Dubbele nationaliteit

Ondanks dat we onszelf schetsen als een moderne natie zijn we niet onbekend met rare kronkels in de Nederlandse wetgeving. Kronkels, waarbij vraagtekens gezet kunnen worden bij gelijkheid en gelijke behandeling.

Zo mag een Nederlander geen dubbele nationaliteit bezitten. Vreemd, want veel Nederlanders bezitten wel degelijk een dubbele nationaliteit… Met name mensen van niet origine Nederlandse afkomst en geboren Nederlanders van een opeenvolgende generatie waarvan voorouders uit bepaalde landen komen. Marokko en Turkije zijn hier voorbeelden van. Iedereen met Marokkaanse of Turkse routes krijgt de nationaliteit van dat land.  Maar ook zijn er west Europeanen met dubbele nationaliteit, daar niet in ieder Europees land een dubbele nationaliteit verboden is. Een “echte” geboren en getogen Nederlander daarentegen wordt de Nederlandse nationaliteit afgepakt, wanneer men een andere (tweede) nationaliteit aan neemt.

Hier klopt iets niet. Misschien is hier wel sprake van discriminatie, of in ieder geval van rechts ongelijkheid. De autochtone Nederlander is in dit geval de gediscrimineerde persoon. In feite moet de overheid de rigide regeling los laten of versoepelen, dan wel consequent invoeren. In dat laatste geval betekent dat geen Turk of Marokkaan ooit nog de Nederlandse nationaliteit kan bezitten.  Of dit wenslijk is vraag ik mij af, los van praktische uitvoerbaarheid van een dergelijke wettelijke correctie. In dat geval is het reëler te stellen dat een Nederlander wel degelijk een dubbele nationaliteit mag en kan hebben.  Wat mij betreft zou dit dan ook de oplossing moeten zijn.

Heb ik hier persoonlijk behoefte aan? Neen! Nu maakt het mij op zich weinig uit welke nationaliteit ik heb. Mijn nationaliteit zit van binnen en is niet vastgelegd in een document. In mijn hart voel en ben ik Nederlander. Echter, kijkend naar hoe de overheid met mij om gaat valt er een stuk identiteit weg en voel ik mij soms bijna een ongewenste Nederlander. In eerste instantie ben ik een wereldburger, mij realiserend dat overal op de wereld culturen en politiek onderling sterk verschillen.  En natuurlijk is het leuk wanneer Kuiswijk de derde plaats in de Tour binnen haalt, het vrouwenvoetbalelftal de tweede van de wereld is en Max Verstappen het goed doet. Maar dat heeft niets met mijn paspoort van doen. Het paspoort en het Nederlanderschap is een administratieve regeling. Het ware gevoel zit in mijzelf.

Een nationalist ben ik niet. Nederland mag van mij zelfs opgaan in een staat Europa. Toch voel ik mij Nederlander. Door de taal en cultuur, maar ook door mijn persoonlijke verleden is dit gevoel ontstaan. Misschien zijn Friesland en Limburg voor mij al geen Nederland. Op zich doet dat er niet toe. Voor mij is er dan ook geen enkel probleem dat Nederland multicultureel is. In tegendeel, het is waarschijnlijk een van de aspecten waardoor ik mij Nederlander voel. Nee, puur geografisch is een nationalistisch gevoel natuurlijk in feite pure onzin. In dat kader zie ik dat hele Brexit verhaal ook als iets heel achterlijks. Iets naïefs…

