Boek kan nog steeds niet dicht....

bron: IJmuider Courant

Het boek kan blijkbaar nog steeds niet dicht. Tijdens de start van de coalitiebesprekingen is Westerman weggelopen. Niet nadat hij Reina de Haan wederom gesmaad heeft. Het lijkt er op dat het offensief van Westerman zich vooral op Reina richt. Ik word wel in de val mee genomen. De hele raad in Velsen wordt getroffen met de smet die deze meneer op de lokale politiek legt.

Behalve de aantijgingen in mijn richting op 20 november 2013 heb ik eigenlijk nooit een concreet verwijt in mijn richting gehoord. Überhaupt was er weinig concreets. Toch zou ook ik de goede eer van GroenLinks bezoedeld hebben. Provinciaal bestuur en landelijk zijn blind op Westerman en het bestuur gevaren. En het bestuur, met Westerman, gingen steeds verder. Vrijwel direct verloor de strijd in onze richting alle proporties en moesten wij zwarter dan zwart gemaakt worden. Formeel was er geen enkele aanleiding. Nee, zelfs de motie van wantrouwen niet. Maar de doctrine van Westerman kreeg de schamele hoeveelheid aanwezige handen op elkaar. Het was niet genoeg ons geen vertegenwoordiger van GroenLinks meer te laten zijn en ons werd aangekondigd dat een royement van GroenLinks zelfs aanstaande was. Het enige bewijs is gebaseerd op leugens. De partijorganisatie van GroenLinks hobbelde blind achter Westerman en de zijnen aan. Vanaf januari hebben Reina noch ik ook maar iets van GroenLinks vernomen. Daar zit feitelijk al iets niet goed.

bron: dichtbij.nl

De tijd schrijdt voort en er blijkt wel degelijk iets aan de hand. Tijdens de campagne bleek dat Westerman met regelmaat negatieve kritiek richting Reina en mij uitte. Blijkbaar waren wij onvoldoende voedingsbodem anderen af te zeiken en ook anderen kregen er van langs. En iedere aanval was persoonlijk. Wanneer het op inhoud aan kwam dook hij in de rol van wethouder, maar niet in die van lijsttrekker. Eigenlijk is vanaf medio 2013 te zien dat Westerman de weg kwijt is. Hij kan de verschillende rollen niet meer uit elkaar houden; wethouder, lijsttrekker, lid GroenLinks. Het blijkt dat hij inhoudelijk ook geen verhaal heeft, waarschijnlijk de reden steeds maar in de rol van wethouder te vluchten. Bij de diverse stellingen week hij af van het verkiezingsprogramma, of voegde zaken aan zijn beantwoording toe, die feitelijk in tegenspraak tot de rest waren. Duidelijk een poging vanuit het programma zo veel als mogelijk de kiezer naar de mond te praten.

Vanaf november is te zien hoe Westerman in snel tempo onderuit glijdt. Hij uitte op een wijze zich richting zijn eigen fractie die een rol van wethouder niet waard is. Publiekelijk nam hij afstand van zijn fractie. In feite een reden voor een wethouder de eer aan zichzelf te houden. Westerman deed dit echter niet en schaarde het zwakke bestuur achter zich. Zijn opmerkingen bezoedelde in feite het ambt van wethouder. Toch gebeurde er weinig. Voor de schermen althans. Men bleef voorzichtig, ging uit van een (zogenaamd) intern conflict en negeerde. Buiten beeld waren de reacties veelal geheel anders. Reina en ik ontvingen weinig publiekelijke steun, maar inmiddels lijkt het gelijk meer en meer aan onze kant.

En nu is hij raadslid. Roepende in de woestijn, dat wordt zijn laatste rol. Ondertussen heeft hij alle glazen ingegooid. Eerst naar ons, maar hij is verder gegaan. Te ver. En nu? Vier jaar lang raadslid in de rol van outcast? Of kiezersbedrog plegen en het stokje over geven aan Soraya. Geen echte verbetering, terwijl het allemaal zo veel beter had kunnen zijn. Westerman heeft zichzelf en GroenLinks te schande gemaakt. Wij zijn de eerste, maar dus niet de enige slachtoffers.

Tijdens de coalitiebesprekingen (25 maart) gaf Westerman af op Reina. De link naar de coalitie is mij onduidelijk, en ook de ingreep van de voorzitter werd door hem genegeerd. Velsen Lokaal en Forza stapten zelfs tijdelijk op. Pas na de derde ingreep van voorzitter Baerveldt reageerde Westerman; hij liep weg. Later bleek hij terug gekomen te zijn. Zoals in de IJmuider Courant staat ging hij door of er niets aan de hand was en hield ellenlange verhalen. Zo iemand is de raad niet waardig.

 

bron: Twitter, de huidige discipelen van Westerman;
 zin in de toekomst... torpederen die toekomst!

Toch heeft onze Messias nog volgelingen. Zij moeten ondertussen wel erg blind zijn. Of rancuneus, maar waarop gebaseerd? Op de Facebookpagina van Fractie Merhottein reageert ene Huile Balk. De naam alleen al. De reacties zijn schrijnend. Dermate dat wij deze reacties met regelmaat verwijderen. Op de pagina van Huile Balk blijkt dat er niets op te vinden is en alles wijst er op dat deze pagina alleen in het leven is geroepen om op ons te zeiken. Prima, maar het taalgebruik is niet alleen erbarmelijk, de inhoud is ook amper te volgen en schandalig. Wie het is, is dus onbekend. Wel lijkt er een duidelijke verwijzing naar een bestuurslid en/ of kandidaat van de lokale afdeling. Ze blijven trappen en blijven dit doen op basis van een verdraaide werkelijkheid en leugens, zoals GroenLinks Velsen vanaf 22 november 2013 al met enige regelmaat doet. Op zich ken ik de loyaliteit wel. Ook wij hebben ons lang loyaal opgesteld naar Wim. Het heeft ruim drie jaar geduurd een beeld te vormen over deze man, en wat er werkelijk schuil gaat achter deze aimabele zeventiger. Ja, ik kan mij zelfs voorstellen waarom men nauwelijks naar ons geluisterd heeft en is blijven geloven in Westerman. Alleen, met het tempo waarin het nu gaat is loyaliteit echt een uiting van onvermogen. Misschien dat schaamte nu maakt dat er mensen zijn die hem (politiek) nog trouw blijven. En waar zijn we inmiddels gekomen? Juist naar de situatie van 2006 -2010. Een fractie die eigenlijk niets met GroenLinks heeft , maar een eigen koers vaart en waarschijnlijk op korte termijn een bestuur zonder leden. Zo heeft brave Klaas Strooker in die periode de boel koest gehouden. Vier jaar lang is binnen GroenLinks geroepen een dergelijke situatie niet meer te willen. Continuïteit en vernieuwing werd een jaar geleden nog geroepen. Deze uitgangspunten zijn volledig in rook op gegaan. Met zijn allen zijn we er debet aan dat Westerman zo lang zijn spel heeft kunnen spelen. Gelukkig beginnen meer mensen de realiteit nu onder ogen te zien. Politiek voor ons te laat, maar misschien was het onze missie wel om deze rotte appel uit de berg appels te vissen. Inmiddels krijgen wij wel bijval, maar helaas kunnen wij er zelf niet zo veel meer mee.

Een soap als deze is te schandalig voor woorden en voor een democratisch instrument die geacht wordt een gemeente te regeren. De waarheid rond Westerman helpt misschien dit soort smet op de democratie te voorkomen. Richt je op de inhoud en maak het politieke spel niet persoonlijk. Play fair!

