Burgermeester

1967



Meester Pels, van de Adolf van Nassauschool, staat voor de klas. Met de rust welke hij altijd uitstraalde sprak hij over wanneer wij groot zouden zijn.

"Wat wil je later worden?", was de vraag waarmee hij de klas rond ging.

"Piloot meester," was het antwoord van Roelof, Wim, en nog wat anderen.

"Politie agent," reageerden Jan, Wouter, Stef, en misschien wel de helft van de jongens.

"Automonteur," zeiden drie jongens.

"Brandweerman."

"Burgermeester, meneer Pels," sprak ik.

Meneer Pels was duidelijk in een lichte staat in verwarring. De rest van de klas ontstak in een licht rumoer. Zo iets had men nog nooit gehoord en ik was duidelijk van "lotje getikt".  Sindsdien werd ik niet alleen als half leproos aangezien en benaderd, ook werd ik overal "burgermeester" genoemd, vol spot en kinderlijke ironie.



De grootvader van mijn achterbuur (Jan Wiebe van Veen) was burgermeester geweest. Hij woonde inmiddels ook bij ons in het dorp en met Jan Wiebe kwam ik er regelmatig over de vloer. Ik had ontzag voor die man. Het was een echte notabele, een man met charisma en uitstraling. Zo wilde ik later ook worden. Wat het burgermeesterschap inhield was mij volledig onbekend. Maar het hebben van uitstraling en gezag sprak mij aan. Alleen al omdat ik dan niet meer gepest zou worden. Dat mijn uitspraak juist leidde tot toenemend pestgedrag van anderen had ik bepaald niet voorzien.



2002



Maatschappelijke onvrede en mijn kritiek op het kabinet Balkenende besloot dat ik niet meer langs de lijn kon blijven schreeuwen en mokken. Neen, ik moest actief worden de wereld te verbeteren. Wellicht was ik al wat oud om mij zo als idealist op te stellen, maar ik ben nou eenmaal een laatbloeier. De zoektocht naar een politieke partij waar ik mij zowel politiek als persoonlijk betrokken bij voelde was best nog een hele opgaaf. Uiteindelijk sloot ik mij bij een partij aan. Binnen de kortste keren was ik niet alleen lid van de partij, maar zat ik ook in het bestuur van de lokale afdeling. Vanaf dat moment heb ik mij ook actief en vol overgave ingezet. Politiek boeide mij en ik was (nog) in de stellige overtuiging dat je in de politiek zelf op integere wijze als individu invloed kon hebben op het beleid. Het was geen naïviteit, maar een overtuiging, tot veel later bleek dat je toch een zekere schofterigheid in je moet hebben wil je daadwerkelijk politiek iets kunnen veranderen, of invloed hebben. Daarnaast speelt een groot ego ook een essentiële rol, iets waar ik niet over beschik. Ik neig wat dat betreft meer tot bescheidenheid en onzekerheid.

Maar goed, na een verhuizing kwam ik zo waar in de gemeenteraad. Bijna met een schuldgevoel mocht ik mij op het pluche hijsen. Keihard werkte ik om op eerlijke, integere wijze, oprechte politiek te bedrijven. Vol energie zette ik mij in om met heel veel mensen in contact te komen en op basis van wat er in de gemeenschap leefde en mijn eigen politieke overtuiging tot besluitvorming te komen. De vier jaar raadswerk was vier jaar strijd. Strijd, welke ik op zich niet ambieerde. Ik wilde politiek niet zien als strijd, maar als een spel van argumenten. Duidelijk werd dat mijn beeld bijgesteld diende te worden. En bijgesteld, en bijgesteld. Toch wilde ik nog wel een termijn. Immers, voor mijn eigen gevoel en mijn verantwoordelijkheid naar de gemeenschap was ik nog niet klaar en moest ik verder. Ook kreeg ik de vraag of ik het wethouderschap ambieerde. Mijn antwoord was duidelijk: neen, maar wanneer ik het belang daar mee dien ben ik wel bereid het wethouderschap op mij te nemen. Achteraf een veel te bescheiden opstelling. Al met al maakt dat niet veel meer uit. Rattenstreken en hufterigheid hebben inderdaad mijn politieke ondergang ingeluid. Ik was blijkbaar te eerlijk en te beschaafd politiek stand te houden.

