Dictatuur van de democratie: 5 mei vieren wij "vrijheid"

We vieren het weer; onze "vrijheid". Ja, tussen aanhalingstekens, daar ik van mening ben dat wij, Nederlanders, ons een vrijheid vieren, zonder bewust te zijn wat deze vrijheid écht betekent. Sterker, naar mijn mening vieren wij een vrijheid, terwijl wij onze vrijheid voor een groot deel hebben weg gegeven. De vrijheid wordt sterk in verband gebracht met de Tweede Wereld oorlog. Maar vrijheid is meer. We weten de waarden van vrijheid goed te benoemen, echter realiseren ons te weinig wat het in het dagelijkse leven ons beïnvloed.



Vrijheid... We hebben vrijheid van meningsuiting. Alleen wanneer jou uiting bepaalde mensen niet bevalt, ben je eigenlijk niet zo vrij. Dat is wel wat je in Nederland steeds meer ziet. Dan is er nog het spanningsveld van de vrijheid, waarbij je anderen schaadt. Dat kan door uitspraken, maar vrijheid leidt ook snel tot belediging. Voor vrijheid moet je ook die grenzen kennen. We zijn daar onvoldoende mee bekend.

Vrijheid van doen en denken. Wel, wat ik denk is altijd vrijheid! Niemand kan immers in mijn hoofd kijken. Vrijheid van denken zegt dus helemaal niets! De vrijheid van doen...., we realiseren ons niet hoe beperkt wij hierin zijn. Iets wat ook helemaal geen aandacht krijgt in de media en de discussie hier over.

Kijkend naar Nederland voel ik mij nog minder vrij, dan een jaar geleden. Natuurlijk de ridicule ervaring met de gemeente Haarlem, vorig jaar. Ik heb mij toen, door alle overheidsbemoeienis absoluut volledig "onvrij" gevoeld. En iedere keer wanneer ik in Nederland ben voel ik de vele beperkingen. Beperkingen die mijn vrijheid beperken. De vele regels, de staccato wijze waarop met regels om gegaan wordt... Maar ook de onderlinge controle tussen burgers. Hollandse zeikerigheid. Ja, ook dat beperkt de vrijheid. Toen ik de oude koelkast even op de gang had staan (ik woon in een soort van bejaardenflat) werd er binnen 12 uur aangebeld en op een vervelende wijze gevraagd of dat ding daar bleef staan. Prima, om ook op elkaar te letten, maar in Nederland let men zo op elkaar, dat wij ons en elkaar beperken in vrijheid.

Door onze vrijheid zo sterk in verband met de oorlog gebracht wordt staan we onvoldoende stil bij de echte vrijheid, waarmee wij nu leven.

Wij zijn een welvarend land. Over het algemeen mag de Nederlander niet klagen. Maar, welvaart zegt niets over vrijheid! Nee, vrijheid is meer, vrijheid is nu!



Wanneer ik een groter gevoel van vrijheid heb in een land waar veel beperkingen zijn, dan in Nederland, mag je jezelf vragen stellen. De beperkingen van dat land zijn voornamelijk gericht (voor ons) op de vrijheid van meningsuiting. Je mag en kan daar niet alles hardop zeggen en vooral niet schrijven. Hoe het zich verder in dat land ontwikkelt is niet in te schatten. Ik spreek over de afgelopen drie jaar. Overigens kan je daar met voldoende mensen en in voldoende veiligheid nog best goed je mening uiten. Maar goed, je moet uitkijken. Maar verder geeft het leven daar mij veel meer vrijheid (en een vrijheidsgevoel), dan ik in ons "vrije" Nederland voel.

Ik denk dat mensen in Nederland zelf zich dit niet realiseren. Je gaat hooguit op vakantie naar het buitenland. Eigenlijk zou iedere Nederlander minstens een jaar in een land buiten Europa moeten leven. Even afstand nemen en kijken naar je eigen situatie.



Dat er nu een discussie is over een avondklok voor asielzoekers druist in tegen vrijheid en democratie. Sterker, het is pure discriminatie! Je gaat toch niet iedere groep waaruit iemand zich crimineel gedraagt, een avondklok aan z'n broek hangen? Even los van de soort misdaad. Wanneer je onze vrijheid viert voer je een discussie die hier volledig tegen in druist. We kennen onze eigen vrijheid niet meer. En ja, ieder jaar zal ik, rond deze tijd, mijn mening in deze uiten. Dat is immers vrijheid..., eerder heb ik gemerkt dat deze mening, die ik verkondig ook betekent dat men mij aanvalt op deze mening. In feite word ik ook hier beperkt in het in twijfel stellen van de feitelijkheid van onze vrijheid. Nee, ik voel mij weer minder vrij in Nederland, dan een jaar geleden. We gaan dus echt de "goede" kant op...

