Oorlog!

In het dagelijkse leven zijn we er niet zo mee bezig. Tijdens gesprekken met onze Turkse vrienden en kennissen worden we er steeds mee geconfronteerd: we leven in een land in oorlog!

Oorlog..., mijn hele leven heb ik een gevoel van binnen, een soort angst, om in een oorlogssituatie terecht te komen. Toch ben ik in mijn leven een paar keer in een land in een conflictsituatie geweest. Spannend en het "sensatie" gevoel won het van iedere angst. Eigenlijk ook nu, ontbreekt mij het besef van de spanning en dreiging in Turkije. Een vreemde situatie en vol tegenstrijdigheden. Neen, ik besef is nog niet echt doorgedrongen en wellicht gebeurt dat ook nooit.



Natuurlijk zijn er grote spanningen in deze regio. Aanslagen in Istanbul, grote onrust en gevechten in Oost Turkije, ISIS, PKK, en noem maar op. Grote groepen vluchtelingen trekken door het land op weg naar "vrij" Europa. Maar, Turkije is groot. Waar wij zitten is er niets direct merkbaar. Alleen, het toerisme, dat blijft zwaar achter. In het dorp klaagt men steen en been en inderdaad, relatief gezien is het dorp uitgestorven, voor de hoogseizoen begrippen. Mensen durven niet meer te komen. Niet vreemd, want de media geven veel aandacht aan deze regio. Veel negatieve aandacht en het zal mij niet verbazen wanneer heel veel mensen denken dat het onveilig is in heel Turkije. Doemdenkers versterken dat gevoel nog eens extra. De nuance ontbreekt en de mensen laten zich door angst leiden. Niet nodig! De veiligheid in Istanbul is vergelijkbaar met die in London of Parijs. Ook daar zijn aanslagen en loop je risico. Met de globalisering loop je in feite overal dat risico, kijk maar naar die gek in de Thalys. Maar oorlogsgebieden zijn écht gevaarlijk, volgens de media. Om die reden is het in Istanbul gevaarlijker dan in London. Tot daar weer een aanslag gepleegd wordt.

Natuurlijk is ISIS een grote dreiging. Het zijn machtswellustelingen, heeft niets met Islam of geloof te maken, maar puur met indoctrinatie, wellust en frustratie. Echter, het is net een slang, waardoor ISIS moeilijk te bestrijden is, dan wel te vinden. Tevens maken anderen er politiek gebruik van. Aan de ene kant levert Turkije wapens en steun aan ISIS, terwijl zij deze groep bandieten ook bombarderen. Erdogan heeft zijn agenda vast klaar liggen. Hij wil de sultan van de regio worden, de Allah op aarde. Verdeeldheid komt hem goed uit. Bij de laatste verkiezingen kreeg hij een forse tik. Ondanks dat hij twee miljoen Syriërs mee heeft laten stemmen, voedselpakketten en andere cadeau's heeft uitgedeeld. Toch verloor hij. Nu staan de verkiezingen uitgeschreven voor 1 november. Ik acht de kans groot dat in oktober duidelijk wordt dat dat verkiezingen niet door zullen gaan. De onlusten in Oost Turkije zorgen er voor dat daar geen democratische verkiezing plaats kan vinden, dus kunnen de verkiezingen überhaupt geen doorgang vinden. De AKP kan dus gewoon een tijd onbeholpen door regeren. Langzaam ebt de democratie weg in Turkije, en staat "sultan" Erdogan op. Een zeer slimme en doortrapte strateeg. Helaas volgen velen hem. Omdat ze het vermogen niet bezitten juist te kiezen, omdat ze gevoelig zijn voor de zak rijst en ander voedselmiddel, wat zij ontvangen bij het uitbrengen van hun stem. In Turkije is zeer zeker een machtsoorlog gaande.



