Strand

In mijn jonge jaren togen wij strandwaarts op de fiets, zwetend door de duinen. In principe werden hier zonnige zomerse dagen voor uitgekozen, alhoewel het grillige Hollandse weer regelmatig onverwacht roet in het eten wist te gooien.



Het strandbezoek was telkens weer een onderneming, welke een goede voorbereiding behoefte. De banden werden opgepompt, de pomp en het bandenreparatiesetje diende ingepakt te worden. Handdoeken, het plastic emmertje, de nodige versnaperingen en zonodig een windscherm. Bepakt en beladen trapten we de Naaldkerk voorbij. Voor mijn gevoel was het naar de ingang van het duingebied al een stevig eind trappen. Duin en Kruidberg vermeldde het bordje, genaamd naar het naastgelegen buitengoed. Een stukje recht, langs een klein agrarisch veldje, scherp naar rechts en alras met een zelfde hoek van 90 graden naar links. Daar begon het echt. Onder de hoge en statige beukenbomen. Bij terugkeer werd hier later kort geparkeerd om het welkome water uit het fonteintje te drinken. Soms was mijn behoefte op de heenweg al een korte adempauze in te lassen.

Dan begon de tocht echt. Langzaam ging het loof over in naaldbomen en het typische, wat kale, duingebied. De verharding van het pad veranderde even zo ongemerkt in een mul schelpenpad. Dan kwamen de eerste duinen. Het pad maakte een bocht om de helling van de klim minder stijl te laten verlopen. Vol vaart en met alle kracht poogde ik de top van de duin als pedalerend te behalen. Zeer regelmatig een hopeloze poging, naarmate ik meerdere lentes telde echter wel met een toezend gemak. De eerste duin wist ik al snel de baas te zijn, maar de volgende toppen behaalde ik lopend en hijgend met de fiets in mijn hand. Er waren minstens drie van die duinen, die "genomen" moesten worden vooreer de laatste duin bereikt was. Mijn jeugd was nog voor de grote konijnenziekte. Overal wipten de witte kontstaartjes als kleine balletjes weg. Konijnen zag je altijd, herten waren een zeldzaamheid. Soms kon je een vos, op grote afstand, waarnemen.de reis tot de laatste duin heb ik altijd ervaren als een marteling van het kleine kind, echter blij wanneer de stalen ros tegen het dennenhouten hek gezet kon worden om vervolgens gebogen onder alle bagage die laatste barricade lopend aan mijn wil te onderwerpen. Wegglijdend door het mulle zand bereikte ik de top waarop mijn stemming direct omsloeg in een ondefinieerbaar gevoel van genot. Het strand van Santpoort lag vrijwel precies tussen Bloemendaal aan Zee en het strand van IJmuiden. Een ondefinieerbaar stukje strand, waar plots een tal van handdoeken en windschermen uitgestald waren. Enige voorzieningen ontbraken. Het deerde ons niet. Met het emmertje toog ik naar de rand van de zee om krampachtig vele emmertjes te vullen in de irreële drift de zee tegen te houden. Meegebrachte Dinky Toys werden ingezet op de in zand aangegeven wegen.

Niet zonder weemoed gaan mijn gedachten soms terug naar mijn kindertijd. Vreugde en verdriet wisselden elkaar continu af. Afzien en genieten. Tegenwoordig hoef ik niet af te zien het strand te bezoeken. Ondanks dat het oude stukje strand weinig door verandering is aangetast is de wereld veranderd. Richting de kim zijn met een goed oog tientalle windmolens te ontdekken. Grote tankers liggen in een groep te wachten de sluizen te mogen passeren... Hè, de tankers zijn weg. Het strand van IJmuiden komt steeds naderbij dat verlaten strandje van Santpoort. Sinds de zuiderpier verlengd is groeit het strand. Toch, verder lijkt er weinig veranderd. En dat na zo'n 50 jaar. De wereld zo aanschouwend lijkt alles vredig. Echter, bij het verlaten van het strand overrompeld alle drukte mij, lawaai, het volle land. De konijnen zie ik niet meer, je struikelt over de herten, rundersoorten of semi wilde paarden. Waar ik ook ben, er is geluid. Achter die duinen realiseer ik mij hoe de wereld langzaam ten onder gaat, vernietigd door de mens. Ondanks de wrede herinnering aan de zomerse fietstochten koester ik mijn stukje strand...

Kunstlijn Haarlem

Zo, de Kunstlijn Haarlem zit er weer op. Dit jaar (de 33e editie) was er ook voor het eerst Kunstlijn Velsen, als onderdeel van de grote Haarlemse Kunstlijn. Als Velsenaar en geboren Santpoorter heb ik meegedaan met de Velsense component.
Na vier jaar was ik weer voor het eerst in het stadhuis van Velsen, waar ik dit jaar mijn expositie had. Men had mij uitgenodigd, waarop ik direct "ja" heb gezegd. Samen met vier dames (Dakmar Scholten, Petra Meskens, Marieke Adrichem en Evelien Hardeman) "bezetten" wij de burgerzaken van het stadhuis te IJmuiden, een ontwerp van Dudok. Een prachtige grote ruimte. Hoog en een schitterende lichtinval. Op zich ook een moeilijke ruimte om in te richten, maar vrijdagmiddag stond er een goede expositie. Ik moet zeggen, een aantal van mijn werken hingen tegen een blauwe achtergrond, wat maakte dat mijn werk er nog meer uitspatte.

Zaterdagochtend, de deuren gaan open. Dat zijn toch altijd onzekere momenten. En zeker, wat kan je verwachten in IJmuiden? Maar al snel kwamen de eerste bezoekers en de gehele dag bleef er een beperkte, maar constante stroom bezoekers. En de bezoekers waren over het algemeen zeer betrokken. Sommige bleven soms wel een uur. Naast toevallige passanten waren er fanatieke Kunstlijn rondgangers en familie en vrienden. Kortom een gezellige stroom bezoekers. En dat terwijl de zaterdag sowieso meestal rustig is en de combinatie kunst en de IJmuidenaar niet het meest voor de hand liggende "huwelijk" is. De leden van de Kunstlijn Velsen hadden hard gewerkt om Velsen en deze expositie op de kaart te zetten. Regionale televisie en locale media hadden er veel aandacht aan besteed. Voor een deel met succes.
Moe, maar voldaan was de eerste dag voorbij. Klaar voor de zondag.