Sinds vijf jaar woon ik in Turkije. Ik mis steeds meer van de “westerse” cultuur. Soms zeg ik: het is hier geweldig, binnen de hekken van het erf. Daarbuiten is een andere wereld. Ik blijf altijd aan de zijlijn van de cultuur alhier staan, maar ik respecteer het wel. Om die reden kan ik hier op zich goed leven, maar ik mis dus teveel. En niet alles is onder woorden te brengen. Voor mij ook geen enkele gedachte een Turkse (of dubbele) nationaliteit te wensen. Maar, dat ik persé in Nederland wil wonen; dat is niet het geval. Wel is de behoefte in een meer aan mijn oorspronkelijke cultuur passende omgeving te zijn.  Toch realiseer ik mij dat mensen soms een sterkere behoefte hebben hun identiteit om te willen zetten in een geregistreerde nationaliteit. Desondanks bén je toch anders. Een Engelsman met de Turkse nationaliteit blijft in heel wat opzichten die Engelsman, en er blijven tal van verschillen met de autochtone Turk. Omgekeerd is dat ook. Nederlandse Turken worden (zelfs bij de derde of vierde generatie) veelal toch als Turk gezien. Een dergelijk proces duurt vele generaties. Ook daarom is in mijn beleving de “papieren” nationaliteit iets waar we makkelijker mee om kunnen gaan. Je ware “ik” zit in jezelf. De andere kant is dat sterk nationalistische gevoelens ook niet meer van deze tijd zijn. We kunnen ons erf niet mee afbakenen. Misschien is dat deels een kracht van een echte Nederlander; tolerantie en acceptatie. Helaas zijn er stromingen die mensen angsten aanjagen, waardoor groepen minder tolerant worden en zelfs sterker gaan discrimineren. Toch heeft dat niets te doen in de discussie van nationaliteit en dubbele nationaliteit. Die discussie moeten we niet verwarren. Laat men toch, wanneer men een dubbele nationaliteit wil. Een vorm van vrijheid! Voor mij persoonlijk is het echter geheel geen item…

Meer dubbel

Dubbel.., lichtelijk schizofreen misschien. Blij met een eigen woning in Nederland. Zonder veel moeite zullen we daar vier maanden per jaar verblijven. Met nog minder moeite verblijven wij de rest van het jaar in Turkije. Het is vreemd, we hebben nu twee (huur) huizen. Goed er zijn diverse mensen die, naast hun woning, een vakantiewoning hebben. Maar goed, daar verblijf je nooit langer dan in je eigen huis. Bij ons is dat net omgekeerd en in dat perspectief hebben we dan ook twee huizen, waar wij wonen ( of voor de gemeente Haarlem: verblijven). En waarbij wij natuurlijk aan alle regeltjes voldoen.
Maar dat betekent ook dat je in twee huizen "thuis" bent, écht thuis. In Nederland al (nou ja, een aantal van) onze meubels en spullen. In Turkije onze spullen, van wat wij hier voornamelijk opgebouwd hebben. Op zich is dat best een apart gevoel, maar aan de andere kant is dat niet wat ik bedoel. Dat dubbele zit toch ergens anders in. Dat zit in de manier van leven en het leven op de diverse plaatsen.
In Nederland zit je nu vooral binnen. In Turkije leef je, ook nu, grotendeels buiten. In Nederland leef je tussen de buren, een schamele betonnen muur scheidt ons. In Turkije is ruimte en leven buren op veel grotere afstand. In Nederland bezitten we eigenlijk geen tuin, maar in Turkije kunnen de honden behoorlijk rond struinen.
In Nederland wordt je geconfronteerd met regels. Alles en iedereen let op elkaar. In Turkije zal het een ieder worst zijn, wat de ander doen.
De parkeerbon, afgelopen week. Frustrerend, je bent aan het laden en lossen (wat mag), maar je krijgt een bon, omdat de handhaving van mening is dat je niet laadt. Op dat moment kan je er niets mee. Los van het feit dat deze bon onterecht was, valt mij op dat die handhavers je min of meer schofferen, niet luisteren en voet bij stuk houden, of ze goed zitten of niet. In Turkije kreeg ik een parkeerbon. Overigens terecht. Ik betaalde en ontving twee maal korting. Ik werd keurig behandeld en men toonde begrip. Kortom, zo'n verschil van mentaliteit in die twee landen... Haast onoverkomelijk...
Iets anders. In Nederland hoor ik weer kerkklokken. In Turkije hoor je een fiks aantal keer per dag iemand van de minaret schallen. In ons dorp..., meer dan vijf keer per dag. Maar dat terzijde...