Fractie Merhottein

In deze tijd zijn de politieke partijen op lokaal niveau druk bezig het hart van de kiezer te winnen. GroenLinks Velsen is juist druk bezig zelf haar kiezer weg te sturen. Behalve dat zij telkens een interne ruzie in de media uitvechten is nu ook het besluit genomen dat de huidige fractie per omgaande haar zetel in moet leveren en zich niet meer als GroenLinks Velsen mag presenteren.

Blijkbaar wil het bestuur hun falen, en dat van de wethouder, camoufleren door de huidige fractie als zondebok neer te zetten. De fractie zou GroenLinks Velsen schade berokkenen. Met een handje vol "bevriende" leden was het snel besloten. Nee, er moest nog een schepje bovenop; wij moeten weg! De vraag is nog steeds wie nu werkelijk schade aan het imago van GroenLinks Velsen berokkent.  Dan kom ik toch weer uit bij Westerman en de zijnen.
Formeel zijn wij eruit gezet omdat de motie van wantrouwen naar de eigen wethouder "de druppel" was. In de aankondiging werd dit zelfs als enige reden gegeven. In het besluit was deze reden overigens nauwelijks terug te vinden, maar werd de fractie van allerlei onduidelijkheden beticht. Ik ben zelf inmiddels de draad kwijt. Waar gaat het over? Duidelijk; Westerman en de zijnen kunnen zich blijkbaar alleen maar profileren over de rug van de fractie, die zich vier jaar keihard heeft ingezet en GroenLinks Velsen weer op de kaart heeft gezet. In feite is mij dus nog steeds onduidelijk waarom ik er nu uitgeknikkerd word. Dat ik bij Saeport.tv stemadvies voor LGV of SP gegeven heb word mij overigens niet aangerekend. Nu sta ik achter dit stemadvies, want in mijn ogen heeft GroenLinks Velsen geen donder meer te maken met GroenLinks in het algemeen. Een stem op GroenLinks Velsen is een stem op een egocentrisch zwalkende Westerman. Ach ja, hij was het die mij zwalker noemde... Op basis waarvan heeft hij overigens nooit hard kunnen maken, of concreet kunnen maken.

Dat GroenLinks Velsen zo ver gaat, door een krappe maand voor de verkiezingen de fractie naar huis te sturen is campagnetechnisch ook het meest domme wat je kan doen. Het signaal is slecht en bovendien betekent dit dat GroenLinks Velsen de laatste maand geen raadszetel heeft. Je kan dan alleen nog je ruzie verkopen en je hele programma wordt erg ongeloofwaardig. Je kan ook niet doorbouwen op je bestaande politiek, omdat je die weggestuurd hebt. Doorbouwen op je wethouder is ook lastig, want die heeft een hele andere rol. Bovendien heeft Westerman zich als wethouder niet erg als GroenLinks wethouder geprofileerd, op enkele onderdelen na, maar Pieter Vermeulen Museum en Witte Theater....

Wat mij wel verbaast is dat GroenLinks landelijk zich relatief afzijdig houdt, zich wel heel erg aan de (beperkte) regels houdt, maar wel steeds spreekt over het belang van GroenLinks. In Velen is GroenLinks helaas met deze opstelling niet geholpen.

Ik laat mij niet naar huis sturen op basis van dergelijke vage aantijgingen en zo'n clubje "handen op een buik". Ik laat mij niet naar huis sturen, wanneer ik niet eens behoorlijk in de gelegenheid gesteld ben weerwoord te geven (en die ruimte heb ik dus niet gehad; in tijd niet en in vooringenomenheid niet). Dus, ik blijf! Nog maar een maand, dat dan weer wel. Vanaf vandaag mag ik niet meer in de raad zitten namens GroenLinks Velsen. Dus: aangenaam kennis te maken; de fractie Merhottein. Een fractie bestaande uit Ernst Merhottein en Reina de Haan.

Er is niets mis, maar wat dan wel?

Op 21 november hebben we misschien te fel en ongenuanceerd gereageerd via het internet, maar het geeft wel aan hoe groot de impact op ons persoon was. We hebben er goed aan gedaan wel snel alles te verwijderen en een zekere radiostilte in acht te hebben genomen. Wat is er nu eigenlijk aan de hand? Wij zijn boos… niet omdat wij “verloren” hebben, maar over de wijze waarop.

Volgens GroenLinks is er niets mis. De procedures zijn goed verlopen, alles is binnen de regels uitgevoerd en het “spel” is binnen de kaders gespeeld. Toch is het dan vreemd dat het bestuur van GroenLinks Velsen telkens persberichten stuurt om de twee dissidenten in de schijnwerpers te moeten zetten en in diskrediet te moeten brengen, met als argument dat er niets loos is. Daarbij is het jammer dat telkens maar een deel van het gebeuren naar buiten gebracht wordt.

2010

Vier jaar geleden verkeerde GroenLinks Velsen in een crisis. Het bestuur stond uit een persoon, de fractie uit twee tegengestelde polen. Met veel pijn en moeite werd een ledenvergadering belegd en een basis kandidatenlijst opgesteld. Aan de nieuwe secretaris van het bestuur werd de opdracht gegeven de lijst zelf nog maar aan te vullen. Marc werd lijsttrekker en Wim stelde voor de campagne in te gaan met de eerste nummers drie, van de lijst. Zo geschiedde. Er kwam weer leven in een slapende afdeling.

Bestuur

GroenLinks Velsen is een kleine afdeling met weinig echt actieve leden. Onder de leiding van Cobi Schoondergang werd er weer een bestuur geformeerd en ging de afdeling weer leven. Nadat Cobi zich terugtrok uit GroenLinks zakte het bestuur weer in elkaar. Evenals haar activiteiten.

De fractie voelde zich verantwoordelijk en heeft  in de zomer van 2012 zowel het lokale bestuur, als het provinciale bestuur, benaderd. Wij maakten ons zorgen en wilden voorkomen dat voor de verkiezingen van 2014 een zelfde soort situatie als in 2010 zou ontstaan. In de politiek moet je immers vroeg beginnen met de voorbereidingen. In juni 2013 kwam er weer een ledenvergadering, waarin besluiten genomen werden in relatie tot de verkiezingen van 2014.

Kandidatencommissie

Een van de besluiten was het installeren van een kandidatencommissie. De samenstelling zou bestaan uit drie leden uit Velsen en drie uit Beverwijk. Klaas werd voorzitter van deze commissie. Nadat in augustus geen blijk van enige activiteit werd waargenomen is er een klein comité aan de gang gegaan om afspraken te maken. Een belangrijke afspraak was dat men zich op kon geven voor een verkiesbare plaats op de kandidatenlijst tot 9 september. Dit is per brief aan alle leden gemeld. De aanvankelijk geplande ledenvergadering van 8 oktober werd verplaatst naar 5 november en de gesprekken met de kandidaten vielen in de tweede helft van oktober. Verder bleef het stil.

Rol Wim

Al langer werd er gesproken over de rol van Wim. Op initiatief van Wim, maar ook op initiatief van de fractie (mede op basis van coachinggesprekken). Omdat Wim in maart 2014 alweer 72 jaar wordt en hij zelf aan gaf twijfel te hebben leken gesprekken hierover van belang.

In augustus hebben Wim en ik samen aan tafel gezeten. Pas toen leek er duidelijkheid te ontstaan. Wim gaf aan door te willen als wethouder, maar wellicht ergens gedurende de volgende periode het stokje overdragen (een warme overdracht wordt dit genoemd). Nu hoeft een wethouderskandidaat niet op de kandidatenlijst te staan, maar hij wilde dit wel. En niet als hekkensluiter, wel hoger op de lijst. Dit omdat hij er vanuit ging nog een flinke stemmentrekker te kunnen zijn. Ook tijdens dit gesprek werd de indruk gegeven dat hij hiermee niet de eerste plaatsen voor ogen had, mede vanwege zijn geuite twijfels over een eventueel raadslidmaatschap. Een echt duidelijk antwoord gaf Wim echter niet.