Inderdaad, de zondag werd gezellig en druk. Minstens een dubbel aantal bezoekers ten opzichte van de zaterdag. Maar, juist ook de sfeer was uitstekend. Ook de onderlinge samenwerking was geweldig. Natuurlijk hadden we soms weinig tijd voor elkaar omdat de aandacht ook in grote mate naar de bezoekers uit ging, maar tussen de bedrijven door en aan de koppen van de dag was het gewoon erg leuk.
De bezoekers brachten ook diverse verrassingen. Een collega, wie ik zo'n 25 jaar niet had gezien. Mensen die ik al lange tijd niet gezien had, en bezoekers die van ver kwamen om mijn werk nu eens in het echt te zien. Ja, behalve dat zo'n expositie ook een soort reünie is is het altijd ook iets emotioneels. In dat kader vond ik het overigens jammer, dat er maar twee (zittende) raadsleden langs geweest zijn. En van de wethouders was er ook maar een aanwezig. De wethouder cultuur heeft zich niet laten zien. Weliswaar had hij wel de centrale opening verricht van de overzichtstentoonstelling in oud Velsen. Dat was feitelijk de enige teleurstelling van de Velsense Kunstlijn. Het heeft toch wel heel lang en diverse jaren geduurd eer de Velsense kunstenaars zich verenigd hebben. En ook de medewerking van de gemeente is uniek. Dan is het toch jammer dat de politieke spelers zich in zo'n weekend eigenlijk niet laten zien. Misschien wel beschamend.
Toch heeft het niet afgedaan aan het succes. Echt, een geweldig weekend en ook in ander opzicht is alles uitstekend verlopen. Trots op de kunstenaars van Velsen!

En dan is het zondag, vijf uur. Snel moest alles weer terug gebracht in de oorspronkelijke staat. Dan zie je, dat we uitstekend in staat waren tot gezellige en efficiënte samenwerking. Om zes uur was een topweekend voorbij. Eigenlijk te snel, al was ik ook flink gesloopt.

Op naar volgend jaar. De 34e editie, en ik zit dan veertig jaar in het "vak". En mijn eerste Kunstlijn lustrum. Dat moet dus nóg specialer worden!.....

Paradijs!

Ik zit hier op de flat en bedenk mij dat de omvang van het appartement vrijwel gelijk is aan de omvang van het zwembad (plus zonneterras er omheen) van de woning in Turkije....



In 2014 vertrokken we, in feite noodgedwongen, naar Turkije. Na een periode her en der logeren hebben we inmiddels een kleine stek, waar wij onze vier Nederlandse maanden kunnen doorbrengen. In Turkije huurden we eerst een kil huis in het kustdorpje Göcek. Na bijna een jaar vertrokken we acht kilometer verderop, naar een hoogte van 420 meter. Een traditioneel Turks huis in het centrum van het dorp. Leuk, maar de nadelen stapelden zich op. Dat maakte dat er al plannen lagen een andere huurwoning te zoeken. Nadat de huisbaas 35% huurverhoging wenste ging het verkeerd. We moesten het huis uit.

Toeval, of niet, we vonden een woning. Iets buiten het dorp, 570 meter hoogte, en geheel vrij. De buitenmuren opgetrokken van rotsblokken, evenals de buitenste binnen muren. Een redelijke lap grond er omheen. Daarna rondom bos. Drie jaar geleden koesterde ik de angst dat dit een te stille omgeving was. Inmiddels weet ik beter. We horen hier zelfs de oproep voor gebed van de moskee niet eens. Het huis staat de gehele dag in de zon, maar door de dikke muren is het binnen aangenaam. De stilte is verrukkelijk en de meeste geluiden natuurlijk. In feite een min of meer perfecte omgeving. Maar ook binnen... Het is een echt huis. Geen hokjes, waar we niemand durfden uit te nodigen. Dat deden we wel, maar dan alleen indien het op de waranda nog aangenaam vertoeven was. Nu een "echt" huis. De woonkamer is hoog, tot de onderzijde van het dak. De binnenmuren wit gestuukt. Een open trap leidt naar de eerste etage, een balkon doet je van bovenaf op het woongedeelte turen. Het lijkt op een Franse vakantiewoning..., met dien verstande dat wij hier zeer lange "vakanties" hebben. De sfeer is warm en aangenaam. De oude meubels blijken opvallend treffend in het huis te passen. De muziekinstallatie verzorgt hemelse geluiden. Hard, zowel zacht. Helder en de vibratie doet je denken in een concertzaal te zijn. Voor het storende televisie kijken beschikken wij over een aparte ruimte, naast de woonkamer. Een bescheiden, maar uiterst sfeervol half open kamer. Ruimte voor mijn atelier, twee badkamers, waarvan eentje met jacuzzi. Een giga grote bovenruimte met mogelijkheden te slapen, atelierruimte voor mijn vrouw en een opslaghok (al dan niet tevens "walk-in closed").

Omgerekend betalen wij de iets minder dan de helft aan huur, vergeleken met de huur van de postzegel in IJmuiden. Volgens mij mag je, na een dergelijke opsomming, spreken van het Paradijs. Zeker wanneer 's avonds het open vuur knappert bij het schijnsel van onze ruim drie meter lange (stoere) hanglamp en met de drie slapende honden, waar alle tevredenheid van af straalt.



