Meer dubbel

Dubbel.., lichtelijk schizofreen misschien. Blij met een eigen woning in Nederland. Zonder veel moeite zullen we daar vier maanden per jaar verblijven. Met nog minder moeite verblijven wij de rest van het jaar in Turkije. Het is vreemd, we hebben nu twee (huur) huizen. Goed er zijn diverse mensen die, naast hun woning, een vakantiewoning hebben. Maar goed, daar verblijf je nooit langer dan in je eigen huis. Bij ons is dat net omgekeerd en in dat perspectief hebben we dan ook twee huizen, waar wij wonen ( of voor de gemeente Haarlem: verblijven). En waarbij wij natuurlijk aan alle regeltjes voldoen.
Maar dat betekent ook dat je in twee huizen "thuis" bent, écht thuis. In Nederland al (nou ja, een aantal van) onze meubels en spullen. In Turkije onze spullen, van wat wij hier voornamelijk opgebouwd hebben. Op zich is dat best een apart gevoel, maar aan de andere kant is dat niet wat ik bedoel. Dat dubbele zit toch ergens anders in. Dat zit in de manier van leven en het leven op de diverse plaatsen.
In Nederland zit je nu vooral binnen. In Turkije leef je, ook nu, grotendeels buiten. In Nederland leef je tussen de buren, een schamele betonnen muur scheidt ons. In Turkije is ruimte en leven buren op veel grotere afstand. In Nederland bezitten we eigenlijk geen tuin, maar in Turkije kunnen de honden behoorlijk rond struinen.
In Nederland wordt je geconfronteerd met regels. Alles en iedereen let op elkaar. In Turkije zal het een ieder worst zijn, wat de ander doen.
De parkeerbon, afgelopen week. Frustrerend, je bent aan het laden en lossen (wat mag), maar je krijgt een bon, omdat de handhaving van mening is dat je niet laadt. Op dat moment kan je er niets mee. Los van het feit dat deze bon onterecht was, valt mij op dat die handhavers je min of meer schofferen, niet luisteren en voet bij stuk houden, of ze goed zitten of niet. In Turkije kreeg ik een parkeerbon. Overigens terecht. Ik betaalde en ontving twee maal korting. Ik werd keurig behandeld en men toonde begrip. Kortom, zo'n verschil van mentaliteit in die twee landen... Haast onoverkomelijk...
Iets anders. In Nederland hoor ik weer kerkklokken. In Turkije hoor je een fiks aantal keer per dag iemand van de minaret schallen. In ons dorp..., meer dan vijf keer per dag. Maar dat terzijde...

In Nederland is alles gekaderd. Alles in tegels gevat. Maar vooral valt mij op dat er zo hardvochtig aan al die regels gehouden wordt. In Turkije zijn ook veel regels. Toch lijken de regels hier meer een instrument, een leidraad. Niemand houdt zich aan de meeste regels, en niemand klaagt er over. Niet klagen, versus de klaagcultuur in Nederland.
In Nederland is alles keurig geplaveid, ordelijk en netjes. Veel steen, gebaande wegen. In Turkije is alles losser. Minder keurig geplaveid, soms zelfs rommelig, heel veel groen. Twee totaal verschillende werelden, twee geheel verschillende definities (en gevoel) van thuis. In Nederland..., ik wil dan eigenlijk niet weg. In Turkije wil ik ook niet weg. Ben ik eenmaal op pad... Kijk ik uit naar.

Toch heb ik in Turkije het meest het gevoel van thuis komen. Misschien komt dat ook wel door het gevoel van vrijheid. Goed, in Turkije mag je misschien niet alles zeggen, maar in Nederland kán je tegenwoordig niet meer alles zeggen. In Nederland zijn zo veel regels en zit de overheid zo op je huid dat bij mij het gevoel van vrijheid behoorlijk verdwijnt. In Turkije voel ik mij wel vrij met wat ik kan en mag.

Kortom, heel dubbel allemaal. Hele tegenstrijdige gevoelens. Ik zeg niet dat het een beter is dan het andere. Het is anders en bij mij spreekt het leven in de Turkse cultuur en het land mij meer aan. In Nederland heb ik mijn vrienden, mijn netwerken. Familie..., ik zou niet zonder Nederland willen. Misschien niet kunnen. Maar Turkije wil ik niet missen. Turkije inspireert, geeft mij kracht en leven. Nederland kapt mij af, maakt me suf en duf. In Nederland ben ik veel minder creatief, dan in Turkije. Grote verschillen. Verschillen, die mij soms behoorlijk op breken. Soms zelfs een beetje triest maken. Bovendien ben ik Nederlander en ondanks dat het nationalisme mij weinig doet kan ik niet ontkennen deze band met Nederland te hebben. Het land, waar mijn roots liggen.