Deel 1, ledenvergadering

Op 5 november was de ledenvergadering. Naast het vaststellen van de kandidatenlijst stond ook het programma op de agenda.

In de programmacommissie zaten drie leden, waaronder Wim. Rob (lid) en ik hebben er hard aan gewerkt, maar van Wim kwam geen inbreng en ook op de afspraak (8 oktober) kwam hij niet opdagen. De datum was overigens meermalen met hem gecommuniceerd. Op de vrijdag vooraf gaand aan de ledenvergadering zond hij echter een mail met het verzoek een aantal punten op te nemen. Hiervan zijn de meeste onderwerpen verwerkt, waardoor de leden het programma overigens te laat ontvingen.

In de vergadering verontschuldigde Wim zich voor zijn gedrag, maar noemde vervolgens onderwerpen die in het programma opgenomen moesten worden (waarvan hij de meeste vrijdags al had verzonden en verwerkt waren). Dit laatste gaf enige wrevel tijdens de vergadering.

Het tweede onderwerp was de kandidatenlijst. De kandidaten ontvingen op 4 november de lijst, met enige motivatie en de mededeling dat de lijst onder embargo was (de regels geven overigens aan dat de lijst veertien dagen voor de vergadering aan de leden toegezonden moet worden). De lijst schetste enige verbazing. Zelf was ik op nummer een voorgesteld, met veel complimenten. Wim stond op twee en Reina op vier. De argumentatie bij Reina was  niet inhoudelijk.

Voor het vaststellen van de lijst maakte Wim duidelijk dat er nog twee kandidaten waren en Herman en Soraya meldden zich. Formeel kan dit, mits de leden achter aan de lijst aansluiten (in principe is voor hen geen verkiesbare plaats meer weggelegd). Herman nam vervolgens het woord en overwoog zijn kandidaatstelling, nu hij zag dat ik op plaats een voorgesteld werd. Hierop reageerde ik door te zeggen dat hij zich met een dergelijke opmerking in feite diskwalificeerde als kandidaat.

Vervolgens wilde de voorzitter de lijst in stemming brengen. Discussie, of het presenteren van/door de kandidaten werd niet nodig geacht. De commissie had immers haar werk goed gedaan en dat mag je niet ter discussie stellen. Toch wilde ik nog een vraag aan Wim stellen en die gelegenheid kreeg ik: Waarom op plaats twee, omdat ik toch echt er vanuit ging dat je ergens tussen plaats vier en zeven zou komen te staan, naar aanleiding van ons gesprek.

Het antwoord was enigszins onduidelijk. Wel gaf hij een opmerking in de richting van de duolijsttrekkerschap, iets waar wij nog op geen enkele wijze over gesproken hadden. De onduidelijkheid van Wim maakte ook dat een lid hem de vraag stelde of hij geen kiezersbedrog zou plegen, wanneer hij niet in de raad wilde zitten. Ook hier bleef het antwoord vaag.

Reina haakte aan door de motivatie voor haar plaats vier aan de kaak te stellen. Hierop gaf Wim een zeer negatieve reactie. Bij Reina viel dit geheel verkeerd, waarop zij boos en verdrietig de zaal verliet. De vergadering kabbelde door en onderwijl werden hier en daar wat harde en ongenuanceerde dingen gezegd. Wijs stelde Wim een schorsing voor, voor een periode van twee weken.

Gesprek

Een onderdeel van de schorsing was met elkaar in gesprek te komen. Vanuit mijn teleurstelling richting en opstelling van Wim heb ik aangegeven geen gesprek met hem te willen. Later heb ik aangegeven dit wel te willen, maar alleen met een onafhankelijke gespreksleider.

Op de vooravond van 20 november (de 19^e dus) vond er een gesprek plaats. De onafhankelijke gespreksleider was lid van het provinciaal bestuur. Het gesprek verliep naar tevredenheid. Bij het afscheid meldde ons provinciale bestuurslid nog wel dat het niet de bedoeling is met twee gezichten de campagne in te gaan. GroenLinks (landelijk) heeft nadrukkelijk aangegeven zich overal met één lijsttrekker te profileren.

Deel 2, ledenvergadering

De 20^e werd voorgezeten door een onafhankelijke voorzitter en onze gespreksleider van de vorige avond was waarnemer. De vergadering begint en de wethouder neemt het woord; hij wil toch op plaats 1. Een 180 graden omslag ten aanzien van het vorige gesprek, wat mij zeer verkeerd viel. Wim motiveerde zijn besluit puur op basis van negatieve argumenten over Reina en mij. Wat vooral stak was dat het op basis van onwaarheden en suggestieve opmerkingen was. Ondanks dat ik hier een opmerking over maakte en het betoog stopte, waren de leugens wel de wereld in geholpen. De voorzitter wilde de eerste debatronde afronden en zo geschiedde. Daarna werd er geschorst. Wim, onafhankelijke voorzitter en ik gingen in gesprek. In dit gesprek heb ik aangegeven eventueel akkoord te gaan met een tweede plaats. Je doet het immers voor GroenLinks, niet je eigen hachje (hoe naïef dan ook).

Terug in de vergadering werd inderdaad onze wethouder gekozen als lijsttrekker. Dus ging de stemming voor plaats 2. Vanuit de gesprekken ging ik er van uit dat ik tweede zou worden. Tot iemand opmerkt: mits er geen tegen kandidaten zijn… Hierop steekt het Herman zijn hand op en geeft aan: mijn buurvrouw. Enige verbazing en twijfel, waarop Soraya aangeeft inderdaad voor plaats twee te gaan (wat formeel dus helemaal niet zou kunnen, gezien wat eerder aangegeven is). Er waren twee stemrondes nodig, maar zij kwam op plaats twee. Hiermee brak de snaar. Ik vroeg een schorsing, Reina stond op en legde haar kandidatuur neer, waarop ik ook aangaf mijn kandidatuur neer te leggen. Wij verlieten boos en gedesillusioneerd de zaal. De vergadering ging gewoon door. Niets aan de hand… een motivatie voor een derde of misschien zelfs vierde plaats kon ik niet naar de buitenwereld verkopen.

Emotie

Vanuit de emotie, je bent en blijft immers mens, voelden wij ons geschoffeerd, een mes in de rug gestoken. Primair lag hier de verantwoordelijkheid bij Wim, die (en bij die mening blijven wij) oligarchisch de macht binnen GroenLinks Velsen lijkt te pakken (ik moet hierbij ook heel erg denken aan mensen als Poetin en Erdogan). Of dat goed is voor GroenLinks? Nee, dat kan ik mij niet voorstellen. Integer? Geheel niet. Maar dat het ook nog eens moet middels leugens en bedrog, dat heeft ons inderdaad de felle reacties van 21 november doen schrijven.

De regels

Of er echt niets aan de hand is, zoals GroenLinks landelijk, provincie én bestuur aangeven is de vraag. Uitgaande van het huishoudelijk reglement (lokaal) is niet voldaan aan de artikelen 6 (lid 2), 38, 39, 40 (lid 3) en 41. De kandidatencommissie heeft uiteindelijk bestaan uit maar drie leden (Beverwijk is helemaal weg gevallen), waarvan een lid niet eens betrokken is geweest bij de samenstelling van de kandidatenlijst. De leden hebben de lijst niet vooraf kunnen in zien, de kandidaten hebben zich niet (ordelijk) kunnen presenteren. Ook heeft de kandidatencommissie geen omschreven opdracht van het bestuur mee gekregen. Niet in regels gevat, maar veelal wel gewenst; er zat niemand met feitelijke politieke ervaring in de kandidatencommissie.