Hier, in het IJmuidens appartement realiseer ik het Paradijslijke gevoel nóg sterker. De grijze luchten buiten, gordijnen de gehele dag vrijwel gesloten, de koude natte wind tegen de pui. Twee totaal verschillende werelden, als het verschil van dag en nacht. Zit ik het ene moment in de zo'n, met ontbloot bovenlichaam, buiten koffie te drinken, is het volgende moment een bakkie binnen bij de aangename warmte van de cv.  Met het laatste ben ik niet ontevreden, zeker niet met dat Turkse paradijs op drieduizend kilometer afstand.

Misschien ook juist daardoor dat ik hier de tevredenheid kan opbrengen...; straks mag en kan ik weer terug naar dat Paradijs.

Er is wel een voorwaarde verbonden aan de Turkse woning. We dienen het huis in goede staat te houden..., en daar waar nodig te brengen. Het zwembad ligt er leeg, zonder pomp en toebehoren met vieze tegels. Het zonneterras moet (deels opnieuw) voorzien worden van tegels. De terrein moet het aanzien van een tuin krijgen en hier en daar moeten verbeteringen aangebracht worden (bijvoorbeeld een waranda creëren op het huidige terras). Nee, de woning is niet "af". Het klinkt wellicht wat vreemd, maar dat stemt ons juist nog vrolijker. We kunnen en mogen er los, iets wat we graag willen; klussen. Zo hebben we een van de douches, die lekte, vervangen voor een nette douchecabine. Overige lekkages aangepakt en de buitendeuren voorzien van een klink aan de buitenkant.

Klinkt daar het geluid van de natuur, balkende ezels, kwetterend vogels, spelende eekhoorns, hier klinken geluiden van industrie, stad en schepen. Ja, we mogen ons zeer gelukkig prijzen met onze Mediterrane woning. Echt een waar geluk, serieus een Paradijselijk gevoel. Bijzonder, want wanneer we geen ellende gekend zouden hebben, waren wij nooit in dat Paradijs terecht gekomen....

Dubbel gevoel

Best vreemd. We zijn blij met een woning in Nederland, zodat wij eindelijk weer een vaste plek hebben, maar nu ik er bijna een week zit, is het juichen mij wat ontgaan. Ik ben zelfs, gelukkig weer ingeschreven met de duidelijke boodschap volgend jaar 4 maanden in Nederland te moeten zijn. Daar voldoe ik graag aan. Wij allebei. Toch voelt het niet lekker, dat de gemeente Haarlem, ons bewaar ongegrond heeft verklaard. Dat was te verwachten, omdat ik vooraf al aangaf de bezwaarcommissie zeer partijdig over te vinden komen. Bovendien staan er tegenstrijdigheden  in de uitspraak. Er staat dat we voldoen, en er staat dat we niet voldoen… Vreemde snuiters, die ambtenaren. Dat de commissie niet door heeft dat de vier maanden gelden voor een kalenderjaar, is ook zo stom. Of we de stap naar de rechter maken, moeten wij nog overwegen. Als we het doen ben ik op voorhand zeker van het zegevierend recht, want de gemeente Haarlem zit er gewoon naast! Maar goed, eigenwijze ambtenaren, die hun zin willen hebben, als kleine stampvoetende kinderen.
Maar goed, genoeg over die klote overheid. We hebben een woning. Ruim een week ben ik druk bezig geweest, en nu is het bewoonbaar, gezellig en heeft zelfs iets eigens door de spulletjes. Ik woon nu op twee plekken; IJmuiden én Gogceovacik.
Het geeft ook een heel schizofreen gevoel, maar dat komt wellicht ook doordat we een wel heel kleine bejaardenwoning hebben. Een betonblok, met aan een kant ramen. Benauwd en opgesloten, tegen over ruimtelijk en vrij in Turkije. Twee totaal verschillende levens. Ook merk ik hier eigenlijk geen creatieve inspiraties te hebben, terwijl in Turkije ik niet te stoppen ben. En dan gelijk weer het gezeur van de mensen om je heen. Na ruim een dag belde al een oude man aan; hoelang de wasmachine op de gang bleef staan…
De ruimte is te klein om samen en met onze honden er te bivakkeren. Het uitzicht, een zeer ruime binnentuin, is verboden voor ons, en zeker voor onze honden. Het zal een straf zijn ze onder deze omstandigheden mee te nemen naar Nederland. Dat houdt in dat wij niet samen hier kunnen zijn en dus voor een deel gescheiden moeten gaan leven.
Het meeste pijn doet misschien wel het gevoel verloren te hebben. Wanneer ik rond loop en rond rijd, in de winkel sta, dan merk ik, voel ik tastbaar, wat wij allemaal verloren hebben in Nederland. We zijn wel erg veel kwijt geraakt. Gek, want ons leven in Turkije roept zo’n dergelijk gevoel in het geheel niet op. Met ons budget daar kunnen we goed rond komen en zelfs naar het terras gaan. Met het budget voor hier moet iedere cent omgedraaid worden en moet er veel gelaten worden. Hoe waardevol is de hulp die ik van vrienden krijg. Vooral de praktische hulp; het gebruik van hun auto’s. Zonder dat zal ik mij nog meer verloren voelen.
Afgelopen week was ik op de fiets naar Haarlem. Terugfietsend viel mij op dat wij echt zowat in de uithoek van IJmuiden wonen. Verder kan bijna niet. Dat klopt ook, want zo’n driehonderd meter hier vanaf ligt dagelijks de ferry naar New Castle. Vrij illustratief.
Het geluk, of het voordeel, nu is mijn agenda. Afgelopen anderhalve week stond in het teken van verhuizen en inrichten. Vanaf nu kan ik mij volop storten op de Kunstlijn Haarlem 2016. Drie exposities en een werk op de centrale expositie in de Vishal. Nu hoop ik nog wel iets te verkopen, zodat ik een ticket naar Turkije kan kopen, later in november. Het staat bijna symbool voor onze financiële krapte hier. Nu voel ik pas echt het leven in twee werelden, twee culture- en twee klimaat zones.  Wel een overeenkomst. Hier heb ik (nog) geen internet. In Turkije ook (nog) niet, nadat daar een maand geleden een wegwerker de kabel heeft stuk gereden…
Het is leuk mijn contacten te hebben, vrienden en familie. Verder voel ik het hier als een verplichting. Wel een waar ik overigens graag aan voldoe. En er is perspectief. Over een jaar wordt onze flat gerenoveerd of gesloopt. Dan krijgen wij een wisselwoning. Het kan er alleen maar op vooruit gaan. Ja, het zal dus wel degelijk allemaal weer wat beter worden en normaliseren. Op dit moment ben ik echter nog niet zo ver. Ik voel mij wat gespleten door het leven gaan. ’s Avonds voel ik mij bijna thuis in het flatje. Gordijnen gesloten, tv aan. Meer dan de tv kan ik echter niet opbrengen. Dat is dan weer jammer. Maar goed, ’s winters kijk ik ook in Turkije best wel regelmatig tv. Nu ga ik echter malen. Tijdens het kijken zie ik ons verlies hier onder ogen, maak mij zorgen en word ik droevig. Overdag gaat het wel, dan ben ik immers bezig. En ach, over een aantal weken ga ik weer terug naar Turkije, mijn vrouw, onze honden, onze katten en ja, zelfs onze kippen… En dan kan ik gewoon in de tuin keihard schreeuwen!