Mijn boodschap is simpel; vier niet alleen je vrijheid, maar wees vooral kritisch op (het behoud van) je vrijheid!

Kritiek

Het moet de Calvinistische inslag zijn, waarbij men zuinig en zuur is. Het is een Nederlandse hobby. Geen volk zo erg als die Hollanders, wanneer het gaat over het leveren van kritiek. Met een grote nadruk op negatieve kritiek. Geen opbouwende (negatieve) kritiek, maar boute ongemotiveerde onthoofdingen.

Op diverse fronten valt het mij keer op keer op. Afkraken en veroordelen. Op zich kan je daar niets mee. Overigens voor positieve kritiek (vele malen schaarser in het Calvinistische platte land) geldt het zelfde.
Op Facebook vertoon ik veel van mijn werk. Vooral de tussenfasen, de weg naar het resultaat toon ik, opdat men kan zien hoe een schilderij tot stand komt. Zowaar, vrij veel positieve reacties. Het gaat daarbij niet over de "likes", maar de commentaren. Woorden als "mooi", "prachtig" en "gaaf" passeren de revue. Zelf doe ik er overigens ook, te vaak, aan mee. Toch zegt zo'n opmerking niet zo veel. Want wát er er dan mooi, prachtig, of gaaf? De kleuren, de opbouw, de fantasie, de vormen? Geen idee, want die informatie ontbreekt. Toch zou ik dat willen weten, zodat ik mijn sterke kanten leer, mijzelf kan verbeteren. Inzichten verkrijgen, dan wel bevestiging krijg dat ik mijn figuren en objecten op de juiste wijze mismaak. Gelukkig, soms ontvang ik wel positieve kritiek, die mij verder helpt.
Negatieve kritiek is niet anders, veelal wel botter. Soms wat uitgebreider; "dat is geen kunst", "dat is technisch zwak", "stuitend", maar ook kritiek van dat het walgelijk is, lelijk, onsmakelijk en dergelijke. Ook kritiek waar je geen kant mee op kan. Bovendien, wie bepaalt of iets kunst is of niet, en hoe zit het met de definities van technische kwaliteiten? Ten eerste is niets breder dan kunst. Te beginnen bij de naturalistische stillevens tot het meest abstracte werk. Bij naturalistisch werk kan je enigszins beoordelen of het werk technisch goed is. Het is een aparte tak van de sport, een die ik veelal waardeer, maar ook een tak waar het naturalistische het veelal wint van het creatieve. Voor het ambachtelijke deel heb ik ontzag, de techniek is absoluut niet eenvoudig. De andere kant is, een goede meubelmaker (die zijn vak verstaat) maakt goede meubels. Juist een naturalistische schilder die creatieve aspecten toe voegt heeft nog meer waardering. Van het naturalisme gaan we naar het surrealisme. Een herkenbare wereld, maar de realiteit wordt veranderd. En de stap daarna is dat ook vormen veranderd worden. Impressionisme volgt hierop en zo gaan we verder tot het werk abstracter en abstracter wordt. Abstract heeft niet mijn voorkeur, maar ik kom werk tegen wat oogstrelend is. Vorm en kleur en combinaties daarvan trekken mijn aandacht. De andere kant is dat abstract ook heel veel neigt naar kinderlijk geklieder, waar ik geen enkele waardering voor heb. Toch liggen de lijntjes soms heel dun en het is nauwelijks in woorden te vatten, wat nu maakt dat het ene werk goed is en het andere bagger. De verschillen zijn heel subtiel.
Even terug naar de meneer, die mijn werk technisch zwak vond. Bij deze kritiek, waar ik dus niks mee kan, ga ik er wel vanuit dat het iemand is die het ambacht verstaat. Dus zoek je hem en zijn werk op. Blijkt deze meneer vooral portretten te maken. Tekenen eigenlijk. En technisch... De man werkt slordig, de vormen zijn onregelmatig, kortom het ziet er niet uit. Toch durft hij te zeggen dat ik geen kunst maak en mijn werk technisch zwak is. Wat is de waarde van dergelijke kritiek?
Mijn werk oogst momenteel veel waardering. Dan denk ik toch iets goed te doen. Bovendien ben ik zelf, over het algemeen, tevreden met mijn werk. Het lijkt wel, hoe meer waardering ik ontvang, des te triester wordt de negatieve kritiek. Ja, het Calvinisme lijkt de kop op te steken: kom je boven het maaiveld uit, hakt men je kop er af. Laat ik de negatieve, loze, kritiek dus maar als compliment zien.

