Wereldburger

Ooit ben ik geboren in een Randstedelijk dorp, Santpoort Noord. Opgegroeid en vertrokken, maar een lange tijd van mijn leven in de buurt gewoond. In zekere zinnen ik een honkvast type..., aan de andere kant totaal niet.
Lange tijd heb ik een relatie gehad met iemand van Urk. Ik kwam dus veel op Urk. Een Nederlands dorp, maar ook altijd een soort "buitenland". Overigens, voor de Urkers was ik een "vreemde".
Ondanks dat ik qua wonen erg honkvast was reisde ik al vroeg in mijn leven. Eerst op vakantie, met de auto, klem tussen mijn oudere broers. Later alleen. Liften, op de brommer, met de auto en dan zelfs vliegen.
Eerst trok ik door Europa. In West Europa heb ik alle landen wel gehad, behalve een drietal Scandinavische landen. De continenten Afrika, Azië, Noord en Zuid Amerika inmiddels ook, evenals Midden Amerika en het Caribisch gebied, waaronder Curacao en Cuba. Het waren vakanties, reizen en bezoeken. En op veel van die plaatsen kreeg ik de gedachte daar wel te kunnen wonen.
Inmiddels zit ik bijna drie jaar in Turkije (waarvan vier maanden ongeveer in Nederland) en ja, ik kan hier wonen.

Door mijn reizen, vele bezoeken aan Curacao en langdurig verblijf in Turkije realiseer ik mij plots iets, wat eigenlijk nooit zo tot mij doordrong. Of dit komt door de politieke klimaten in de diverse landen, de globalisering, of gewoon het feit dat ik ouder word. Op zich boeit dat mij niet. Dat wat ik mij realiseer boeit mij des te meer.
Ik ben Nederlander. Ik spreek de Nederlandse taal. Ik spreek meer talen. Nee, Turks lukt mij overigens niet. Maar ben ik Nederlander? Wat doet Nederland mij eigenlijk? Nederland is niets meer, dan een gegeven, het feit dat ik die nationaliteit heb en de cultuur ken. Maar welke cultuur? Nederland is niet overal hetzelfde. Zoals ik aangaf is, bijvoorbeeld, Urk een hele andere gemeenschap. In Zuid Limburg heb ik al het gevoel in een totaal vreemd gebied te zijn en in Groningen..., ja sorry, maar daar heb ik geen gevoel bij. Dat is gewoon een niet nader te noemen regio, ergens op de wereld. Ja, want wat is nationaliteit eigenlijk? En een nationale identiteit, dat is puur een verzinsel. Vele burgeroorlogen hebben dat in feite al bewezen. Nee, ik ben er achter dat de wereld weliswaar opgedeeld is in landen en continenten, maar dat de wereld in feite de wereld is. Ja, ik ben een wereldburger. In iedere streek, regio, of gebied is het anders. Nationale grenzen spelen daarbij feitelijk helemaal geen rol. Overal is het hetzelfde, maar nergens gelijk. Groot, noch klein. Zelfs verschillen tussen arm en rijk zijn niet primair gebonden aan landen, maar wel aan regio's. Bloemendaal is een "rijk" dorp, maar in Hillegom woont armlastig boerenvolk. Wel, ook in Bloemendaal is armoede en wonen er rijken in Hillegom. Maar kijk eens naar andere landen. In feite is het overal hetzelfde! Armen wijken, rijke steden, ontwikkelde gebieden versus achter gebleven regio's. Zelfs mensen, die zich tot een bepaald volk voelen behoren zijn verschillend. Mensen, die dezelfde Religie aanhangen kunnen tegenpolen zijn.
De Nederlander bestaat eigenlijk helemaal niet. Net zo min, de Turk, de Belg, de Indonesiër, of de Australiër, om maar een paar zijstraten te noemen. Als mens, als individu zijn we wereldburger!
Puur door een stelletje idioten zijn er landen en naties ontstaan. Idioten, eerst landheren, landeigenaren, later koningen, keizers en weer later regeringen. En soms liepen die periodes ook nog eens door elkaar.
Ik roep al langer dat ieder mens gelijkwaardig is aan elkaar, maar niemand is gelijk. We zijn allemaal wereldburgers en dat sterkt onze gelijkwaardigheid. De ongelijkwaardigheid, de discriminatie is een politiek verzinsel. Bestuurders die de mensen keer op keer hebben verteld dat "wij" beter zijn, meer zijn zelfs, en "zij" niet deugen, dieven, parasieten en gevaarlijk zijn. De bestuurders hebben ons leren generaliseren. Ze hebben ons maar wat op de mouw gespeld. In ieder land zijn mensen aardig, maar ook zijn er hufters. Machtswellustelingen heb je overal. Echt overal.