Na de raadsperiode heb ik grote afstand van de politiek genomen. Uit zelfbehoud, maar ook uit frustratie dat politiek inderdaad is wat ik voorheen vermoedde; een spel van veel oneerlijkheid, ego's, en eigenbelang. Wel bleef ik mij druk maken inzake mijn gevoelens van machteloosheid als burger. Mijn confrontaties, grote frustraties, met de bureaucratie en regelgeving. Tegen onrecht kan ik nog steeds niet. De afgelopen jaren heb ik heel wat onrecht en foute regelgeving en verkeerde bureaucratie aan mij voorbij zien gaan.



Inmiddels heeft die zelfde bureaucratie er mede toe geleid dat ik nu in Turkije zit. En eindelijk heb ik een zekere rust en balans in mijn leven.



2015



Een berichtje op Facebook: " Ernst, er is een vacature voor je in Velsen." Het beticht vatte ik niet helemaal. Via Messenger las ik nog een paar korte berichtjes van een gelijke strekking. Daarna pas las ik dat Franc Weerwind naar alle waarschijnlijkheid burgervader van Almere wordt, de opvolger van Annemarie Jorritsma. Velsen is dus op zoek naar een nieuwe burgermeester... Ik moest weer denken aan 1967. Ik moet er niet aan denken. Tien jaar eerder misschien, maar ik heb mijn politieke tijd voorlopig wel gehad. Ja, ik ben meer bestuurder dan uitvoerend politicus. Zo veel is mij wel duidelijk geworden. En ja, mijn minderwaardigheidscomplex is in grote mate afgenomen. Echter, ik moet er niet aan denken dat mijn leven weer geregisseerd en ingevuld wordt door de buitenwereld. Bewijsdrang voel ik ook niet erg sterk. Laat mij maar genieten van het leven, waarin de dagen geen belang meer kennen. Een wekker mij niet doet ontwaken en plicht mij niet roept.

Bovendien, welke gemeente wacht op een dakloze en werkloze burgervader? En beide feiten heb ik te danken aan de politiek. Nee, het politieke beleid heeft mij veel ellende gebracht. Gelukkig heeft al die ellende er toe geleid dat ik nu eindelijk een fijn en plezierig leven heb. Over een paar maanden ben ik een schilderend keuterboertje... Bijna 60. De VUT bestaat niet meer. Nee, tegenwoordig wordt je ontslagen, financieel gemangeld en uiteindelijk mag je zonder uitkering overleven. Dat de uitkering van mijn vrouw op zich onvoldoende is voor twee, maakt niet uit. Nee, wanneer ik vanuit deze situatie burgermeester van Velsen word zal de gemeente de nar van politiek Nederland worden. Natuurlijk wordt het een hele klus na zo'n goeie als Franc een nieuwe sterke burgermeester te vinden, zeker wanneer ik ook bedank, maar Velsen vindt vast en zeker een oplossing. In ieder geval wens ik de gemeente succes. Ik ga vandaag eens informeren naar de prijs van een ezel en de prijs van een geit. En heb ik weer een woning in Velsen, ga ik vast nog wel eens vanaf de publieke tribune het theater aanzien. In mijn boerenkiel......

Onvoldoende

Nederland kent een economische krimp, in tegenstelling tot de landen om ons heen. Onze werkloosheid stijgt, evenals de onvrede over dit kabinet. Maar ach, was Nederland in vroeger dagen ook niet al een groot moerasland? We zakken nu alleen op een wat andere manier weg. En ons nieuwe moeras; de overheid.

Los van wat er nu in Den Haag regeert, we kunnen dit kabinet niet de volle laag geven. Wij moeten ons realiseren dat een zeer omvangrijk deel van onze huidige crisis bij eerdere kabinetten haar oorsprong vindt. Het is al mis gegaan tijdens de meerdere kabinetten Balkenende. Toen had er al ingegrepen moeten worden en daar ligt een belangrijke oorsprong van onze huidige malaise.

Het kabinet Rutte (ook voor Rutte 1 geldt dit) moet de boel repareren. Ja, en zo zie je dat het braafste jongetje van de klas het helemaal niet goed hoeft te doen, en zelfs een dikke onvoldoende weet te halen. Zelf haalde ik vroeger vele onvoldoendes, maar was bepaald niet het braafste jongetje van de klas. Misschien werd ik wel niet het braafste jongetje doordat ik die onvoldoendes kreeg. Nee, Rutte wil gewoon braaf zijn... En blijven.