Het vervolg

Vanuit het bestuur kwamen wel enkele geluiden, waarbij Wim (als wethouder) in eerste instantie opgetreden is als woordvoerder van het bestuur, iets wat volledig tegen alle politieke regels in is (en ook het dualisme vreemd is). Daarna kwamen er nog enkele persberichten vanuit het bestuur. Stellig werd beweerd dat wij tegen de uitkomst van de kandidatenverkiezing zijn. Niet juist, want wij hebben ons terug getrokken (overigens 4 van de 9 oorspronkelijke kandidaten hebben zich terug getrokken!). Wij hebben moeite met de procedures. Er wordt beweerd dat wij geen nieuwelingen boven aan de lijst wilden. Ook onjuist. Hierbij verwijs ik naar de eerdere opmerking, dat kandidaten die zich na 9 september hebben aangemeld niet verkiesbaar mogen zijn. Er wordt gesteld dat wij bezwaar hebben tegen de wethouder op een verkiesbare plaats. Onjuist. Op het laatst heb ik zelfs nog plaats willen maken voor Wim (toen nog op 2). Het ging er om dat het wellicht, om redenen, niet verstandig is voor de wethouder weer raadslid te worden en hij daarin onduidelijk blijft. Ook wordt verwezen dat in 2010 wij met drie koppen de campagne in gegaan zijn. Dat was overigens eveneens op initiatief van de Wim, maar GroenLinks heeft nu heel duidelijk haar standpunt voor 2014 kenbaar gemaakt (één gezicht). Dat heeft Wim genegeerd. Kortom, er is wél een hoop mis.

Het grootste probleem is echter dat in alle statuten en huishoudelijke reglementen binnen GroenLinks wel regels zijn, maar geen bezwaarprocedures die voor lokaal niveau gelden. Om die reden is de uitspraak van de ledenvergadering heilig. Wat er ook allemaal fout gaat, welke afspraken ook gemaakt zijn… het maakt niet uit. Dus: er is niets aan de hand!

Motie

De fractie van GroenLinks heeft op 6 februari 2014 een motie van wantrouwen ingediend tegen Wim. Boze tongen beweren dat dit puur op emotionele gronden is en wij gezocht hebben om terug te slaan. Dat wij met deze motie het functioneren van Wim publiekelijk aan de kaak willen stellen is juist. Het gaat echter wel om inhoud en alle zaken die hij wel degelijk heeft laten liggen. Wat dat betreft heeft hij zelf genoeg voedsel aangereikt om tot deze stap over te gaan ( de druppel was de opzegging van het contract met BAM inzake het stadhuis), waarmee duidelijk mag zijn dat hij verbaal sterk is, maar in de uitvoering te veel heeft laten liggen. Dat wij met deze motie zijn gekomen is puur aan zichzelf en zijn functioneren te wijten.

Epiloog

Laten we helder zijn, nu zijn er alleen maar verliezers. De grootste verliezer is de kiezer. Die stemt straks niet op een partij, maar op Westerman. Wij hebben niet aan het handje van hem gelopen en die rekening krijgen wij nu, maar ik ben GroenLinkser in hart en nieren. Dit doet vreselijk pijn. En dan werd de druk nog op ons gelegd (GroenLinks landelijk en provinciaal) te zorgen voor nog goede maanden en een goede overdracht. Voor de lieve vrede… welke lieve vrede? Eerst grof worden neergesabeld en dan de hand blijven rijken? Dat hebben we de afgelopen periode al te veel gedaan en tot het uiterste. De hand blijft nu laag. We kunnen niet meer, wij zijn op. Met dank aan de organisatie van GroenLinks, het zwakke lokale bestuur en vooral met grote dank aan Wim Westerman (die overigens zelf de laatste maanden zich publiekelijk zeer negatief uitte jegens de fractie). Dit heeft niets meer met politiek te maken, en dat is zo te betreuren.

Met deze blog willen wij zo veel als mogelijk de werkelijkheid weer geven. In ieder geval hopen wij hiermee wel de essentie weer te geven. Aan een ieder zijn, of haar, conclusie te trekken.

Voor ons valt het doek (en veel meer)…

Kunst

bron: alle-test.nl

Je blèrt wat door een microfoon of je speelt een leuk spelletje en je loopt binnen. De Bekende Nederlander. Wat stelt het voor, vraag ik mij regelmatig af. Misschien is het de kift, alhoewel het vooral een mechanisme is waar ik op de een of andere manier niet met mijn pet bij kan.

 

Rafael van der Vaart
bron: wikipedia.nl

Ik beperk mij inderdaad even tot Nederland. De creatieve uitingen welke leiden tot roem en succes. Hoe vergankelijk dit soms ook mag zijn. Om te beginnen zijn er van die programma’s waar je op een slachtbank gaat liggen, wat zingt, of danst, en wanneer je de slachtbank overleeft zit je goed.

Een leuke kop, een beetje acteren en voor je het weet ben je een bekende Nederlander. Daarnaast is er nog een categorie dombo’s die werkelijk niets presteren en daarmee een succesformule blijken. Dat begon ooit met die Ruud in Big Brother. Tegenwoordig zie je zo’n dom blondje (Brit meen ik) en die Haagse bende met weer zo een blond type. Dan zijn er nog de meer serieuze kandidaten. Mensen met een muziekopleiding, een band, en aardige muziek. Ze kunnen het (of je er nu wel of niet van gecharmeerd bent) en

Britt Dekker
bron: ad.nl

behalen succes. De een na de ander drijft boven. De meesten zakken weer weg in de vergetelheid.

De acteurs van Goede Tijden Slechte Tijden. Naar mijn idee een voor een gezakt voor het examen van de toneelschool, maar idolen in de serie. Met een stalen smoel en een brutaal bekkie kom je er wel in Nederland. Heb je echt iets te bieden wordt het al een stuk moeilijker. In ieder geval is het van belang dat je iets mediagenieks hebt. Op basis van deze minimale vereiste treedt je toe tot het leger Bekende Nederlanders. Het gevolg hiervan is veelal een redelijk tot zeer goed gevulde portemonnee.

Sporters, en met name voetballers, zijn het summum. Jongens die het een beetje maken realiseren niet alleen roem, maar ook rijkdom. Afhankelijk van de tak van sport, want hier zitten overigens wel vreemde verschillen in. Duidelijk is dat voetballers het beste scoren.

eigen collectie

In deze tijd leven wij in economische zware tijden. Overal wordt op bezuinigd en daarnaast zie je de excessen. Het verschil tussen arm en rijk wordt niet alleen groter, maar het lijkt ook in toenemende mate scheef te groeien. Deels begrijp ik dit. Zang, dans, film, tv (ja, zelfs auteurs) en sport. Iedereen betaalt er een beetje aan mee en opgeteld kom je tot grote sommen geld. En daarmee kom ik tot het schisma. Bij een kunstenaar loopt het heel anders. Wil je een beeld of schilderij kopen, dan moet je in je eentje het hele bedrag ophoesten. Een beeld of schilderij is veelal een uniek exemplaar. Duizend mensen betalen liever tien euro voor de bioscoop (of een voetbalwedstrijd), dan tienduizend euro voor een groot kunstwerk. Kunst is geen cultuur meer.

