Terug!!!

In juni plaatste ik nog een blog, dat ik problemen had met internet en daardoor zeer beperkt kon bloggen. Inmiddels beschik ik over een betere verbinding en kan ik weer met enige regelmaat een blog schrijven. Hierbij dus de aftrap.

Nu waren de omstandigheden ook niet "je van het" om iets te schrijven. Het was een lange zomer, met nogal wat turbulentie. Zo kreeg ik een flinke longontsteking, eind juni. Daar ben je dan toch even een poosje van redelijk non-actief, maar dit onkruid is er weer geheel bovenop gekomen. Maar toen..., onze Loulou stond ons niet te begroeten, bij het aanbreken van de nieuwe dag. Ver hoefden wij niet te zoeken. Ze lag..., dood, achter het hek. Een giftige slang had haar gebeten. Loulou was nog (net) geen drie jaar. Ze was helemaal mijn hond en nog nooit was ik zo innig verbonden met een hond. Zo'n dood hakt er dan goed in en ik was er flink ziek van.
Ook Ventje en Emma misten Loulou heel erg, net als wij, wat maakte dat we snel op zoek gingen naar een nieuwe hond. In het asiel (Uzumlu) vonden we een schattig puppy. Maar het puppy was ziek. We zijn nog bij een andere hond geweest. Werkelijk een schat, maar..., een mannetje. We willen persé geen reu. Voor Ventje niet, maar ook om andere redenen. De kleine pup zou niet meer beter worden, maar er was een twee jaar oude Golden binnen gekomen. Goed, geen pup, maar wel kijken. En verliefd. Dat is dus Layla. Layla mee, maar na twee dagen ging het niet goed. Ze at niet en was erg "down". Terug naar het asiel, maar de arts zei dat er niets mis was en Layla kerngezond was. Al snel bleek dat niet te kloppen. Layla werd zieker en zieker en at geheel niet meer. Uiteindelijk bleek ze de hondenziekte te hebben.
Op het eerste gezicht had het asiel een prettige uitstraling. Honden verblijven er in grote groepen met veel ruimte. Ze zijn ook vrij rustig. Achteraf hoorden wij dat daar dus heel veel ziektes heersen en veel honden dood gaan. Onze "eigen" dierenarts stelde wel de juiste diagnose. Veel heen en weer rijden en dagelijkse infuus (ook thuis), medicatie en zorg. Vorige week vrijdag nog waren we bij de dierenarts en hij vroeg ons euthanasie te willen, of nog even door te gaan. Zo erg was Layla er aan toe. Wij kozen echter voor het laatste en de dag daarna ging ze weer eten. Ze is nog heel ziek, maar haar kansen stijgen met de dag. Nog wel veel zorg, maar daar gaan we voor.

Ook was er het jaarlijkse ritueel van mijn verblijfsvergunning (ikamet). In juni aangevraagd, maar niets te horen. Op de site kon ik niks controleren. Uiteindelijk heb ik hem. Het bleek dat ie na amper twee weken al bij de PTT lag. Op het laatst beschikte ik over de "tracking" en bij het laatste postkantoor was het net weg. Gelukkig lag ie onder een stapel bij een immigratiedienst.

De auto moest ook weer naar de TuvTurk (Turkse APK). Ook dit ging niet van zelf. Via mail (dat werkte zowaar) maakte ik een afspraak. Vervolgens ontving ik een mail, dat er een openstaand bedrag stond. Hierop reagerend bleek het een boete van 512 TL te zijn. Reina en ik begonnen elkaar al verwijten te maken. In Fethiye wilde ik op het belastingkantoor betalen (een vrijdagmiddag een uur of vier), maar men kon niks vinden. Vervolgens bleek tussen mijn mailtjes een bericht dat het een misverstand was en de afspraak voor de maandagochtend daarop vast gezet was. Prima, ware het niet, dat ik daags ervoor mijn achterlicht kapot gereden had. Dus naar de Dacia garage. Ja, zaterdagochtend half acht kon nog. Hierop vroeg ik mij een achterlicht te verkopen, zodat het er zelf in kon plaatsen. Wel, dat is men in Turkije niet gewend, maar na enig aandringen lukte het en thuis zat het er binnen de tien minuten in.
Tussendoor hadden we twee keer een logee, wat altijd ook aandacht en energie kost. Ook geeft het natuurlijk een hoop terug. Maar, al met al ging de zomer als gelei aan ons voorbij.

