Volgens de rechter: ik heb niets (!) misdaan!

Beste lezers, soms heb je verrassende berichten. Zo hoorde ik vandaag dat de gemeente Haarlem, althans haar ambtenaren, fan zijn van mijn blogs. Ja, mijn blogs werden vandaag zelfs door de gemeente geciteerd tijdens de hoorzitting in het kader van de voorlopige voorziening. Volgens mij met de bedoeling de blog tegen de eiser te gebruiken..., maar wanneer de ambtenaren goed lezen (ook nog een hele kunst) hadden zij begrepen dat het citeren juist ten gunste van de eiser was...
In plaats van drie kwartier duurde de zitting twee uur! De uitspraak van de rechter mag dus wel degelijk als weloverwogen worden gezien. De eiser heeft gelijk gekregen en we blijven in principe dus gewoon ingeschreven in Nederland. En de gemeente, verweerder in deze, kwam weliswaar met vier man opdragen, maar is volledig in het ongelijk gesteld. Dit hele verhaal heeft de gemeente dus heel wat geld gekost... Weggegooid geld, belastinggeld! Zo wordt er dus met uw geld om gegaan. Als stampende kinderen die hun gelijk willen hebben is er blijkbaar geen rem in de kosten. Jammer dat dit soort kinderen meestal juist in het ongelijk staan.
Eerder heb ik mijn twijfel uitgesproken over het feit dat wij eerlijk zijn, maar uiteindelijk heeft onze eerlijkheid dus toch overwonnen. Een naar trekje is natuurlijk dat ik met een zeker genot deze blog schrijf, waarmee ik mij nieuwe fans natuurlijk niet bepaald als helden neerzet. Sorry, maar dat is het spel dat jullie spelen...
Goed, vandaag heeft de rechter uitspraak gedaan in een voorlopige voorziening. De behandeling van ins gemeentelijk beroep is gepland op 22 augustus. Dan mag ik optreden. Wel lastig, want ik moet die dag ook 's ochtends in Den Bosch zijn of het slim is deze zitting door te laten gaan is aan de gemeente, maar gezien de uitspraak van de rechter kan ik mij voorstellen dat de gemeente de voorlopige voorziening omzet in een definitief oordeel. Dat de gemeente nu wel in haar gelijk gesteld zal worden is, gezien vandaag, wel heel erg twijfelachtig. Het risico is dat er weer geld van de samenleving oplost is erg groot... Wijsheid, of een slecht verliezer, ik ben eerlijk en nu zeker strijdvaardig. Onze eerlijkheid zal overwinnen en ik ben er klaar voor.

Wel opvallend hoe het gelijk aan mijn zijde staat in mijn laatste twee blogs over dit onderwerp (gisteren en begin juli). Ook heb ik vanaf het begin het juiste verhaal de wereld in geschopt over de reden van ons verblijf hier. Het feit dat ik vanaf het begin geschreven heb absoluut niet te willen emigreren, een eigen woonruimte in Nederland te willen, maar wel tussen beide landen wil pendelen. Ook dat ik hier in principe niet voor mijn lol zit, maar door de situatie die ons in Nederland is overkomen. En ja, wij hebben een niet alledaagse beslissing genomen, in 2014.

Wat niet aan de orde is geweest vandaag, is het "inbreken" in onze IP adressen. Dus, voor 22 augustus heb ik nog een cadeautje, wanneer het door gaat. Voor zover ik kan na gaan én jurisprudentie er op na sla, is de gemeente ook op dit vlak buiten haar boekje gegaan. Ook wil ik dan horen wat de basis van het "vermeende vermoeden" waardoor de gemeente ons zo is gaan dwarsliggen.
Ja, het voelt goed. Ik heb altijd in eerlijkheid geloofd en vandaag is ook duidelijk geworden dat eerlijkheid overwint. Maar, het gestuntel van de ambtenaren, dat baart toch zorgen. De rechter heeft, terecht, opgemerkt dat je in Nederland niet kan stellen dat als je twee keer bij iemand thuis aanbelt en die niet thuis is, het te voorbarig is te concluderen dat iemand er niet woont, of verblijft.

