Politieke Corona

2020 staat in het teken van een pandemie. Een pandemie waar in eerste instantie weinig bekendheid mee was en geen medicijnen tegen waren, noch een vaccinatie. Inmiddels is er veel meer bekend. Het is een serieuze pandemie en er dient wel degelijk ernstige rekening mee gehouden te worden.

We zijn nu enkele maanden verder en inmiddels zijn vele maatregelen de revue gepasseerd. In grote lijn zijn deskundigen het met elkaar eens, maar per land blijken de verschillen ook groot en staat al die deskundigen niet op een lijn. De vraag reist dan ook in welke mate de deskundigen nog onafhankelijk zijn, wanneer je kijkt naar de politieke besluitvorming. Regeringsleiders die een grote invloed hebben op de bestrijding, zoals in de USA en Brazilië. Ontkenning is hier het beleid, al wordt dit binnen de naties zelf ook tegengesproken. Toch hoeft het niet ver van huis gezocht te worden om duidelijk te krijgen dat de pandemie een politiek pandemie is geworden. De tegenstrijdigheden in beleid tonen dit aan. Er worden regels opgelegd en de onduidelijkheid neemt hierdoor alleen maar toe. De vraag wat is waar en wat niet speelt bij steeds meer individuen een grote rol en tegenbewegingen staan steeds meer op om de pandemie zelfs grotendeels te ontkennen. Een voorbeeld zijn de reisbeperkingen. Als eerste wordt er nauwelijks gekeken naar gebieden, maar naar landen. Portugal is momenteel een uitzondering, met een code oranje voor Porto en Lissabon. Turkije daarentegen is geheel code oranje… Niet te bevatten. Per hoofd van de bevolking staat Nederland op plaats acht met de meeste doden per 1000 inwoners. Een land als Turkije staat veel lager, zelfs met (politieke) correcties. Nee, er is iets anders aan de hand. De Europese Unie geeft de deelnemende landen sneller code geel of groen, dan landen daar buiten. Het simpele feit lijkt te zijn dat men de economie binnen de EU weer op gang wil helpen, dus het toerisme moet binnen de Europese grenzen blijven. De strook tussen Bodrum en Antalya is een van de veiligste gebieden, met de minste besmettingen. Maar Turkije is code oranje. Politiek nuanceert niet (of nauwelijks). Italië is code groen… zeer twijfelachtig. Van Nieuwenhuizen stelde zelfs dat het onverantwoordelijk is om naar Turkije te gaan… Misschien is het juist onverantwoordelijk om in Nederland te zijn.

Een ander punt is de anderhalve meter samenleving… In het ene land is het een meter, in sommige zelfs twee meter. Aangetoond is dat buiten besmettingen veel minder voorkomen, dan binnen vier muren. Maar welke afstand is nu de juiste?  Of zou je verschillende afstanden moeten hanteren? Nee, Rutte blijft bij de anderhalve meter. Punt uit.

Ook de mondkapjes is zo’n politieke discussie. In het Duitse Jena is aangetoond dat mondkapjes zorgen voor 60% minder besmettingen. In Nederland wordt het dragen van mondkapjes volledig weggewoven. Het helpt niet, wordt door Rutte gezegd. Toch moest met, plots, in het OV mondkapjes dragen. Maar ze helpen toch niet? Of zit hier ook weer een politieke reden achter? Het gaat er steeds meer op lijken.  Nee, een mondkapje helpt geen 100%, maar wel een hoop. Ach ja, Nederland had al zijn mondkapjes verkocht aan China… ja, dan heb je ze niet en ontken je maar.

Enkele voorbeelden van hoe de politiek met de pandemie om gaat en manipuleert. In bijna alle landen zie je vergelijkbare politieke invloed, vaak tegenstrijdig met beleid in andere landen, maar zeker ook regelmatig in strijd met het eigen beleid.  Niet vreemd, dat men het niet meer begrijpt, regels worden overtreden en weerstand ontstaat. De politiek maakt de mens angstig. Natuurlijk, de pandemie is serieus en iedereen moet alert zijn. Net als bij griep vallen er vele doden, en inderdaad vaccinaties en medicatie zijn er nog niet, dan wel onvoldoende, maar alle verantwoordelijkheid wordt bij de individu weggehaald. De politiek grijpt haar macht, we zijn onze vrijheid kwijt aan niet een onzichtbare vijand, maar aan de politiek.