Ans Markus
bron: forum-libelle.nl

Ans Markus, Hugo Kaagman, Rob Scholte en Peter van de Klashorst zijn momenteel bekende schilders en kunstenaars. Zij hebben het wel voor elkaar, maar percentueel is dit minuscuul. Verder zijn de kunstenaars hooguit lokaal een bekendheid en veruit de meesten sappelen wat af om maar tot hun creatieve uitingen te komen. De andere grote schilders zijn er eigenlijk niet meer. Willink, Margrite, Dali zijn voorbeelden van grote schilders, die bij leven (in deze moderne tijd) het nog voor elkaar hadden. Maar goed, ik beperk mij tot Holland en Margrite en Dali allen af. Karel Appel en Corneille, wel Nederlandse voorbeelden. Het blijft een beperkt groepje, zeker wanneer je het afzet tegen al die andere gasten (op andere terreinen), die het wel voor elkaar hebben. En dan nog heb ik hier en daar mijn twijfels. Ans Markus maakt mooie schilderijen en heeft absoluut kwaliteit, maar het is ook wel erg veel van het zelfde. Hugo Kaagman heeft een eigen stijl, maar weet daarbinnen uitstekend te variëren. Ach, zo kan ik nog een hele tijd door gaan.

Laat ik wat dichter bij huis blijven. Mijn eigen Reina. Ze maakt schitterende schilderijen. Er is ook zeker waardering voor haar werk. Daar blijft het op hangen. In mijn omgeving zijn diverse schilders en kunstenaars die schitterend werk leveren, maar ieder dubbeltje om moeten draaien en maar hopen dat er weer geld is voor nieuw materiaal. En verkopen; sporadisch.

Corneille
bron: de ondernemer.nl

Kijkend naar mijn eigen werk. Wanneer ik een doek schilder van 60 bij 70 centimeter dan ben ik hier al snel een 60 tot 80 uur mee zoet. Stel ik reken een uurtarief van 25 euro en ga uit van een lage aantal uren. Dan zit er aan arbeidsloon al 1500 euro in het werk. Met alle bijkomende kosten moet dit werk al snel 2000 euro opleveren en wordt hier nog een artistieke waarde aan toegevoegd zit je op 2500 euro. Dat verkoopt niet. Iets meer dan de helft kan je er voor vragen, en dan nog verkoopt het niet. En ja, ik lever zeker kwaliteit! Een voetballer (topper) zit al snel 10 keer zo hoog. En welke bekende zanger, acteur of televisie bekendheid werkt nog voor een uurtarief van 25 euro (all in!)? In feite moet ik misschien wel tegen de tienduizend euro voor mijn werk vragen. Je wordt recht in je gezicht uitgelachen. Toch worden die anderen niet recht in hun gezicht uitgelachen. Daarmee mag duidelijk zijn hoe de scheefgroei ten aanzien kunst en cultuur is. Kunst verkoopt niet. In mijn ogen is dit een verarming van de maatschappij. Toch blijf ik gewoon schilderen. Alleen hoop ik dat vele anderen ook blijven schilderen en beeldhouwen. We vergeten dat de schilderkunst (ook in deze tijd) nog steeds de krenten in de pap zijn. En natuurlijk beperk ik mij. Er zijn meerdere kunststromingen en vormen (bijvoorbeeld fotografie).

De essentie zit hem in het mechanisme. Hoor je tot de erkende toppers maakt het niet zo veel uit, maar voordat je hier bent en die kansen hebt ligt een lange, zware en haast onmogelijke weg. Een weg van een soortement van loterij.

Hoe kan je de individuele en unieke kunst nu wel bereikbaar en aantrekkelijk maken? Dat is mijn grote vraag. Wanneer duizend mensen drie euro voor een schilderij betalen (per persoon) wie mag het schilderij dan ophangen? Of is het een idee een soort belastingfonds op te richten? Ik ben heel benieuwd naar goede suggesties.  

Hugo Kaagman; wel erg veel met Delfs blauw
bron: Medimetic.net

Saai of niet saai

Het zal de leeftijd wel zijn. Met enige regelmaat hebben we het thuis over ouder worden en saai worden. Reina heeft het er wel eens over een intens leven als dat van Frida Kahlo te willen leiden. Heel intensief, maar ook destructief. Dat eerste spreekt mij aan, het tweede lijkt mij niet nodig.

Ja, we zitten wel eens voor de tv. Misschien wel redelijk veel. Er zijn best een hoop dingen die anderen ook doen. Gewone dingen en dan krijg je de discussie of je saai bent en niet meer van het leven moet plukken, voordat de dood ons uit dit paradijs weg rukt.

Maar wanneer ben je saai, of juist niet? Voor mijzelf zeg ik altijd dat als ik morgen dood neer val kan ik met enige tevredenheid terug kijken op mijn leven. Dan heb ik het goed gedaan. Nee, ik ervaar mijn leven niet als saai, wat niet weg neemt dat het een heleboel saaie momenten kent. Soms vraag ik mij af hoe het leven van Frida Kahlo was. Wanneer je de film ziet is haar leven een continuüm geweest van een bruisend bestaan. Maar, heeft zij ook niet vele saaie momenten gekend? Tja, niet boeiend voor de film, maar het roept bij mij wel de vraag op; hoe intens wil je leven? Hoe intens kán je leven?

Ondanks dat ik een man van structuren ben kan ik ze goed los laten. Ik zit er niet in gevangen. Houvast geeft die structuur mij wel en overzicht moet ik hebben, wanneer ik die structuur los laat. Maar een bruisend of een saai leven is niet alleen afhankelijk van structuur of geen structuur. Het gaat meer om inhoud, hoe je met dingen om gaat, en misschien wel het belangrijkste; hoe je de uitdaging aan durft te gaan.

Er zijn mensen met een bruisend (sociaal) leven. Ze gaan naar de sportvereniging, hebben vrienden, werken keihard en zijn van mening dat zij een boeiend leven hebben. Prima, maar voor mij is dat te vlak en te eentonig. En dat zit hem niet in het doen van de dingen, maar vooral de keten aan kortsluitingen in mijn hoofd. Wanneer ik lees, iets zie, of hoor roept dit bij mij bijna altijd associaties op. En daarbij heb ik een enorme drang met die associaties iets te doen. Daarbij laat ik mij ook niet belemmeren door de algemene meningen en opvattingen.

Enkele jaren geleden heb ik een modelspoorbaan gemaakt, voor in mijn kamer en specifiek voor de kerst. In de baan kon ik namelijk ook mijn kerstboom plaatsen. Een half ben ik bezig geweest en een jaar of drie heb ik hem met kerst van stal gehaald. Kerst werd voor mij een feestje. 

Ik doe dingen, omdat ik het zelf wil. Niet om te scoren. Nadat ik (ongetraind, rokend en met een hernia) naar Zwitserland ben gefietst las ik een groot artikel over iemand die naar Parijs was gepedaleerd. Het werd beschreven als een exceptionele actie, en ook nog voor het goede doel, namelijk een aan kanker overleden familielid.  Tja, dan denk ik wel eens; als je maar hard roept maak je jezelf interessant. Mijn tuin, door velen gewaardeerd. Ik zie het als mooi mee genomen, maar ik ben wel zo egocentrisch dat ik zelf van een mooie tuin wil genieten, en wil dat Reina er van geniet. Dat de combinatie van mijn handigheid en fantasie tot een mooi resultaat leidt is wat dat betreft een bijkomstigheid.

