Meer dubbel

Dubbel.., lichtelijk schizofreen misschien. Blij met een eigen woning in Nederland. Zonder veel moeite zullen we daar vier maanden per jaar verblijven. Met nog minder moeite verblijven wij de rest van het jaar in Turkije. Het is vreemd, we hebben nu twee (huur) huizen. Goed er zijn diverse mensen die, naast hun woning, een vakantiewoning hebben. Maar goed, daar verblijf je nooit langer dan in je eigen huis. Bij ons is dat net omgekeerd en in dat perspectief hebben we dan ook twee huizen, waar wij wonen ( of voor de gemeente Haarlem: verblijven). En waarbij wij natuurlijk aan alle regeltjes voldoen.
Maar dat betekent ook dat je in twee huizen "thuis" bent, écht thuis. In Nederland al (nou ja, een aantal van) onze meubels en spullen. In Turkije onze spullen, van wat wij hier voornamelijk opgebouwd hebben. Op zich is dat best een apart gevoel, maar aan de andere kant is dat niet wat ik bedoel. Dat dubbele zit toch ergens anders in. Dat zit in de manier van leven en het leven op de diverse plaatsen.
In Nederland zit je nu vooral binnen. In Turkije leef je, ook nu, grotendeels buiten. In Nederland leef je tussen de buren, een schamele betonnen muur scheidt ons. In Turkije is ruimte en leven buren op veel grotere afstand. In Nederland bezitten we eigenlijk geen tuin, maar in Turkije kunnen de honden behoorlijk rond struinen.
In Nederland wordt je geconfronteerd met regels. Alles en iedereen let op elkaar. In Turkije zal het een ieder worst zijn, wat de ander doen.
De parkeerbon, afgelopen week. Frustrerend, je bent aan het laden en lossen (wat mag), maar je krijgt een bon, omdat de handhaving van mening is dat je niet laadt. Op dat moment kan je er niets mee. Los van het feit dat deze bon onterecht was, valt mij op dat die handhavers je min of meer schofferen, niet luisteren en voet bij stuk houden, of ze goed zitten of niet. In Turkije kreeg ik een parkeerbon. Overigens terecht. Ik betaalde en ontving twee maal korting. Ik werd keurig behandeld en men toonde begrip. Kortom, zo'n verschil van mentaliteit in die twee landen... Haast onoverkomelijk...
Iets anders. In Nederland hoor ik weer kerkklokken. In Turkije hoor je een fiks aantal keer per dag iemand van de minaret schallen. In ons dorp..., meer dan vijf keer per dag. Maar dat terzijde...

In Nederland is alles gekaderd. Alles in tegels gevat. Maar vooral valt mij op dat er zo hardvochtig aan al die regels gehouden wordt. In Turkije zijn ook veel regels. Toch lijken de regels hier meer een instrument, een leidraad. Niemand houdt zich aan de meeste regels, en niemand klaagt er over. Niet klagen, versus de klaagcultuur in Nederland.
In Nederland is alles keurig geplaveid, ordelijk en netjes. Veel steen, gebaande wegen. In Turkije is alles losser. Minder keurig geplaveid, soms zelfs rommelig, heel veel groen. Twee totaal verschillende werelden, twee geheel verschillende definities (en gevoel) van thuis. In Nederland..., ik wil dan eigenlijk niet weg. In Turkije wil ik ook niet weg. Ben ik eenmaal op pad... Kijk ik uit naar.

Toch heb ik in Turkije het meest het gevoel van thuis komen. Misschien komt dat ook wel door het gevoel van vrijheid. Goed, in Turkije mag je misschien niet alles zeggen, maar in Nederland kán je tegenwoordig niet meer alles zeggen. In Nederland zijn zo veel regels en zit de overheid zo op je huid dat bij mij het gevoel van vrijheid behoorlijk verdwijnt. In Turkije voel ik mij wel vrij met wat ik kan en mag.