Van heel andere orde is de negatieve kritiek op politiek vlak. Momenteel zijn Trump en Sylvana Simons grote voorbeelden. Wilders wellicht ook. Maar Trump, een man die niemand kent, tijdens de campagne heeft hij verschrikkelijke gezegd. Toch is hij verkozen tot president. En men blijft zich focussen op Trump. De kritiek stroomt als een grote rivier over hem heen. Ja, ook bij mij weet hij gevoelens van onsympathiek mens op te roepen. Toch lijkt het niet juist de focus nu alleen nog bij hem te laten. Verbaal wordt hij ook al veel ingetogener. Hij wordt president, dus we moeten hem die kans geven. Helaas, misschien wel. Toch hoor ik weinig kritiek over het feit dat het kiesmannen stelsel eigenlijk een verkeerd stelsel is, en nog minder kritiek over het feit dat ruim 62 miljoen Amerikanen op hem gestemd hebben. Dat er twee miljoen meer op Hillary hebben gestemd is een feit, maar zegt weinig. Het is het stelsel, en het zijn de kiezers. Daar hoor je nauwelijks wat over, want de kritiek blijft zich op Trump focussen. Kortom, ook een vorm van kritiek, waar je niet veel mee kan, en tevens afleidt van waar het over zou moeten gaan. Eigenlijk ook heel Calvinistisch kortzichtig.
Dat Sylvana heeft laten zien dat ze vreemde gedachten heeft en misschien niet spoort mag inmiddels duidelijk zijn. De kritiek, welke zij ontvangt is echter nog erger dan de ideologie waar zijn voor staat, met als hoogtepunt de gefotoshopte plaatjes van de publieke terechtstelling uit de jaren dertig (of wanneer dan ook). Een wel heel vergaande vorm van kritiek, waar je totaal niets, en dan ook niets, mee kan.
Legio voorbeelden zijn er te noemen. Kritiek gaat veelal niet over de inhoud, maar wordt gevoed door persoonlijk sentiment. Juist daarom kunnen wij zo vaak niets met kritiek.

Nederland is een zeer dichtbevolkt land. We leven op elkaars lip. Tolerantie slinkt en dat vertaald zich in kritiek. Veelal negatieve kritiek. We gaan meer en meer op elkaar letten en reageren vanuit onderbuikgevoelens. De realiteit verliezen we eigenlijk uit het oog.
Laten we elkaar eens, weer, wat meer gunnen. Steun elkaar en geef elkaar iets mee. Gooi dat Calvinistische keurslijf af. Let minder op elkaar, zie niet alles als een probleem (zoals bijvoorbeeld met de Zwarte Pieten discussie). Het is niet eenvoudig. Ook ik betrap mij er te vaak op kritiek (positief en negatief) te leveren, die feitelijk geen inhoud heeft en niets zegt. Laten we elkaar niet langer in die vicieuze cirkel houden. Hou op zuur te zijn en stimuleer elkaar, met goede onderbouwing, gemotiveerd. Misschien, heel misschien, leidt dat tot een iets betere wereld!

in den vreemde: dreigen (18)

bro: vorige.nrc.nl

Afgelopen maand lukte de automatische incasso van de wegenbelasting niet. Voor het eerst overigens. Er lag direct een brief dat men een poging zou doen later alsnog te incasseren. Vervolgens een lap tekst met gevolgen, wanneer de afschrijving wederom niet zou lukken. Opeens brandde het lampje; men dreigt erg graag, in Nederland.