In Nederland is alles gekaderd. Alles in tegels gevat. Maar vooral valt mij op dat er zo hardvochtig aan al die regels gehouden wordt. In Turkije zijn ook veel regels. Toch lijken de regels hier meer een instrument, een leidraad. Niemand houdt zich aan de meeste regels, en niemand klaagt er over. Niet klagen, versus de klaagcultuur in Nederland.
In Nederland is alles keurig geplaveid, ordelijk en netjes. Veel steen, gebaande wegen. In Turkije is alles losser. Minder keurig geplaveid, soms zelfs rommelig, heel veel groen. Twee totaal verschillende werelden, twee geheel verschillende definities (en gevoel) van thuis. In Nederland..., ik wil dan eigenlijk niet weg. In Turkije wil ik ook niet weg. Ben ik eenmaal op pad... Kijk ik uit naar.

Toch heb ik in Turkije het meest het gevoel van thuis komen. Misschien komt dat ook wel door het gevoel van vrijheid. Goed, in Turkije mag je misschien niet alles zeggen, maar in Nederland kán je tegenwoordig niet meer alles zeggen. In Nederland zijn zo veel regels en zit de overheid zo op je huid dat bij mij het gevoel van vrijheid behoorlijk verdwijnt. In Turkije voel ik mij wel vrij met wat ik kan en mag.

Kortom, heel dubbel allemaal. Hele tegenstrijdige gevoelens. Ik zeg niet dat het een beter is dan het andere. Het is anders en bij mij spreekt het leven in de Turkse cultuur en het land mij meer aan. In Nederland heb ik mijn vrienden, mijn netwerken. Familie..., ik zou niet zonder Nederland willen. Misschien niet kunnen. Maar Turkije wil ik niet missen. Turkije inspireert, geeft mij kracht en leven. Nederland kapt mij af, maakt me suf en duf. In Nederland ben ik veel minder creatief, dan in Turkije. Grote verschillen. Verschillen, die mij soms behoorlijk op breken. Soms zelfs een beetje triest maken. Bovendien ben ik Nederlander en ondanks dat het nationalisme mij weinig doet kan ik niet ontkennen deze band met Nederland te hebben. Het land, waar mijn roots liggen.

Nederland betekent voor mij ook een verlies. We hebben daar veel verloren. Nederland betekent voor mij ook; Spanning. Spanning door alle confrontaties met de overheid. In Turkije ben ik voornamelijk ontspannen. Haast en druk in Nederland. Ontspanning en tijd in Turkije... In Turkije tel ik mee, in Nederland voel ik mij regelmatig een looser. Misschien ben ik dat ook. Ondanks mijn leeftijd bouw ik hard aan een nieuwe toekomst. Het gaat steeds beter lukken, maar het lijkt nog een lange weg. Ik zou wel dat het wat makkelijker en sneller zou gaan. Ach, het toont allemaal dat het leven soms heel ingewikkeld is. Los van al dat dubbele en het leven in de twee culturen. Toch merk ik dat al die gevoelens mee spelen en mij slingeren van de ene zijde naar de andere...
Natuurlijk kan ik het als onbegrip, of een klaagzang, brengen. Neen, dat is niet mijn intentie. Het is een twijfel, een positief gevecht wellicht. Ik wil delen in mijn gevoel en zal tonen hiermee te kunnen dealen. Dealen om sterk te worden, te leven. Natuurlijk, mijn leven verloopt niet volgens de boekjes, ook onze keuzes vallen daar eigenlijk buiten. Dat brengt ons natuurlijk ook veel problemen en onbegrip. Vooral bij enkele Nederlandse overheden. Dat is misschien wel de boodschap. Leven in twee werelden op een wijze waar de overheid niet mee om kan gaan en zeker daar vanuit eigen beleidslijn enigszins bekrimpen denkt. Wij doen het anders en dat past onvoldoende in het politieke en bestuurlijke plaatje. In Turkije passen we er keurig binnen.