Het enige wat ik nog steeds niet bevat is waarom de gemeente deze "jacht" is begonnen. Het vermeende vermoeden is voor mij toch echt een te zwak argument.
Mijn vader was jurist. Als kind las ik (uit verveling en interesse) uit de dikke rij jurisprudentie. Voor het eerst dat mijn achtergrond mij goed gezind is. Inmiddels heb ik al heel wat rechtszaken in mijn leven mogen ondergaan. Nog even en het wordt een hobby. En, tot nu toe heb ik nog nimmer een van die zaken verloren. Okay, een enkele keer ben ik gedeeltelijk in het gelijk gesteld. Dit keer ga ik echter weer eens helemaal voor de winst... Ik heb zo waar zin snel weer naar Nederland te komen!

zorg en verkwisting

Nederland moet bezuinigen en decentralisatie van de centrale overheid naar gemeentelijk beheer staat hierin erg centraal. Met name de zorg is een belangrijk onderwerp van discussie. Opvallend is dat er structuren bedacht worden om te bezuinigen, waarbij de cliënt de directe gevolgen merkt, maar de structuur zelf niet aangepakt wordt.

Wij hebben hier te maken met een zeer ingewikkelde materie. De overheid is van mening dat men langer in de thuissituatie moet verkeren, waardoor zorg goedkoper wordt. Daarbij is er sprake van een transitie en de gemeentes minder geld ontvangen. Er wordt vanuit gegaan dat er minder zorg gewenst is. De vraag is of dit allemaal wel klopt. Daarnaast is een belangrijk onderdeel de discussie inzake het loskoppelen van wonen en zorgen. Hoe kan je rond deze materie nu eigenlijk iets uitleggen, zodat men het begrijpt. Zelfs in Den Haag komt men er niet uit…

Toch ga ik een poging wagen.

Een zorgbehoeftige bejaarde gaat naar een verzorgingstehuis. Dit kost per dag 300[1] euro. In dat bedrag zit huisvesting, eten en verzorging. Nu kan de betreffende bejaarde best het een en ander nog zelf, maar er is een vastgesteld bedrag. In een maand kost deze persoon dus 9000 euro (uitgaande van 30 dagen). Dat is duur. Daarom heeft de overheid verzonnen met zorgzwaarte pakketten te werken (ZZP). Hiermee wordt de dagprijs divers. Onze bejaarde kan nog een hoop, wordt ingedeeld in kamer 4, en er wordt 200 euro per dag vergoed. Dan komen we nog op 6000 euro per maand uit. Een andere bejaarde heeft heel veel hulp nodig en komt in kamer 7, waar een bedrag van 400 euro per dag voor staat en meneer (of mevrouw) kost 12000 euro per maand. Met z’n allen vinden wij dit te duur.

De overheid zegt nu; alles wat lager zit dan 4 moet maar naar huis, want dat is goedkoper. Nu zijn er 100 bedden in het verpleegtehuis. Vanwege de nieuwe regeling worden dit er 50. Maar die 50 zitten allemaal in dat tarief van die 12000 euro per maand. Voorheen zaten er misschien 70 mensen in kamer 4 en 30 in kamer 7. Dat betekent: we waren eerst 780000 euro per maand kwijt in het verzorgingshuis. Met de halvering van bedden, maar hogere kosten wordt dit 600000 euro per maand. Ja, we besparen hiermee 180000 euro per maand. Alleen die 70 mensen hebben wel hulp nodig. Nu is dat een stuk goedkoper. We doen dit voor 50 euro per uur. Maar, per individu kijken wij wat iemand nodig heeft. Dit loopt van 4 uurtjes per week tot 20 uur per week. Gemiddeld komen we uit op 9 uur per week. Dat kost per maand: 126000 euro. Verrek, we hebben nog steeds bezuinigd. Dat komt goed uit, want die 126000 euro wordt voortaan via de gemeente vergoed. We noemen dit een onderdeel van de WMO. Alleen de overheid geeft ook nog eens wat minder aan die gemeente, namelijk 120000 euro. Den Haag bespaart in principe dus toch nog 60000 per maand. Alleen de gemeente heeft niet genoeg geld om iedereen de juiste zorg te bieden.