Doordat al eeuwen de onderlinge verschillen en schisma's benadrukt worden lijkt het inderdaad dat grote groepen dezelfde kenmerken hebben. Zo zijn hier veel van die patserige, dikke, passieve Engelsen, vol tattoos. Klopt, maar hoe veel andere Engelsen zijn er ook? Door onze vooringenomenheid denken we te kunnen generaliseren. We zijn er zelfs van overtuigd soms. Toch is dat natuurlijk absolute bullshit, wat wij ons zelf hebben laten aanpraten, of we ons zelf aanpraten.
Destijds in Joegoslavië... Buren die lange tijd uitstekend met elkaar om gingen tot opeens de een een Serviër was en de ander een Bosniër. En, ze sloegen elkaar de hersens in. Zie de Fries, die zijn Brabantse buur neer schiet, omdat ie na vele haren vriendschap ontdekt dat het een Brabander is..., of dat die bestuurders je er opeens op wijzen dat het een Brabander is.
Klein en groot, een strijd die je overal ziet. Niet aan landsgrenzen gebonden is, in feite niet eens aan de mensen zelf.

Het is een heerlijk gevoel te ontdekken, te beleven dat ik gewoon een wereldburger ben. Dat alle mensen gelijkwaardig zijn en ondanks alle verschillen in feite alleen de taal een probleem kan zijn. En ook dat probleem wordt minder, want meer mensen spreken Engels en ook steeds beter. En zo leren we weer met elkaar communiceren, omgaan en wellicht soms begrip tonen. Immers ondanks ieders gelijkwaardigheid is niemand gelijk. Ik kan ook heel goed de schurft aan iemand hebben en verafschuwen. Men kan mij ook verafschuwen en niet mogen. Prima, houden zo; accepteren. Omdat we gelijkwaardig zijn dien je dat van elkaar te accepteren en te respecteren. Onzin om iemand die mij niet mag op z'n bek te slaan. Dan laat je die persoon gewoon links liggen en mocht je er wel mee om moeten gaan houd je het gewoon zakelijk en afstandelijk.

In principe heb ik met mijn gevoel, dat ik wereldburger ben, dat iedereen wereldburger is theoretisch bij deze alle geweld de wereld uit geholpen. Oorlogen, moorden, misdaad en terreur..., het hoeft niet meer. We zijn wereldburgers en dienen ons als zodanig te gedragen. Hoe simpel kan het zijn...
Jammer, dat veel mensen het niet simpel willen. Dat sommigen zullen denken: die klootzak van een Merhottein moeten we een lesje leren, hij verkondigt zulk een onzin... op het schavot met hem!
Laat mij mijn onzin verkondigen, dan mag jij jou onzin verkondigen, maar als we op die basis elkaar al te lijf gaan, nou blaas dan die hele aardkloot maar in een keer op. Ga daar maar eens lekker een plan voor smeden, dan geniet ik voorlopig volop van mijn gevoel wereldburger te zijn...

Zomer zotheid

Dit jaar zit het er niet in; op vakantie gaan. Spijtig... Aan de ene kant wel, maar verder maakt het eigenlijk niet uit. Los van hoe mijn leven in elkaar zit en functioneert geniet ik van deze mooie zomer en al het mooie om mij heen. Zou ik weg willen? Ja, dat eigenlijk ook.

 

Curaçao 

Maar wat is vakantie nu in feite? Het belangrijkste daarvan is misschien wel even los komen van onze dagelijkse beslommeringen. Even geen zorgen, andere prikkels, de geest even schoon blazen. Wat dat betreft kan je het hele jaar door op vakantie, maar toch gaan we het liefst in de zomer. Ja, warmte en zon zijn wel ingrediënten om die geest even te zuiveren. Daarom kiezen we juist voor die zomer. Je bent meer buiten, laat dingen toch makkelijker los en alles is, of lijkt, ongedwongener.