Zeker nu, hoe gaat het verder. Hoe ontwikkelen zich deze gevoelens. Wat zal de toekomst brengen... Zal dat dubbele gevoel wegkwijnen en worden vervangen door een zekere bekrompenheid... Of zal ik straks steeds meer verdeeld worden in mijn hoofd. In de toekomst kan ik niet kijken. Ik leef zo door mijn verleden, en de keuzes die wij op basis daarvan gemaakt hebben. Ja, het leven kan/kon vast eenvoudiger. Dat is alleen wel een beetje saai. Ik ben al saai genoeg, dus op die vlakken wil ik blijven leven! Het komt vast wel weer goed, zolang ik maar het gevoel heb dat ik geniet van het leven. Dat lukt wel hoor..... En ach, die verscheurende dubbelstrijd zal ook klaagzang wel wat doven. Het is, met deze intentie, een nieuw gevoel voor mij. En hoe ik daar in de toekomst mee om zal gaan... We zien het wel. Momenteel voelt het als iets heel vreemds. Ik heb er voor gekozen en leef er ook maar mee. In feite geen probleem, meer een opvallende constatering. 't Is ook allemaal geen kattenpis...

Op overheidsdieet

bron: powned.nl

In het groot op de voorpagina van de Volkskrant; de overheid moet zich meer bekommeren om wat mensen eten. Het moet minder. Minder zoet, zout en vet. In Zweden mag de vader van Pippi Langkous geen negerkoning meer zijn. Maar in west Europa vit men op Turkije dat de mensen daar beperkt worden in het kader van de Islamisering...

In Nederland staat alles stijf van de regelgeving, die zich steeds in grotere mate mengt in het privéleven van de individu. Het eind is bepaalt nog niet in zicht. Dat er regels komen de duurzaamheid te bevorderen en de overproductie tegen te gaan, daar kan ik mij nog iets bij voorstellen. Dat de overheid nog meer gaat bepalen wat ik wel en niet mag consumeren wordt toch echt te gek. Een kleinzerig Calvinisme begint aan een soort Renaissance, zoal in de negentiende eeuw Engeland gebukt ging onder Het Victoriaanse tijdperk. Nu gaat de overheid zelfs nog verder.

Niet alleen met het eet en drinkgedrag worden we heropgevoed en geïndoctrineerd, ook in onze meningsvorming en cultuur slaan de wijzers van de klok door. Neem de discussie over zwarte Piet. Cultuur is fout, en moet zich moderniseren. Kleinzerigheid. Zoals nu in Zweden. De vader van Pippi Langkous is nu alleen nog koning.

bron: members.ziggo.nl

Negerkoning mag niet meer. De discriminatie wordt in de kleinste hoekjes gezocht en de westerse overheden pogen een valse correctheid neer te zetten. Doet de overheid het niet, dan pakken de media het stokje over.  Als het individu maar aangepakt wordt. We worden gerobotiseerd door regelgeving en correctheid. Voor je achttiende geen alcohol... dus doe je dat stiekum of zoek je naar manieren waarop het wel legaal kan. Hoe meer regels, hoe meer mazen in het net, hoe meer nieuwe regels. Toch heeft iedereen het groots over de westerse democratie. Wel, het is meer en meer de westerse verstikking. Als ik rook, rook ik, al zou ik het jongeren niet aanraden er mee te beginnen. Wanneer ik drink, doe ik dat. Ik bepaal zelf wel of ik vanavond wel of niet bezopen wil worden. En ben ik niet in staat die keuze te maken heb ik morgen zo'n kutkater, dat ik voorlopig waarschijnlijk even niet drink. Dat wil ik zelf bepalen. En wanneer ik door mijn gedrag anderen in gevaar breng dien ik die consequentie te dragen. Die verantwoordelijkheid is inmiddels al jaren van mij afgenomen. Zoals zoveel verantwoordelijkheden. Tenminste wat betreft mijn eigen leven en mijn eigen lichaam. Op andere gebieden wordt je juist met zoveel verantwoordelijkheden opgescheept, dat je ze niet eens meer kan dragen. De democratie van de dubbele moraal. Ja, zelfs mijn hondje mag niet los lopen. Dat kost bijna honderd euro. Immers, natuurlijk gedrag kan niet meer. Alles moet geciviliseerd worden. Hier in Turkije lopen de meeste honden los, maar ik zie vrijwel nooit stront liggen. Ja, zelfs stukken minder dan een gang door Driehuis.