in den vreemde: hokjesgeest (22)

In den vreemde: hokjesgeest (22)

 

De afgelopen dagen hebben we vele male door het dorp gefietst. In een rustig tempo. Niet door het centrum, maar door de wijken er om heen. Hier en daar staan groepjes huizen. Veel land ligt braak. Honden lopen wat heen en weer, kippen scharrelen overal rond en de katten inspecteren de vuilcontainers op resten eetbaar spul.

 

Een maand geleden was ik even in Nederland. Daar heb ik een blog over geschreven. De perfectie, het snelle en de hokjesgeest. Niets mag in Nederland en alles moet volgens strakke regels. Ondertussen hebben we het gevoel daar in een vrij land te leven. Nederland staat bekend om zijn tolerantie, maar nu zie ik hoe intolerant Nederland eigenlijk is. De bekrompenheid, die ik telkens na een vakantie signaleer. Normaal slijt dat binnen enkele dagen, omdat ik dan mijn Hollandse leven weer op pak. De afstand die ik nu heb, versterkt mijn beeld van het platte land.

 

In de vier jaar dat ik in de politiek zat ben ik er druk mee bezig geweest. Aan de ene kant beschermde ik die hokjesgeest. Aan de andere kant zette ik mij in, zonder succes dus, wat meer de boel de boel te laten. De lege gaten in IJmuiden kwamen regelmatig als onderwerp op tafel. Dat kon niet. Lege gaten horen niet. Hier zijn veel lege gaten. Niet alleen in ons dorp, maar ook in de stad, verderop. Dat kan. Het onkruid groeit er. Kippen scharrelen. Het geeft een wat ongedwongen karakter aan het leven. Waarom kan dat niet in Nederland? Het gat van het oude postkantoor in IJmuiden ziet er niet uit. Nee, dat is een zandkuil. Maar stort daar aarde en plant er een aantal fruitbomen. Niet in rijtjes, maar door elkaar. Laat vervolgens de boel de boel een beetje. Laten de inwoners de rijpe vruchten plukken. Andere lege plekken groeien van zelf wel vol. Een mooi voorbeeld is de oude spoorlijn van Santpoort naar IJmuiden. Inmiddels is alles hier alweer gesloopt voor de aanleg van de nieuwe buslijn. Maar, wat groeide daar wel niet allemaal? Het was een prachtig stukje natuur geworden. Dat kan je overal in steden en dorpen laten gebeuren. Je maakt daarmee een land levendiger, maar brengt ook weer wat meer natuur bij de mens.

In mijn jonge jaren had je nog de boerderij in het dorp. Met koeien zelfs. Dat zie je niet meer. De kippen en hanen. De laatste is sowieso redelijk verbannen uit de bewoonde wereld, maar de kippen die gehouden worden hebben niet meer dan een paar vierkante meter tot hun beschikking. Het liefst met gaas aan alle kanten.

 

Loslopende en blaffende honden. Het is uit de boze. Scheve tegels kan je over vallen. Hoe perfect moet alles? Bovenal hebben we alles afgeschermd. Met hekken en andere symbolen. Daarmee wordt aangegeven wat niet van jou is, en waar je vooral niet mag komen. Dan heb ik het niet alleen over de tuin, maar ook buiten de bebouwde kom. Overal staan hekken, overal zijn regels over wat vooral niet mag. Zelfs in de duinen en bossen wordt het leven van mens en dier gereguleerd. Dat noemen we vrijheid in Nederland.

 

Wanneer ik hier door het dorp fiets, moet ik wel opletten. Er kan een kuil zijn, of een put, die ver naar boven uitsteekt. Je kan verkeer hebben, wat tegen het verkeer in rijdt. Het maakt allemaal niet uit. Je weet het en houdt er rekening mee.

Tuinen hebben soms een muur, meestal ook niet en soms is de afscheiding zelfs geheel onduidelijk. De afscheidingen zijn vooral bedoelt tegen inbrekers of zorg te dragen dat je honden niet zo maar de weg op schieten. Alhoewel de meeste honden los rond lopen en hun dagelijkse wandeling zelf bepalen. En hondenstront… ik kom het nauwelijks tegen.

 

Buiten het dorp ontbreken alle hekken. Zelfs bij landbouwgronden. Vee wordt deels gehoed langs de kant van de weg. Soms loopt er een koe op de rijbaan. Je weet dat je het kan verwachten. Is dat allemaal zo erg? Nee, het geeft zelfs een zekere charme. Alles wat losser en ongebonden.

Waar ik ook stop met de auto, bijna overal kan ik de natuur in lopen. Met of zonder huisdieren.  Hier is de natuur van iedereen en voor iedereen.