Kortom, heel dubbel allemaal. Hele tegenstrijdige gevoelens. Ik zeg niet dat het een beter is dan het andere. Het is anders en bij mij spreekt het leven in de Turkse cultuur en het land mij meer aan. In Nederland heb ik mijn vrienden, mijn netwerken. Familie..., ik zou niet zonder Nederland willen. Misschien niet kunnen. Maar Turkije wil ik niet missen. Turkije inspireert, geeft mij kracht en leven. Nederland kapt mij af, maakt me suf en duf. In Nederland ben ik veel minder creatief, dan in Turkije. Grote verschillen. Verschillen, die mij soms behoorlijk op breken. Soms zelfs een beetje triest maken. Bovendien ben ik Nederlander en ondanks dat het nationalisme mij weinig doet kan ik niet ontkennen deze band met Nederland te hebben. Het land, waar mijn roots liggen.

Nederland betekent voor mij ook een verlies. We hebben daar veel verloren. Nederland betekent voor mij ook; Spanning. Spanning door alle confrontaties met de overheid. In Turkije ben ik voornamelijk ontspannen. Haast en druk in Nederland. Ontspanning en tijd in Turkije... In Turkije tel ik mee, in Nederland voel ik mij regelmatig een looser. Misschien ben ik dat ook. Ondanks mijn leeftijd bouw ik hard aan een nieuwe toekomst. Het gaat steeds beter lukken, maar het lijkt nog een lange weg. Ik zou wel dat het wat makkelijker en sneller zou gaan. Ach, het toont allemaal dat het leven soms heel ingewikkeld is. Los van al dat dubbele en het leven in de twee culturen. Toch merk ik dat al die gevoelens mee spelen en mij slingeren van de ene zijde naar de andere...
Natuurlijk kan ik het als onbegrip, of een klaagzang, brengen. Neen, dat is niet mijn intentie. Het is een twijfel, een positief gevecht wellicht. Ik wil delen in mijn gevoel en zal tonen hiermee te kunnen dealen. Dealen om sterk te worden, te leven. Natuurlijk, mijn leven verloopt niet volgens de boekjes, ook onze keuzes vallen daar eigenlijk buiten. Dat brengt ons natuurlijk ook veel problemen en onbegrip. Vooral bij enkele Nederlandse overheden. Dat is misschien wel de boodschap. Leven in twee werelden op een wijze waar de overheid niet mee om kan gaan en zeker daar vanuit eigen beleidslijn enigszins bekrimpen denkt. Wij doen het anders en dat past onvoldoende in het politieke en bestuurlijke plaatje. In Turkije passen we er keurig binnen.

Zeker nu, hoe gaat het verder. Hoe ontwikkelen zich deze gevoelens. Wat zal de toekomst brengen... Zal dat dubbele gevoel wegkwijnen en worden vervangen door een zekere bekrompenheid... Of zal ik straks steeds meer verdeeld worden in mijn hoofd. In de toekomst kan ik niet kijken. Ik leef zo door mijn verleden, en de keuzes die wij op basis daarvan gemaakt hebben. Ja, het leven kan/kon vast eenvoudiger. Dat is alleen wel een beetje saai. Ik ben al saai genoeg, dus op die vlakken wil ik blijven leven! Het komt vast wel weer goed, zolang ik maar het gevoel heb dat ik geniet van het leven. Dat lukt wel hoor..... En ach, die verscheurende dubbelstrijd zal ook klaagzang wel wat doven. Het is, met deze intentie, een nieuw gevoel voor mij. En hoe ik daar in de toekomst mee om zal gaan... We zien het wel. Momenteel voelt het als iets heel vreemds. Ik heb er voor gekozen en leef er ook maar mee. In feite geen probleem, meer een opvallende constatering. 't Is ook allemaal geen kattenpis...

Mijn eigen dood...

Soms droom ik over de dood. Dat zal bij meer mensen gebeuren. Zo droomde ik gisteren over mijn eigen dood.

Ook dat heb ik wel een enkele keer eerder gehad. Dan droom ik dat ik nog een aantal uren te leven heb. Heel vreemd, want (in mijn droom) ben ik verder helemaal gezond. Desondanks ga ik sterven; binnen een paar uur. Ik leef dan naar het moment toe en ben met van alles bezig. Zo was ik gisteren onder een fly-over van een snelweg kussentjes aan het opschudden en vullen. Een heleboel kussentjes, en ik wilde de klus wel geklaard hebben voor ik zou sterven. Ik weet niet of het mij ooit gelukt is, want kort voor mijn einde werd ik wakker.