bron: ankewelten.nl

En nu mag ik geen koffie met vier suiker meer drinken, de chips moet ik laten staan, het lekkere stukje vlees is iets om alleen maar over te dromen, en wegdrinken en roken mag ik die frustraties ook al niet meer van de overheid. Nee, maar mijn OZB moet ik wel betalen, omdat ik geen rooie rotcent heb, maar wel een (papieren) eigen vermogen. De westerse overheid maakt haar inwoners schizofreen. Geen probleem, de bezuinigingen verdoezelen dat wel weer, want hulp kan je ook steeds minder verwachten. De zorg moet immers goedkoper. Nu, hier in Turkije betaal ik 0,80 eurocent voor een doosje Panadol, waar ik in Nederland ongeveer 3,75 voor betaal. Medicatie van Reina kost in Nederland 34 euro, en hier 4 Lira (effe een euro). Naar mijn idee moet de overheid eens naar andere dingen gaan kijken, dan het geneuzel naar de individuele burgers. Zo las ik ook in de Volkskrant een stukje over misbruik van de AOW. Blijkt dat het hier gaat om 0,001 procent. Maar er is wel een hele organisatie opgericht om de fraude te bestrijden. Regel alles, en probeer het correcte jongetje van de klas uit te hangen met de westerse democratie. Mijn broek zakt er vanaf.

Ondertussen wordt Nederland gewaarschuwd voor het Islamisme. Dat Erdogan Islamitische Regels in voert wordt in het westen sterk veroordeeld. Mijn idee is het ook niet, maar de vrijheid in een land als Turkije is vele mate groter dan wij die in Nederland kennen. Alleen hebben die stomme Hollanders het niet door. Ze laten zich naaien waar ze bij staan. In de stemhokjes laten zich leiden door valse voorwendselen en trappen daar steeds in. Een grote groep denkt dat Wilders het bij het rechte eind heeft... nee, Wilders is net zo erg, alleen hij spreekt het uit. Van mij mag Zwarte Piet gewoon blijven. Misschien moet de definitie van discriminatie maar weer eens uit de kast gehaald worden en op scholen goed worden uitgelegd. Astrid Lindgren was juist tegen discriminatie. Maar ja, wanneer je Pippi Langkous niet goed leest begrijp je de boodschap niet en wordt pappa gewoon koning.

Moedeloos word ik van die westerse politiek. Ik ga straks maar eens een lekkere vette friet eten, goed biertje erbij, peuk, en daarna een vette worst, koffie met extra suiker, chips en daarna nog een heerlijke sigaret. Misschien gaat mijn misselijke gevoel over de Hollandse kleingeestigheid wel weg...

bron: pietersteinz.com

in den vreemde: auto's (11)

Een auto is een auto, zou je zeggen. Wanneer je regelmatig televisie kijkt zie je nogal eens onbekende merken,  en onbekende types rond rijden. Tijdens mijn reis door Venezuela reed ik in een Ford Siësta. Nee, geen Fiësta, en daar leek ie ook niet op.

In de naoorlogse dagen zagen we de autoindustrie inspelen op de markt, waarbij ook de scheiding tussen oost en west een rol speelde. Het Italiaanse merk Fiat spande de kroon. In Spanje heette het merk Seat, in het Oostblok Lada, Zastava, of nog anders. Renault liet later het type 12 bouwen onder de naam Dacia.

Inmiddels zijn de meeste afsplitsing autonome automerken geworden. Ook in Turkije rijden veel auto's rond met een sterk vergelijk met het oude type Fiat. Hier staat het merk gekend als Tofas. Bestaande merken passen nog wel hun type aanduidingen aan. Zo rijdt hier een nieuw type Renault rond met de duiding Symbol.  De Renault Clio hier lijkt niet op de types in Nederland, met de zelfde naam. Ach, en zo kan ik nog een tijdje door gaan. Voor de

liefhebber wellicht interessante materie, maar de meesten zullen het geneuzel om niks vinden. In principe geef ik hen gelijk.

Anders is het gedrag van de verkeersdeelnemers. Het is opvallend hoe weggebruik hier gelinkt kan worden aan een type, of merk. We kennen dat wel. In Nederland is de BMW rijden een haastige ploert, de Mercedes chauffeur Een welgestelde boer, en in de Volvo zit een links intellectueel. De eerste rijdt als een hufter, de tweede denkt dat ie alleen op de weg is en vind de sigaar van groter belang dan het gaspedaal en de laatste Is de voorbeeldigheid zelve. Ondanks dat dergelijke vooroordelen nog bestaan gaat dat bij het Nederlandse wagenpark eigenlijk niet meer op. Hier wel.