 

Ik hoor de hersenpan van de Nederlanders al kraken: het zal wel onhygiënisch zijn, daar in Turkije…. Natuurlijk is men bang voor vieze handen. Het is niet voor niets dat jonge kinderen steeds meer last krijgen van allergieën. Nederland is te schoon. En overal waar te voor staat is niet goed. Alleen, dat begrijpt de Hollander nog onvoldoende. En met de gezondheid zit het hier over het algemeen best goed. Het is zeker niet slechter gesteld, dan in Nederland. Ook de gezondheidszorg is prima op orde. Goed, er wordt alleen wel erg veel met antibiotica gesmeten, maar ik wil ook niet beweren dat het ook maar ergens perfect is. Het is nergens perfect, maar het kan wel beter. Beter is niet altijd meer, maar juist anders. Dat is wat je in landen als Turkije ziet. En niet alleen in Turkije. Ook in diverse Zuid Europese landen zie je (in meer of mindere mate) wat ik hier boven over het Turkse land beschrijf. Natuurlijk, in grote steden zal het anders zijn, maar daar buiten… Zelfs in Duitsland heb ik overal gelopen en ontbraken de hekwerken en verbodsborden. Nee, er is geen land wat ik ken, wat zo in een hokjesgeest gevangen zit, als Nederland.

Vandaag heb ik het niet over de regels en regelgeving, maar puur over het land, landschap en de aarde. De grond. Daar waar je als kind lekker in wil ploeteren om met modder bij je moeder thuis te komen; mamma, ik heb heerlijk gespeeld.

 

Ik geniet van de Turkse tolerantie en het rommelige leven. Zo kan ik ook in andere landen van hetzelfde genieten. De hele dag door hoor ik hier hanengekraai. Honden blaffen hele orkesten naar elkaar. Alleen het geluid van de kerkklokken mis ik hier, maar ook dat is in Nederland al steeds meer beperkt. Hier doe ik het met vijf maal daags een bandje van de imam, die oproept tot gebed. Een krakend geluid en een kras aan het eind; waarschijnlijk zit het “uit” knopje een beetje los.

Onvoldoende

Nederland kent een economische krimp, in tegenstelling tot de landen om ons heen. Onze werkloosheid stijgt, evenals de onvrede over dit kabinet. Maar ach, was Nederland in vroeger dagen ook niet al een groot moerasland? We zakken nu alleen op een wat andere manier weg. En ons nieuwe moeras; de overheid.

Los van wat er nu in Den Haag regeert, we kunnen dit kabinet niet de volle laag geven. Wij moeten ons realiseren dat een zeer omvangrijk deel van onze huidige crisis bij eerdere kabinetten haar oorsprong vindt. Het is al mis gegaan tijdens de meerdere kabinetten Balkenende. Toen had er al ingegrepen moeten worden en daar ligt een belangrijke oorsprong van onze huidige malaise.

Het kabinet Rutte (ook voor Rutte 1 geldt dit) moet de boel repareren. Ja, en zo zie je dat het braafste jongetje van de klas het helemaal niet goed hoeft te doen, en zelfs een dikke onvoldoende weet te halen. Zelf haalde ik vroeger vele onvoldoendes, maar was bepaald niet het braafste jongetje van de klas. Misschien werd ik wel niet het braafste jongetje doordat ik die onvoldoendes kreeg. Nee, Rutte wil gewoon braaf zijn... En blijven.

Dat het niet werkt wordt steeds duidelijker. Het is niet alleen dat dit kabinet niet in staat lijkt de boel te repareren, maar ze voeren ook nog een beleid waar geen touw aan vast te knopen is. En hoe je wendt of keert, de basis ligt bij de kiezer. Die is zo stom geweest massaal op de twee grote partijen te stemmen, die nu tot elkaar veroordeeld zijn. Maar het zijn ook twee politieke tegenpolen. Dan zou je verwachten dat er een redelijk compromissen beleid neergezet wordt. Helaas is dit niet gebeurt, want naast braafste jongetje zijn ze ook nog eens stront eigenwijs. Dus lopen ze te rollebollen over wie wanneer gelijk mag krijgen. Dat gaat zo ver, dat (met name de PvdA) vergeet wie ze is. En ja, de zwakkeren in de maatschappij zijn de dupe. En er komen steeds meer zwakkeren. Het gevolg is dat je afglijdt. En omdat Balkenende al zoveel heeft vernacheld gaat het nu echt pijn doen. En de kiezer; die kan de logica niet meer volgen. Bijvoorbeeld het idee de duurt van de WW terug te dringen tot maximaal een jaar, in een tijd dat de werkloosheid sterk toeneemt.... Doorwerken tot 67, terwijl de oudere werkloze niet meer aan de bak komt, of (nog schrijnender) 25000 Wajongers zeggen dat ze best kunnen werken, waarmee je in feite een ordinaire bezuiniging van 400 euro per Wajonger door voert, want écht er is ook voor hen onvoldoende werk. Het feit dat ik, als oudere werkloze, minstens 6500 euro bonus opleverde voor een werkgever heeft bij mij niet geleid tot een baan.

bron: spitsnieuws

Leuk, we moeten geld uitgeven wat we niet hebben, en wanneer we geld hebben geven we het niet uit, want morgen kan je zonder werk zitten. De onzekerheden zijn te groot, en die worden niet weg genomen.