De droomwereld is realistisch en toch niet...
het lijkt haast wel surrealistisch,
 maar daarvoor is het weer te realistisch

Een zeer goede vriend/kennis van Reina is afgelopen week overleden. Hij had kanker en pleegde uiteindelijk euthanasie. De kussens van de bank zijn we allemaal aan het wassen. Twee herleidbare onderwerpen van de droom. Maar ook vertelt de droom iets over het leven zelf. De enorme hectiek, waarin wij leven. In mijn droom werd duidelijk dat ik tijd te kort had, iets wat dagelijks op mij drukt. Ik wil altijd veel meer dan dat er tijd voor is, maar ook meer dan ik fysiek aan kan. Dat laatste is soms wel erg aanwezig. Ondanks mijn hernia doe ik alles, maar krijg wel telkens de rekening. Nee, het leven valt soms niet mee. Toch gaat het daar niet om. Het gaat puur om die hectiek; het alles en altijd moeten. Van jezelf en van je omgeving.

Misschien ook omdat ik soms wat neurotisch ben. Ik wil altijd alles op tijd doen, en het liefst zo goed mogelijk. Meestal lukt mij dat wel, maar als het allemaal heel lang duurt zak ik op een gegeven moment in. Dat geldt volgens mij voor ieder mens.

we leven snel
de wereld is snel

Een paar jaar geleden heb ik een dubbele baan gehad. Naast mijn reguliere werk heb ik een afdeling weer op poten gezet. Negen maanden lang werkte ik tegen de 70 uur per week. Ik hield het vol, maar op een gegeven moment heb ik wel een deadline gesteld. Na die deadline wilde ik op vakantie. Wat langer die keer. Na mijn werk zakte ik inderdaad helemaal in elkaar, om vervolgens naar Zwitserland te fietsen.

Men zegt wel dat dromen allerlei signalen afgeven en je onder- en on-bewuste naar boven halen. Wanneer ik een droom kan herinneren is het veelal allemaal niet te herleiden… tenminste, niet door mij. Ik droom regelmatig van grote afstanden en mensen die van mij af gaan. Grote gebouwen, maar ook veel dromen gaan over tropische oorden en allerlei avonturen die ik daar beleef. De droomwereld is wel een hele bijzondere en verrijkt het leven. Soms zou ik wel alleen in zo’n droomwereld willen leven, alhoewel er altijd iets naargeestigs over de dromen hangt. Zo ook mijn dood dromen.



Ondanks het onderwerp en de onderwerpen
zijn mijn dromen meestal geen nachtmerries



Wat is het dan fijn ’s ochtend wakker te worden. Zin te hebben in de dag. Het gevoel te hebben dat het wel goed is zo… Of heb ik zo gedroomd, omdat ik onbewust met de ware betekenis van Pinksteren bezig ben geweest? Wel, dat laatste kan ik mij slecht voorstellen, gezien mijn opvoeding en verleden. Nee, er spookt gewoon heel veel door zo’n hoofd, en blijkbaar verwerk je daar in de nachtelijke uren het een en ander van en op een andere wijze dan de rationele denkwijze overdag. Maar, het houdt mij wel bezig. Het geeft weer, dat voor mij het leven niet vanzelfsprekend is.

En de snelheid waarmee wij leven speelt in dit alles zeker een rol. Afgelopen week las ik ergens dat de prikkels die een mens in deze tijd en in de westerse wereld op een dag binnen krijgt, gelijk staan aan de prikkels die een mens in de Middeleeuwen in een jaar binnen kreeg. Wij slapen minder, en leven langer. Onze tegennatuurlijke levenswijze biedt het leven wel heel erg veel. De droom over mijn eigen dood verteld mij hier over. En het zegt ook erg veel. Alleen heb ik er geen idee van hoe het is wanneer ik een keer niet wakker wordt, voordat ik in mijn droom sterf….

over is het toch een onbewuste Pineksteroverweging?

te koop gevraagd: TIJD

ziekjes...