Laat ik beginnen met de Renault 12. Een bijna antiek model in sedan en familiale uitvoering. Je ziet het model nog redelijk veel, in beide uitvoeringen. Zelden toont de lak nog enig spoor van glans. Behalve doffe exemplaren zie je er rijden die als een soort lappendeken in elkaar lijken gezet. Al dan niet in een kleur gespoten. Over het algemeen zijn de exemplaren verder in keurige staat, enkele uitzonderingen na. Zelfs de verlichting is bijna altijd keurig geregeld, al heb ik de indruk dat men er iets teveel Watt in stopt. Het rijgedrag is in twee duidelijke groepen te onderscheiden. Een tussenweg lijkt er niet te zijn. Type 1 rijdt flink door.

Wanneer ik tachtig rijd schieten ze me regelmatig voorbij. Tot... Tot er een heuvel opdoemt. Dan lijkt alle kracht uit de auto weg te vallen en kruipen ze richting top. Soms krijg je de indruk dat de passagiers beter uit kunnen stappen en met menselijke hand een bijdrage kunnen leveren de top te halen. Het blijft een indruk, want uiteindelijk komen al die Renault 12's boven.

Type 2 is een ander verhaal. Dit type chauffeur lijkt eeuwig het besef te ontbreken wat auto rijden is, laat staan hoe het verkeer werkt. Veelal kruipen ze rechts over de weg, op wat wij de vluchtstrook noemen (brede wegen hebben een halve extra strook, waar brommers, fietsen en de Renault 12 gebruik van kunnen maken).  Je lijkt dus weinig last van dit type chauffeur te hebben. De realiteit is dat bij het signaleren van zo een model alle alarmbellen gaan rinkelen. Behalve met een slakkengang pal voor Je neus de weg opdraaien lijkt de hobby ook rechts voorsorteren, om links af te gaan. Bij voorkeur zonde de clignoteur te gebruiken. Rijdt er eens eentje aan de linkerkant van de weg, kan je er gif opnemen dat ie plots rechts afslaat. Dus, wanneer men zich als buitenlander op de Turkse weg begeeft dient men iedere gesignaleerde Renault 12 in te delen in een van beide categories en hier nader op te anticiperen.

Toch rijden er over het algemeen veel nieuwe auto's van bekende merken over de Turkse wegen. Daarbij zijn de chauffeurs van de nieuwe types Renault over het algemeen het voorbeeldigste. Nadere inspectie toont dat het hier in grote mate huurauto's betreft, waarvan veel chauffeurs de buitenlandse nationaliteit hebben. Zo niet met de Tofas. Bij het zien van een Tofas (ongeacht het type) dient de medeweggebruiker zeer alert te zijn. Ook hier zijn twee types te onderscheiden. Dit keer verklikt het uiterlijk van de auto het onderscheid.

Is het een oude Tofas, dof, en bij voorkeur met enige schade of gebreken, dan is het te vergelijken met type 2 van de Renault 12. Verder kunnen deze lieden geen kwaad en zijn zelfs voorspelbaarder dan de Renault collega. Dan is er de glanzende Tofas bolide. Bijna dagelijks gepoetst en het liefst met de diverse opsmuk. Dat kan zich beperken tot opvallend kleurgebruik (er rijdt hier een paarse rond met roze wieldoppen). Soms het liefst de donkerste tint van de ramen, extra lichtbundels, speciale lampen, of volledige feestversiering. Een blauw verlichtte onderzijde, nou dan maak je echt de blits. Het is duidelijk dat hier veelal sprake is van jonge chauffeurs, die sinds enige tijd de macho-cultuur hebben ontdekt. Tja, in dat geval moet je zo een ouderwets model toch echt iets mee geven. Te beginnen bij een mooie glans. Wanneer er een auto aan ons voorbij gaat met luide, bij voorkeur met veel bastonen, muziek is het een Tofak. Iemand die de auto niet kon pimpen, maar goed boxen net wel kon betalen. En is ook daar geen geld voor gebruik je de claxon. Zo maar, naar elkaar, voor een

overstekenden muis, het maakt niet uit. Je laat je horen!