In gesprek met Turken verneem ik veel pessimisme. Politieke lamgeslagenheid. Of men is positief over hun president en zijn partij, of het geloof ontbreekt dat hij de democratie voortzet. Op zich een reële angst, maar dat alcohol straks nergens meer te krijgen is en vrouwen verplicht een hoofddoek moeten dragen...., nee, zover zal het niet komen. Alhoewel, zeg nooit; nooit. In ieder geval is het huidige politieke klimaat hier niet echt geruststellend. Dat merk en hoor je ook bij veel Turken. Ze voelen zich machteloos en het onderlinge vertrouwen is ten aanzien van de politiek ver te zoeken. De kritiek wordt sinds juni overigens wel veel sterker en publiek geuit, wat daarvoor nog haast onmogelijk was. Er veranderen dus wel een aantal zaken, maar niemand overziet de consequenties.

De somberheid en de hiermee gepaarde gelatenheid valt mij bij veel Turken op. Veel Turken hebben zich voorbereid om, indien nodig, per direct het land te verlaten. Strijd lijkt bij deze lieden opgegeven. Strijd ervaart men als zinloos. Ondertussen heeft Erdogan het voor elkaar, middels een mandaat, niet alleen ISIS aan te vallen, maar ook de PKK. Overigens staat PKK niet voor alle Koerden, bij lange na niet. Desalniettemin laait de strijd in het oosten weer op. Correct vernomen is Turkije inderdaad een land dat verkeerd in de staat van oorlog.

De oorlog is niet overal. Feitelijk tenminste niet. Wel beschouwd kan je ook zeggen dat het overal oorlog is, zelfs in Nederland. Het kabinet houdt zich vrij vlak en schiet haar peilen op Griekenland. Wat is oorlog en waar wordt gevochten? Niet zo maar wat vragen, maar de essentie van het heden. Oorlog is ook beleving. Ja, dan kan zeker bevestigd worden dat Turkije in staat van oorlog is. Toch zit ik rustig op onze waranda. Biertje en voor het slapen een rakı.



Vier  weken geleden schijnt een groep van 43 vluchteling hier aan land te zijn gegaan. Ik vernam dat, maar heb nog steeds geen vluchteling gezien. Misschien heb ik ze wel gezien, maar ze zijn mij niet opgevallen. Via de berichtgeving in de media weet ik van de vluchtelingen stroom. Een vluchteling is een gewoon mens. Een vluchteling hoeft niet persé  gestigmatiseerd te worden. Rijk, noch arm, niemand wil op zo een manier huis en haard moeten verlaten. In die zin ben ik overigens ook een vluchteling. Dat er grote stromen zijn, is bekend, maar hier in Turkije struikel ik niet (merkbaar) over vluchtelingen. Of ik heb ze nog niet gezien, of ze zijn mij absoluut niet opgevallen. Ook ten aanzien hiervan weten de media vooral de smeuïge kantjes uit te lichten. Maar nu wordt het nieuws beheerst tot iets zeer schrijnends; Aylan Kurdi. Dat brengt het weer heel erg dichtbij. Nog meer zegt het over het gedrag van de grote landen.

Inmiddels zoeken velen na jaren meer zekerheid en willen hun land en Turkije achter zich laten. Dus ook vanuit Turkije trekt men naar het westen. Aylan is slachtoffer van de grote mensen. Ik zie de foto van dát jongetje... En gisteren dat miljoenenjacht... Wat een ongelijkheid..., ingegeven door zinloze hebzucht. Macht. Dan speelt de situatie van Griekenland nog een belangrijke rol. Economisch zijn zij in het nieuws, maar ook inzake de vele bootvluchtelingen. En ja, de stroom is groot, maar Turkije ook. Dus dat zij aan mij voorbij gaan is niet bijzonder. Dat het hier letterlijk om de hoek plaats vindt, doet echter pijn. Heel erge pijn.



Turkije, een land in oorlog. De oorlog is nog niet hier. Misschien komt ie hier, anders gaat de oorlog hier aan ons voorbij. Effecten zijn hier wel, zoals het beperkte aantal toeristen. Ergens is dit een heel gecompliceerd land. Ik vrees dat het land is overgeleverd aan de grillen van Erdogan... En dat leidt misschien tot vergelijken met de sjah van Perzie, Sadam Hoessein, Assad, en vele anderen. Desalniettemin lijkt Erdogan het voorzichtig en slim aan te pakken. Intelligent genoeg om te zorgen dat Turkije net geen Syrië wordt. Ik ga zo rustig slapen. Wie weet hoe lang ik iedere dag rustig kan gaan slapen. Niemand, maar ik slaap hier wel rustiger dan het laatste half jaar in Nederland. Misschien is Nederland ook wel in oorlog, dan wel op een andere wijze.