Inmiddels ben ik met de voorbereidingen bezig voor de Kunstlijn Haarlem, editie 2018. Dat komt er ook weer snel aan. Twee werken zijn al in Nederland en de rest neem ik eind oktober mee. Mijn hoofdlocatie, dit jaar, is de Burgerzaal van het stadhuis van Velsen (IJmuiden). Best spannend, want in 2014 ben ik daar op een minder prettige wijze vertrokken, als raadslid. Toch ook wel mooi, zo daar weer terug te keren. Overigens, volgend jaar heb ik een bijzondere expositie in de pen, met de editie van 2019!
Nu wij weer over een beetje redelijk internet beschikken is ook mijn website (www.ernstmerhottein.com) weer bijgewerkt. Mijn productie over 2018 is duidelijk niet groot. Dat komt mede door een wat andere manier van werken, waardoor ik meer tijd per schilderij kwijt ben. Daarnaast heb ik enkele werken "over geschilderd".

Kortom, na een toch wat turbulente periode van een opstapeling van dingen en dingetjes ben ik weer "online". Ik hoop dat ik weer leuke, boeiende en interessante blogs ga schrijven... Tot snel!

in den vreemde: ik voel me kut (15)

Volkomen kut, dat is hoe ik mij nu voel. En vandaag was een enorme klote dag. Ik kan wel janken. Wat kan er op een dag een hoop mis gaan, of het lijkt zo. Ik zie er even helemaal geen gat meer in. Een gevoel van hopeloosheid beklijft bij mij, maar het zal vast wel een momentopname zijn. Nu is het in ieder geval zwaar shit.

Reina is de afgelopen drie weken al niet lekker. Maandag hebben we de arts er bij gehaald en hij constateerde een longontsteking. Medicatie gehaald, maar het ging niet echt beter. Vandaag het advies gekregen om in Fethye naar het ziekenhuis te gaan. Om half twee gingen we er naar toe. We werden naar een particulier ziekenhuis verwezen. Een drukte van jewelste. Er moest een longfoto worden gemaakt: 300 Lira betalen. Anders werd die foto zeker niet gemaakt. Gelukkig had ik het. Ja, we kwamen via de Emercency binnen. Na de foto plaats nemen bij de longarts. Reina zo ziek als een hond en maar wachten. Pas na half vijf waren we aan de beurt en dan nog omdat Wilma stennis ging maken. En ja hoor, de linkerlong was helemaal besmet. Dus moest Reina blijven. In een rolstoel naar de opname receptie.  Ja, 750 Lira per nacht (de verwachting is dat Reina zeker drie nachten moet blijven). De indruk werd gewekt dat er direct al betaald moest worden. Reina en ik naar buiten, en Wilma druk aan de telefoon. Naderhand kwam ze naar buiten. We mogen betalen als ze weg gaat… wel cash! Engelsen hebben dat probleem hier niet, maar Nederlanders wel. We moeten het zelf maar van onze verzekering terug zien te krijgen. Dat zal zeker lukken, maar hoe kom ik straks aan zoveel cash? We staan al zo rood.

Enfin, wij naar boven. Ik stel Reina haar mobieltje in voor Wi-Fi en er schiet een berichtje aan mijn ogen voorbij van de mobiele telefoon compagnie dat de rekening van 375 euro niet geïncasseerd kon worden. Ik schrok me de pleuris, maar had gelijk zo iets als: dat kan toch niet? Ik heb het niet gezegd en snel de Wi-Fi geïnstalleerd.

Voor we naar het ziekenhuis gingen nog een ander geintje. Hassan vroeg of de auto op mijn naam stond. Mijn reactie was ontkennend. Thuis toch nog even na gekeken. Nee, de auto staat wel op mijn naam, maar de verzekering op de naam van Reina. Kut. Dan moet ik de auto straks, als ik in Nederland, in Antalya achter de douane parkeren, tot ik weer terug ben. Ik wilde in Nederland mijn paspoort verlengen, maar dat wordt lastig, omdat in mijn paspoort staat dat mijn auto in Turkije is. Dat staat weer niet in het nieuwe paspoort. Ik moet mijn paspoort wel verlengen, omdat dit weer voor de verblijfsvergunning van belang is.

Daarbij hebben we de afgelopen drie weken, dat Reina al ziek was, weinig zaken geregeld, die eigenlijk al in gang gezet hadden moeten worden. Hoe we dit moeten oplossen… geen idee op dit moment.