Misschien wel juist omdat ik het voor mijzelf doe, ben ik niet gebonden aan de algemene orde en opvattingen. Bijkomstigheid; het maakt mijn leven eigenlijk heel boeiend. Zo schilder ik, omdat ik het leuk vind en ik van mijn plaatjes geniet. Natuurlijk leuk wanneer anderen het waarderen, maar het is absoluut niet waar ik het voor doe, of bezig ben.

bron: groene.nl

Misschien zijn Reina en ik wel grote kinderen. Maar dat maakt ons leven wel boeiend en zeker niet saai. We zien dat ook terug in de politiek. Wij zijn niet kleurloos. Met passie en emotie (die we overigens beiden op onze eigen manier uiten) geven we kleur, soms letterlijk. Nadeel is dat het niet altijd in dank wordt aangenomen. Soms denk ik dat men niet, of onvoldoende, begrijpt hoe wij in elkaar zitten. We zitten daar met overgave, onze creativiteit, inventiviteit en vooral ons zelf. Dat stuit niet alleen op onbegrip, want wij moeten ook een dikke huid hebben. Een emmer stront is zo gegooid, en dat krijgen we nog wel eens over ons heen. En hoe je het wendt of keert, het maakt het leven niet bepaald saai. Wel vermoeiend. Dat is dan ook mijn grootste makke en misschien komt daar toch iets van het destructieve van Kahlo (maar ook Piaf en Ramses Shaffy) in terug.

Juist op die saaie momenten denk ik er vaak aan deze momenten nodig te hebben, om een boeiend leven te kunnen leiden. Voor mij zit dat ook in een groot stuk diversiteit. Ik heb niet genoeg aan werk, vrienden en de sportclub. Nee, ik wil schilderen, klooien in mijn tuin zodat ik mij in Frankrijk waan, op mijn snorscootertje rondscharrelen,  maar ook politieke ideeën handen en voeten geven, mijn huis mijn gevoel mee geven, reizen, mijmeren, bouwen, slopen, denken, doen, zuipen en nuchter blijven, als het even kan buiten zijn of minstens die verbinding aan gaan, het debat aan gaan, het debat uit de weg gaan, mooie foto's maken, uitleg geven, wijn maken (om mijn druiven niet weg te laten rotten), en ga zo maar door. Doen en onderzoeken. Mijn haar niet kammen.... Leven!

En dat gevoel heb ik. Het gevoel dat ik leef. Wanneer ik morgen overlijd, kan ik zeggen een goed goed, eerlijk en oprecht leven te hebben gehad dat morgen wil ik overigens nog een hele poos uitstellen. Het leven is niet saai. Het is een geweldige droom, in voor en tegenslag. Carpe Diem.........

Onvoldoende

Nederland kent een economische krimp, in tegenstelling tot de landen om ons heen. Onze werkloosheid stijgt, evenals de onvrede over dit kabinet. Maar ach, was Nederland in vroeger dagen ook niet al een groot moerasland? We zakken nu alleen op een wat andere manier weg. En ons nieuwe moeras; de overheid.

Los van wat er nu in Den Haag regeert, we kunnen dit kabinet niet de volle laag geven. Wij moeten ons realiseren dat een zeer omvangrijk deel van onze huidige crisis bij eerdere kabinetten haar oorsprong vindt. Het is al mis gegaan tijdens de meerdere kabinetten Balkenende. Toen had er al ingegrepen moeten worden en daar ligt een belangrijke oorsprong van onze huidige malaise.

Het kabinet Rutte (ook voor Rutte 1 geldt dit) moet de boel repareren. Ja, en zo zie je dat het braafste jongetje van de klas het helemaal niet goed hoeft te doen, en zelfs een dikke onvoldoende weet te halen. Zelf haalde ik vroeger vele onvoldoendes, maar was bepaald niet het braafste jongetje van de klas. Misschien werd ik wel niet het braafste jongetje doordat ik die onvoldoendes kreeg. Nee, Rutte wil gewoon braaf zijn... En blijven.

Dat het niet werkt wordt steeds duidelijker. Het is niet alleen dat dit kabinet niet in staat lijkt de boel te repareren, maar ze voeren ook nog een beleid waar geen touw aan vast te knopen is. En hoe je wendt of keert, de basis ligt bij de kiezer. Die is zo stom geweest massaal op de twee grote partijen te stemmen, die nu tot elkaar veroordeeld zijn. Maar het zijn ook twee politieke tegenpolen. Dan zou je verwachten dat er een redelijk compromissen beleid neergezet wordt. Helaas is dit niet gebeurt, want naast braafste jongetje zijn ze ook nog eens stront eigenwijs. Dus lopen ze te rollebollen over wie wanneer gelijk mag krijgen. Dat gaat zo ver, dat (met name de PvdA) vergeet wie ze is. En ja, de zwakkeren in de maatschappij zijn de dupe. En er komen steeds meer zwakkeren. Het gevolg is dat je afglijdt. En omdat Balkenende al zoveel heeft vernacheld gaat het nu echt pijn doen. En de kiezer; die kan de logica niet meer volgen. Bijvoorbeeld het idee de duurt van de WW terug te dringen tot maximaal een jaar, in een tijd dat de werkloosheid sterk toeneemt.... Doorwerken tot 67, terwijl de oudere werkloze niet meer aan de bak komt, of (nog schrijnender) 25000 Wajongers zeggen dat ze best kunnen werken, waarmee je in feite een ordinaire bezuiniging van 400 euro per Wajonger door voert, want écht er is ook voor hen onvoldoende werk. Het feit dat ik, als oudere werkloze, minstens 6500 euro bonus opleverde voor een werkgever heeft bij mij niet geleid tot een baan.

bron: spitsnieuws

Leuk, we moeten geld uitgeven wat we niet hebben, en wanneer we geld hebben geven we het niet uit, want morgen kan je zonder werk zitten. De onzekerheden zijn te groot, en die worden niet weg genomen.

Zelf werk ik in de sector van dagbesteding in de zorg. Een belangrijke sector. Om te beginnen relatief goedkoop en feitelijk de goedkoopste vorm van zorg; € 9,13 per uur per client. Daarna worden de uurtarieven al snel rond de 50 euro en lopen verder op. Iemand die gebruik maakt van de dagbesteding, laten we zeggen 10 uur per week, kost ons dus nog geen honderd euro. Door de bezuinigingen mogen er tien mensen niet meer komen. In de week bezuinig je dus duizend euro. Nu hebben die mensen niets te doen en een van hen gecompenseerd (gaat het dus heel erg slecht mee) en komt in behandeling. Mogelijkheid 1 is ambulante hulp, maar wel even intensief. Zeg tien uur deze week, dan kost meneer 700 euro. Je hebt nog maar driehonderd bespaard, maar wel een hoop ellende veroorzaakt. Nu is het door het thuis zitten iets slechter gegaan en meneer moet worden opgenomen. We hebben het nog over eentje van die tien. Dan kost ie ongeveer 3650 euro... Minimaal. Dan heeft de bezuiniging dus een extra uitgave van 2650 opgeleverd!!! Voor het gemak heb ik de week tien, in plaats van zeven dagen, gemaakt. Het gaat ook niet om de cijfers, maar het effect. En dat is Rutte. Bezuinigen op het relatief kleine maakt de zaken relatief duurder, maar goed kijken waar je écht op kan bezuinigen is er niet bij. Althans zwaar onvoldoende.

Mijn blog kan zo nog vele pagina's door gaan. Je ziet dat het bij de mensen inmiddels ook door gaat. Er komt meer en meer verzet, maar Rutte luistert niet. Mijn vrouw, Reina de Haan, heeft nu twee keer een eenzaam en stil protest gehouden op Plein 1945 te IJmuiden. Volgende maand staat ze er op de dertiende weer (van 11 tot 3). Ieder maand door. Hoelang? In september wordt een grote manifestatie op datzelfde plein georganiseerd, door Marcel Groot. In Den Haag is in september een groot protest en zo komt er naast de kritiek steeds meer protest. Vooralsnog lijkt Den Haag doof. En hoe kan het beter? Niemand die het weet, maar zo slecht als het nu gaat, daar moeten wij vanaf. Dat dringt breder en breder door.

