in den vreemde: verblijven (21)

Wanneer je in een ander land bent of langduriger verblijft is het vaak nodig om een verblijfvergunning te regelen. Daarnaast moet je wonen. In beide gevallen een interessante kennismaking met de Turkse riten en denkwijzen. Dat laatste vooral van de rijken trouwens.

Je krijgt een visum van 180 dagen, maar daar van mag je er maar 90 in het land zijn. Onze 90 dagen zaten er bijna op. Drie dagen voor tijd togen wij naar Fethiye naar de “customs”. Daarvoor waren wij op weg naar het belastingkantoor. De routebeschrijving gaf een geheel andere locatie aan, edoch wij vonden het gebouw. Zo ontvingen wij een belastingnummer. Volgens onze gegevens moesten we vervolgens een bankrekening openen. Dus wij naar Japie Krediet (Yapikredi). Nee, er moest nóg een nummer zijn, anders kon er geen rekening geopend worden. We moesten dat nummer op het politiebureau halen. Op het politiebureau werden wij verwezen naar “customs”. En ja, aldaar werd ons uitgelegd wat er allemaal nog was aan formulieren, handtekeningen en andere rotzooi. Eerst echter moesten we naar een of ander kantoor, naast de grote Migros. Daar waar wij begrepen dat ze ons hadden uitgelegd zagen we niets. Op zoek naar de andere Migros, die ik wel wist, en… niks. Terug naar de ”customs”… echter opeens zien we iets met de naam van de gemeente en verdomd, tussen de bomen verscholen een grote Migros. Met pijn en moeite kon ik de auto fout parkeren, terwijl Reina zich al in een rij gevoegd hadden. Bij navraag moesten we de trap op. Niks duidelijk, maar de ambtenaar die wij hopeloos vastklampten bracht ons naar een stoffig kantoor. Daar zaten vieren mensen. Thee te leuten en te kletsen. Een der dames gebood ons nors te zitten en plaatste haar handtekening op een vaag document, waarvan ik niet eens meer kon herleiden hoe het in ons bezit was gekomen. Nu konden we terug naar de belastingen en betalen. Dat waren nog eens drie handelingen op twee etages, waar op de eerste etage (Kat is het Turkse woord voor verdieping/etage) de eerste meneer (die ons aanvankelijk het belastingnummer gegeven had) geen idee had wat we kwamen doen, terwijl we bij zijn collega twee meter verderop moesten zijn. Met de reçu’s terug naar de Customs (die aanhalingstekens worden me nu te veel). Alles werd doorgenomen, maar: er was een document nodig, dat konden we downloaden. Er was een document nodig, dat was bij de Muhtar in ons eigen dorp, en van de ziektekostenverzekering moest er nog iets komen. Voorts moest het paspoort langs de notaris en officieel worden vertaald…  het is dus maar hoe je het verzint.

Met andere woorden, onze missie in Fethiye zat er voor die dag op en wij keerden huiswaarts. Aldaar aangekomen vonden we inderdaad het document op internet en printten het uit. Pasfotootjes er op en netjes (blokletters) invullen. Alle kopietjes gedraaid en nu op zoek naar de Muhtar (de vertaling in het Nederlands is ook alleraardigst: Baljuw… echt uit een vorig tijdperk dus). Via drie deuren werd mij iets gewezen wat om 1 uur weer open ging. Ik effe na die tijd naar het pand. Nee, niet hier, maar achter. Ik werd geleid naar een kleine ruimte, een mix tussen en bijna leeg kantoor en een niet lopende kapperszaak. Een ietwat sullige man, met een fabriek gebreide muts op bleek de Muhtar. Mijn spullen halen en jawel. Met enige tegenzin (hij was immers druk verwikkeld in een spel domino) deed hij tien minuutjes druk voor mij. Een papiertje en een hoop stempels en met de Pritt stift plakte hij de pasfoto’s er op. 10 Lira en alles was voor mij.

Allee de Noter (notaris) nog. Dat was alleen in Fethiye. Een klus voor de volgende dag. En dat ging heel soepeltjes. Ik parkeerde de auto nog geen vijftig meter  van de deur vandaag. Een schimmige trap leidde ons naar een al even schimmig kantoor. Prima, we waren goed. Maar, de vertaler moest komen. Die was er overigens binnen tien minuten. Een vertaler Nederlands… nee, nu ben ik te optimistisch. Een Turk, die goed Engels sprak en vele paspoorten vertaalde. Ik heb hem vijf keer bij die vertaling moeten helpen. De nodige stempels erop en vol vertrouwen naar de Customs. Terecht, er was nog maar een missertje. De gedownloade formulieren moesten getypt. Schuin tegen over was een winkel, daar deden ze het… De derde winkel was inderdaad raak. Aan de buitenkant zag ik niets over vertalingen en documenten, maar wel alles over boten, verkoop, verhuur en dergelijke. Maar deze meneer was zo vrij mij een stoel aan te bieden en begon te typen. Vingertje voor vingertje. Om die reden is de prijs, denk ik opgelopen tot 30 lira. Bijna 200 voor de notaris, 30 voor de typgeit, 10 aan de Muhtar, 460 belastingen… zou het nu in orde zijn?

