Pissen

Veel mannen moeten meer, vaker plassen, dan vrouwen. Zelf ben ik een top zeikerd. 'S ochtends heb ik een abonnement op het toilet. Wanneer ik de hort op moet, betekent dit bijna altijd wel enkele stops. Wild plassen is dan ook een soort verplichtte hobby geworden. Uit piëteit me mijn omgeving zoek ik doorgaan wel eerst naar een toilet. Overigens, voor de goede orde, ik heb hier al mijn gehele leven last van. Het is dus niet gerelateerd aan mijn leeftijd!



Enfin, in verband met de regen en koude heb ik mijn aanwezigheid op de Kunstlijn Haarlem getrakteerd op de bus. Zo ook, gisteren. Na afloop van het intensieve weekend wandelde ik naar Haarlem CS. Mede door kou en de zee vochtige lucht, drong de aandrang zich weer aan. Dus, ik moest pissen op het stationsplein. Nergens een plee te vinden. Bij de fietsenstalling gevraagd, maar het antwoord was niet bevredigend. Het toilet bevindt zich op perron drie, maar was al gesloten. Je kan daar dus blijkbaar alleen met een OV kaart pissen. Op zich al belachelijk. De horeca, op het station, buiten de poortjes (betaalzône) hebben geen van allen een wc. Uiteindelijk heb ik het donkerste hoekje opgezocht en ben gaan wildplassen. Eenvoudigweg, omdat het absoluut onmogelijk was het "op te houden", tot na de busrit.



In vroeger dagen stonden, door de stad verspreid, diverse "krullen"..., pisplekken voor mannen. Nu..., niks meer. De krul is weg, en openbare plasgelegenheden ontbreken. Voor vrouwen was het altijd al een probleem, maar voor mannen nu ook. En reken maar, zo'n afgekoelde leuter is erg plas gevoelig! En wildplassen is verboden. Wat wil de overheid nou? Dat je als zestigjarige in je broek zeikt, in de bus? Dat kan je toch niet voorstellen in de "moderne" westerse wereld. Zelfs in een klein dorp in Turkije is minstens een openbare toilet. Voor mannen én vrouwen. Maar in het welgestelde Nederland, in Haarlem en bij de NS moet je d'r een knoop in leggen. We rijden tegenwoordig elektrisch, beschikken over de nieuwste iPhone, maar de menselijke behoefte wordt uit het straatbeeld verdrongen. Er is een soort onmenselijking aan de gang. Net of we robotten zijn geworden. Mooi hoor, maar ik moet nog steeds vaak pissen.

Nu gaan veel gemeenten er vanuit dat de horecagelegenheden hun deuren moeten openen voor plassend Nederland, maar je legt toch een drempel neer. Ik ga niet makkelijk ergens naar binnen: " mag ik even plassen? ". Dat doe je niet. Die vijftig cent interesseer me niks, maar de drempel voor een pipi naar binnen te gaan...



Kortom, de gemeente bewerkstelligt, samen met de NS, iets wat ze juist niet willen; wildplassen. Nee, zo onderhand word ik dat gezeik van de Haarlemse overheid (zen politiek) echt goed zat!

Tabak

Als de rook om je hoofd is verdwenen…, zong Boudewijn de Groot ooit. Rook en roken… Wanneer je tegenwoordig een sigaret opsteekt ben je een paria. Toen je rookte in de tijd dat Boudewijn de Groot dit lied zong hoorde je er juist bij, met een paffie in je mond. Tijden veranderen, maar zeker ook de mentaliteit.

Persoonlijk ben ik een stevige roker. Nog steeds, dus ik val onder de paria’s. Maar tegen de jeugd wend ik mij met grote felheid hen te zeggen: begin alsjeblieft niet met roken! Dat meen ik uit de grond van mijn hart.

Zelf zie ik mij als een verloren zoon, die nog steeds rookt en blijft roken. Ruim 46 jaar inmiddels. Een hopeloos geval, waarbij acties tot stoppen alleen maar tot frustraties hebben geleid. Het spijt me, maar zo ben ik nu eenmaal. Een hele zwakke plek bij mij, maar wellicht mijn enige echte zonde. Misschien daardoor dat ik mij ook zo opwind over de publieke opinie inzake rookgedrag. De anti-rook-lobby is een sterke lobby, maar ook een fanatieke lobby, die sterk overdrijft. Vanuit, in mijn ogen, valse sentimenten. Zoals nu in Nijmegen, waar men niet meer mag roken op buitenspeelplaatsen met/van kinderen. Typisch Hollands ook om de verantwoordelijkheid van de individu over te nemen en alles in regels te gieten. Maar, het is in feite ook zo inconsequent. Ook in Nederlandse pretparken, zoals de Efteling, is het niet meer toegestaan om in de wachtrij (in de buitenlucht) te roken. Dit alles ter bescherming van het kind.

