Burgermeester

1967



Meester Pels, van de Adolf van Nassauschool, staat voor de klas. Met de rust welke hij altijd uitstraalde sprak hij over wanneer wij groot zouden zijn.

"Wat wil je later worden?", was de vraag waarmee hij de klas rond ging.

"Piloot meester," was het antwoord van Roelof, Wim, en nog wat anderen.

"Politie agent," reageerden Jan, Wouter, Stef, en misschien wel de helft van de jongens.

"Automonteur," zeiden drie jongens.

"Brandweerman."

"Burgermeester, meneer Pels," sprak ik.

Meneer Pels was duidelijk in een lichte staat in verwarring. De rest van de klas ontstak in een licht rumoer. Zo iets had men nog nooit gehoord en ik was duidelijk van "lotje getikt".  Sindsdien werd ik niet alleen als half leproos aangezien en benaderd, ook werd ik overal "burgermeester" genoemd, vol spot en kinderlijke ironie.



De grootvader van mijn achterbuur (Jan Wiebe van Veen) was burgermeester geweest. Hij woonde inmiddels ook bij ons in het dorp en met Jan Wiebe kwam ik er regelmatig over de vloer. Ik had ontzag voor die man. Het was een echte notabele, een man met charisma en uitstraling. Zo wilde ik later ook worden. Wat het burgermeesterschap inhield was mij volledig onbekend. Maar het hebben van uitstraling en gezag sprak mij aan. Alleen al omdat ik dan niet meer gepest zou worden. Dat mijn uitspraak juist leidde tot toenemend pestgedrag van anderen had ik bepaald niet voorzien.



2002



Maatschappelijke onvrede en mijn kritiek op het kabinet Balkenende besloot dat ik niet meer langs de lijn kon blijven schreeuwen en mokken. Neen, ik moest actief worden de wereld te verbeteren. Wellicht was ik al wat oud om mij zo als idealist op te stellen, maar ik ben nou eenmaal een laatbloeier. De zoektocht naar een politieke partij waar ik mij zowel politiek als persoonlijk betrokken bij voelde was best nog een hele opgaaf. Uiteindelijk sloot ik mij bij een partij aan. Binnen de kortste keren was ik niet alleen lid van de partij, maar zat ik ook in het bestuur van de lokale afdeling. Vanaf dat moment heb ik mij ook actief en vol overgave ingezet. Politiek boeide mij en ik was (nog) in de stellige overtuiging dat je in de politiek zelf op integere wijze als individu invloed kon hebben op het beleid. Het was geen naïviteit, maar een overtuiging, tot veel later bleek dat je toch een zekere schofterigheid in je moet hebben wil je daadwerkelijk politiek iets kunnen veranderen, of invloed hebben. Daarnaast speelt een groot ego ook een essentiële rol, iets waar ik niet over beschik. Ik neig wat dat betreft meer tot bescheidenheid en onzekerheid.

Maar goed, na een verhuizing kwam ik zo waar in de gemeenteraad. Bijna met een schuldgevoel mocht ik mij op het pluche hijsen. Keihard werkte ik om op eerlijke, integere wijze, oprechte politiek te bedrijven. Vol energie zette ik mij in om met heel veel mensen in contact te komen en op basis van wat er in de gemeenschap leefde en mijn eigen politieke overtuiging tot besluitvorming te komen. De vier jaar raadswerk was vier jaar strijd. Strijd, welke ik op zich niet ambieerde. Ik wilde politiek niet zien als strijd, maar als een spel van argumenten. Duidelijk werd dat mijn beeld bijgesteld diende te worden. En bijgesteld, en bijgesteld. Toch wilde ik nog wel een termijn. Immers, voor mijn eigen gevoel en mijn verantwoordelijkheid naar de gemeenschap was ik nog niet klaar en moest ik verder. Ook kreeg ik de vraag of ik het wethouderschap ambieerde. Mijn antwoord was duidelijk: neen, maar wanneer ik het belang daar mee dien ben ik wel bereid het wethouderschap op mij te nemen. Achteraf een veel te bescheiden opstelling. Al met al maakt dat niet veel meer uit. Rattenstreken en hufterigheid hebben inderdaad mijn politieke ondergang ingeluid. Ik was blijkbaar te eerlijk en te beschaafd politiek stand te houden.

Na de raadsperiode heb ik grote afstand van de politiek genomen. Uit zelfbehoud, maar ook uit frustratie dat politiek inderdaad is wat ik voorheen vermoedde; een spel van veel oneerlijkheid, ego's, en eigenbelang. Wel bleef ik mij druk maken inzake mijn gevoelens van machteloosheid als burger. Mijn confrontaties, grote frustraties, met de bureaucratie en regelgeving. Tegen onrecht kan ik nog steeds niet. De afgelopen jaren heb ik heel wat onrecht en foute regelgeving en verkeerde bureaucratie aan mij voorbij zien gaan.