Dat het niet werkt wordt steeds duidelijker. Het is niet alleen dat dit kabinet niet in staat lijkt de boel te repareren, maar ze voeren ook nog een beleid waar geen touw aan vast te knopen is. En hoe je wendt of keert, de basis ligt bij de kiezer. Die is zo stom geweest massaal op de twee grote partijen te stemmen, die nu tot elkaar veroordeeld zijn. Maar het zijn ook twee politieke tegenpolen. Dan zou je verwachten dat er een redelijk compromissen beleid neergezet wordt. Helaas is dit niet gebeurt, want naast braafste jongetje zijn ze ook nog eens stront eigenwijs. Dus lopen ze te rollebollen over wie wanneer gelijk mag krijgen. Dat gaat zo ver, dat (met name de PvdA) vergeet wie ze is. En ja, de zwakkeren in de maatschappij zijn de dupe. En er komen steeds meer zwakkeren. Het gevolg is dat je afglijdt. En omdat Balkenende al zoveel heeft vernacheld gaat het nu echt pijn doen. En de kiezer; die kan de logica niet meer volgen. Bijvoorbeeld het idee de duurt van de WW terug te dringen tot maximaal een jaar, in een tijd dat de werkloosheid sterk toeneemt.... Doorwerken tot 67, terwijl de oudere werkloze niet meer aan de bak komt, of (nog schrijnender) 25000 Wajongers zeggen dat ze best kunnen werken, waarmee je in feite een ordinaire bezuiniging van 400 euro per Wajonger door voert, want écht er is ook voor hen onvoldoende werk. Het feit dat ik, als oudere werkloze, minstens 6500 euro bonus opleverde voor een werkgever heeft bij mij niet geleid tot een baan.

bron: spitsnieuws

Leuk, we moeten geld uitgeven wat we niet hebben, en wanneer we geld hebben geven we het niet uit, want morgen kan je zonder werk zitten. De onzekerheden zijn te groot, en die worden niet weg genomen.

Zelf werk ik in de sector van dagbesteding in de zorg. Een belangrijke sector. Om te beginnen relatief goedkoop en feitelijk de goedkoopste vorm van zorg; € 9,13 per uur per client. Daarna worden de uurtarieven al snel rond de 50 euro en lopen verder op. Iemand die gebruik maakt van de dagbesteding, laten we zeggen 10 uur per week, kost ons dus nog geen honderd euro. Door de bezuinigingen mogen er tien mensen niet meer komen. In de week bezuinig je dus duizend euro. Nu hebben die mensen niets te doen en een van hen gecompenseerd (gaat het dus heel erg slecht mee) en komt in behandeling. Mogelijkheid 1 is ambulante hulp, maar wel even intensief. Zeg tien uur deze week, dan kost meneer 700 euro. Je hebt nog maar driehonderd bespaard, maar wel een hoop ellende veroorzaakt. Nu is het door het thuis zitten iets slechter gegaan en meneer moet worden opgenomen. We hebben het nog over eentje van die tien. Dan kost ie ongeveer 3650 euro... Minimaal. Dan heeft de bezuiniging dus een extra uitgave van 2650 opgeleverd!!! Voor het gemak heb ik de week tien, in plaats van zeven dagen, gemaakt. Het gaat ook niet om de cijfers, maar het effect. En dat is Rutte. Bezuinigen op het relatief kleine maakt de zaken relatief duurder, maar goed kijken waar je écht op kan bezuinigen is er niet bij. Althans zwaar onvoldoende.

Mijn blog kan zo nog vele pagina's door gaan. Je ziet dat het bij de mensen inmiddels ook door gaat. Er komt meer en meer verzet, maar Rutte luistert niet. Mijn vrouw, Reina de Haan, heeft nu twee keer een eenzaam en stil protest gehouden op Plein 1945 te IJmuiden. Volgende maand staat ze er op de dertiende weer (van 11 tot 3). Ieder maand door. Hoelang? In september wordt een grote manifestatie op datzelfde plein georganiseerd, door Marcel Groot. In Den Haag is in september een groot protest en zo komt er naast de kritiek steeds meer protest. Vooralsnog lijkt Den Haag doof. En hoe kan het beter? Niemand die het weet, maar zo slecht als het nu gaat, daar moeten wij vanaf. Dat dringt breder en breder door.

Vanmorgen dacht ik even aan Egypte en Turkije. Democratieën waar de leiders het begrip democratie op een wel heel merkwaardige wijze uitleggen. Raar, maar even bekroop mij het idee dat Rutte steeds meer een houding aan neemt, waarbij de politieke leider doof is voor de wereld om zich heen en een eigen democratie definieert. En straks wordt het Malieveld ons eigen Tahirplein. Gaan we hutjes en tenten bouwen. Blijven we zitten... Alleen zal het Nederlandse leger nooit een rol spelen als het Egyptische... Mijn gedachtegang wordt gelukkig weer even gesmoord. Dáár moet je niet aan denken... Nee, gelukkig hebben wij ons poldermodel!