Vanmorgen dacht ik even aan Egypte en Turkije. Democratieën waar de leiders het begrip democratie op een wel heel merkwaardige wijze uitleggen. Raar, maar even bekroop mij het idee dat Rutte steeds meer een houding aan neemt, waarbij de politieke leider doof is voor de wereld om zich heen en een eigen democratie definieert. En straks wordt het Malieveld ons eigen Tahirplein. Gaan we hutjes en tenten bouwen. Blijven we zitten... Alleen zal het Nederlandse leger nooit een rol spelen als het Egyptische... Mijn gedachtegang wordt gelukkig weer even gesmoord. Dáár moet je niet aan denken... Nee, gelukkig hebben wij ons poldermodel!

Wie de bal kaatst

Het lijkt wel gratis reclame: het politiek benul van Merhottein. De titel van de column van V. Elzenaar in het weekblad Huis aan Huis. De auteur (bekend onder zijn pseudoniem, want stel je voor...) lijkt mij de oorlog te verklaren.... Alhoewel, hij spreekt niet over het politiek onbenul van Merhottein.

Via deze blog, waaraan hij ook refereert (dus gelijk ook reclame voor mijn blog), pak ik de handschoen graag op.

Dat meneer V. Elzenaar van zichzelf de indruk heeft slim te zijn, humoristisch, of scherp ontgaat mij enigszins. In gedachten zie ik een zure man voor mij, die zijn best doet te schoffelen. En dan het liefst de lokale politici. Schoffelen in de tuin lijkt niet zijn hobby. Dit keer mikt hij op mij. Ik ben er trots op!

De eerste alinea lijkt wel een gooi naar humor. Hij geeft dat dat de fractie uit meneer en mevrouw Merhottein bestaat... Mijn vrouw gebruikt overigens niet zonder reden haar meisjesnaam: de Haan. Vervolgens worden wij toebedeeld met één wethouder en hij wordt grappig om vervolgens te spreken over een triootje. Overzichtelijk, want blijkbaar hebben de meeste andere fracties dus pure groepsseks. Helaas kan ik deze humor van Elzenaar even niet vatten. Bovendien vergeet hij het feit dat wij een zeer gewaardeerd steunfractielid hebben: Jiska van Haren - Bot. De gegeven informatie is dus onjuist, of onvolledig.

Dat is vast de kift van deze amateur columnist. In het verleden heb ik hem gewezen op onwaarheden, het feit dat hij zaken niet lijkt te begrijpen en flink zijn best doet aan stemmingmakerij. Kritiek geven kan hij goed, ontvangen lijkt een stuk minder. 

Vervolgens probeert hij kritiek te leveren op Reina, naar aanleiding van een artikeltje in de IJmuider Courant. Reina had een mailtje gestuurd om de redactie er op te wijzen dat de berichtgeving niet correct was. Het IJC heeft daarop een kort nieuw artikeltje geplaatst, waarin Reina werd aangehaald en vervolgens een eigen redactionele draai gegeven werd. Hierdoor ontstond wederom een getekend beeld. V. Elzenaar pakt dat kritiekloos als instrument voor zijn column en mist hiermee de essentie. Evenals de uithaal in mijn richting over het referendum. Hier lijkt hij de materie niet te begrijpen en slecht te lezen, of te luisteren. Dat het voorstel van de Hofgeestlijn de HOV onderuit haalt is mooi verzonnen, maar misschien wil meneer eens goed lezen en zal hij ontdekken dat het elkaar juist aan zal vullen. En passant beledigd hij ook de fractie van Velsen Lokaal nog even door hen te beschuldigen van spelletjes, en dus hun programma en politieke verantwoordelijkheid onderuit te halen.

Eindelijk lijkt hij tot de kern te komen wanneer hij spreekt over mijn blog, waarin ik uitleg waarom ik geen positief besluit wilde nemen over een zebrapad. Het gekke is dat ik vervolgens eigenlijk alleen maar gelijk krijg, waarna de column in wat onduidelijk gewauwel eindigt.

Ja, ik moest de handschoen wel oppakken en via deze blog reageren. Eigenlijk is het de sop de kool niet waard. Enige tijd geleden schreef deze meneer nog dat ik in 2014 de macht in Velsen zou krijgen en nu geeft hij mij in feite weer een compliment, nadat hij wel eerst het een en ander onderuit trachtte te halen. Ik doe nu heel lelijk naar meneer Elzenaar, maar eigenlijk moet ik hem bedanken. In feite geeft hij mij een compliment, omdat ik blijkbaar een goed politicus ben. Verder maakt hij gratis reclame voor mij. Ik ben nog helemaal niet met de verkiezingen bezig, maar in het kader van de permanente campagne (GroenLinks) is dit een welkome opsteker. Bedankt V. Elzenaar! Bedankt, en ik hoop nog veel onderwerp van uw gedachtespinsels te mogen zijn. 

Tradities

Sommige mensen hangen vandaag op de bank. Volgevreten en uitgeput van de kerstdagen. Gisteren, tweede kerstdag, hebben zij de meubelboulevard bezocht of aan andere massa-activiteiten deelgenomen. Anderen werken weer even. Kerst is voorbij…

Wat brengt die kerst nu eigenlijk? Ook nu we weer twee dagen achter de rug hebben weet ik het nog steeds niet. Bovendien is Reina erg ziek, waarschijnlijk een hele stevige griep, waardoor de dagen sowieso een ander karakter hebben gekregen.

Ja, er staat een boom en het huis is gezellig gemaakt. Aan Jezus denk ik niet, want ik heb niets met religie, laat staan het  katholicisme. Kerst brengt mij eigenlijk helemaal niets. Toch vind ik de Kerstdagen van belang. In Nederland hebben wij nauwelijks nog tradities. Het oranjegewoel rond voetbal is voor mij geen traditie. Dat is massa hysterie. Nee, we hebben de Kerst, oud en nieuw en Koninginnedag. Pasen en Pinksteren hebben geen betekenis meer. We hebben nog maar drie tradities, in mijn ogen. Een grote verschraling van de maatschappelijke cultuur. Om die reden houd ik de nog bestaande tradities enigszins in ere. Maar net als met Kerst heb ik erg weinig op met het Koningshuis. Alleen Oud en Nieuw, dat geeft mij wel een gevoel.

En toch zijn deze drie dagen voor mij van belang. Ja, een stukje traditie. Sint Maarten (enigszins regionaal) heeft niet veel meer om het lijf en Sinterklaas is toch echt voor kinderen en de commercie. Ja, ook die twee zijn er een beetje af. Voor de zuiderlingen is er dan nog carnaval, maar dat is weer erg gerelateerd aan de Katholieken.

Waarom hecht ik zo aan tradities? In mijn beleving is een traditie een middel een volk te binden. Een traditie gaat over de grenzen van de individu heen, hebben iets met gemeenschapszin en dragen (als het goed is) dus ook een sociaal karakter. Wat dat betreft is het jammer dat bij iedere traditie de commercie zo hoog opspeelt. Je ziet dat ook met Halloween en Valentijnsdag. Iemand die dit, in Nederland, een traditie noemt is niet goed bij z’n hoofd, want deze beide dagen zijn alleen maar door de commercie ingevoerd. Ja, de commercie doet de definitie van traditie sterk vervagen. Nog een voorbeeld van onze maatschappelijke verloedering. Ja, gisteren waren zelfs een aantal supermarkten open en vandaag las ik in de krant dat er mensen zijn die alle tweede dagen willen afschaffen (Kerst, Pasen en Pinksteren).