Zelf werk ik in de sector van dagbesteding in de zorg. Een belangrijke sector. Om te beginnen relatief goedkoop en feitelijk de goedkoopste vorm van zorg; € 9,13 per uur per client. Daarna worden de uurtarieven al snel rond de 50 euro en lopen verder op. Iemand die gebruik maakt van de dagbesteding, laten we zeggen 10 uur per week, kost ons dus nog geen honderd euro. Door de bezuinigingen mogen er tien mensen niet meer komen. In de week bezuinig je dus duizend euro. Nu hebben die mensen niets te doen en een van hen gecompenseerd (gaat het dus heel erg slecht mee) en komt in behandeling. Mogelijkheid 1 is ambulante hulp, maar wel even intensief. Zeg tien uur deze week, dan kost meneer 700 euro. Je hebt nog maar driehonderd bespaard, maar wel een hoop ellende veroorzaakt. Nu is het door het thuis zitten iets slechter gegaan en meneer moet worden opgenomen. We hebben het nog over eentje van die tien. Dan kost ie ongeveer 3650 euro... Minimaal. Dan heeft de bezuiniging dus een extra uitgave van 2650 opgeleverd!!! Voor het gemak heb ik de week tien, in plaats van zeven dagen, gemaakt. Het gaat ook niet om de cijfers, maar het effect. En dat is Rutte. Bezuinigen op het relatief kleine maakt de zaken relatief duurder, maar goed kijken waar je écht op kan bezuinigen is er niet bij. Althans zwaar onvoldoende.

Mijn blog kan zo nog vele pagina's door gaan. Je ziet dat het bij de mensen inmiddels ook door gaat. Er komt meer en meer verzet, maar Rutte luistert niet. Mijn vrouw, Reina de Haan, heeft nu twee keer een eenzaam en stil protest gehouden op Plein 1945 te IJmuiden. Volgende maand staat ze er op de dertiende weer (van 11 tot 3). Ieder maand door. Hoelang? In september wordt een grote manifestatie op datzelfde plein georganiseerd, door Marcel Groot. In Den Haag is in september een groot protest en zo komt er naast de kritiek steeds meer protest. Vooralsnog lijkt Den Haag doof. En hoe kan het beter? Niemand die het weet, maar zo slecht als het nu gaat, daar moeten wij vanaf. Dat dringt breder en breder door.

Vanmorgen dacht ik even aan Egypte en Turkije. Democratieën waar de leiders het begrip democratie op een wel heel merkwaardige wijze uitleggen. Raar, maar even bekroop mij het idee dat Rutte steeds meer een houding aan neemt, waarbij de politieke leider doof is voor de wereld om zich heen en een eigen democratie definieert. En straks wordt het Malieveld ons eigen Tahirplein. Gaan we hutjes en tenten bouwen. Blijven we zitten... Alleen zal het Nederlandse leger nooit een rol spelen als het Egyptische... Mijn gedachtegang wordt gelukkig weer even gesmoord. Dáár moet je niet aan denken... Nee, gelukkig hebben wij ons poldermodel!

Zebra gedoe op de planeten

Al menig keer is er in onze lokale politiek gesproken over zebrapaden. Niet in het algemeen, maar heel specifiek; op de Planetenweg in IJmuiden. Dit leidde deze week zelfs tot twee moties. Een collegebericht zorgde er echter voor dat beide moties voor de vergadering ingetrokken werden.

In feite vergaloppeerde de politiek zich en persoonlijk vond ik het jammer dat deze moties

ingetrokken werden. De eerste motie werd op voorhand breed gesteund (meegetekend door meerdere fracties). In de aanloop had ik aangekondigd niet me te willen tekenen, maar ook de motie niet te ondersteunen. Ik vrees dat wanneer de motie in stemming was gebracht GroenLinks als enige had tegengestemd. Ik had dit heel graag toe willen lichten, maar die kans heb ik dus niet gekregen. Gelukkig hebben we de blog nog.

Als eerste betreft het hier helemaal geen politiek item. Het weghalen, verplaatsen of aanleggen van een zebrapad is uitvoering. Daar hoort de raad zich, op die wijze dus helemaal niet mee bezig te houden. 

Bovendien ben ik van mening (en dat het hier uitvoering betreft bevestigt dit) dat politiek zich niet op deze manier moet bezig houden met beleid. Wanneer de raad zich bemoeit met een zebrapad op de Planetenweg is de kans groot dat wij over een poosje praten over een zebrapad in Santpoort, of ergens in Velserbroek. En dan kan je de hele gemeente langs. Sorry, maar daarvoor zit ik niet in de politiek en ik wens daar ook niet aan mee te werken. Hier heb ik al een opmerking gemaakt toe de raad sprak over de rotonde bij de Minister van Houtmanlaan. Ook daar geldt; praat je over de rotonde daar, komen andere wijken ook met verzoeken en moet je, voor je het weet, de gemeente per kruispunt bespreken.

Nu richt gemeentepolitiek zich nogal eens op stoeptegelniveau, maar je kan er flink in door schieten. Ja, soms, heel soms, is het nodig om politiek op stoeptegelniveau te voeren. Een valkuil is het zeker.

Echter, de rol van de raad is kaderstellend. Lastig, maar wel essentieel. Ik wil het hebben onder welke voorwaarden, omstandigheden en condities een zebrapad wel of niet aangelegd kan worden. De tweede motie had ik dan ook graag gesteund, maar ook die werd ingetrokken. Deze motie was wél kaderstellend. Jammer alleen dat dit beperkt kaderstellend was en zich vooral richtte op kaders inzake uitvoering, de condities. Ik had hem graag iets breder gezien.

Maar waarom al deze drukte? Heel simpel, vanuit de wijkraad was een hele actieve, en zelfs emotionele, lobby naar de politiek en media over deze zebrapaden. In verband met herstructurering van de weg, zouden er vier van deze oversteekplaatsen verdwijnen. Dat pikte de burgers niet. Daarbij moet gezegd worden dat de portefeuillehouder zich erg onhandig heeft opgesteld. Hij sprak mede over schijnveiligheid. Op zich misschien heel terecht, maar hij was niet in staat het goed uit te leggen. Sterker, zijn uitleg streek de inwoners alleen maar meer tegen de haren in. De gedachte was goed, alleen het verhaal niet. In feite een stapeling van onbegrip, miscommunicatie en ook een stukje starheid. Dat sta je met de hakken in het zand, tegenover elkaar. Maar alles bij elkaar nog geen reden als raad er ook nog eens overheen te gaan. In Velsen doen ze dat echter graag. GroenLinks doet daar niet aan mee.... Althans we proberen er niet aan mee te doen, want soms is de valkuil wel heel goed verscholen.