Een wereldwijde pandemie zou een wereldwijd beleid moeten tonen met een wereldwijde duidelijkheid… in plaats van al dat gekloot waar de mens nu aan overgeleverd is.

KnEUterig.....

Volgens de opinie mag ik mij scharen bij de Eurocritici. En ja, ik heb veel kritiek op de EU, maar een exit zie ik niet zitten. De EU is momenteel een heel slecht en geldverslindend monster, maar in deze tijd is het een instituut waar wij ook niet meer buiten kunnen. De Brexit zie ik als een kwalijke zaak en de Britse kiezer als illustratie van de domheid van het stemvee. Hoe eenvoudig te manipuleren en hoe weten ze oogkleppen voor te houden om vooral hun ongelijk als een gelijk te bevechten. Er wordt gezegd; het volk heeft gesproken. Het probleem is dat ze alleen niet weten wat ze gezegd hebben. Dit soort uitkomsten kan wel eens het einde van de democratie inluiden, zoals wij deze kennen. Gek, maar dat komt weer aardig in de buurt van het Sokatisme (ik moet het nu echt eens gaan uitwerken). En nee, stemmen voor alleen hogere inkomens of boven een bepaald IQ heeft evenmin mijn voorkeur. Ook in deze groepen treft men immers het zelfde domme stemvee. Nee, schaf de huidige vorm van democratie maar af, de economie én politiek worden te ingewikkeld voor de simpele ziel. Inmiddels ben ik ook genezen van het fenomeen referendum. Snel in de wilgen hangen. Zo'n referendum is nog verdomd gevaarlijk ook.

Maar dit alles neemt niet weg dat we met het probleem EU blijven zitten. Zoals het nu functioneert moet het niet te lang meer duren. Het Brexit referendum heft misschien onze Europarlementariërs ambtenaren wakker geschud. Helaas zullen ze naar alle waarschijnlijkheid maar heel langzaam wakker worden...
Als eerste moeten de EU en het Europarlement begrijpelijker worden. Dat houdt in een effectievere organisatie en een duidelijkere verantwoording van de financiën. Zo snel als mogelijk moet het parlement naar een vaste locatie, en niet langer pendelen tussen Brussel en Staatsburg. Landen moeten hun valse sentimenten maar eens opzij zetten. De optie is om het parlement misschien eens naar een geheel nieuwe locatie te verplaatsen. Athene misschien? Jongens, doe er in elk geval eens iets mee. Blijf niet hangen in zogenaamde uitleggen waarom het wel goed is, noch in de valse sentimenten. Pak het zakelijk en functioneel op.
Het grootste probleem is natuurlijk de besluitvormingsstructuur. Wanneer dat niet verandert, gebeurt er nog steeds niets. Maak van Europa een soort van USA. Soort van, absoluut geen kopie! Stuur het centraal aan en neem van mijn part een Euro president. Zorg ook dat de individuele landen niet ieder besluit moeten vaststellen in het eigen parlement. Nee, een genomen besluit staat vast. Voor alle deelnemende landen. Daarmee komt direct het volgende probleem, de Europese naties wensen (en terecht) hun nationale identiteit niet op te geven. Er moet dus een goede balans komen tussen de gebieden waarop besluitvorming plaats mag hebben en waarop niet. Iets als milieu houdt zich niet aan grenzen, dus dat kan je beter op een hoger niveau regelen, dan wel vaststellen. Veel regels en wetten kunnen overigens prima op nationaal niveau de verantwoordelijkheid blijven. Bovendien moet de EU realiseren dat niet alle economie grensoverschrijdend is.
Ook moet de EU bewaken dat wet en regelgeving helder blijft en niet te complex wordt, zodat niemand er iets van begrijpt (wat momenteel beduidend veel de kritiek betreft). Regel zo min mogelijk, maar dat wat je regelt, doe dat dan goed.
Sprekend over de EU hoor je velerlei verhaal over verkwisting. Zelf heb ik het ook ervaren. In Portugal, in de bossen, redelijk ver van de bewoonde wereld. Een groot bord met Europese teksten en vervolgens tien kilometer asfalt weg. Dit kan je toch niet verkopen als een zinvolle investering? Nee, dat is het ook niet, maar Europa heeft het verzoek blijkbaar wel gehonoreerd. Investeer dus wel functioneel Europa! Ook rond land- en tuin- bouw  gaan bizarre verhalen de ronde, zoals subsidies die zo moeilijk te verkrijgen zijn dat niet Europa opgenomen staten er met de buit mee vandoor gaan. Het gevolg is geld en macht naar de grote bedrijven gaat en straks kommer en kwel bij de gewone werkgever en werknemers terecht komt. Op die manier helpt Europa haar eigen inwoners niet bepaald. Ook op dat vlak mag er nog veel bijgeschaafd worden, lijkt zo.
Mijn suggesties zijn helder, duidelijk en simpel. De werkelijkheid is natuurlijk vele malen weerbarstiger. Ach, Nederlanders, kennen we niet allemaal wel een domme zet van de EU commissie!