Vanuit twee visies vind ik deze maatregelen belachelijk. Als eerste gaan wij er prat op te leven in vrijheid. Wel, mijn vrijheid wordt sterk beperkt! Dat ik niet mag roken in gesloten ruimtes, of binnen, lijkt mij uitermate reëel. Roken in de buitenlucht is een verbod dat ik niet accepteer! Wanneer ik dat niet doe (bijvoorbeeld in de wachtrij op de Efteling) is dat mijn beslissing! En, als stevige roker kan ik een ieder melden dat ik zo iets uit eigen beweging ook meestal niet doe. Ja, ik houd wel degelijk rekening met mijn omgeving.

Enige jaren geleden werd het roken op stations verboden. Hier en daar kwamen “rookpalen”. Daar stond een meute omheen snel te inhaleren. In mijn optiek het verplaatsen (en concentreren) van een probleem. Het was Amsterdam Centraal. Ik liep tot een redelijke afstand van de overkapping en stak, in de buitenlucht, mijn sigaret op. Twee heren van de spoorwegpolitie kwamen naar mij toe met de mededeling dat ik daar niet mocht roken. Dat mondde uit op een stevige discussie. De dreiging van de boete werd ingetrokken en ik dreigde het justitieel voor te laten komen. De heren bonden duidelijk in. Ik heb rechten en plichten en mijn recht is in de open lucht te roken, wanneer en waar ik wil.

Een ander voorbeeld, een ziekenhuis in Haarlem. Vlak voor de ingang was een soort rookhok. Goor, dus ik ging een vijftig meter verder van mijn tabakje genieten. Komt er een handhaver op mij af: u mag binnen drie meter van het gebouw niet roken. Pardon? Ook deze man droop af, zonder verdere consequenties voor mij. Hij bleef er wel mee dreigen, maar daar hield het dan ook bij op.

Ja, belachelijk dat men het roken in de open lucht verbiedt en nog belachelijker roken te centreren op locaties binnen een verbodsgebied. Meten met twee maten, maar daar is men goed in.

Een ander wel opvallend detail is Facebook. Op mijn profielfoto’s met een peuk wordt nauwelijks gereageerd. Op profielfoto’s zonder peuk vrij veel. Verloochend de mens zichzelf, wil men zichzelf zo goed voordoen? Geen idee, maar de dwang en drang rond bepaalde onderwerpen is naar mijn mening buiten proporties en veelal inconsequent. Roken is hier een uitstekend voorbeeld van.

Vooral inconsequent. Terug naar Nijmegen. Niet roken op de kinderspeelplaats, maar het fijnstof dwarrelt er rustig neer. We moeten eens weten wat voor vuiligheid wij de wereld in helpen. De rooklucht is werkelijk minder dan een druppel op de gloeiende plaat. En daar waar het echt om gaat komt men er niet uit, of heel moeizaam, of economische belangen zijn belangrijker. Eindelijk is er zicht op het sluiten, dan wel ombouwen, van de kolencentrales. Eindelijk… En hoe vervuilend blijft onze infrastructuur, de industrie? Maar vergeet ook ons huishouden niet. In de jaren tachtig werden huizen dermate geïsoleerd dat er puur ongezonde binnenklimaten ontstonden. Na iedere regenbui in Nederland, wanneer ik mijn vinger buiten over de vensterbank haal is deze grijs! Het verwarmen van onze huizen, ons levenscomfort, is bekend hoe vervuilend dat is? Ons goedkope stukje vlees is vervuilender en gevaarlijker dan alle rokers bij elkaar. Maar, dat wordt met de mantel der liefde afgedaan. Alhoewel, heel langzaam begint men te beseffen hoe vervuilend wij mensen bezig zijn. Toch zie je de gadget winkels en koffiecorners als paddenstoelen uit de grond schieten. Het uiterlijk belang blijft opwegen tegen echt milieu besef.

En inderdaad, veel individuen nemen zelf te weinig verantwoordelijkheid. Spreek hen dan daar op aan! Maar nee, de overheid neemt liever die verantwoordelijkheid af door regeltjes te stellen. Maar de bedrijven…, die worden het meest ontzien, terwijl daar de grootste vervuilers zitten. Luchtvaart, scheepvaart, industrie, noem maar op. We willen blijven vliegen, we willen containers rotzooi uit China kopen en allemaal de nieuwste en beste mobieltjes. Er moet wat veranderen, maar het werkt, in mijn optiek, niet anders dan juist de bedrijven eerst aan te pakken. Het bedrijf als voorbeeld en dan neemt de individu vaak de verantwoordelijkheid van zelf wel over, iets wat ook regelmatig blijkt. Neem alleen al het simpele voorbeeld van de plastic tasjes.