JA! De aanvraag was in orde. Overigens een dag later had Reina het land uit gemoeten. Alhoewel dat niet hoefde, omdat we de 17^e de aanvraag officieel gestart waren. Dan heb je alleen daarvoor al tien dagen de tijd (dus had Reina zeven dagen kunnen winnen). En nu… wachten. Het duurt een dag of veertig en dan schijnt er een pakketje per post te komen met de officiële verblijfpapieren voor het komende jaar.

In ieder geval kennen we Fethiye inmiddels behoorlijk goed, weten we bijna van alles wat we waar vinden, zijn we flink wat lira’s lichter inzake de bizarre vormen van bureaucratie en zijn we toch weer twee dagen van de straat geweest.

Tja en wat doe je dan? Waar we nu wonen zijn we niet echt tevreden. Veel herrie (stof is slecht voor de longen van Reina), een toch wel donker huis. Dus je gaat je wat oriënteren. Meer is het niet, want we kunnen ons financieel niet echt veel permitteren. En al zoekend valt op dat er veel leeg staat hier. Langs de grote weg zagen we een leuke woning. Niet zo heel groot, wel met zwembad en de herrie was te behappen. De eigenaar is een Turk, woonachtig in Istanbul. Dan moet je eigenlijk al op je tellen gaan passen. Inderdaad: 1500 euro per maand. Dat huis stond vanaf de bouw al leeg (minimaal vier jaar), in het zwembad groeiden de draad algen… en met een stalen smoel vraagt ie prijzen, waar je in de Randstand nog een forse villa voor moet aanbieden. En zo hebben we meer ervaringen me huizen en Turken. Ze vangen graag het onderste uit de kan, of helemaal niks. Huizen staan lang leeg, soms worden ze zomers verhuurd (overigens voor forse bedragen), anderen blijven leeg. Maar 10 weken vakantie leveren meer geld op dan een jaar reguliere verhuren. Dan maar geen geld. Dat interesseert die gasten toch niks. Ze wonen chique in Istanbul, bulken van het geld en verder interesseert het ze geen ene bal. Die vreemde woningmarkt staat in schril contrast me de bureaucratie, zoals wij die in Fethiye tegen kwamen. Een ding is inmiddels duidelijk; generaliseren is in Turkije onbegonnen. Gelukkig maar. De huizen staan overal, maar wij hebben een dak boven ons hoofd. Verder zie we het wel….

De schaamte voorbij

bron: NRC.nl

Al vaker heb ik geschreven over de crisis en dat ook ik hierdoor geraakt ben. Inmiddels lijkt er sprake te zijn van een vrije val. Geld om te eten kan ik niet meer opnemen. De bank blijft de hypotheek afschrijven. Ook betekent dat ik vanaf nu geen rekening meer kan betalen. 

In februari ben ik naar de bank gestapt. Door de snel veranderde omstandigheden heb ik gevraagd enkele maanden geen hypotheek te hoeven betalen. Het huis staat te koop en natuurlijk heeft de bank recht op haar tegoeden. Maar het inkomen is zo achteruit gegaan, dat er ruimte nodig is om een oplossing te zoeken. Al lastig want het huis verkoopt moeilijk en werk verkrijgen lijkt ook een gebed zonder einde. Toch, wanneer we ons huis (wel snel) verkopen zijn we in principe uit de problemen.

Via het gesprek met de bank is de speciale afdeling op mij gezet. Als eerste moest ik mijn huis laten taxeren. Met enige dreiging snel te betalen ontving ik de rekening; 342 euro. Dus betaald.

In maart werd de hypotheek afgeschreven. Ik baalde daar van, maar goed. Ook kreeg ik een brief waarin vermeld stond dat de automatisch incasso van de hypotheek was opgeheven. In maart hebben we de eindjes aan elkaar gebonden en zijn de maand doorgekomen. Vanuit de bank zou er op 1 april en budgetcoach langs komen. Nog even de laatste uitdraai van mijn afschriften doen. Ik schrok... De bank had toch weer de hypotheek afgeschreven en we staan meer dan vijfduizend euro rood. Met een inkomen van 1300 per maand is dat dus niet meer recht te trekken. 