Inmiddels heeft die zelfde bureaucratie er mede toe geleid dat ik nu in Turkije zit. En eindelijk heb ik een zekere rust en balans in mijn leven.



2015



Een berichtje op Facebook: " Ernst, er is een vacature voor je in Velsen." Het beticht vatte ik niet helemaal. Via Messenger las ik nog een paar korte berichtjes van een gelijke strekking. Daarna pas las ik dat Franc Weerwind naar alle waarschijnlijkheid burgervader van Almere wordt, de opvolger van Annemarie Jorritsma. Velsen is dus op zoek naar een nieuwe burgermeester... Ik moest weer denken aan 1967. Ik moet er niet aan denken. Tien jaar eerder misschien, maar ik heb mijn politieke tijd voorlopig wel gehad. Ja, ik ben meer bestuurder dan uitvoerend politicus. Zo veel is mij wel duidelijk geworden. En ja, mijn minderwaardigheidscomplex is in grote mate afgenomen. Echter, ik moet er niet aan denken dat mijn leven weer geregisseerd en ingevuld wordt door de buitenwereld. Bewijsdrang voel ik ook niet erg sterk. Laat mij maar genieten van het leven, waarin de dagen geen belang meer kennen. Een wekker mij niet doet ontwaken en plicht mij niet roept.

Bovendien, welke gemeente wacht op een dakloze en werkloze burgervader? En beide feiten heb ik te danken aan de politiek. Nee, het politieke beleid heeft mij veel ellende gebracht. Gelukkig heeft al die ellende er toe geleid dat ik nu eindelijk een fijn en plezierig leven heb. Over een paar maanden ben ik een schilderend keuterboertje... Bijna 60. De VUT bestaat niet meer. Nee, tegenwoordig wordt je ontslagen, financieel gemangeld en uiteindelijk mag je zonder uitkering overleven. Dat de uitkering van mijn vrouw op zich onvoldoende is voor twee, maakt niet uit. Nee, wanneer ik vanuit deze situatie burgermeester van Velsen word zal de gemeente de nar van politiek Nederland worden. Natuurlijk wordt het een hele klus na zo'n goeie als Franc een nieuwe sterke burgermeester te vinden, zeker wanneer ik ook bedank, maar Velsen vindt vast en zeker een oplossing. In ieder geval wens ik de gemeente succes. Ik ga vandaag eens informeren naar de prijs van een ezel en de prijs van een geit. En heb ik weer een woning in Velsen, ga ik vast nog wel eens vanaf de publieke tribune het theater aanzien. In mijn boerenkiel......

Hoog bezoek

Tijdens een Presidium werd geopperd dat het wel een goed is om als raad bij een andere gemeente te gaan kijken. Immers door te kijken hoe het elders gaat kan je bij jezelf altijd wel een verbeterslag maken. Ik gaf aan de organisatie wel op mij te willen nemen, en zo geschiedde. Met ondersteuning van twee andere raadsleden ben ik aan de slag gegaan. Op voorstel van onze burgervader viel de keuze op Hoorn.

Onno van Veldhuizen

Eind 2011 zijn de voorbereidingen begonnen. Soms ben ik een  streber en werkte via een draaiboek, en mocht Franc zich er (van mij) niet mee bemoeien. Via de moderne media (email) en een werkbespreking ter plaatse rolde er een programma uit. Een programma wat aansloot bij wat ik in Velsen naar boven kreeg als wens van onze raad om in Hoorn te horen en zien.



Franc Weerwind voor de posterwand



Maar, wanneer je iets voorbereid zijn er altijd meerdere kanten. Van mijn kant wilde ik zorgen dat alles goed geregeld was. Dan is er natuurlijk de vraag… hoeveel raadsleden gaan er mee? En afsluitend hoop je maar dat alles en goed gaat en ook echt in de smaak valt. Ik mag wel zegen; een kloteklus, want die raadsleden is natuurlijk een zeer kritisch volkje. Gelukkig, de aanmeldingen kwamen binnen en overstegen mijn verwachting. Uiteindelijk zijn 28 van de 33 raadsleden mee geweest naar Hoorn! Twee (SP) waren niet mee op basis van principiële bezwaren, een raadslid was ziek en een ander raadslid had al ruim van te voren aangeven veroordeeld te zijn tot een familie weekend (wat dat soort dingen ben ik blij niet zo’n intensieve contacten met mijn familie te hebben). Ook de griffier, onze raadscommunicatieadviseur (kan daar geen beter functienaam voor verzonnen worden), drie wethouders, enkele steunfractieleden en natuurlijk onze Franc. Een stevige ploeg dus.