Omdat ik het belangrijk vrienden en familie te informeren over het feit dat Reina in het ziekenhuis ligt trek ik mijn IPad open. En mijn mailbox. Eerst zie ik een mailtje van de makelaar (verhuur). De kijkers willen niet huren. Godverdomme. Kopers haken ook al af. Hoezo trekt de markt aan? We willen van die kutwoning af. Het is een last, maar die lijkt niet te slijten. Het huis staat maar leeg, de gemeente wil zijn OZB innen, en we krijgen zowat geen cent binnen. Juist door hier te zitten zouden we het net moeten kunnen rooien. Maar zelfs de voorwaarden daarvoor lijken een onmogelijke opgave. Niets lijkt enig perspectief te bieden. Nee, de stront wordt alleen maar stroperiger.

Dan een volgend mailtje. Van mevrouw bakker van de Rabobank. Of ik, naar aanleiding van ons telefonisch onderhoud op 23 september direct contact met haar op wil nemen. Wat verdomme is dat nu weer?

 

Of er meer verkeerd kan gaan? Wel, de dag is nog niet om. Maar, ik heb het wel gehad. Volgens mij als we het huis voor 490000 in de verkoop zetten wordt het nog niet verkocht. Nee, alles zit tegen. En die klote honden blijven ook maar blaffen, de kat dringt zich steeds op (Elif) en niets lijkt meer goed. Wat de fuck is het dat het zo ontzettend tegen kan zitten? Wat is er dat wij dat naar ons toe trekken? Echt, dat alles tegen kan zitten.

Ja, dan zit je lekker in Turkije. God verhoede, nog iets wat niet helemaal ellende is. Alhoewel ik op dit moment echt niet weet waar ik wel zou willen zitten.

Op dit moment zie ik geen oplossing. Alleen maar grote beren op de weg en veel pijn in mijn rug. Zal de stress wel zijn, die erin trekt.

En dan mijn liefste. Die ligt alleen in dat vreemde ziekenhuis. Al weken voelt zij zich niet goed en ik mij regelmatig machteloos. Omdat ik te stom ben om goed voor haar te zorgen,, haar signalen niet op pik, maar ondertussen wel mijn best doe. Ik vind het kut voor haar. Ik zie haar al die weken lijden. Van redelijk tot erg. Maar ik kan er niets aan veranderen. Ik zou mij ziek willen voelen, opdat het met haar goed gaat. Vandaag was zij een triest hoopje, wachtend in de gang totdat de arts eens tijd had. Na het spreekuur.

Eenmaal op het ziekenhuisbed zag ik de rust over haar heen komen. Het gevoel dat ze moest hebben in goede handen te zijn. Zicht op het einde van haar ellendig lijden en de pijn die zij al weken voelt. De start weer langzaam beter te worden.

We hadden gedacht na het vertrek van Lina ons leven hier echt op te gaan bouwen. Er is niets van terecht gekomen. Het lukte niet, want Reina werd ziek. We zijn niet een keer gezellig samen een borrel gaan drinken aan het water, hebben de honden ’s avonds niet langs de haven uitgelaten… Nee, een lege sleur, waarbij we elkaar met enige regelmaat een verwijt naar het hoofd slingerden. Niet omdat het terecht was, maar omdat we het beiden eigenlijk anders wilden. Waarom moest ze nu, juist nu, ziek worden? Al bijna twee jaar was ze niet meer in het ziekenhuis. En nu ligt ze er weer. Kon het niet een half jaartje later, wanneer we een aantal zaken wel geregeld hebben? Ik zit nu alleen thuis. Opeens is het een vreemd huis. Wat doe ik hier eigenlijk? Ik ben hier, maar kan niet eens doen wat ik wil. Reina ligt dertig kilometer verderop, de auto moet straks achter de douane, mevrouw Rabo wil dat ik direct bel, en niemand wil ons huis kopen of huren. Mag ik mij dan even kut voelen?

Wanneer er niet iets wezenlijks gebeurt, dan weet ik het niet meer. Ik kan geen oplossingen meer aandragen. Ik word alleen erg ziek. Ziek van de maatschappij. De Hollandse mentaliteit en de regeltjes. Altijd maar regeltjes. Geen menselijkheid te zien. Zakelijkheid is de nieuwe Nederlandse menselijkheid. Dan komt dat ziekenhuisverhaal er nog eens bovenop. Hier toch niet ook al? Op dit moment voel ik mij ongelofelijk verdwaald. Ik zit midden in het doolhof, maar ik zal blijven vechten de uitgang te vinden. Alle hobbels en drempels zal ik beslechten. Het moet alleen niet te lang meer duren. Ook mijn energie raakt nu langzaam op. Ik neem een biertje. Ik heb nog twee halve liters. O ja, en het gas is ook op…. En dan het positieve lichtpuntje van vandaag. In het ziekenhuis kreeg ik ook eten. Dat is Turks!