Maar dan zijn wij er nog niet. Immers, wanneer je in het verpleegtehuis zit worden alle kosten vergoed. Woont iemand thuis moet ie (op dat stukje zorg na) alles betalen. Die logica kan ik ook volledig begrijpen. Nu heeft iemand alleen AOW. Dus er moet bijgesprongen worden. Huurtoeslag, zorgtoeslag, noem maar op. Uiteindelijk is de gemeente voor die 70 mensen alsnog 100000 per maand kwijt… oftewel: weg bezuinigingen, we zijn zelfs ietsje duurder uit! Pak je de huurtoeslag aan, of iets anders, dan is de cliënt zelf de dupe, los van alle andere zaken als eenzaamheidsproblematiek, vervuiling, extra ziektes, et cetera.

De vraag is dus, of deze bezuinigingen en transities nu wel zo veel positiefs opleveren. Ik vrees persoonlijk van niet.

Maar wordt het nu duidelijker? Misschien wel, misschien niet, dus pak ik er nog een voorbeeld bij. Een RIBW (regionaal instituut beschermd wonen). Een hele kleine RIBW neem ik als voorbeeld en wel eentje met een woning en acht kamers. Per cliënt kost een RIBW ongeveer 60000 euro per jaar, wat neer komt op 5000 euro per maand. Een RIBW met acht bedden, zoals dat heet, levert dus op jaarbasis 480000 euro op. Nu gaan we het eens van een andere kant bekijken. Huisvesting; een gemiddelde huur komt neer op 500 euro. Eten en drinken, kleding en de hele reut komt neer op 500 euro. Zou de persoon zelfstandig wonen komt dit neer op 1000 euro per maand. Daar komt dan de begeleiding op. Nu is die begeleiding er in het RIBW. Er werken vier mensen, die met elkaar 24/7 zorg verlenen. Wat kost dat? Ga uit van 60 euro per uur voor het hoofd, en 25 euro voor de begeleiding. Om 24/7 te kunnen draaien heb je vier fulltimers van 50 uur nodig. 6700 per maand, maar wel te verdelen over die acht bedden. Per bed omgeslagen komt de begeleiding dus neer op 840 euro per maand. Kortom, met 1840 euro per maand zou je in principe klaar moeten zijn, per cliënt, per maand, maar het kost 5000 euro. Ja, dat begrijpen we niet meer. Zelfs wanneer we er extra kosten bij rekenen en de prijs op 2000 euro uitkomt is de 5000 euro nog ver uit zicht. Daarbij, bij 24/7 zijn nachtdiensten meestal niet nodig, en voldoen slaapdiensten, of bereikbaarheidsdiensten, tegen een veel lager tarief. Nu is die RIBW niet helemaal vol. Ja, dan ontvangen zij minder, maar voldoende om alles te bekostigen. Zitten ze vol, dan maken ze dikke winst. Anders kan ik het niet uitleggen. Goed, je kan een extra duur pand nemen, dan heb je minder winst, maar stel je dan maar weer eens vragen bij de overbodige luxe.

De bedragen, die ik noem, zijn fictief en bij benadering. Toch niet helemaal verzonnen en ga dit nu eens optrekken naar landelijk niveau. Dan hebben we het over heel veel geld. Ook hebben we het dan over heel veel geld wat ‘verdwijnt’.