Roken is ongezond. Dat weten we. Ik realiseer mij dat ook dondersgoed. Daarom ook dat ik de jeugd zo sterk aangeef: begin er niet aan. Roken is verslavend, al weten velen toch van het roken af te komen. Maar wat het roken vooral verslavend maakt is alle rommel in de sigaret! De industrie die de roker extra verslavend maakt. Tegenwoordig rook ik pure tabak, zonder toevoegingen. Ik blijf roken, maar relatief minder en ik kan veel beter mijn peuk laten. Rook ik weer eens een pakje…, dan vliegt dat er doorheen. Ik ben niet meer te “helpen”. Tenminste vooralsnog niet. Ook realiseer ik mij het slechte van roken. Absoluut. Maar dat neemt niet weg, dat ik zelf verantwoordelijk ben voor mijn gedrag. En in principe rook ik ook niet binnen, omdat roken vies is. Alles wordt geel. Maar niemand bepaalt dat ik in de buitenlucht niet mag roken. Waar dan ook. Dat gaat mij veel te ver, tast mijn identiteit en vrijheid aan. Het tast mijn rechten aan, en ken mijn plichten. Ook daar houd ik mij aan. Straks is het weer 5 mei, dan vieren wij onze vrijheid. Maar, en ik heb dat al eerder gemeld, er is steeds minder over van onze vrijheid. Onze vrijheden worden steeds verder ingeperkt en verantwoordelijkheden afgenomen. Ik weet niet of ik 5 mei nog wil vieren. Ik vier de “betutteling” wel, op 4 mei. De wereld is triest en scheef. Ondertussen zijn er rijke en belangrijke jongens, die lachen in hun vuistje. Zij blijven buiten schot. Zij kunnen de boef uit blijven hangen, ons in een economische crisis storten of ons zelfs in oorlogen brengen. Doe daar eens wat aan, dan die zielige rookverboden op speelplaatsen.

Dan nog wat anders. Dat roken slecht is staat buiten kijf. Maar dat we onze kinderen zo willen beveiligen is ook erg slecht. Kinderen horen te leren leven, en dat betekent ook risico’s lopen, gevaar aangaan, etc. Nee, tegenwoordig liggen er rubberen tegels in de speeltuinen…, dan vallen ze niet zo hard. Ze wassen tig keer per dag hun handen, want stel je voor dat ze vies worden. Ondertussen nemen de allergieën hand over hand toe, kinderen worden broos en ziekelijk. Wat is nu het beste? Wat is beter? In ieder geval niet onszelf belazeren met valse voorwendselen! En ik wil mijn vrijheid behouden en zelf in staat zijn rekening te houden met mijn omgeving!

Herhalingen

Wordt u ook zo "ziek" van al die herhalingen op de televisie? Het gaat er niet eens om dat er iets gemist wordt, als wel een soort dwangmatigheid bepaalde programma's hoe dan ook te zien. Of iedere keer weg te zappen, maar dan wel met de wetenschap dat dit programma er is en eigenlijk bekeken moet worden.

Herhaling is ook commercieel een belangrijk instrument. Een van de redenen dat we reclames eindeloos aan ons voorbij zien gaan, maar ook politieke statements herhaald en herhaald worden. Herhaling is de basis van ons gebruik en denken.

Alleen, moet die herhaling zich ook op eigen initiatief en on(der)bewust in de persoon zelf afspelen! Een boodschaploze herhaling welke tergt, zweet ontwikkelt dan wel een omgedraaide maag en soms sentimentele gevoelens. Ik heb het over herhaling van dromen.

Als kind had ik dat heel sterk. Een "herhalingsdroom" speelde af in de gang van mijn lagere school. De gang was altijd zeer donker, donkerder dan in de realiteit en links (tegen de geglazuurde tegelwand) stonden altijd dikke stapels oude ingezamelde kranten. Dat was het begin, waarna de droom telkens een andere wending kreeg. Een andere droom speelde zich af in het bos van het dorp alwaar ik getogen ben. Als peuter moest ik door dat bos naar de kleuterschool. In mijn jeugd werd je nog niet gehaald en gebracht. Je mocht de wereld nog zelf ontdekken, de gevaren tegemoet treden en je uit netelige situaties redden onder het motto: van een goede val (of klap) word je sterk. In mijn droom liep ik altijd een vaste route door dat bos en bij het veld met de muziektent werd het donker en begon onweer gevolgd door, per keer verschillende, enge zaken. Bij deze droom zou ik nog in staat zijn redelijke verklaringen te vinden. Net als een droom, welke ik veel herhaald heb tijdens vakanties. Sterker, jarenlang droomde ik deze droom wel een keer per vakantie. Dan was er een berg, een soort toren van Babel. Via een langzaam smaller worden rondgang reisde ik naar de top. Iedere keer kwam ik dezelfde zaken en onderwerpen tegen. Een droom, welke zich bijna compleet herhaalde, telkens wanneer deze in mijn slaap naar binnen drong.