In den vreemde: crimineel (48)

Een heerlijk gevoel om formeel geen crimineel meer te zijn. Niet dat ik er gebukt onder ging, maar helemaal lekker zat het niet. Het land uit gaan was waarschijnlijk sowieso een groot probleem geworden. Drie maanden cel, of vijf jaar was evenmin een prettig vooruitzicht, alhoewel ik ook daar niet wakker van kon liggen. We zijn immers in Turkije.



Er zijn vele regels hier en de wet is streng. De uitvoering daarentegen is zeer interpretabel. Dermate dat ook in Turkije men moeite heeft de juiste regels te kennen, laat staan de gevolgen. Dat een auto met buitenlands kenteken een half jaar in het land mag zijn weet men over het algemeen wel. Goed, ook daarover bleek ik in eerste instantie verkeerd over geïnformeerd, maar daar ben ik zelf ook vrij laks mee omgegaan. En dat is niet echt het probleem. Het ware probleem is de tijd ná het halve jaar. Wat dan de mogelijkheden zijn. Een auto invoeren blijkt een haast onmogelijke klus. Wanneer ik een werkvergunning heb zou het kunnen. Zou, want ook dan spelen er diverse aspecten nog een rol. Wanneer ik met pensioen zou zijn, kan het..., maar voor maximaal een jaar. De optie van verkopen is ook boeiend, aan een Turk verkopen is uitgesloten. Dus moet het aan een buitenlander. Dat moet er dan een met een werkvergunning, iemand met een eigen bedrijf of een gepensioneerde zijn. Overigens moet dat überhaupt binnen de termijn van drie maanden, na het halve jaar. Voor ik hier echter achter was, waren ook die drie maanden voorbij. Volgende probleem. Twee mogelijkheden bleken er over te zijn. De eerste was het inleveren van de auto bij de douane met als mogelijk gevolg een juridische weg. De andere was naar Rhodos en daar de auto minimaal drie maanden parkeren. In het eerste geval was de kans van de celstraf het grootst, omdat ik dan als smokkelaar gezien zou worden. Overigens, onjuist, kans op celstraf was het grootst bij een verkeerscontrole, waar paspoort gevraagd zou worden en de computer geraadpleegd.  Dán was ik écht smokkelaar en riskeerde ik dus vijf jaar tralies. Via de juridische weg zou het maximaal drie maanden zijn en een flinke boete. Zelfs voor Turkse begrippen.

Mijn soms uitermate inventieve eega kwam met optie drie. "Verkoop" de auto in Nederland. Dat gaat eenvoudig, want in Nederland kan dat gewoon op het postkantoor. Dus, de papieren naar Nederland en een gegadigde gevonden, die de auto wel gratis wilde ophalen. Met de nieuwe papieren kwam hij hier, om "zijn" auto te halen. De volgende stap was naar de grens de rijden. De dichtstbijzijnde grensovergang is die (over de weg) bij Ipsala, niet ver van Alexandropolis, maar wel bijna 800 kilometer van hier. Om te beginnen zijn wij op weg gegaan met twee auto's. Ik in de nieuwe Dacia en hij in de BMW. Negen uur in de ochtend vertrokken. Onderweg geen problemen, alleen voor de pont in Canakale een grote verkeerscontrole. Je zal het mee maken, maar we werden geen van beide zelfs tot stoppen gemaand. Ze moesten eens weten...