Er zijn heel veel regels. Die maken de zaken duur, maar ook weer gemakkelijk. Daardoor zijn tarieven ook soms erg hoog. Bij een zorggroep in de regio is het tarief voor eten en drinken per dag 12 euro. Dus voor 360 euro ben je de maand door. Wanneer ik kijk naar mijn eigen consumptiegedrag en ik doe een beetje zuinig ben ik met de helft klaar. Vreemd dus, dit verschil. Maar het duidt ook op of overconsumptie, of het doordraaien van voedsel. Dat laatste is een feit. Er wordt ruim ingekocht, maar alles wat uit de koelkast is en niet op gaat moet weggegooid worden. Regels. Ja, maar dat kost dus wel wat. Kan je daar niet anders mee omgaan?

Volgens mij moet dit lukken.

Vanuit een hele andere benadering. Meneer A heeft een inkomen van 3000 per maand, en meneer B 1200. Meneer A en B gaan naar het verzorgingstehuis en ze betalen nagenoeg het zelfde. Het verschil is dat meneer A een iets grotere bijdrage moet leveren, dan meneer B. Meer niet. Voor een zekere groep mensen zal de kwaliteit van leven achteruit gaan (huisvesting, kleding, leuke dingen, eten en drinken) wanneer zij naar een verpleegtehuis gaan. Voor anderen zal de kwaliteit van leven stijgen. Immers, meneer A woonde in een vrijstaand huis en krijgt nu een kamer. Meneer B zat in een vervallen huurpand en zit nu ook op een kamer. Ze hebben nu immers het zelfde, maar meneer B gaat er (vanuit dit perspectief gezien) relatief op vooruit. Nu zeg ik niet dat de kamers in het verpleeghuis maar vervallen kleine hokjes moeten zijn, maar relatief is de kwaliteit beter dan menigeen gewend is. Daarnaast hebben veel organisaties geld in de bouw gestoken die wel erg aan de ruime kant is, misschien. Een pand van 3 miljoen is mooier dan een van een half miljoen, terwijl beiden exact dezelfde ruimte hebben. Je mag wellicht stellen dat er te duur gebouwd is, waardoor prijzen hoger liggen. En de verzekering c.q. overheid betaalt wel.

Wil je wonen en zorg scheiden lukt dit alleen wanneer je uit gaat van de beginsituatie. Meneer B had het niet breed. Dus los van de zorg moet je zorgen dat meneer met zijn woninkje en eten en drinken in een verpleeghuis niet meer kwijt is dan wanneer hij thuis zat. Het wonen en zorgen moet je dus niet fysiek scheiden, maar in de rekening. Daarmee leg je een druk op de aanbieders om iets reëler en bewuster met kosten om te gaan. Dus met alles bij elkaar moet een ‘bed’ eigenlijk niet meer dan 1000 euro per maand kosten. Biedt je ook de verzorging op maat aan, kan ook hier flink bespaard worden, maar je hebt wel een systeem waarbij de cliënt zelf niet de negatieve gevolgen ondervindt. En meneer A dan? Goed, misschien moet in de zorg toch een stukje klassenstelsel terug komen, zodat meneer A een wat luxere kamer kan krijgen, en iets meer te eten en te drinken. Dat kan een overweging zijn. Je kan het ook zoeken in een andere vorm van de eigen bijdrage.

Naast dit betoog spelen echter nog andere factoren een rol. Over de zorgkantoren en zorgverzekeraars heb ik nog niets gezegd. Maar ik kan wel vertellen dat in die hele prijzenregen heel wat blijft hangen bij de zorgverzekeraars. CZ heeft laatst nog, met het schaamrood op de kaken, aangeven toch wel een hele flinke winst te hebben over 2012. Het medicatiegebruik. Natuurlijk moet je hier zorgvuldig mee om gaan, maar (los van de prijs discussie) hoe ga je met de medicatie om. Veel wordt niet door de geïndiceerde gebruikt en wordt vernietigt. Nu pas begint heel voorzichtig de discussie hier anders mee om te gaan. Mevrouw krijgt 10 pillen voorgeschreven. Na zes pillen gaat ze weg, overlijdt ze, of heeft zij ze gewoon niet meer nodig. Vier pillen gaan terug. Nu kost een pil 100 euro. Je gooit dus 400 euro over de balk. Je kan de pillen ook weer terug brengen in het circuit en aan een ander geven. Dan verlies je misschien wel 50 euro (vanwege de handelingen en voorzorgen), maar dat is al minder dan die 400.