We moeten verder. Het kan ook niet anders. Op de dag na Brexit hoorde ik een Brit zeggen blij te zijn weer terug te gaan naar het oude Engeland. Niks oude Engeland, hoe dan ook is er op vele fronten zo veel veranderd, en ook zoveel wat niet meer terug te draaien is. Neem alleen al de ontwikkelingen met internet. Die hebben Engeland meer veranderd dan de EU. Ook daarom is het naïef te denken dat je wel uit de Europese Gemeenschap kan stappen. De discussie (en vraag) moet dus richten op hòè we in de EU willen blijven. Een wel dermate complexe discussie dat ik die graag aan de deskundigen over laat. En misschien moet de politiek ook eens meer naar de deskundige luisteren. Ik ben maar een stomme leek. Mijn handreikingen zijn vast en zeker lachwekkend in de ogen van de deskundigen. Maar met een ding heb ik absoluut gelijk: de Europese Unie moet veranderen, en verdomd snel ook!

Brexit... Foutje, bedankt!

Brexit..., het lijkt een feit. De pond zakt door de grond naar een laagtepunt, wat sinds 1985 niet meer gehaald was. Britse aandelen onder spanning. Europa in de stress. Ondanks dat het nog wel twee jaar kan duren voordat de Engelsen echt weg zijn is deze uitkomst desastreus.
Voor Engeland zelf merk je al de directe gevolgen, in negatieve zin. Blijkbaar heeft het stemvolk onvoldoende bij die consequenties stil gestaan en zich veel te veel laten leiden door hun onderbuik. Zelden heeft dat positieve resultaten...

Feit is dat de Europese Unie een log apparaat is, teveel nationale bemoeienis heeft en aan modernisering/aanpassing toe is. Het apparaat is dermate log, dat de boodschap al lange tijd verkondigd wordt, maar de EU zichzelf nog steeds niet door de molen haalt. Dat moet echt gaan gebeuren, zeker na de Brexit staan de Euro-sceptici handenwrijvend te popelen toe te slaan. De EU werkt slecht, maar op zich is het een goed en waardevol instrument. Uittreden heeft dat ook nóg meer negatieve gevolgen als blijven. Toch is er helaas een Brexit nodig voor de Europarlementariërs zich eens echt achter de oren te krabben en nu eens echt aan de slag te gaan de EU effectiever, efficiënter én slagvaardiger te maken, waarbij de EU juist een positieve beleving wordt.