Effe half elf parkeerde ik de Dacia aan de Turkse zijde van de grens en nam plaats in de BMW. Bij het eerste loket werden we direct door verwezen naar het tweede, daar naar het derde. De nieuwe eigenaar is gelukkig de Turkse taal machtig, en hield een heel verhaal. We mochten aan de kant en de boel werd geregeld. Dat heeft al met al bijna ander half uur geduurd. We gingen er van uit dat er flink gelapt moest worden, maar het op die wijze wel opgelost zou worden. Het tweede klopte. Het eerste geheel niet. De boete was wat dat betreft (en alle verhalen in acht nemende) een lachertje. Goed, je moet er een rit voor over hebben, geduld bij de douane en heel wat keer tussen alle hokjes heen en weer lopen. Ook moest ik het land uit. Ik ontving een prachtig officieel document en onze wegen konden zich scheiden. Lopend naar het vierde loket, alwaar men er niets van begreep, maar daarna kon ik terug lopen. Neen, de Griekse territoria behoefde ik niet te betreden. Ik kreeg mijn stempel weer en mocht even later eindelijk zitten in mijn (Turkse) Dacia... Blij dat ik gekozen had voor eigen vervoer. De grenspost Ipsala is in de middle of nowhere en ik had heel wat moeite moeten doen om daar om half één 's nachts weg te komen. Nu kon ik de krap vijftig kilometer naar Kesan in alle rust overbruggen om in hotel Linda een kamer te krijgen. De kamer naast die wij vorig jaar op onze heenreis hadden.

Het gevoel geen crimineel meer te zijn was geen slecht gevoel. Ondertussen was duidelijk dat in heel Turkije niemand weet hoe het zit. De overheid niet, de wet niet, Turken niet, internet niet,... Niemand. Niemand, behalve de douane, op het moment dat je voor hun deur staat. Dan is plots alles duidelijk, alhoewel er ook de nodige boekjes geopend moesten worden, alvorens men alle kennis weer paraat had. In ieder geval weet ik dat de BMW in Turkije nog ruim 6000 euro waard is. In Nederland blijkt hij 800 euro waard te zijn. Volgens mij overigens wel een paar honderd meer, maar het verschil is groot en verklaart wellicht ook de wat krampachtige houding van de Turkse overheid. En toch blijf ik vol verbazing achter. Was dit nu zo een uitzonderlijke situatie, of is de communicatie hier zo gebrekkig, dat werkelijk niemand exact wist te vertellen hoe het zit.

Het is wel een illustratieve casus inzake de Turkse wetgeving en de overheid alhier. Het is niet verwonderlijk dat veel Turken er niets van begrijpen en hun eigen gang gaan. Ook voor buitenlanders die hier verblijven (in ieder geval zo'n maand of acht per jaar) worden frequent getrakteerd op verrassingen. Veel Turken die zelf klagen, dat de regels volgende maand weer anders kunnen zijn. En dat terwijl de regels van nu nog amper bekend zijn. Niemand weet wat iets waard is, welke regels gelden en hoe je jezelf er aan moet houden. Toch is het een dynamieke samenleving, waar ongelofelijk veel kan, maar waar soms ook niets kan, dus iedereen een eigen weg zoekt. Desondanks kan hier veel in tegenstelling tot de enorme bureaucratie, de vele formulieren, loketten en massa's handtekeningen en stempels. Misschien hier en daar corrupt, maar op een, voor de burgers, heel acceptabele manier. Uiteindelijk geeft dat ook heel veel vrijheid. Haast paradoxaal, maar dat blijkt dus geen probleem. Iets wat Turken sowieso veel uitspreken; " Yok problem" (geen probleem). Nee, dat klopt. Naast de bureaucratie is er in Turkije geen probleem. En wanneer ik morgen weer formeel crimineel ben, omdat ik volgens de wet blijkbaar weer fouten heb gemaakt..., dan draai ik mij lekker om, rek mij even uit en slaap heel ontspannen verder.

Zomer zotheid

Dit jaar zit het er niet in; op vakantie gaan. Spijtig... Aan de ene kant wel, maar verder maakt het eigenlijk niet uit. Los van hoe mijn leven in elkaar zit en functioneert geniet ik van deze mooie zomer en al het mooie om mij heen. Zou ik weg willen? Ja, dat eigenlijk ook.

 

Curaçao 

Maar wat is vakantie nu in feite? Het belangrijkste daarvan is misschien wel even los komen van onze dagelijkse beslommeringen. Even geen zorgen, andere prikkels, de geest even schoon blazen. Wat dat betreft kan je het hele jaar door op vakantie, maar toch gaan we het liefst in de zomer. Ja, warmte en zon zijn wel ingrediënten om die geest even te zuiveren. Daarom kiezen we juist voor die zomer. Je bent meer buiten, laat dingen toch makkelijker los en alles is, of lijkt, ongedwongener.