Nederlandse strand

Nu beschik ik over een oase van  een tuin. Het was hard werken en nog dagelijks stop ik mijn energie er in. Ik heb mijn paradijsje aan huis. Ik prijs mij gelukkig over deze enorme rijkdom en beschik blijkbaar over de capaciteiten het zo nar mijn hand te zetten dat het mijn, ons beter gezegd, paradijsje is. Wat dat betreft hoef ik absoluut niet weg en vier ik thuis mijn vakantie. Soms kan dat een paar dagen, soms een paar uur. De weergoden spelen daar zeker een rol in en zijn ons dit jaar goed gezind, maar ook als het wat minder is weet ik de momenten van het genieten te pakken.

tropisch strand

Ik realiseer mij dat niet iedereen deze luxe voor handen heeft of de vermogens heeft deze te creëren. Gelukkig zijn er dan goede alternatieven. We hebben de duinen, bos, recreatieparken, feestweken, parades, en veel meer. Er is zomers veel te doen het zomergevoel naar je toe te halen. En voor hen die toch iets anders willen biedt de omgeving ook uitkomst. Ik ken IJmuidenaars die een seizoensplaats hebben op de camping van Vogelenzang, Amsterdammers die zich nestelen in Bakkum, en een deel die zich terugtrekken op hun volkstuincomplex. Er zijn zo veel mogelijkheden, die tegemoet komen aan de zin van vakantie; even de boel loslaten.

 

Bali, Tanah Lot

Toch zijn er grote groepen die hier anders tegenover staan. Vakantie is twee, of drie, weken naar andere oorden. Tent of hotel, als ze maar weg zijn. En vaak gaat het alleen maar daarom. Weg zijn. En dat is de onzin van vakantie. Nou ja, daar komt de onzin om de hoek kijken. Zo had ik ooit een kapper. Die ging twee weken op vakantie. Waarheen? Naar Bali!

Naar zijn vakantie vroeg ik hem naar zijn vakantie en wat hij allemaal van Bali had gezien. Geen donder dus. Hij had een all-inclusive hotelreis en dat was daar allemaal zo schitteren, hij was het terrein niet af geweest. Ja, een keer hadden zij een bustochtje gemaakt. Maar dat had hem niet zo veel gedaan. Maar, tegen iedereen kan hij wel vertellen dat hij op Bali is geweest. En zo had hij meer exotische oorden aangedaan. Pure onzin van vakantie! Ook een insteek, waarmee wij onze wereld verzieken. Toen ik vroeg of hij bomen voor zijn vlucht had gekocht keek mijn kapper helemaal glazig.

De onzin van vakantie is dat wij naar oorden willen voor een relatieve zekerheid van zon, zee en strand en verder rust. Nou,dan kan ja naar Spanje, zuid Frankrijk, Kroatië en als je heel avontuurlijk bent naar Griekenland. Maar ga dan alsjeblieft niet verder. Daarvoor is de vakantie, met zo een insteek niet bedoeld. Meer dan tachtig procent gaat echter wel met die insteek de hort op. Vaak blijkt het nog in zekere mate een teleurstellende ervaring.

camping Vogelenzang

Anders is om vakantie te gebruiken om te reizen. Je te verdiepen in andere culturen, schoonheden van de wereld te zien of te genieten van natuur, die wij niet kennen. Dat doen ook een hoop mensen, maar van die groep merk je ook dat een groot deel het vanuit status doet en niet vanuit interesse. Wat dat betreft zitten wij, Nederlanders, raar in elkaar. We doen eigenlijk niet wat we zelf écht willen, maar willen voldoen aan de status die wij ons toe bedelen. Ja, zin en onzin van vakantie ligt heel erg dicht bij elkaar.

Weer even terug naar mij zelf. Ja, ik ben nieuwsgierig, ik ben een reiziger. Ook ga ik vaker niet op vakantie. Meestal omdat mij de middelen dan ontbreken. Zelf zie ik er maar een nadeel aan; thuis kom je niet echt los van alles. Dat mis ik wel eens, wanneer ik helemaal niet weg ga. Maar toch, ook deze zomer geniet ik met volle teugen en heb ik een hele fijne vakantie, ondanks dat ik gewoon door werk. Maar goed, in oktober wil ik misschien wel even een weekje weg. Om de geest schoon te vegen. Waar ik dan heen wil? Kan mij niks schelen. Het enige is dat de omgeving en omstandigheid maken dat die geest even leeg kan... Daarvoor hief ik niet naar de andere kant van de wereld.

En reizen? Dat doe ik wel, wanneer ik de middelen weer heb. Ik heb nog genoeg doelen, en een ding speelt daar voor mij geen enkele rol; status. Nee, ik ga dan om te ervaren, leren, te verrijken en helemaal bekaf terug te komen.... Tevreden. Maar nu ben ik ook heel erg tevreden, omdat ik reizen en vakantie weet te scheiden, en mijn vakantiegevoel flink aanwezig is!