 

Wederom een staaltje van hoe moeilijk politiek soms is. Je moet scherp en alert blijven, en nog mis je soms de boot. Aan de andere kant merk je ook dat de verkiezingen van 2014 bij diverse fracties al behoorlijk gaat mee spelen. Dan denkt men te scoren door met zo'n onderwerp mee te bewegen. Ik verlies liever in de verkiezingen, dan dat ik mijzelf daarvoor op zo'n manier moet verloochenen. Ja, we moeten ons toch echt meer kaderstellend opstellen en politiek bedrijven. Daar zijn we voor en die verantwoordelijkheid moeten wij nemen. Lastig, wanneer je met een enigszins verborgen agenda in de raad zit. Gelukkig heb ik nergens last van!

winkel... Gesloten!

IJmuiden loopt leeg.. Vooral de Lange Nieuwstraat. Kledingzaken sluiten. Er is geen hart meer in dit winkelcentrum, en voor zover het er ooi in heeft gezeten is het er uit gerukt.

Leuk, de winkeliersvereniging wijst de gemeente aan als een van de schuldigen. Of dit wel of niet terecht is laat ik even in het midden. Namelijk, het is vreemd dat de winkeliersvereniging de schuld ook niet bij zichzelf neer heeft gelegd. Een van de grote frustraties bij ieder gemeentelijk voorstel was namelijk de winkeliersvereniging. Wanneer zij de schuld bij de gemeente leggen ligt dat wel aan hen zelf en is er sprake van de gevolgen hun eigen handelen...

Ja, politiek is humor. Bij alles was mis gaat heeft de overheid schuld. Als er iets goed gaat zijn het altijd de anderen die het doen, maar nimmer de overheid.

Dudok... 

Nu eens kijken waar het allemaal over gaat. Bent u wel eens in de Lange Nieuwstraat geweest? Ik kom er soms en als ik er kom ga ik er heel gericht naar toe. Verder ga ik naar het winkelcentrum Zeewijk, het winkelcentrum in Velserbroek, de Breestraat in Beverwijk, of soms naar Santpoort noord. Kortom, blijkbaar mijd ik de Lange Nieuw. Het is niet knus, het is lang en saai, de winkels zijn niet aantrekkelijk. En vooral; het is er te lang. Verdomd lastig hier iets goed van te maken. Misschien is Dudok wel de echte schuldige. Feit is dat plannen niet voor niets struikelen. Daarbij speelt de grootheidsgedachte van Velsen ook een rol. Maak dat centrum kleiner, doe niet te gek en probeer er sfeer te krijgen. Of erken dat het een debacle zal worden...

geen centrum, maar ziet er wel gezellig uit!

Toch moeten we iets met die Lange Nieuwstraat en dat er iets met winkels moet is ook een feit. Alleen is de vraag of je het van de Westerhof tot en met Plein 40-45 moet zien, of dat je reëel bent en het “winkelcentrum” in lengte en omvang beperkt. Er zijn veel meer mogelijkheden, maar primair moet je natuurlijk kijken wat je wilt. Wat willen we met IJmuiden? Gezellig winkelen of snel kopen? Van alles wat, of een bepaalde uitstraling door meer gespecialiseerde winkels, waardoor je het centrum meer kan profileren? De politiek weet het niet, bewoners weten het niet en de winkeliersvereniging weet het eigenlijk ook niet. En dat maakt het verdomd lastig. Misschien is de gemeente(raad) schuldig, maar wel voor een heel klein beetje. Misschien willen we teveel met IJmuiden. Het is en blijft een groot dorp. We hebben Zeewijk, met het winkelcentrum, we willen van alles met de Kennemerlaan en de Lange Nieuwstraat moet op de schop. Nee, er moeten keuzes gemaakt worden, niet zomaar plannen! En IJmuiden trekt niet, maar dat kan vast beter. Hoe? Misschien moeten we in alle realiteit de discussie eens aan gaan wat we met IJmuiden willen, wat echte mogelijkheden zijn, om pas daarna naar een invulling te kijken. Dan wordt IJmuiden zeker nog een leuk en boeiend!

Ik, Driss

Afgelopen zaterdag was de vijfde voorstelling van Ik Driss, in de schouwburg van IJmuiden. De burgermeester en gemeentesecretaris hebben hiervoor politici uit de gemeente en regio uitgenodigd voor een volledig arrangement.

Natuurlijk is het geweldig, zo’n avond. Het begon al vroeg. Drank en eten met daarna de voorstelling. Tijdens de nieuwjaarsreceptie van Velsen had ik al een tijd staan praten met de auteur Asis Aynan, die samen met Hassan Bahara een column had over de komst en het leven van een Marokkaanse gastarbeider; Driss.

Asis Aynan

Driss kwam aan in IJmuiden en werd scholstapelaar. Hij werd verliefd op een Nederlandse vrouw, waar hij later mee trouwde, en heeft zich uit de onbetaalde arbeid opgewerkt, door te gaan leren. In een notendop het leven van Driss.

Dat ik hoorde dat hier een musical van gemaakt werd maakte mij wat sceptisch. De verhalen waren inspirerend, maar een musical… Ik heb het sowieso niet zo op de musicals en het verhaal leek mij niet goed naar toneel vertaald te kunnen worden.

de cast (onder regie van Bart Oomen (Amstel bier reclame)

Zaterdag heb ik ervaren dat het tegendeel goed te bewijzen is. Een schitterende voorstelling, goede liedjes, fijn gezongen. Maar vooral een origineel stuk. De eenvoud van het decor versterkte de kracht van het verhaal en het stuk. Gespeeld met humor, maar met een serieuze ondertoon. Kortom een goed stuk en ook de recensies waren lovend. Terecht.