Je wordt tot van alles verplicht. Van het maandelijkse inkomen betaald iedere Nederlander een fors bedrag aan zaken, waar je niet direct profijt van hebt. Dingen als belastingen, verzekeringen, hypotheken (of huren) en Rekeningen als de energienota's en telefoon, internet en mobiel bellen. Van de laatste groep kan je nog zeggen, dat je er wel direct iets (een product) voor terug krijgt, alleen zijn de rekeningen vaak erg diffuus. En soms klopt het van geen meter. Van Tele-2 ontvangen wij nu regelmatig een sms bericht dat we worden afgesloten, omdat we over ons krediet heen zijn. Vreemd, want we hebben beiden een abonnement En helemaal geen kredieten of pre-paid. Maar, ze blijven dreigen. Ondertussen blijken er twee forse telefoonrekeningen te liggen. Ik ben een aantal keren vanuit Nederland gebeld, en dat blijkt aan te tikken (met dank aan de Rabo overigens). Geen bericht dat mijn maandelijkse bedrag flink wordt overschreden, geen waarschuwing. De andere rekening is een paar honderd euro, terwijl er met die telefoon  nauwelijks us gebeld. Kon ook niet worden afgeschreven. Ook hier niet eerst een signaal van hoge kosten... Nee, direct de rekening. En, jawel hoor, de dreiging dat het nummer wordt afgesloten, wanneer de volgende incassering niet lukt.

De lokale belastingen worden opgelegd op basis van subjectieve gegevens. Ondanks de bezwaren, die zijn afgewezen, is de gemeente maar over gegaan tot incasseren. Ook dit lukte niet (tja, wij hebben weinig geld en iedereen wil opeens incasseren). Direct een brief, mét de nodige dreigingen, dat wanneer het weer niet lukt het gehele bedrag In een keer opeisbaar is.

Het verhaal van de Rabo kennen we inmiddels. En ook hier het dreigement van stopzetting van de overeenkomst en dat alles in een keer opeisbaar wordt (lees: gedwongen verkoop). Overigens heeft de Rabo te kennen gegeven dat de soep niet zo heet gegeten wordt...

In Nederland viel het mij nooit zo op, maar misschien omdat dit de post is welke mij momenteel bereikt valt het mij wel op. Het ene dreigement na het andere. En vrijwel niets betreft een consumentenartikel. Nee, het gaat vooral om gebakken lucht. Gelden waarover je geen, of nauwelijks, invloed hebt om die wel of niet uit te willen geven. Gelden waarvoor je in feite niks voor in handen hebt. Of gelden waarbij je jezelf een hoop vragen stelt. Mijn telefoonabonnement bijvoorbeeld. Zeker tot mijn vakantie zat ik altijd onder mijn abonnement. Dan hoor je dus niets en steekt de compagnie het in eigen zak. Ga je iets over je limiet, dan zijn ze er als de kippen bij. Verzekeringen kunnen daar ook goed mee overweg. Je moet je voor alles verzekeren, terwijl je zelden tot nooit iets declareert. Toch, een maandje wat later en de brieven liggen al op de deurmat. En altijd met een dreigement er in.

In mijn tijd dat ik een uitkering van het UWV ontving was het helemaal de limiet. Bij vrijwel iedere communicatie werd gedreigd dat wanneer je jezelf niet aan de regels hield dit consequenties voor je uitkering kon hebben. Echt, bij iedere brief, mail en zelfs wanneer ik inlogde.

Hier lijkt het allemaal anders te werken. Dreigen schijnt hier niet tot de cultuur te behoren. Hier regel je de zaken, is er veelal begrip en overleg je. Wanneer ik dan verder kijk valt het mij inderdaad op de dreig cultuur wel heel erg Nederlands is. Of dit te maken heeft met de Calvinistische inslag, weet ik niet. Het is iets wat lijkt wel voor een groot deel in de cultuur gebakken zit. Wanneer ik er zo over nadenk Zie ik het steeds breder terug. In de politiek bijvoorbeeld, werd heel wat afgedreigd. Onderling. Wanneer je daar of daar mee komt, dan... Er wordt altijd direct een (negatieve) consequentie tegenover gesteld. Maar je ziet het verder. In het verkeer bijvoorbeeld. In heel wat onschuldige verkeersruzies wordt gedreigd. Bijna altijd door de partij dir overigens fout zat. En of het uit onnozelheid of niet plaats vond, men dreigt En stelt daarmee een negatieve consequentie. Wanneer je "dit" doet, nou, dan zal ik.... Zowel veel individuele Nederlanders, als dus de overheid en tal van organisaties en bedrijven hebben verdomd lange tenen. Men is o zo vang, dat men niet krijgt waar men recht op meent te hebben. Daarbij wordt zeer frequent over het hoofd gezien wat men wel al heeft ontvangen. Zoals de Rabo, die al bijna een ton aan pure rente heeft ontvangen. Daar hoor je ze niet over. Wanneer ik straks ons huis wel verkoop, willen ze de volle hypotheek terug. Kassa!