Nederlandse strand

Nu beschik ik over een oase van  een tuin. Het was hard werken en nog dagelijks stop ik mijn energie er in. Ik heb mijn paradijsje aan huis. Ik prijs mij gelukkig over deze enorme rijkdom en beschik blijkbaar over de capaciteiten het zo nar mijn hand te zetten dat het mijn, ons beter gezegd, paradijsje is. Wat dat betreft hoef ik absoluut niet weg en vier ik thuis mijn vakantie. Soms kan dat een paar dagen, soms een paar uur. De weergoden spelen daar zeker een rol in en zijn ons dit jaar goed gezind, maar ook als het wat minder is weet ik de momenten van het genieten te pakken.

tropisch strand

Ik realiseer mij dat niet iedereen deze luxe voor handen heeft of de vermogens heeft deze te creëren. Gelukkig zijn er dan goede alternatieven. We hebben de duinen, bos, recreatieparken, feestweken, parades, en veel meer. Er is zomers veel te doen het zomergevoel naar je toe te halen. En voor hen die toch iets anders willen biedt de omgeving ook uitkomst. Ik ken IJmuidenaars die een seizoensplaats hebben op de camping van Vogelenzang, Amsterdammers die zich nestelen in Bakkum, en een deel die zich terugtrekken op hun volkstuincomplex. Er zijn zo veel mogelijkheden, die tegemoet komen aan de zin van vakantie; even de boel loslaten.

 

Bali, Tanah Lot

Toch zijn er grote groepen die hier anders tegenover staan. Vakantie is twee, of drie, weken naar andere oorden. Tent of hotel, als ze maar weg zijn. En vaak gaat het alleen maar daarom. Weg zijn. En dat is de onzin van vakantie. Nou ja, daar komt de onzin om de hoek kijken. Zo had ik ooit een kapper. Die ging twee weken op vakantie. Waarheen? Naar Bali!

Naar zijn vakantie vroeg ik hem naar zijn vakantie en wat hij allemaal van Bali had gezien. Geen donder dus. Hij had een all-inclusive hotelreis en dat was daar allemaal zo schitteren, hij was het terrein niet af geweest. Ja, een keer hadden zij een bustochtje gemaakt. Maar dat had hem niet zo veel gedaan. Maar, tegen iedereen kan hij wel vertellen dat hij op Bali is geweest. En zo had hij meer exotische oorden aangedaan. Pure onzin van vakantie! Ook een insteek, waarmee wij onze wereld verzieken. Toen ik vroeg of hij bomen voor zijn vlucht had gekocht keek mijn kapper helemaal glazig.

De onzin van vakantie is dat wij naar oorden willen voor een relatieve zekerheid van zon, zee en strand en verder rust. Nou,dan kan ja naar Spanje, zuid Frankrijk, Kroatië en als je heel avontuurlijk bent naar Griekenland. Maar ga dan alsjeblieft niet verder. Daarvoor is de vakantie, met zo een insteek niet bedoeld. Meer dan tachtig procent gaat echter wel met die insteek de hort op. Vaak blijkt het nog in zekere mate een teleurstellende ervaring.

camping Vogelenzang

Anders is om vakantie te gebruiken om te reizen. Je te verdiepen in andere culturen, schoonheden van de wereld te zien of te genieten van natuur, die wij niet kennen. Dat doen ook een hoop mensen, maar van die groep merk je ook dat een groot deel het vanuit status doet en niet vanuit interesse. Wat dat betreft zitten wij, Nederlanders, raar in elkaar. We doen eigenlijk niet wat we zelf écht willen, maar willen voldoen aan de status die wij ons toe bedelen. Ja, zin en onzin van vakantie ligt heel erg dicht bij elkaar.