Het mag duidelijk zijn dat ook het rijgedrag herkenbaar is. Hoer is snelheid troef. Het beste te bereiken binnen de bebouwde kom. Wanneer je hier tachtig rijdt zien ze hoe hard je kan. Rijdt je op de doorgaande weg honderd, dan val je niet op. Wat dat betreft heb ik al menigmaal gezien dat een Tofas andere weggebruikers dwars probeert te zitten, door het de pas af te snijden. Waarschijnlijk waren zij eerder ingehaald of gevoelsmatig dwarsgezeten. Naast a-sociaal gedrag ten opzichte van andere weggebruikers bepalen zij ook Zelf de verkeersregels. Dat laatste is overigens niet bijzonder in Turkije. Alleen mijn rijgedrag hier zou in Nederland al tot enkele duizenden euro's boete geleid hebben. En dat terwijl ik hier relatief keurig rijdt.

Naast deze modellen en merken kom je van alles tegen op de Turkse wegen. Maar uitzonderlijke en generaliserende beschrijvingen zou ik van andere merken en types hier niet kunnen geven. Zelfs niet van de motoren hier, waar wel onderscheid is te maken tussen de "echte" motorrijder en de macho. Deze laatste kan waarschijnlijk geen Tofas betalen. Ze rijden met hoge snelheden door de bebouwde kom, bij voorkeur zonder helm. En in groepjes van een man of drie.

Suïcidale mensen kunnen Hun hard ophalen in het Turkse verkeer. Toch heb ik nog maar een keer een aanrijding gezien. Op de een of andere manier is iedereen zo alert, dat het in de meeste omstandigheden toch goed gaat. Dat mag je gerust een wonder noemen!

Familie

Het is de tijd. De zomer is voorbij en men zoekt de knusheid van elkaar en het huis weer op. Allemaal weer terug van vakantie, dus organiseren ze allemaal familiedagen.

leuk joh

Sorry, maar ik kan daar weinig bij verzinnen. Ik heb ook niet zoveel met mijn familie. Reina ook relatief weinig met haar familie, behalve haar zus. De kinderen laat ik even buiten beschouwing. Mijn broers zie ik zelden tot nooit. Nee, er is geen ruzie… er is niks. Ik heb contact met een achterneef. Dat waardeer ik. Vooral ook omdat wij elkaar waarderen. Maar familie, een brok ellende. Ik weet ook niet goed wat wij nog delen, behalve wat biologische genen. Voor gezelligheid waren ze er nog wel eens. Voor hulp kon ik nooit bij mijn broers terecht. Er is ook altijd sprake geweest van enige afstand. We begrijpen elkaar niet.

Van mij mag iedereen een familiedag organiseren. Zelfs een familieweekend is helemaal goed, maar wat doet men zichzelf aan? Binnen heel veel families is allerlei onderhuidse strijd. Jaloezie speelt een rol en haat en nijd ligt vaak onder het oppervlakte op de loer. En dan toch maar gezellig doen. Familie is een biologisch gegeven. Aardig wanneer de contacten goed zijn. Ja, leuk zelfs, maar hoe vaak komt dat voor? Veel, maar niet binnen onze cultuur. Nee, wij hebben een egocentrische cultuur en ook de familiebijeenkomsten hebben altijd wel een egocentrische betekenis.

In andere culturen ligt dat vaak anders. Een voorbeeld is de cultuur bij de zigeuners, waarbij familie heilig en zeer nauw verbonden is. Wij proberen in Nederland iets overeind te houden, wat eigenlijk niet meer past. Het feit dat je een familiedag moet organiseren zegt eigenlijk al heel veel. Blijkbaar kan men spontaan al onvoldoende bij elkaar komen. Traditie valt weg. We zijn met ons en het directe gezin bezig. Omdat het netjes is organiseer je die familiedagen, want dat staat goed voor de buitenwereld. Meestal heeft bijna niemand zin om er naar toe te gaan. Je probeert het gezellig te maken, maar achter de façade zitten velen toch te kniezen en te hopen dat het snel voorbij is.  Ja, eigenlijk ben ik wel blij, dat ik die familiedagen niet hoef te hebben.