Helaas vrees ik dat de uitkomst van het Britse referendum ook een andere boodschap verbergt. Een slechte boodschap, maar je kan er bijna niet meer om heen; democratie functioneert niet meer...
Democratie zegt dat het besluit genomen wordt door de meerderheid, plus één. Dat onderdeel werkt wel, maar democratie houdt meer in. Namelijk kennis om tot een oordeel/stem te komen. En daar gaat het steeds meer mis. Er wordt niet met kennis gekozen/gestemd, maar met een onderbuik gevoel. Een onderbuikgevoel wat stevig gevoed wordt door populisten, die de onkunde van de kiezer gebruikt voor het eigen belang. Dat eigen belang is vaak niet de inhoud, maar het persoonlijke. De ex-burgermeester van London wil premier worden. Hij is daar heel duidelijk in. Hij is het gezicht geworden van Brexit... terwijl hij toch echt voorstander was van de EU, zei het wel kritisch. Nee, Europa interesseert hem niet zo veel, maar Downingstreet 10 is wat hem waarlijk bezig houdt.
Referenda en verkiezingen. Er wordt een uitspraak van het volk gevraagd over materie die inmiddels dermate complex is, dat een forse meerderheid over onvoldoende kennis beschikt tot een overwogen oordeel te komen. Men laat zich steeds meer leiden tot populistische woorden, maar zij die deze uitspreken hebben bepaald niet de beste ideeën..., en de meest verborgen agenda's. En zo wordt een ooit goed systeem nu een gevaar voor de samenleving. En die wordt dus genekt door de mensen zelf. Ze hebben dat over het algemeen niet door, maar uiten wel kritiek op de gevestigde orde. Veelal echter niet de juiste kritiek.
Met het referendum over Oekraïne heb ik niet gestemd. Ik vond dat ik onvoldoende kennis over dat specifieke onderwerp had om tot een juist oordeel te komen. Natuurlijk was het "ja" kamp overtuigend, maar bij de tegenstanders zaten toch ook sterke argumenten. Maar het belangrijkste vond ik of ik zelf die afweging kon maken. De druk om wel te gaan stemmen heb ik getrotseerd, op zich al niet eenvoudig, om mijzelf niet te verloochenen.

Het is niet de eerste keer dat ik mij kritisch uit laat over democratie, en dan met name de vorm van democratie zoals wij die nu kennen. En je ziet de gevaren, dan wel de nadelige gevolgen, met open ogen. De zege van Trump. Schrikbarend. De enorme hoeveelheid (vooral percentueel bij de buitenlandse) Turken die Erdogan steunen. De populariteit van een Wilders. Drie politici die door populisme gehoord worden en dreigen een stem te krijgen, of die al hebben gehad. Mensen die de onvrede van het volk oppakken, slim uitstallen en er vervolgens eigen winst uit halen. De Brexit is een wel heel duidelijk signaal.

Nee, de huidige democratie is uit de tijd. Dat je je stem mag doen gelden was positief, echter is verworden tot een nationaal gevaar. Wat mij betreft moeten we maar weer heel snel af van de referenda. Ook het Zwitserse model werkt steeds minder. De Zwitsers nemen steeds meer onderbuik besluiten, waarbij je ziet dat het land steeds meer afzakt tot een intolerante natie. Besluiten worden genomen op onvoldoende kennis en..., de onderbuik.

Misschien kan je beter een milde dictatuur hebben, dan onze westerse democratie. Toch blijf ik zoeken naar vormen waarbij het volk wel degelijk van zich mag laten horen en een beperkte invloed mag hebben, maar waarbij de overheid waakt over de nadelige gevolgen. Niet direct voor het land zelf, maar juist voor dat volk. Ik ga er niet vanuit dat al die Brexitstemmers zich vooraf hadden gerealiseerd dat de Engelse Pond zo snel en zo vors onderuit zou gaan. Ja, straks mogen ze in wellicht relatieve armoede dan besluiten wie hun land wel of niet in mogen. Dan gaan ze weer klagen. Klagen op de politiek, klagen op het gezag, maar ze vergeten te klagen over hun verkeerde keus. En dat is het probleem van democratie..., mensen klagen altijd over van alles, maar nooit over zichzelf en hun eigen aandeel. En zelfs dit referendum zal daar geen les in zijn. Het is, politiek gezien, vandaag een zwarte dag!