Tijdens de lunch zat Hoorn en Velsen druk met elkaar in
gesprek

Op 14 april was de dag. Een dag vol verrassingen… Exact 10:00 uur was iedereen aanwezig en kon de bus vertrekken. Exact 11:00 uur kwamen we aan op het stadhuis van Hoorn. De enkeling die op eigen gelegenheid was gekomen was er ook op tijd.



De ontvangst was uitstekend. Onno van Veldhuizen (de Franc van Hoorn) heette een ieder welkom en na een koffie met uit de klauwen gelopen petitfour bezette Velsen de raadszaal van Hoorn. Enkele Hoornse raadsleden en twee wethouders waren reeds aanwezig. Menno Horjus (raadsgriffier Hoorn) opende de bijeenkomst waarna Onno een oorstrelende geschiedenisles over de stad hield. Namens de gemeente Velsen mocht ik een boek (over Velsen) aan Onno overhandiogen. Er volgde een inhoudelijk verhaal en enige discussie en iets over tijd werd onze raad op de lunch getrakteerd. Een zeer goed verzorgde en lekkere lunch.

Wederom exact op tijd met de bus naar het oude stadseiland (Oostereiland). Een stukje lopen en daar kwamen wij bij een geheel nieuw project in een oude gevangenis, op een eiland. Aldaar werden wij getrakteerd op een film (in het schitterende nieuwe filmhuis) over het eiland. Een korte rondleiding over het project met een bezoek aan een van de appartementen. Volgens mij wil de hele raad van Velsen daar in een appartement te Hoorn gaan wonen. Dat zegt wel iets over hoe schitterend het was.

Op de binnenplaats van Ootsereiland, Rodrigo draagt
de Velsentasjes.

Uiteindelijk de borrel. Tot op de minuut verliep het schema perfect en leek iedereen zeer tevreden. Ondertussen waren er nog meer raadsleden uit Hoorn aangeschoven en werd er overal geanimeerd gesproken. Toen nam Franc het woord en bedankte Annekee, Paul en mij voor de organisatie van deze dag. Met een presentje. Voor mij volkomen overbodig. Ik ben van de oude stempel. Je doet je klus, en die doe je goed… maar het is wel een schitterend boek: Ferme jongens, stoere knapen. Maar de eigenlijke complimenten gaan, wat mij betreft uit naar Hoorn. Met name naar Annet Hansen van de griffie. Alles prima verzorgd en intern goed afgestemd. Complimenten naar Hoorn voor de goede ontvangst en de zeer open houding ons te ontvangen. Voor de Hoornse raadslieden hadden wij nog een tasje Velsen meegenomen, maar de politieke opkomst uit Hoorn was zo groot, dat wij tasjes te kort hadden.

Het was een kwartier lopen naar de bus. Hoe krijg je 30 politici op tijd uit de kroeg? Een wonder is geschied. Na een eerste meldronde kwam de mededeling: we gaan. En wat gebeurde er? We gingen. Met z’n allen, zonder morren en exact op tijd. Vannacht heb ik hier wel even over gedroomd: de hele raad heeft unaniem een keer met z’n allen helemaal naar mij geluisterd en er naar gehandeld…. Dat kan niet anders dan een eenmalige aanbieding te zijn.

Ondertussen trachtte ik de chauffeur van de bus te bereiken, volgens afspraak. Mijn telefoon viel uit… die van Reina werkte ook niet denderend. Shit… maar ook hier ging het weer goed. De chauffeur had de oproepen wel gehoord, maar er was geen contact. Hij heeft terug gebeld, mij er gebeurde niets. Gelukkig vooraf wel een duidelijke afspraak gemaakt… en het liep dus goed.

En vrijwel exact om 17:00 uur stopte de bus weer voor stadhuis Velsen. Alles is goed gegaan, het schema klopte en iedereen leek tevreden. Ik was bekaf… maar heb mijn werk wel goed gedaan! Alleen, een goede voorbereiding is van groot belang, maar de inzet van vele anderen zijn onontkoombaar! Dit was waarschijnlijk de meest perfecte politieke dag uit mijn leven. In ieder geval eentje om even bij stil te staan. Het gevoel even vast te houden. Politiek heeft zich weer even van een hele positieve kant laten zien. Hoe goed iedereen met elkaar om ging, de gezelligheid en goede sfeer. Ik ben gisteren voor mijn inzet bedankt, andere zijn bedankt, maar via deze weg wil ik ook al onze raadsleden en collegeleden bedanken: yes we can!

Franc bedankt mij en overhandigt het boek. De dirtecteur van het filmhuis

(achtergrond midden) een Hoorns raadslid (links achter) en een vrijwilliger

van het filmhuis kijken mee.