Langzaam begin ik te begrijpen waarom ik soms zo moe word. Misschien ook levenswijsheid, ik loop inmiddels al langzaam naar de zestig. Terug kijkend op mijn leven merk ik dat ik al heel wat onrecht heb moeten incasseren en vele dreigementen aan mijn adres zijn geuit. Ook wanneer ik keurig aan al mijn verplichtingen voldeed, wat ik 26 jaar keurig heb gedaan. Zelfs dan, weet men toch een signaal af te geven wat als dreigement over komt, of zo bedoeld is. Zeker het laatste jaar word ik er erg moe van. Vooral omdat ik zelf geen, in ieder geval onvoldoende, invloed op een aantal aspecten van mijn leven heb.

Zonder post uit Nederland is ons leven hier niet gemakkelijk. We hebben ook hier problemen en tegenslagen zat. Kijk alleen al naar de ziekte en het ziekteverloop van Reina. Voor ons beiden behoorlijk frustrerend. Maar zonder post uit Nederland zijn we hier verlost Van de Hollandse dreiging. Eigenlijk is dat een verademing. Alleen dat al maakt het leven hier een stuk aangenamer. Samen met het betere en warmere weer toch wéér een positief punt van ons verblijf hier in Turkije. Nu begrijp ik waarom sommige mensen een sabbatical nemen, een voetreis naar Rome ondernemen, of fietsen naar Santiago de Compostella. Ik rust even uit in Turkije... Nou ja, die tijd moet nog wel komen, wanneer de stoorzenders uit de lucht zijn. Die tijd gaat ook zeker komen!

Op overheidsdieet

bron: powned.nl

In het groot op de voorpagina van de Volkskrant; de overheid moet zich meer bekommeren om wat mensen eten. Het moet minder. Minder zoet, zout en vet. In Zweden mag de vader van Pippi Langkous geen negerkoning meer zijn. Maar in west Europa vit men op Turkije dat de mensen daar beperkt worden in het kader van de Islamisering...

In Nederland staat alles stijf van de regelgeving, die zich steeds in grotere mate mengt in het privéleven van de individu. Het eind is bepaalt nog niet in zicht. Dat er regels komen de duurzaamheid te bevorderen en de overproductie tegen te gaan, daar kan ik mij nog iets bij voorstellen. Dat de overheid nog meer gaat bepalen wat ik wel en niet mag consumeren wordt toch echt te gek. Een kleinzerig Calvinisme begint aan een soort Renaissance, zoal in de negentiende eeuw Engeland gebukt ging onder Het Victoriaanse tijdperk. Nu gaat de overheid zelfs nog verder.

Niet alleen met het eet en drinkgedrag worden we heropgevoed en geïndoctrineerd, ook in onze meningsvorming en cultuur slaan de wijzers van de klok door. Neem de discussie over zwarte Piet. Cultuur is fout, en moet zich moderniseren. Kleinzerigheid. Zoals nu in Zweden. De vader van Pippi Langkous is nu alleen nog koning.

bron: members.ziggo.nl

Negerkoning mag niet meer. De discriminatie wordt in de kleinste hoekjes gezocht en de westerse overheden pogen een valse correctheid neer te zetten. Doet de overheid het niet, dan pakken de media het stokje over.  Als het individu maar aangepakt wordt. We worden gerobotiseerd door regelgeving en correctheid. Voor je achttiende geen alcohol... dus doe je dat stiekum of zoek je naar manieren waarop het wel legaal kan. Hoe meer regels, hoe meer mazen in het net, hoe meer nieuwe regels. Toch heeft iedereen het groots over de westerse democratie. Wel, het is meer en meer de westerse verstikking. Als ik rook, rook ik, al zou ik het jongeren niet aanraden er mee te beginnen. Wanneer ik drink, doe ik dat. Ik bepaal zelf wel of ik vanavond wel of niet bezopen wil worden. En ben ik niet in staat die keuze te maken heb ik morgen zo'n kutkater, dat ik voorlopig waarschijnlijk even niet drink. Dat wil ik zelf bepalen. En wanneer ik door mijn gedrag anderen in gevaar breng dien ik die consequentie te dragen. Die verantwoordelijkheid is inmiddels al jaren van mij afgenomen. Zoals zoveel verantwoordelijkheden. Tenminste wat betreft mijn eigen leven en mijn eigen lichaam. Op andere gebieden wordt je juist met zoveel verantwoordelijkheden opgescheept, dat je ze niet eens meer kan dragen. De democratie van de dubbele moraal. Ja, zelfs mijn hondje mag niet los lopen. Dat kost bijna honderd euro. Immers, natuurlijk gedrag kan niet meer. Alles moet geciviliseerd worden. Hier in Turkije lopen de meeste honden los, maar ik zie vrijwel nooit stront liggen. Ja, zelfs stukken minder dan een gang door Driehuis.