Weer even terug naar mij zelf. Ja, ik ben nieuwsgierig, ik ben een reiziger. Ook ga ik vaker niet op vakantie. Meestal omdat mij de middelen dan ontbreken. Zelf zie ik er maar een nadeel aan; thuis kom je niet echt los van alles. Dat mis ik wel eens, wanneer ik helemaal niet weg ga. Maar toch, ook deze zomer geniet ik met volle teugen en heb ik een hele fijne vakantie, ondanks dat ik gewoon door werk. Maar goed, in oktober wil ik misschien wel even een weekje weg. Om de geest schoon te vegen. Waar ik dan heen wil? Kan mij niks schelen. Het enige is dat de omgeving en omstandigheid maken dat die geest even leeg kan... Daarvoor hief ik niet naar de andere kant van de wereld.

En reizen? Dat doe ik wel, wanneer ik de middelen weer heb. Ik heb nog genoeg doelen, en een ding speelt daar voor mij geen enkele rol; status. Nee, ik ga dan om te ervaren, leren, te verrijken en helemaal bekaf terug te komen.... Tevreden. Maar nu ben ik ook heel erg tevreden, omdat ik reizen en vakantie weet te scheiden, en mijn vakantiegevoel flink aanwezig is!

BINT

F. Bordewijk

Kent u Bint nog? De hoofdpersoon van de roman van F. Bordewijk (1934). De man van de Stalen tucht, die de kerels in wording, van 4D stevig onder handen nam. Kerels maakte hij van ze. Gek, maar ik moest heel sterk aan Bint denken, toen ik weer eens las hoe onze regering het land naar de gallemiezen helpt.

Dijsselbloem, bron: nrc

De werkloosheid is nu boven de 600.000, de huizenmarkt ligt helemaal op z'n kont, officieel zitten wij in de derde recessie sinds 2008. Die gladjanus van een Rutte, de eeuwige optimist, blijft maar lachen en zeggen dat het wel goed komt. De ene maatregel volgt de andere op, maar ondertussen gaat het alleen maar slechter. Trots op Dijsselbloem, die een topfunctie binnen de Europese Unie heeft verworven, maar de binnenlandse politiek wordt vergeten. De belofte, en vicepremier, Ascher blijft de vriendelijke minister, maar het is mij nog steeds volledig duister wat hij nu aan meerwaarde levert voor het land. Van Opstelten blijft blaten.

Ja, in een ding is onze regering heel goed; positieve zaken belichten, de nadruk leggen op zaken die (ogenschijnlijk) wel goed gaan. Helaas faalt het kabinet in zaken die wel tot een positief beeld leiden. Mooi hoor dat Plassterk aan het lobbyen is voor het vergoten van gemeenten en samenvoegen van provincies. Op zich misschien ook goede zaken, maar.... nu even niet. 

klas begin 20e eeuw

Met de economie gaat het niet goed, en zo zijn er nog vele zaken op te noemen, die niet goed gaan en de burger direct raken. Natuurlijk is criminaliteitsbestrijding belangrijk, hebben we goede wegen nodig en moet de SNS overeind blijven. Maar de AOW’er heeft het moeilijk en krijgt het vanaf april nog moeilijker. Forse percentages zijn het, die zij achteruit gaan. De werkloosheid neemt alleen maar toe, maar ondertussen wordt de discussie gevoerd de uitkeringsperiode terug te brengen naar een jaar. Huizenbezitters raken in de problemen... En die problemen worden alleen maar groter. Huizen onverkoopbaar, een hypotheek is nauwelijks meer te krijgen en veel huiseigenaren zitten zonder werk, dan wel met een lager inkomen. Dan te bedenken dat de meeste producten duurder worden... 

Rekenen is niet mijn sterkste kant, maar ik kan nog wel zo goed rekenen dat ik weet dat het allemaal erg naar beneden gaat. Op alle fronten.... Wat betreft kosten en uitgaven. Inkomsten die dan lager uitvallen of bevriezen maken het verlies van koopkracht percentueel alleen maar groter.