Nederland betekent voor mij ook een verlies. We hebben daar veel verloren. Nederland betekent voor mij ook; Spanning. Spanning door alle confrontaties met de overheid. In Turkije ben ik voornamelijk ontspannen. Haast en druk in Nederland. Ontspanning en tijd in Turkije... In Turkije tel ik mee, in Nederland voel ik mij regelmatig een looser. Misschien ben ik dat ook. Ondanks mijn leeftijd bouw ik hard aan een nieuwe toekomst. Het gaat steeds beter lukken, maar het lijkt nog een lange weg. Ik zou wel dat het wat makkelijker en sneller zou gaan. Ach, het toont allemaal dat het leven soms heel ingewikkeld is. Los van al dat dubbele en het leven in de twee culturen. Toch merk ik dat al die gevoelens mee spelen en mij slingeren van de ene zijde naar de andere...
Natuurlijk kan ik het als onbegrip, of een klaagzang, brengen. Neen, dat is niet mijn intentie. Het is een twijfel, een positief gevecht wellicht. Ik wil delen in mijn gevoel en zal tonen hiermee te kunnen dealen. Dealen om sterk te worden, te leven. Natuurlijk, mijn leven verloopt niet volgens de boekjes, ook onze keuzes vallen daar eigenlijk buiten. Dat brengt ons natuurlijk ook veel problemen en onbegrip. Vooral bij enkele Nederlandse overheden. Dat is misschien wel de boodschap. Leven in twee werelden op een wijze waar de overheid niet mee om kan gaan en zeker daar vanuit eigen beleidslijn enigszins bekrimpen denkt. Wij doen het anders en dat past onvoldoende in het politieke en bestuurlijke plaatje. In Turkije passen we er keurig binnen.

Zeker nu, hoe gaat het verder. Hoe ontwikkelen zich deze gevoelens. Wat zal de toekomst brengen... Zal dat dubbele gevoel wegkwijnen en worden vervangen door een zekere bekrompenheid... Of zal ik straks steeds meer verdeeld worden in mijn hoofd. In de toekomst kan ik niet kijken. Ik leef zo door mijn verleden, en de keuzes die wij op basis daarvan gemaakt hebben. Ja, het leven kan/kon vast eenvoudiger. Dat is alleen wel een beetje saai. Ik ben al saai genoeg, dus op die vlakken wil ik blijven leven! Het komt vast wel weer goed, zolang ik maar het gevoel heb dat ik geniet van het leven. Dat lukt wel hoor..... En ach, die verscheurende dubbelstrijd zal ook klaagzang wel wat doven. Het is, met deze intentie, een nieuw gevoel voor mij. En hoe ik daar in de toekomst mee om zal gaan... We zien het wel. Momenteel voelt het als iets heel vreemds. Ik heb er voor gekozen en leef er ook maar mee. In feite geen probleem, meer een opvallende constatering. 't Is ook allemaal geen kattenpis...