bron: ankewelten.nl

En nu mag ik geen koffie met vier suiker meer drinken, de chips moet ik laten staan, het lekkere stukje vlees is iets om alleen maar over te dromen, en wegdrinken en roken mag ik die frustraties ook al niet meer van de overheid. Nee, maar mijn OZB moet ik wel betalen, omdat ik geen rooie rotcent heb, maar wel een (papieren) eigen vermogen. De westerse overheid maakt haar inwoners schizofreen. Geen probleem, de bezuinigingen verdoezelen dat wel weer, want hulp kan je ook steeds minder verwachten. De zorg moet immers goedkoper. Nu, hier in Turkije betaal ik 0,80 eurocent voor een doosje Panadol, waar ik in Nederland ongeveer 3,75 voor betaal. Medicatie van Reina kost in Nederland 34 euro, en hier 4 Lira (effe een euro). Naar mijn idee moet de overheid eens naar andere dingen gaan kijken, dan het geneuzel naar de individuele burgers. Zo las ik ook in de Volkskrant een stukje over misbruik van de AOW. Blijkt dat het hier gaat om 0,001 procent. Maar er is wel een hele organisatie opgericht om de fraude te bestrijden. Regel alles, en probeer het correcte jongetje van de klas uit te hangen met de westerse democratie. Mijn broek zakt er vanaf.

Ondertussen wordt Nederland gewaarschuwd voor het Islamisme. Dat Erdogan Islamitische Regels in voert wordt in het westen sterk veroordeeld. Mijn idee is het ook niet, maar de vrijheid in een land als Turkije is vele mate groter dan wij die in Nederland kennen. Alleen hebben die stomme Hollanders het niet door. Ze laten zich naaien waar ze bij staan. In de stemhokjes laten zich leiden door valse voorwendselen en trappen daar steeds in. Een grote groep denkt dat Wilders het bij het rechte eind heeft... nee, Wilders is net zo erg, alleen hij spreekt het uit. Van mij mag Zwarte Piet gewoon blijven. Misschien moet de definitie van discriminatie maar weer eens uit de kast gehaald worden en op scholen goed worden uitgelegd. Astrid Lindgren was juist tegen discriminatie. Maar ja, wanneer je Pippi Langkous niet goed leest begrijp je de boodschap niet en wordt pappa gewoon koning.

Moedeloos word ik van die westerse politiek. Ik ga straks maar eens een lekkere vette friet eten, goed biertje erbij, peuk, en daarna een vette worst, koffie met extra suiker, chips en daarna nog een heerlijke sigaret. Misschien gaat mijn misselijke gevoel over de Hollandse kleingeestigheid wel weg...

bron: pietersteinz.com

Ga vreemd, maar met mate

bron: dutch cowgirls.nl

De SGP bemoeit zich met het individu, het recht op vrije meningsuiting en de schending van de privacy.

Het gaat hier over de vrijheid van de burger zijn/har leven naar eigen inzicht in te delen. De SGP reageert vanuit haar stigma's op de reclames voor relatie/contactbureaus om vreemd te gaan. Bij Pauw en Witteman ging advocaat Sprong er grof op in, maar... mijns inziens eigenlijk wel terecht. Zelf denk ik dat al die mensen (blijkbaar veel SGPers) met name hier tegen zijn, omdat vooral ook de gelovigen flink buiten de pot pissen. Het christelijk dogmatisch en Calvinistische denken wordt de meerderheid opgedrongen, wanneer de meerderheid in Nederland deze retoriek onderschrijft.