Vandaag voelde ik mij niet helemaal lekker. Nu gaat het wel weer hoor. Maar ik stond er wel even bij stil. Waarom voelde ik mij niet lekker? Ik denk het te weten. Onze wereld is veel te hectisch. We moeten te veel, we doen te veel, we willen te veel. Maar een ding kunnen we niet: de tijd op rekken. Vierentwintig uur blijft vierentwintig uur. We kunnen de dag niet langer maken. En dus proppen we er steeds meer in. Slapen korter.

Het vervelende is dat wanneer je dan op zo’n dag terug kijkt het nooit genoeg is. Er zijn altijd nog dingen blijven liggen ook. En dan nog alle andere prikkels. Gisteren: 37 mailtjes, Facebook: 78 nieuwe berichten, en ga zo maar door. Digitale spelletjes op de mobiel en Whatsapp. Het gaat de hele dag door. Het is leuk, maar veel. En je gaat er steeds in mee. Alleen… het is niet meer bij te houden. Alhoewel, voor ons de niet meer jongsten. Regelmatig denk ik er aan wie ik weer eens moet bellen, bij wie ik langs moet. Wat laat ik allemaal liggen? Nou ja, mijzelf… en hele ochtend op de bank… verloren tijd. En straks… straks moet ik alweer naar een bijeenkomst over de Kanteling en direct daarna naar een vergadering van het John van Dijk Fonds.

De maatschappij (en ik zelf overigens ook) verwacht van mij dat in ook op zoek ga naar een baan. Ook daar stop ik tijd in. Bijvoorbeeld mijn profiel op LinkedIn eens goed bijwerken. Kijk ik op mijn horloge: twee uur verder!!! Dat is toch waanzin, maar ik moet die tijd er wel in stoppen, want ik zoek werk. En dat wil ik ook, want ik wil wel weer eens op vakantie…. O dat klinkt wat dubbel…. Vat het niet verkeerd op graag.

snel of langzaam: hoe lang houd je het
wandelen vol?

De andere kant van het hectische bestaan is dat lijf. Ook wel het psychische brein (alhoewel ik niet weet hoe je dat kan beduiden meer dan alleen met het woord: brein). Stel je hebt 24 uur en in die tijd kan je 168 kilometer lopen. Want je loopt 7 kilometer per uur en dat doe je 24 uur. Dat zal wel een keer lukken, maar niemand houdt dat vol. Een jong iemand loopt makkelijk 10 uur, dus 70 kilometer, maar een oudere haakt al snel bij 20 kilometer af, dus binnen de drie uur is ie klaar. Mijn lijf kan geen 24 uur aan, maar ook niet meer zo veel als vroeger, terwijl het leven wel veel hectischer en turbulenter geworden is. Een groot dilemma dus!

Ook dat brein lijkt wel een beetje te veranderen. Dat brein kan ook geen 24 uur per dag meer lopen en lijkt ook sneller verzadigt… niet dat ik dingen sneller vergeet… nou ja, namen vergeet ik altijd snel, maar ik merk wel met sommige dingen slordiger te worden. En dan combineert die brein zich ook nog eens met iets wat wij emotie noemen. Het kan niet op. Ach, en dan heb je nog gevoel, geweten, en al die dingen die uit je brein voorkomen. We lijken net een computer…. Of zo’n iPhone; alles zit er in en je kan er van alles mee… Hé, nog een vergelijking…. Ook de iPhone moet regelmatig opgeladen worden… wij mensen ook!



kapot....



En net als met die apparatuur geldt bij groot gebruik: slijtage. En op een gegeven moment ga je stuk, ben je niet meer te repareren en staat een nieuwe generatie klaar. Moderner, sneller en krachtiger… maar vaak ook weer sneller kapot…. Kortom; wat lijkt de mensen toch op alle apparatuur waarmee wij ons omringen. En wat willen wij toch iedere keer meer en meer en wat vergen wij toch veel van onszelf (en vooral de ander). De enige oplossing is het kopen van tijd… alleen niet aan het eind van het leven, maar op de dag zelf. Onze dag moet langer! 24 uur is te kort… of zijn wij misschien toch niet helemaal goed bezig?