Tot nu toe wist ik keurig alle verdere rekeningen te betalen. Dat is nu over en plots zitten we in een vrije val. Ik ben e letterlijk heel ziek van. Misschien is het een foutje van de bank, maar het feit dat je geen geld hebt om te besteden is duidelijk niet hun probleem. Nee, de bank zorgt goed voor zichzelf. Eerst donderde de banken ons in de crisis, moest iedereen zwaar meebetalen ze te redden, en nu ben je totaal oninteressant voor de bank. Ze laten je gewoon barsten uit angst hun geld niet te krijgen.

Met de budgetcoach bleek er wel iets te bezuinigen, maar nauwelijks meer dan 200 euro. Nee, zonder hypotheek komen we misschien net 200 te kort... Met de hypotheek dus 2000. Iedere maand. Per maand loopt niet alleen onze schuld met dit bedrag op, maar kunnen ook geen rekeningen meer betaald worden en is er dus geen geld voor levensonderhoud.

Het voelt kut dat je na zo'n 34 jaar noeste arbeid, buiten eigen schuld om, in zo een situatie terecht komt. En waar is onze welvaartsstaat, waar we zo groots op zijn? Mijn jongste broer ging met 55 in de VUT. Dat bestaat niet meer. Hij is met pensioen met 65, en een paar maanden. Ik moet door tot 67. Omdat Reina WAO ontvangt hebben wij verder geen recht op aanspraak op wat dan ook. De WAO levert niet zoveel op. Maar ik? Ik maak nergens aanspraak meer op. Eigen huis met overwaarde en al een inkomen.

Wanneer er niet heel snel iets gebeurt worden gevolgen erger en ontstaat er een groot isolement, waarbij de perspectieven verder af zullen nemen. Geen vervoer, helemaal geen kans op werk. Geen telecommunicatie en internet straks. Hoe moet je in dit leven dan overleven? Ik weet het niet meer. De afgelopen maand heb ik ongeveer (weer) vijftien sollicitaties de deur uit gedaan. Nul op het rekest. Dat gaat al drie-en-een-half jaar zo. De perspectieven verdwijnen als sneeuw voor de zon.

We proberen creatief te denken. Reina heeft het voorstel het huis en inboedel te verhuren en ergens goedkoop onderdak te zoeken. Klinkt goed, aantrekkelijk zelfs. Alleen ook dat kost, en we hebben geen cent. Bij ieder idee speelt dat een rol. Maar je loopt alleen maar achteruit. Geen initiatief lukt, geen idee is handen en voeten te geven. Ik baal daar van. Reina is strijdbaar en heeft bruisende ideeën, maar telkens moet ik dat vanuit mijn rationaliteit negatief benaderen. Dat doet pijn. Mijn strijdbaarheid is geslonken en voel mij vooral wurm. Toch houd ik mij vast aan het enthousiasme van Reina en haar kracht.

Los van de omstandigheid staat de bank centraal. Een beetje coulance, beetje medeleven iets minder angst hun geld niet te krijgen en wij kunnen wél constructief aan onze toekomst werken. Wij hadden een huis met ruim 250000 overwaarde. Hadden, want een ton overwaarde hebben we al ingeleverd. Gaat het zo door is er zelfs kans dat we met een restschuld blijven zitten. Met dank aan de hebzucht van de bank. 

De onzekerheden van het leven heb ik inmiddels aan den lijve ondervonden. Van een lekker leventje, met normale zorgen in hoog tempo naar de onderste laag van de maatschappij. Het ligt zó dicht bij elkaar. En nogmaals, wij zijn niet de enige in deze situatie. De gedwongen huizenverkoop is nog steeds stijgende. De staatsschuld is onder de drie procent, economisch zijn de berichten positief. Ondertussen storten nog heel wat mensen een afgrond in. Waar komt onze welvaart, de verbeterde economie terecht? Ik weet het niet. Het voelt als heel hopeloos. Tot de bank haar menselijke kant laat zien. Dan zijn er weer kansen.

In de serie Arm en Rijk van de VPRO was laatst India aan de orde. De rijken daar bekommeren zich totaal niet om de bittere armoede daar. Daar verschuilt men zich achter het kastensysteem en religie. Maar ook in ons eigen land lijkt men zich steeds minder te bekommeren over hen die het slecht gaat. En dat terwijl velen morgen het zelfde kan overkomen! Dat maakt dat ik mijn schaamte voorbij ben. Dit moet gewoon geopenbaard worden. Lang heb ik mij geschaamd… Nu is dat over.

Maar, bij alle ellende, wel een mooi ding. Gisteren hebben de buren ons eten gegeven. Met een fles wijn er bij. Dat doet goed, dat geeft een warm gevoel. Ook dat bestaat nog.