bron: alblasserwaardnieuws

Natuurlijk, niemand gaat vreemd, niemand staat hier voor open, maar hoe groot is het percentage wat wél vreemd gaat? Gigantisch. En wat te denken van de hoerenloperij? Tja, dat is toch ook een vorm van vreemd gaan? De SGP streeft naar een Calvanistiche maatschappij, maar ja het is natuurlijk ook de partij die de rol van de vrouw niet emancipatorisch benaderd. Ja, onder dwang mag de vrouw binnen de SGP iets betekenen. Nee, die reclame moet niet verboden worden, maar de SGP moet verboden worden. Tjonge, die gasten leven echt nog twee eeuwen terug. Het idee van en alternatief (wanneer er geen verbod op de betreffende reclame komt) is ook zeer ridicuul; let op. Vreemdgaan dupeert kinderen. Daar zal Second Love al geen boodschap aan hebben, maar ik ga er toch echt niet van uit dat die vreemdgangers hun kinderen er naast laten staan. En agressie, gestoorde ouders, wat dupeert kinderen allemaal niet. Wil het SGP daar ook allemaal bijsluiters bij hebben? Pas op, alcohol dupeert uw kinderen, en in het trouwboekje; pas op, ruzie dupeert kinderen... Hoe vel voorbeelden moet ik geven?

En vreemd gaan... Mijn hobby is het niet. Geen behoefte, maar ik kan mij voorstellen dat er mensen zijn die dat wel doen. Mannen en vrouwen. Ja, ik ken zelfs voorbeelden waar het zelfs goed is. Er is zelfs een boek over geschreven (en inmiddels verfilmd). Bij ziektes van partners kan het zelfs een verlichting geven en soms geven die partners zelf aan dat hun man/vrouw de seks buiten de deur moet gaan halen. Dat niet iedereen daar daadwerkelijk en invulling aan geeft staat een ieder vrij, wat mij betreft.

bron: ikzoekeenvriendin.nl

We zijn volwassen mensen, maar allemaal met een rugzak. Dan gebeurt dat. En daar waar markt voor is, mag je van mij reclame voor maken. Nee, ik ben niet voor het hypocriete en puriteinse gedachtengoed, zoals de debiele Amerikanen. Een tepel op tv geeft al nationale verontwaardiging, maar in de States zijn de meeste seksuele misdaden, verkrachtingen, en de  prostitutie het meest voorkomend van de hele westerse maatschappij. De SGP is niet minder hypocriet.

Dat het vreemd gaan tot scheiding leidt en daarmee kinderen de dupe worden vind ik  ook niet goed. We gaan te gemakkelijk met relaties om, maar dat past in onze consumptiemaatschappij. Niet goed? Dumpen. Daarin past het scheef gaan ook. Dus gaan we ook veel te slordig met kinderen om. Maar hoeveel relaties sneuvelen alleen doordat een van de partners buiten de pot pist? Meer dan de helft zal dit niet zijn, dus er zijn zat andere redenen tot echtscheiding. Nog zo'n drogreden van de SGP. Natuurlijk hebben wij te maken met de vrijheid van meningsuiting, maar door het opleggen van dit soort verboden wordt dit ernstig geschaad. Nou, vanuit mijn principes en opvattingen zal ik dan alle kerken verbieden, polygamie toestaan, en... ach, wat maakt het uit. Het verhaaltje klopt van geen kant en er zit zelfs een schadelijk kantje aan. En dat terwijl ik van mening ben dat de overheid al veel te veel ingrijpt in ons privé leven. Dat gebeurt al meer dan genoeg. Kappen, en als iemand vreemd wil: doe vooral je best. Voor mij hoeft het niet, die behoefte bestaat gewoon niet. Ik ben dik tevreden. Dat gun ik ook de ander, ook op de wijze welke men verkiest, mits zij de menselijke waardigheid maar blijven respecteren. Maar dat is weer een andere discussie.....

Experiment van het leven

Wanneer wat vandaag als niet te tolereren op te vatten is, zouden de middelbare scholen in de jaren zeventig half vol zijn geweest.

Ik weet het, een zeer ingewikkelde zin. Toch lijkt de boodschap mij wel duidelijk; wat vandaag niet mag, gebeurde vroeger gewoon.

