt dat ziekenhuisverhaal er nog eens bovenop. Hier toch niet ook al? Op dit moment voel ik mij ongelofelijk verdwaald. Ik zit midden in het doolhof, maar ik zal blijven vechten de uitgang te vinden. Alle hobbels en drempels zal ik beslechten. Het moet alleen niet te lang meer duren. Ook mijn energie raakt nu langzaam op. Ik neem een biertje. Ik heb nog twee halve liters. O ja, en het gas is ook op…. En dan het positieve lichtpuntje van vandaag. In het ziekenhuis kreeg ik ook eten. Dat is Turks!

Moe...

Nederland anno 2014. Van netto zo'n 3500 per maand in 2009 naar zo'n 1200 netto nu. Mijn leven lang hobbel ik achter de feiten aan. Van die 3500 ging ruim 2000 naar vaste lasten. In principe nu van die 1200 ook.... Volgens mij kan je dan spreken van een probleem.

Met dat eerste inkomen konden we het net redden. Klinkt als veel, maar dat is relatief. Hoge vaste lasten en we moesten er met z'n drietjes van leven. Dat komt omdat er naast de vaste lasten ook een financiële last uit het verleden lag. Daar wil ik nu niet verder op ingaan, maar in totaal hebben we het wel over bedragen met een totaal van zeker vier nullen. Met plak en lijmwerk wist ik telkens de eindjes aan elkaar te knopen en toch ook nog redelijk te leven. Het was niet dat er sprake asvan rijkdom, maar zeker ook niet van een situatie van beknibbelen. Bovendien waren er positieve vooruitzichten.

En ja, in 2010 werd ons inkomen een stukje royaler. Ik ontving een raadsvergoeding, mijn vrouw eveneens, maar haar deel werd gekort door het UWV. En er moest een redelijk bedrag af naar de clubkas van de partij.

Toch ruimte voor extraatjes..., dus niet, want na 26 jaar dienstverband werd ik werkloos. Mijn netto inkomen ging met meer dan 50% achteruit. Die 70% blijkt zeer relatief te zijn.

We moesten het allemaal iets rustiger aan doen en pasten ons aan. Aanvankelijk leek dat te lukken. Maar, zoals een normaal leven betaamt; je hebt altijd tegenvallers. Zo wij ook en wel van diverse aard. Al met al wisten we het nog net te rooien.

Ondertussen solliciteerde ik mij suf. Zonder enig succes. Via vrijwilligerswerk ben ik als ZZPer begonnen. Een leuke klus voor de boeg, waar ik vol in ben gegaan. Gelukkig, want inmiddels liep mijn WW uitkering af. Nu had ik nog een half jaartje inkomen. Een geruststelling. En met netwerken en de kwaliteit elke ik leverde zat er een nieuwe opdracht wel in. Me dank aan de centrale overheid, geen instelling heeft mee geld. Voor mij betekende dit vanaf januari geen inkomsten. No, ik had natuurlijk nog mijn raadsvergoeding. Alles bij elkaar te krap om op huidige voet door te gaan, maar toch.

Alleen ontstond er een situatie dat vanaf maart 2014 de raadsvergoeding gaat vervallen. Problemen in de partij en omdat ik wel in de politiek zit voor de politiek en niet voor mijn portemonnee heb ik bij dit conflict eieren voor mijn geld gekozen. Vanaf nu zijn we alleen afhankelijk van de uitkering van mijn vrouw. Dat is niet veel, en te weinig om in onze situatie van te leven.

Van de buitenkant wonen we in een mooi huis. Hebben we mooie spullen. Men begrijpt daardoor onze situatie dan ook maar moeilijk. Gezien de situatie willen we hier ook niet meer wonen. Gezien de markt... Zitten we er nog. Van het huis komen we niet af, van de vaste lasten evenmin. In aanmerking voor WWB of WIAO kom ik niet. De grote instituten eisen (op zich niet onterecht) hun gelden op. Of je dan nog te eten hebt,je dieren kan voeden, maakt hen allemaal niks uit. Althans te weinig. En zo kom je in een negatieve spiraal. Een draaikolk meer.

Ondertussen probeer je opgewekt te blijven. Niemand ziet dat ik al die problemen letterlijk in mijn maag voel. Niemand ziet mijn angstaanvallen. Soms neem ik een pilletje, zodat ik mij even rustig voel. Verder vlucht ik in het schilderen. Ik maak mooi werk. Alleen hebben mensen niet een paar honderd euro, of bijna 2000 euro over voor kunst. Het kost, maar levert niets op. Niets schijnt te lukken. Niet qua werk, niet qua financiële vooruitzichten en of en wanneer we het huis verkopen is ook duister. En dat terwijl wanneer we gisteren het huis verkochten over een maand de problemen al veel minder zijn. En dan komen er nog kosten aan, zoals de APK. Vandaag zei ik tegen mijn vrouw voorzichtig te zijn met rijden, want als de benzine op is kunnen we voorlopig even niet tanken. Zei ze dat ik problemen creëer.... Nee schat, helaas is het onze realiteit. Ik trek het mij aan, voel me verantwoordelijk.