Misschien, heel misschien, heb ik iets kunnen tonen over hoe ik denk dat je anders kan kijken naar de gelden rond de zorgverlening. Dat je anders met geld om kan gaan, veel bewuster en effectiever, waarmee je bezuinigt, maar de cliënt er niet minder van wordt. Ik ben van mening dat je deze gang van zaken stevig door kan trekken door de hele zorgsector. Inderdaad waarom hebben er 100 mensen een scootmobiel nodig, wanneer er maar 20 echt iedere dag de deur uit gaan? Zonder te duperen, en met wat handigheid kan je met misschien 50 van die dingen een hele winstslag maken. Natuurlijk moet de cliënt bewust zijn van het ‘consumeergedrag’, maar wel tot op zekere hoogte. Nee, de winst kan uit andere zaken gehaald worden, maar daarvoor moet je anders leren kijken. We verkwisten maar, zonder te zien dat we verkwisten en daarom zijn wij helemaal verkeerd aan het bezuinigen. Het is allemaal heel ingewikkeld en complex, dat kan ik niet genoeg herhalen, maar het is de kunst het stap[je voor stapje helder te maken en aan de hand daarvan te handelen. Wellicht doe ik hierbij een kleine voorzet. Het is nodig!

---

[1] Ik werk met fictieve voorbeeld bedragen, het zijn dus niet de feitelijke kosten

Zwaar weer

Waar gaat het naar toe? We moeten langer werken, maar er zijn minder banen. Banken stoppen veel geld in reclame, maar de klant wordt steeds meer aan banden gelegd. In de sport gaat veel geld om, maar iets meer belasting betalen wordt geweigerd.

Er zijn nu ongeveer 75000 vacatures, meer dan 500000 werklozen. Enkele jaren geleden waren dit er rond de 300000. Er zijn dus ruim 125000 minder banen. Doordat we langer moeten werken zijn er juist meer banen nodig. Dat we op de 700000 werklozen uit gaan komen is eerder een voorzichtige schatting, dan overdreven negativisme.

De politiek wil de duur van de werkloosheidsuitkering verkorten. Dat bij een toename van werklozen (vooral door afname van banen) is erg in strijd met elkaar. Mensen zijn straks eerder klaar met de uitkering, maar hebben minder kansen. Het effect zal een sterkere tweedeling in onze maatschappij creëren. Daarbij zijn het kleine aantal grootverdieners over het algemeen erg weinig maatschappelijk betrokken. Meer belasting willen ze niet betalen. Meer geld verdienen ze wel (alhoewel het percentueel wel langzamer gaat).

En dan nog de rijken, waarbij je heel veel vraagtekens kan zetten. Bijvoorbeeld de voetballers. Een aantal verdienen irreëel veel voor een potje voetbal. Ze worden nog arrogant ook en willen nog meer verdienen. Maar wie betaald die sprot eigenlijk allemaal? Juist: sponsors. En die sponsors ontvangen geld van de klant, waardoor producten weer duurder worden. In sommige gevallen kan je kiezen voor andere producten. In een aantal gevallen wordt dat lastiger. Bij banken bijvoorbeeld. Je moet tegenwoordig allemaal een bank hebben. Banken stoppen veel geld in sponsoring. Van jou geld sponsoren zij de sporters die weer veel geld opstrijken. Maar wanneer jezelf bij de bank aanklopt, geven ze al heel snel niet thuis.