Wij worden steeds meer in moralistische keurslijven geperst. Zo las ik over een schoolfeestje, waar een groep jongetjes zich om meisjes schaarden. Bij één meisje zijn ze haar gaan betasten. Foei! Dus werden de knullen twee dagen geschorst en mogen zij een jaar lang geen schoolfeestjes meer bezoeken. Om te beginnen lijkt de maatschappij het puberschap niet meer te accepteren. Immers is een van de kenmerken van pubers niet dat zij de wereld ontdekken, en zo ook de seksualiteit? Ik kan mij herinneren dat er meerdere meisjes, bij ons op school, waren die (vooral na schooltijd overigens) opgejaagd werden. De jongens werden dol wanneer zij het broekje zagen. En natuurlijk werd er wel eens gevoeld of die prille tietjes al echt waren. Zelf was ik een meeloper. Mee doen mocht ik niet, daar was ik te sullig voor. Er bij zijn was dus al heel wat. Tegenwoordig zou ik ook onder de schuldigen vallen. Overigens zeg ik niet dat het goed is, en ook vroeger was het natuurlijk niet correct. Maar nu komt zoiets zelfs op de voorpagina van de krant. Het wordt allemaal wel heel erg opgeblazen. En destijds waren we tussen de 13 en 15 jaar, en nu is ook dat eigenlijk niet anders.

Het was veelal dezelfde groep meisjes wie het betrof. Er was vast sprake van een zekere wisselwerking, waardoor juist steeds die groep meisjes voor dit soort activiteiten in aanmerking kwamen. En natuurlijk veel gegil en gekrijs, dat zij niet wilden. Voor zover ik kan terugkijken was het vaal een onderdeel van het spel, vooral omdat de meisjes er later juist heel laconiek en lacherig over deden. Maar het waren ook meisjes van wie bekend was dat zij zelf het experiment opzochten. De meisjes gingen daar overigens veel verder in. En mocht iets in de openbaarheid komen, kreeg je hooguit een standje.

Enkele van die meisjes ben ik later nog wel tegen gekomen. Nee het zijn geen nymfomanen geworden, maar met spijt terug kijken op hun puberale gedrag is er ook niet bij.

Ik zat op het Lorentz Lyceum (Haarlem). Een leuke school. Eerst in een kleine oude school, later op een nieuwbouw locatie. Deze school stond niet bekend als de meest brave school in Haarlem, daarnaast er waren scholen waar meer gebeurde.

Veel ophef over het puberale gedrag rond de seksuele ontdekking van het lichaam. Dat was, is en zal blijven. Het hoort bij de pubers en daarmee zullen zij de grenzen tarten. Het echte overschrijden van die grenzen komt maar heel incidenteel voor. Toen, en nu. En ook in die tijd werd dat heus wel aangepakt, nu willen ze het van verre voor zijn. Nee, eigenlijk mag je nu niet meer puberen.

Dat gaat niet alleen op voor de seksuele volwassenwording. Immers grenzen tref je op alle gebied aan. In mijn tijd (dat klinkt wel heel erg als opa verteld.....) experimenteerden we met alcohol. In het ergste geval ging je knock-out. Tegenwoordig heet dat comazuipen en ga je naar het ziekenhuis. En als dat gebeurt is er veel ophef. Natuurlijk voerden wij onze brommertjes op. Ook verzamelden wij ons op openbare plaatsen. Nu noemen ze dit hangjongeren... En steeds gaat alles tegenwoordig met veel ophef en grote krantenkoppen.

In deze tijd betuttelen wij de jeugd overdreven veel en gebeurt dit veelal vanuit een negatief beeld. Jeugd wordt gezien als overlastgevend. Veel volwassenen lijken te vergeten dat zij ooit ook die fase hebben doorgemaakt. Alsof de volwassenen van nu vroeger zo braaf waren. Kom op, kijk eens in de spiegel!

Mijn hersencellen zouden nu theoretisch allemaal dood moeten zijn. En velen hebben destijds wel wat geëxperimenteerd met drugs, zoals nu de XTC en andere pilletjes gebruikt worden.

De jeugd uit de periode na de seksuele revolutie, provo's, en het vrije denken is nu een zure oudere generatie aan het worden. Doe mij een lol en kijk eens wat vaker naar hoe wij vroeger waren... Of is dat juist de reden dat wij weer terug gaan naar het Calvinistische tijdperk? Of willen wij het exclusieve recht op een wilde jeugd behouden? Nee, laat de puber van nu eens even puber zijn. Een jongere de wereld als jongere ontdekken en ons een gaan richten op de echte excessen. Dan krijgen wij het ook een stuk rustiger. En laten we ons minder irriteren... Dat is ook nog eens goedkoper voor de toch al dure medische zorg. Proost!