Tegenwoordig heb ik minder last van de "herhalingsdroom". De dromen zijn anders. De herhaling ervaar ik tijdens de slaap, maar kan mij na het ontwaken de inhoud zelden herinneren. Wel zijn het dromen die "vast lopen". Het betreft niet alleen nachtelijke avonturen, welke eerder de revue gepasseerd zijn, het zijn ook dromen waarin ik op de een of andere manier in de war raak, telkens ga herhalen, zonder verder te komen, blijkbaar iets wat mij doet ontwaken. Veelal met een niet al te prettig gevoel.

Wat de betekenis van herhaling in dromen is weet ik niet. Ik herken er ook geheel geen functie in, geheel anders dan de herhalingen in het dagelijkse leven. Daar kan ik prima een functie bij bedenken, zoals een duidelijke vorm van indoctrinatie en het onbewust kweken van behoeften. Dat gaat overigens niet altijd op. Het eerste. Mijn vrouw droomt nog frequent over haar verleden; ouders en ouderlijke woning. In haar dromen zit ook een zeer repeterend effect. Hier lijkt het duidelijk dat er sprake is van een verwerkingsproces. Dat komt bij meerdere mensen voor. Bij mij zelf kan ik daar echter niets in ontdekken.

Herhalen in het dagelijkse leven is natuurlijk aan de orde van de dag. Neem alleen al ons dagelijkse ritme wat veelal een aaneenschakeling van herhalingen is. Ons neurotische gedrag (waar velen in meer of mindere mate last van hebben) en natuurlijk de structuur welke vrijwel ieder mens heeft. Het barst in ons leven van de herhalingen. De maatschappij springt daar handig op in. Ook de overheid. Door het repeterende karakter staan onze wegen vol verkeersborden. Met name met snelheidsbeperkingen wordt je om je oren geslagen. Op veel autosnelwegen zelfs om de honderd meter! Het vreemde van de overheid is dat wanneer zaken niet structureel herhaald worden en het ontgaat je word je haast als een crimineel bejegend. Maar goed, dat daar gelaten.

De topper van herhaling zijn politiek en commercie. De politiek die eindeloos haar idealen uit en aan de man brengt, vooral in verkiezingstijd. Tel überhaupt maar eens hoe vaak Rutte het woord "liberalisme" gebruikt, Wilders "leugenaars" en "moslims" en bijvoorbeeld Pechtold "links liberaal". Een topje van de politieke retoriek.

Maar, de commercie is de absolute winnaar. Eindeloze herhaling, om te beginnen al van het beeldmerk. Grappig, laatst zag ik een groep mensen, die het logo van de NS moesten tekenen. Van de vijftig was er maar eentje die het echt goed deed. Toch kent iedereen..., nee herkent (!) iedereen het logo. En een logo maakt ook vaak dat je "erbij wil horen". Merken als Nike zijn goed in een dergelijke strategie. Ook andere producten worden tactisch in de merkt gezet. Zó tactisch, dat een grote meerderheid inderdaad toe hapt. Die gore Senseo is naar een mooi voorbeeld van. De eindeloze herhaling van de reclame dat twee topmerken samen gingen waardoor kwaliteit en gemak samen kwamen. Over dat laatste verschillen de meningen enorm. Persoonlijk vind ik Senseo niks, toch staat er zo een apparaat bij ons in huis...

Herhaling. Het leven is een aaneenschakeling van herhalingen. Herhalingen op alle mogelijke gebieden en de mens is daar uitermate gevoelig voor. Heeft Pavlov effe een fijne snaar geraakt...

Heel soms denkt een enkeling uit de herhaling te stappen. Figuren die veelal vergruist worden door de maatschappij en weggezet worden als "buitenbeentje". Toch ontwikkelen al die buitenbeentje weer hun eigen herhalingen, eigen ritmes, eigen structuren. Goed, de structuren en ritmes kunnen wat vaker veranderen, maar het blijft in feite het zelfde leven als dat van de grijze massa.

En zo kom ik weer terug op die dromen. Zelfs daarin herhalen we... Eigenlijk moeten we niet zeuren. Niet klagen over de vele herhalingen op tv, de reclame en de terugkerende boodschappen.

Rest nog een vraag: zal het leven zelf zich ook herhalen? Of is dat het enige eenmalige? Wanneer dat zo is moeten we toch echt meer genieten van het leven. Ik doe in ieder geval mijn best. Ik val dan ook in de categorie buitenbeentjes. Niet altijd eenvoudig, maar het bevalt me best. Er was ooit een liedje met de tekst; "Mensch durf te leven!" Ja, maar dat is wel heel moeilijk hoor! We doen ons best.....