Dat het niet de goede kant op gaat is duidelijk. Toch kennen wij ook een klaagcultuur. Zo slecht hebben wij het helemaal niet. Goed, wanneer je kijkt naar koopgedrag en uitgaven is dat een stuk minder. Naar onze normen hebben wij het slecht, maar relatief gezien is dat weer onzin. We zijn gewend aan onze luxe en de daarbij behorende patronen. Dat maakt ook dat wij met z'n allen lopen te klagen. Voor een arme Afrikaan komt ons geklaag dan ook kompleet onbegrijpelijk over. Zelfs de meeste Grieken zullen twijfels hebben bij onze recessie. Maar, wij klagen. Vanuit ons perspectief terecht.

Zalm: bankdirecteur

Zelf nuanceer ik dat echter graag een beetje.

Dat neemt niet weg, dat het hier slecht gaat en de overheid hier een belangrijke verantwoordelijkheid in draagt. Wanneer ik kijk naar mijn eigen portemonnee zie ik dat er geld verdwijnt naar de hypotheek, verzekeringen, zorgverzekering, energienota's, lokale belastingen, en dergelijke. Zaken die misschien voortgekomen zijn omdat wij op te grote voet leefden, maar ook zaken die je in mindere tijden niet even terug draait. En de banken, energiemaatschappijen en verzekeraars zorgen altijd dat zij hun geld krijgen. De overheid net zo. Bij een flink inkomensverlies wordt het dan lastig. Het resultaat is dat het besteedbare inkomen... Vrij besteedbare, drastisch naar beneden gaat. Eten en drinken lukt nog wel. Nieuwe kleding, reparaties aan auto of huis.... dan gaat het verkeerd. En daar zit dan ook onze relatieve armoede. Daar komt de nationale klaagzang vandaan. Als ik naar mijn eigen situatie kijk, dan zijn mijn vaste lasten, na mijn volgende inkomensval (augustus) hoger dan mijn inkomsten. Maar reken maar, dat de banken, overheid en verzekeraars hun gelden zullen opeisen… en of ik dan nog geld heb om brood te kopen….

En dat is allemaal weer heel terecht. Al die grote jongens zorgen wel dat zij hun poen krijgen. De kleine (individuele) burger is daar de dupe van. Ja, en dan doet het pijn dat een bankdirecteur een half miljoen per jaar verdiend. Die verhouding is helemaal zoek. Dát maakt dat het slecht met ons gaat.

En daarmee kom je toch weer terug bij het kabinet en de politiek. Er wordt onvoldoende, of verkeerde, verantwoordelijkheid genomen. De onderlinge verdeling van de welvaart is niet meer in balans. Maar die rekening ligt steeds bij die burger en alles wordt op de burger verhaald... Ja, de rijken moeten misschien ook inleveren, maar de verhoudingen blijven buiten proportioneel. Dat zal zo blijven. Tenminste, wanneer er politiek niet iets echt structureels zal gebeuren. Zo is het balletje weer rond en kom ik weer bij Bint. Rutte is net als Bint. Het grote verschil is dat iedereen zag dat Bint een man van stalen tucht was. Rutte pakt het in. Lacht altijd en is de eeuwige optimist... Geef mij dan maar een echte Bint. Want, met deze regering zal het niet structureel beter worden. Nee, dan deed Balkenende het nog beter, en dat was al beroerd. Rutte staat voor de verkeerde klas 4D. Bint had het beter gezien. Je wordt bijna nostalgisch van onze huidige misère. Rutte, jou klas 4D is het grootkapitaal en de onevenredigheid. Pak dat eens aan. Wees een vent en stop dat semi intelligente jongetje te spelen. Ben een Bint... voor de juiste klas!

Balkende

Omvallen en bijleggen

Exact weet ik het niet, maar zo'n beetje van iedere miljard die de overheid uitgeeft draag ik tegen de 800 bij. Waarom deze berekening? Gewoon uit nieuwsgierigheid, nu de SNS bank om dreigt te donderen. En als de burger bij moet dragen wil ik enige indruk hebben wat mij dat dan kost.

De bankencrisis, bezuinigingen, we voelen het allemaal in onze knip. Er komt minder binnen, en alles gaat er sneller uit. Ja, mijn werkloosheid speelt natuurlijk ook parten. Eigenlijk durf ik te stellen dat ik mijn werkloosheid heb te danken aan falend overheidsbeleid. We moeten de eindjes aan elkaar knopen. Natuurlijk moet de overheid bezuinigen, maar nu ik het zo hard in mijn portemonnee voel ben ik van mening nu ook wel eens een reactie te mogen geven. Een antwoord niet, want dat is te ingewikkeld.