Ziekenhuizen en de bedrijven die medicijnen maken. Toren hoge kosten. Meer efficiëntie in de medicijnen fabricage en ontwikkeling bespaart al zo’n 5 miljard! Maar de kosten van ziekenhuizen lopen de pan uit. Onder andere door kosten die vergoed worden, maar niet feitelijk worden gemaakt (de DBC; diagnose behandel contracten). Vergeet niet het vele geld wat bij zorgkantoren aan de strijkstok blijf hangen.

Wanneer we al dit geld, al deze verkwisting eens bij elkaar op tellen… dan zijn we al aardig uit de problemen, wanneer hier eens het mes goed in gaat. Door het mes erin te zetten kunnen banen gecreëerd worden. Het leven wordt beter betaalbaar en het ravijn tussen de armen en rijken wordt meer een dal.

In de politiek wordt nu van alles geroepen, want we gaan kiezen. Iedere partij geeft aan dat zij dat en dat gaan regelen. We weten nu al dat het niet zal lukken. Ze geven niet aan waar ze naar streven, maar ze zeggen dat zij dat en dat gaan realiseren. In Nederland moeten altijd compromissen gesloten worden, daar er geen partij zal zijn die in z’n eentje een ruime meerderheid verwerft.  Maar over de compromissen hoor je ze niet. De hakken in het zand, tot het anders wordt. En het wordt anders, en dan zie je de ware geest van de partijen. Dan zie je hoe ver zij gaan met hun compromissen. En vrijwel niemand die hier in het stemhokje bij na denkt. Nee, want ze zullen het wel even regelen. Niet dus, en het gebeurt niet. Nooit. En daarom worden de echte problemen ook nooit goed aangepakt. En nu wordt dat wel eens echt nodig, want wanneer je jezelf afvraagt waar dit naar toe gaat: naar de verdoemenis. Met ups en downs hebben we al zestig jaar relatieve welvaart gekend. We hebben gevaren op luchtballonnen. Sommige zijn ontploft (ICT ballon, World Online bijvoorbeeld), maar steeds konden we de klappen opvangen en bleven wij in redelijke welvaart. Maar, dit houden we niet vol. Nu zijn we echt aan het afzakken, en niemand die hier reële in durft te zijn. Als politieke partij zal je met dit soort boodschappen de kiezers immers wegjagen, want niemand wil aan deze sombere realiteit. En ook dat draagt weer bij aan de teloorgang. We denken ons rijk. Een enkeling (relatief) zal er baat bij hebben, maar wij realiseren ons onvoldoende dat straks een grote meerderheid zwaar in de problemen komt. Wanneer een aantal grote zaken niet structureel aangepakt worden en dat niet durven, hebben wij dat echt aan ons zelf te danken. De tijd van dromen is voorbij… tenminste de dromen, zoals we gewend zijn. Het wordt tijd voor nieuwe dromen. Misschien moet er een nieuw idealisme geboren worden. Een variant tussen het kapitalisme en het marxisme. Allemaal minder, maar relatief goed. Nu eens even niet streven naar meer en beter, want we hebben het al zo enorm goed. We moeten nu gaan kijken hoe wij ons pijl kunnen vast houden. Helaas is onze hebzucht het, die ons ingeeft nog steeds naar meer en beter te willen. Een menselijke eigenschap, maar wel killing.

Ja, soms word het mij allemaal te veel. Ik begin op zo’n moment aan te komen. Je zou er haast depressief van worden. Ik ga het anders doen. Ik ga mijn batterij even opladen. Ergens anders. In een andere wereld. Een wereld waar het goed is, waar ik even echt niet meer hoef, maar waar ik tevreden kan zijn. Even nergens aan denken, maar gewoon genieten. Vakantie heet dat. Ik heb het nodig. Anders wordt ik misschien wel depressief en ga ik de staat nog meer kosten. Dat wil ik niet. Dus, ik ga even op vakantie. Ik spreek u in september wel weer…