Velserend

Als klein kind aan de haak bij zo'n morsige stevige zwemjuf. Haar naam is mij even ontschoten. Ondanks de drukte van het zwembad wist ik de boel te overschreeuwen. Mijn angst was panisch. De hengel met haak sneed in mijn buik. Nee, bij Velserend heb ik nooit leren zwemmen.

Maar het was er altijd leuk en gezellig. Het opperhoofd liep er altijd door de menigte. Borst ver vooruit en een altijd gebruind lichaam. Een short en goed geknipt licht krullend haar. Ruud. Een stem die zelfs mijn angstgeschreeuw wist te overstemmen. En toch een man met een goed hart. Hij was Velserend. Groeide er op en woonde er. Zijn moeder heeft nog jaren drie huizen naast ons gewoond. In de Frans Netscherlaan. Ruud van Deurzen.. op internet is er zelfs geen foto meer van hem terug te vinden. Ja, zelfs de foto's van de glorie van Velserend zijn beperkt.

Hoe velen hebben de tijd daar niet door gebracht? Niet alleen de mensen uit Santpoort, maar men kwam van heinde en ver. Het was een beroemd buitenbad, gevuld met natuurlijk water. Ik zie de kleedhokjes nog voor mij, maar op enkele meters het donkere water. Ruud, die altijd diverse activiteiten voor de kinderen organiseerde. Schatgraven, behendigheidspelletjes. Ruud was top, behalve wanneer je liep te kloten. Dan veranderde hij in ene tierende stier, waar je graag niet dicht bij stond.
Ondanks mijn zwemangst en het feit dat ik het daar nooit heb geleerd, ben ik veel in Velserend geweest. Een beetje zomerweer en je pakte het fietsje.

Dat was... Het verhaal van een oude man.. zo voel ik mij nu. Velserend is verlaten. Het bad is lek en leeg. Er om heen staan wat vervallen hokje. De seizoenshuisjes lijken nooit te hebben bestaan (er waren altijd een aantal stacaravans van mensen die het hele seizoen op Velserend verbleven, als ware het een camping). Ik was nog niet zo lang weg uit Santpoort toen ik het hoorde. Ruud had zelfmoord gepleegd. Later bleek dat hij homofiel was en hiermee niet uit de voeten kon. De zelfmoord van Ruud luidde het einde in van Velserend. En steeds verder verloederde dit prachtige stukje cultuur. Uiteindelijk legde de brand het hotel restaurant in de as. Onderwijl was er al een monsterlijk lelijke sauna gebouwd en waren er projectontwikkelaars met absurde plannen. Zoiets mag nooit gebeuren. Een belediging aan Santpoort, de Santpoorters en de geschiedenis.

En na jaren kwam ik weer terug in het dorp. En nu ook nog als raadslid. Velserend was voor mij een pijnpunt, zoals het daar lag. Maar nu kon ik er iets mee. In ieder geval die afschuwelijke herinnering van het verval weg te laten halen. Samen en gevoed door bewoners heb ik de strijd aangebonden. Gelukkig, die rotzooi wordt nu weggehaald. De reizende padden doorkruisen straks het gebied weer en de bijzondere planten ontluiken spoedig.

Maar we zijn er nog niet. Het blijft een trieste lege plek. Misschien blijven die rare bouwhekken ook nog jaren staan. Wat zal hier ooit komen? Ik vrees het ergste... de tijd schrijdt voort, net als de ontwikkelingen. Toch moet je soms in de geschiedenis kunnen blijven hangen. Dit is zo'n voorbeeld. Bouw hier nooit moderne flats, of lelijke villa's. Probeer de oude glorie van Velserend weer terug te krijgen. De eerste projectontwikkelaar die hier een goed initiatief in heeft, krijgt mijn zegen. Bouw de nostalgie terug, maar probeer het zo te doen dat het een overlevingskans heeft. Lastig en een beetje met elkaar in tegenstrijd. Toch hoop ik het heel erg, dat wanneer ik oud ben en dood ga er weer een Velserend is... tenminste dat ik er vanuit ga nu zo'n beetje op de helft van mijn leven te zitten....