Kijk, er is al heel wat extra geld naar Griekenland gegaan... Mijn fictieve bijdrage daarin komt misschien wel neer op een paar duizend euro. Mooi geld, wat ik misschien zelf in die economie had kunnen pompen en er een vakantie aan over houden. Nu heb ik wel bij gedragen aan Griekenland, maar ik kon niet op vakantie. In feite ook weer niet bevorderlijk voor onze eigen economie, zeg ik als leek.

Aan de bankencrisis heb ik inmiddels vele duizenden euro's gestoken. Maar toen ik de Rabobank vroeg of ik even drie maanden geen rente hoefde te betalen gingen de luiken bijna letterlijk op slot. Nu is de RABO niet in problemen geweest, maar andere banken wel, en zij houden er dezelfde attitude op na. Met mijn schamele centen help ik die klote banken, maar zij doen er echt geen donder voor terug. Ja, ze spelen met je geld, en enkelen profiteren daar van.

Dat gevoel speelt bij veel mensen, echt niet alleen bij mij. Dat is ook waar de overheid, mijns inziens, nu net even te gemakkelijk overheen dendert, met haar bezuinigingen. Wij, het gewone volk, begrijpen het niet. En als je het concreet naar je eigen geldbuidel vertaalt heb je al vele duizenden euro's betaald aan grote banken en het redden van landen. Dan wil je wel eens iets terug zien.

Logisch dat de PVV en SP aangeven uit Europa te willen stappen, althans de Europese Monetaire Unie. Maar, volgens mij zitten zij er wel flink naast. Want, ik denk dat wij inderdaad Griekenland financieel moeten helpen. Omdat het wel ons geld is; wel met hele strakke regels.

Dat sommige banken niet om mogen vallen... Ja, daar kan ik in komen. Ik begrijp dat ik daar aan moet bijdragen. Alhoewel... Ik krijg er verder helemaal niks voor terug. Niets wat ik begrijp tenminste. En wordt er wel goed gekeken naar de aanstichters van alle ellende? Worden die aangepakt? Ik betwijfel dat. In ieder geval zwaar onvoldoende. Laat zo’n bankdirecteur maar eens flink in het stof bijten en zet hem een jaartje op bijstandsniveau… in plaats van een gouden handruk.

Afgelopen week zag ik een stukje op televisie over familiebedrijven. Zij doen het met eigen vermogen en lopen daardoor minder risico's. De snelle jongens spelen niet met hun eigen geld, graaien flink en spelen nogal eens forse blufpoker. Ach, het is toch hun geld niet. En gaat het misschien wel verkeerd, maar meestal weten zij dan toch nog wel een (flinke) bonus te scoren. En lukt de bonus niet, wel dan is er nog niets verloren.

Het gevoel van onrecht groeit. Heel begrijpelijk... Moeilijk uit te leggen. Naar Brunei verhuizen is iets te hoog gegrepen. We moeten het er dus mee doen. Maar het gevoel alleen maar te moeten inleveren is nooit goed, zeker niet wanneer je het niet meer begrijpt. Dat signaal moet onze politiek toch eens beter oppakken en een gebaar maken. Misschien de drie procent toch iets los laten... Of toch meer bezuinigen op waar de individu wat minder in de eigen knip voelt. Den Haag, sta op en durf dat stapje te maken... Dan hoeft Nederland niet helemaal om te vallen! Voor de eenvoudige leek lijkt het er stevig op, dat Nederland de verkeerde kant op gaat, dat wij teveel “gepakt” worden, achterblijven bij de ons omringende landen en het alleen maar slechter wordt. Okay, we hebben het relatief wel heel erg goed, maar op zo’n wijze terug vallen past niet in onze huidige staat van ontwikkeling. Dat geeft brokken. Iets wat helemaal niet nodig is, wanneer wij onze mentaliteit maar eens aanpassen, net als dat de politiek dit maar eens moet doen.