Toch zijn in grote lijn de Nederlandse staat en grote bedrijven (onder andere banken) de grote schuldigen van onze situatie. Indirect, dat wel. Op pech heb ik immers ook een abonnement. Het vervelendste is misschien wel, dat ik er zo vreselijk moe van word. Mijn energie raakt op. Het maakt allemaal wat hopeloos, uitzichtloos. Dat maakt moe. Heel erg moe.

Dit is niet mijn eerste blog over dit onderwerp. Nogmaals, ik wil een signaal afgeven. Helaas is mijn situatie namelijk maar een voorbeeld. De kracht van een boodschap is de herhaling. Ik hoop alleen niet te veel te hoeven herhalen.......

het grote "wij" gevoel

bron: IJmuider Courant

Kom ik mijn bed uit ligt de krant op de mat met een grote kop: Nederland rouwt... Sorry, vandaag werd ik niet rouwend wakker. Nederland rouwt niet, maar ik kan mij wel een kop voorstellen; veel mensen reageren verdrietig. Dan word ik ook iets relaxter wakker, voel ik mij minder direct aangesproken en geeft de krantenkop ook een meer reële afspiegeling van het gevoel in Nederland.

Het is triest dat prins Friso is overleden en mijn deelneming gaat bij deze ook naar de familie. Een dag eerder overleed ex-gedeputeerde Albert Moens, en dezelfde dag Aart van Heusden.  Ook twee dierbare verliezen, waarbij Aart ongeveer dezelfde leeftijd had al onze prins.

Aart van Heusden

Nee, de media neemt iedere gelegenheid met beide handen aan om het Nederlandse "wij" gevoel naar voren te schuiven. Veel mensen weten echter amper wie Friso was. Ja, een prins. Pas na het ski-ongeluk in Lech kreeg de Nederlander meer over hem te horen. Toen was er wellicht een brede ontsteltenis. Voor velen is hij eigenlijk toen al overleden.

Maar het gaat niet over het verschrikkelijke feit dat zo een jonge man is overleden, maar over hoe de media hier mee om gaan. Persoonlijk vind ik het erg vermoeiend. En, sorry maar ik rouw niet, maar lees in de krant dat heel Nederland rouwt. Daar hoor ik in principe dus ook bij. Generalistische krantenkoppen zijn erg vertroebelend en bezijden de waarheid. Geen goede journalistiek dus.

Het koningshuis, voetbal en terrorisme zijn de drie onderwerpen op basis waarvan de media dat "wij" gevoel telkens weer neer zetten. En dat wordt dan vaak gedaan met grote woorden. Alsof grote woorden zaken verergeren en Nederland tot een uniform gevoel kan doen leiden. Slecht Nederlands de vorige zin, maar volgens mij is wel duidelijk wat ik hier bedoel.

 

Albert Moens, bron: Gooi en Eemlander

Vroeger wilde ik geen ochtendkrant. Tja, mijn avondkrant werd opeens een ochtendkrant. Ik merk dat grote koppen nu ook een andere impact hebben. Misschien komt dat wel omdat je er met je slaperige kop mee geconfronteerd wordt. Hoe meer er een appèl gedaan wordt op dat "wij" gevoel, hoe afkeriger ik daar van word. Of ik wel of geen aanhanger van het koningshuis ben, wel of niet van voetbal houd is niet interessant. Ik heb in ieder geval niet de behoefte op de grote hoop Nederlanders gesmeten te worden. 

Maar laat ik niet alle schuld in deze bij het journaille leggen. Zij vertegenwoordigt ook maar een eigenschap van de mens als kuddedier. Daarbij cultuur mee nemend, dan zijn wij over het algemeen mensen die de zaken graag belangrijk maken. We geven zaken gewicht mee en veelal zie je dat mensen in feite zichzelf groot en belangrijk maken. Maak van een mug een olifant en je telt mee! En meetellen wil iedereen wel. Op het moment dat je het niet van je eigen kwaliteiten moet hebben dwing je dat af. En om van een mug een olifant te maken dwing je over het algemeen gezag af. Mijn stijl is het niet. Ik blijf liever met beide benen op de grond. Nuchter na denken en dicht bij jezelf blijven. Als ik het zo lees heb ik zo wel enige overeenkomsten met onze overleden prins. Maar om mij zal Nederland, gelukkig, nooit rouwen. Vanuit hier mijn deelneming met de familie. Maar sorry, rouwen doe ik niet.

bron: het Parool