Dubbel gevoel

Best vreemd. We zijn blij met een woning in Nederland, zodat wij eindelijk weer een vaste plek hebben, maar nu ik er bijna een week zit, is het juichen mij wat ontgaan. Ik ben zelfs, gelukkig weer ingeschreven met de duidelijke boodschap volgend jaar 4 maanden in Nederland te moeten zijn. Daar voldoe ik graag aan. Wij allebei. Toch voelt het niet lekker, dat de gemeente Haarlem, ons bewaar ongegrond heeft verklaard. Dat was te verwachten, omdat ik vooraf al aangaf de bezwaarcommissie zeer partijdig over te vinden komen. Bovendien staan er tegenstrijdigheden  in de uitspraak. Er staat dat we voldoen, en er staat dat we niet voldoen… Vreemde snuiters, die ambtenaren. Dat de commissie niet door heeft dat de vier maanden gelden voor een kalenderjaar, is ook zo stom. Of we de stap naar de rechter maken, moeten wij nog overwegen. Als we het doen ben ik op voorhand zeker van het zegevierend recht, want de gemeente Haarlem zit er gewoon naast! Maar goed, eigenwijze ambtenaren, die hun zin willen hebben, als kleine stampvoetende kinderen.
Maar goed, genoeg over die klote overheid. We hebben een woning. Ruim een week ben ik druk bezig geweest, en nu is het bewoonbaar, gezellig en heeft zelfs iets eigens door de spulletjes. Ik woon nu op twee plekken; IJmuiden én Gogceovacik.
Het geeft ook een heel schizofreen gevoel, maar dat komt wellicht ook doordat we een wel heel kleine bejaardenwoning hebben. Een betonblok, met aan een kant ramen. Benauwd en opgesloten, tegen over ruimtelijk en vrij in Turkije. Twee totaal verschillende levens. Ook merk ik hier eigenlijk geen creatieve inspiraties te hebben, terwijl in Turkije ik niet te stoppen ben. En dan gelijk weer het gezeur van de mensen om je heen. Na ruim een dag belde al een oude man aan; hoelang de wasmachine op de gang bleef staan…
De ruimte is te klein om samen en met onze honden er te bivakkeren. Het uitzicht, een zeer ruime binnentuin, is verboden voor ons, en zeker voor onze honden. Het zal een straf zijn ze onder deze omstandigheden mee te nemen naar Nederland. Dat houdt in dat wij niet samen hier kunnen zijn en dus voor een deel gescheiden moeten gaan leven.
Het meeste pijn doet misschien wel het gevoel verloren te hebben. Wanneer ik rond loop en rond rijd, in de winkel sta, dan merk ik, voel ik tastbaar, wat wij allemaal verloren hebben in Nederland. We zijn wel erg veel kwijt geraakt. Gek, want ons leven in Turkije roept zo’n dergelijk gevoel in het geheel niet op. Met ons budget daar kunnen we goed rond komen en zelfs naar het terras gaan. Met het budget voor hier moet iedere cent omgedraaid worden en moet er veel gelaten worden. Hoe waardevol is de hulp die ik van vrienden krijg. Vooral de praktische hulp; het gebruik van hun auto’s. Zonder dat zal ik mij nog meer verloren voelen.
Afgelopen week was ik op de fiets naar Haarlem. Terugfietsend viel mij op dat wij echt zowat in de uithoek van IJmuiden wonen. Verder kan bijna niet. Dat klopt ook, want zo’n driehonderd meter hier vanaf ligt dagelijks de ferry naar New Castle. Vrij illustratief.
Het geluk, of het voordeel, nu is mijn agenda. Afgelopen anderhalve week stond in het teken van verhuizen en inrichten. Vanaf nu kan ik mij volop storten op de Kunstlijn Haarlem 2016. Drie exposities en een werk op de centrale expositie in de Vishal. Nu hoop ik nog wel iets te verkopen, zodat ik een ticket naar Turkije kan kopen, later in november. Het staat bijna symbool voor onze financiële krapte hier. Nu voel ik pas echt het leven in twee werelden, twee culture- en twee klimaat zones.  Wel een overeenkomst. Hier heb ik (nog) geen internet. In Turkije ook (nog) niet, nadat daar een maand geleden een wegwerker de kabel heeft stuk gereden…
Het is leuk mijn contacten te hebben, vrienden en familie. Verder voel ik het hier als een verplichting. Wel een waar ik overigens graag aan voldoe. En er is perspectief. Over een jaar wordt onze flat gerenoveerd of gesloopt. Dan krijgen wij een wisselwoning. Het kan er alleen maar op vooruit gaan. Ja, het zal dus wel degelijk allemaal weer wat beter worden en normaliseren. Op dit moment ben ik echter nog niet zo ver. Ik voel mij wat gespleten door het leven gaan. ’s Avonds voel ik mij bijna thuis in het flatje. Gordijnen gesloten, tv aan. Meer dan de tv kan ik echter niet opbrengen. Dat is dan weer jammer. Maar goed, ’s winters kijk ik ook in Turkije best wel regelmatig tv. Nu ga ik echter malen. Tijdens het kijken zie ik ons verlies hier onder ogen, maak mij zorgen en word ik droevig. Overdag gaat het wel, dan ben ik immers bezig. En ach, over een aantal weken ga ik weer terug naar Turkije, mijn vrouw, onze honden, onze katten en ja, zelfs onze kippen… En dan kan ik gewoon in de tuin keihard schreeuwen!