Toch is er iets wat ik niet begrijp. Wij hebben de vijfde voorstelling gezien, en daarmee zit het gezelschap al op een kwart van het aantal voorstellingen; 20 in totaal. Veel te weinig voor een dergelijke musical. Hoe is dat mogelijk? Met enig nadenken en gesprek met de makers en spelers wordt het duidelijk. Veel theaters en schouwburgen durven het stuk niet aan. En dat anno 2012! Vreemd. Maar ja, in feite is de musical natuurlijk ook confronterend. Het geeft een beeld van de andere kant over onze samenleving. Maar ook laat het zien hoe de kansen van de gastarbeiders waren. Bepaald niet makkelijk. Ik Driss toont ook het succes van de een (Driss) en de (min of meer) ondergang van de ander, zijn neef (maar ook zijn broer). Het stuk toont begrip voor de gastarbeider en dat is voor vele Nederlanders zeker bedreigend. Toch verdiend het stuk een lange rij van optredens door het hele land. Het is het dubbel en dwars waard!

HOV in Velsen

Ik ben niet tegen, maar wel tegen de tracé keuze en de hoge kosten. Een elegante, maar wat zwakke manier om aan te geven dat je ergens wel degelijk tegen bent. Namelijk je geeft aan ergens wel voor te zijn, maar de argumentatie houdt in dat je er nooit voor kan zijn.

Het blijft een zeer lastig dossier, die HOV in Velsen. De boodschap blijft op de een of andere manier hangen. Er lijkt een stugge houding het verhaal niet te willen begrijpen. Als GroenLinkser ben ik voor de HOV en voor een groot deel zit hier een tracé in verwerkt. Die keuze ligt wat mij betreft vast en het gaat er dan vooral om te kijken hoe je dit tracé het beste in kan passen. Niet de discussie aan gaan over andere tracés, maar een discussie over de juiste aanpassingen. Gek, maar dat lukt maar niet. Om nu met de hoge kosten te komen is voor mij een mosterd na de maaltijd argument. Daar wil ik het niet eens meer over hebben.

De stagnerende houding in IJmuiden (Minister van Houtenlaan), Driehuis en Santpoort Noord maakt dat wanneer daardoor de HOV niet door gaat er echt sprake is van een financieel verlies. Blijkbaar realiseert men zich dat niet. Alle investeringen tot nu toe in de HOV worden dan namelijk feitelijk teniet gedaan.

In Haarlem is het op basis van politieke impasse ook al verkeerd gegaan. Het betreft daar de onderdoorgang van het Spaarne. Haarlem heeft daarmee 10 miljoen euro laten lopen en zit nu met een groot probleem. Alleen daar was het de politiek, die het af liet weten.

In Velsen zijn het de inwoners die, door hun houding, niet alleen veel provinciaal geld verkwanselen, maar ook nog eens reeds geïnvesteerd geld weg gooien. Blijkbaar is dat besef er onvoldoende en weet de politiek die boodschap niet goed te vertellen. Ook blijft het (zeker ook vanuit de politiek) een strijd tussen wel of niet. Ik hoop echt dat er meer ingezet gaat worden van: dit is het tracé, maar hoe gaan we met elkaar kijken hoe dit tracé zo goed mogelijk ingepast kan worden.

Al zal het lukken tot een referendum te komen, ik denk zelf dit op voorhand naast mij neer te leggen. Het is namelijk niet reëel. Niet reëel omdat de strekking van het referendum veel te laat komt. Niet reëel omdat het niet gaat waarover het moet gaan. Een grote groep inwoners en politiek staan met de hakken in het zand tegen over elkaar. Verdomd jammer en ik hoop nu echt er op inhoud eens goed uit te komen!

Tegen de paal!



gelukkig staat dit niet in een bos...



dat wordt pijnplijk, als je niet goed oplet...

de vreemde rotonde in Overveen
met van Ouds het raadhuis

Je rijdt over een weg en er staat opeens een paal midden op het wegdek… Zo reed ik van de week richting Kromhoutstraat in IJmuiden bijna op een vluchtheuvel. Ik dacht voor te sorteren, maar dat bleek voor een straat eerder (Dokweg) te gelden. De strepen deden echter anders vermoeden. Een ander voorbeeld is een soort rotonde in Overveen, tegenover Vanouds het Raadshuis. Wanneer je er op rijdt heb je voorrang, maar volledig onduidelijk voor de meesten en in feite een wie het eerst komt, wie het eerst maalt. Ik ben daar bijna een keer voor mijn bek geslagen toen ik op die rotonde reed en er een man vanaf de Zijlweg voor mij wilde schieten. Dit lukte (net) niet en hij werd boos.

in dit geval heeft rechtdoor geen voorrang?

Overal zijn rare situaties. Vaak ook met borden. Bijvoorbeeld een fietspad, gevolgd door een bord verboden voor fietsers. Elkaar tegensprekende borden, of een volledig overbodige aanvulling.

Waar komt dat nu vandaag? In eerste instantie betreft dit natuurlijk de verwarde techneuten achter de tekentafels. Ingenieurs heten zij, als ik het goed heb. In een aantal gevallen worden er politieke besluiten over genomen. Ik neem aan dat in Overveen hier een voorbeeld ligt. Een slechte ingenieur en een raad die geen kennis van zaken heeft. In de meeste gevallen heeft de politiek niets met deze uitvoeringen te maken. Soms komt het voort uit regelgeving, die al te letterlijk wordt uitgevoerd, soms een onoplettende ambtenaar en in veel gevallen zijn het de uitvoerders, die slecht opletten. En misschien soms geintjes uit halen. Ik kan er wel om lachen… punt is alleen, dat het ook gevaarlijk kan zijn. Dat daar op de Kromhoutstraat… ik ben niet de enige en die vluchtheuvel gaat echt op korte termijn tegen de vlakte… door een auto en niet door een wegwerker.

dit lijkt verwarrend, maar hoeft niet, maar als hier eerst een blauw bord staat wordt het een ander verhaal