Wat blijft er van ons over, wanneer wij nergens meer waarde aan hechten? Ik weet het niet, maar vind het wel zorgelijk. Daarom staat er bij mij een kerstboom. Daarom gaat 31 december het vuur aan en daarom loop ik over de Koninginnemarkt.

Duidelijk dubbele gevoelens. Ook met Kerst zie ik het niet als dagen waarop je gezellig moet doen met z’n allen. Leuk, wanneer er iemand komt. Dat eten is zeker gezellig, maar ik heb nooit zo veel zin om alleen maar “leuk” te doen, omdat het Kerst is. Daarvoor zijn genoeg andere momenten, die zich er vaak ook nog eens veel beter voor lenen. Dat je met kerst met je familie bij elkaar bent is goed. Een kerstdag is voor mij familiedag. Niet dat het dan moet spetteren van de gezelligheid, maar het is goed om soms bij elkaar te zijn, bij een speciale gelegenheid. Daar is kerst goed voor. Met oud en nieuw heb ik dat vooral richting vrienden en bekenden, en met Koninginnedag gaat het mij om de mensen die ik niet ken. Mooi verdeeld, die drie dagen.

Misschien leven wij in een tijd dat we geen waarden meer moeten toekennen aan dit soort dagen. Moeten we wellicht de commercie gewoon maar volgen. In deze tijd zijn we immers al erg vervreemd van onszelf en van onze waarden. Gemeenschappelijkheid is er allang niet meer bij. Ondanks al onze materiële rijkdom worden wij een steeds armer volk. Niet alleen in Nederland, maar wel in onze “beschaafde” westerse wereld. En de rest van de wereld volgt al in rap tempo. Misschien dat daar dat krampachtige terrorisme ook vandaan komt. Angst voor die onpersoonlijke en arme wereld.

Ik leef in twijfel. Dat mag duidelijk zijn. Het kost moeite sommige dingen overeind te houden. De twijfel aan het nut, de zin en de noodzaak. Inhoudelijke twijfel, maar er dan toch weer zo’n gewicht aan hangen. Nee, ik zal geen digitale kaarten sturen, rond de kerst (hooguit als antwoord op). Ik blijf ieder jaar mijn eigen kaarten maken en versturen. Dat is misschien wel een grote waarde van de jaarwisseling. Ik blijf hoop houden. Mijn verwachtingen groeien telkens met de komst van de eerste januari. Ook 2013 ziet er niet vrolijk uit, maar ik ga er toch van uit dat vanaf 1 januari het echt allemaal weer beter wordt. Misschien is dat wel een belang van tradities; vasthouden en geloven in een soort sprookje. Mag ik dan mij drie sprookjes houden?

Ben ik communist?

De eerste keer dat ik mocht stemmen, stemde ik op de VVD. Wist ik veel? Mijn ouders waren VVD en zonder politiek besef stemde ik ook zo. Maar na die ene keer heb ik mij nimmer meer aan schuldig gemaakt. Vervolgens heb ik jaren de Communistische Partij of PSP gestemd.

Maar op de vraag of ik nu nog een communist ben moet ik een teleurstellend antwoord geven. Neen, ik ben het niet (meer). Omdat ik ook realist ben en het communisme past niet meer in deze tijd. Het idee was goed, maar nimmer goed uitgewerkt en de menselijke maatstaf heeft aangetoond dat het niet kan werken. Altijd zal de een zich boven de ander verheffen, zich meer privileges veroorloven dan de ander, of toch beter wonen.

Ben ik dan een Liberaal? In zeker zin is iedereen dat. Althans in onze westerse samenleving. Ja ik ben een beperkte liberaal. Overigens is het mode om liberaal te zijn, net als dat het mode is dat je groen bent. Zelfs in de VVD hoor je geluiden dat zij zich als groene partij manifesteren.

Maar bovenal ben ik democraat. Natuurlijk is ook hier veel aan op te merken. Zoals bij iedere politieke stroming mag duidelijk zijn dat het altijd een idee betreft van het beste wat je boven de andere ellende verkiest. Want, laten we wel zijn, met democratie is ook erg veel mis. Nooit zal men 100% aanhang vinden, dus altijd blijven er mensen ontevreden. En ondertussen mag men zijn (haar) mening in alle grootheid verkondigen. Zelfs genomen besluiten kan je rustig ter discussie stellen. Ik heb wel eens de opmerking gemaakt: democratie is het moment dat men mag kiezen. Daarna moet iedereen zijn bek houden. Een harde uitspraak, maar in feite wel de definitie van democratie. Immers je wordt gekozen voor een bepaalde periode, en afrekenen kan achteraf.

Zo werkt het echter niet, want in het westen hebben we een doorlopende democratie. Een instrument hierin is burgerparticipatie en inspraak. Goede instrumenten, wanneer ze ook goed aangewend worden. En dan kom je weer bij het communisme en liberalisme. In basis goede gedachten, maar de praktijk is weerbarstig.

Gelukkig ben ik ook pacifist. Vooral pacifist. In mijn jonge jaren heb ik mij dan ook nogal eens op mijn bek laten slaan, zonder ook maar een vinger terug uit te steken. Misschien ben ik laf, dat zou kunnen, maar ik zie geen enkel heil in fysieke agressie… Ja, dat is lastig, want ik maak hier wel een onderscheid tussen een vloek en een klap. Het liefst vloek en scheld ik ook niet. Dat lukt me niet. Maar fysiek… Nee.

Jammer dat pacifisme niet echt een puur politieke stroming is. Want wanneer je pacifist bent ben je ook democraat, communist, of liberaal.

Waarom deze idiote afweging? Wel, lees mij eerdere blogs of de rijken der aarde. Over mensen die meer zijn dan de anderen, maar lees ook de blog van Reina de Haan. In haar “brief” aan topman van Shell, Peter Voser zet zij een heel indringende heldere en sterke boodschap neer. Eentje die ik volledig ondersteun. Het gaat helemaal niet om het feit of je communist bent, socialist, of liberaal. Het gaat er om hoe je als mens in het leven staat, door het leven gaat en met anderen handelt. Ik hoop echt dat Voser de brief leest en zich eens heel erg achter zijn oren kriebelt. En misschien dat hij wel de moderne drager van een nieuwe boodschap wordt!

Uitgekleed



Gelukkig gaan wij naar de zomer toe, maar ik voel mij al aardig uitgekleed. Dat is immers waar het met onze economie naar toe gaat. We worden massaal uitgekleed. Nu hopen wij dat vandaag, of deze week, de Tweede Kamer tot een gezamenlijke bezuiniging komt. Ook dan blijven we uitgekleed worden, maar is de verdere schade wel beperkt. Maar goed, laten we ons door de landelijke politiek niet uitkleden, dan laten wij dat wel door bijvoorbeeld de lokale politiek gebeuren.

met z'n allen uitgekleed verenigt wel...

Graag verwijs ik naar een artikel op de website van GroenLinks Velsen, over de groei van de wereld en de voorzieningen. We kunnen wel door gaan, maar met de toenemende welvaart komt er snel een eind. Een eind, ja waaraan? En dan de blog van Reina de Haan, die reageert op de val van het kabinet en de stommiteit die Rutte heeft uitgehaald door vanaf het begin die Wilders te vertrouwen.

Het roer moet om! Laten we ons verder uit kleden, of gaan we nu eens echt om dat roer om te gooien? Gisteravond overwoog ik even serieus mijzelf aan te dienen voor het lijsttrekkerschap van GroenLinks. Of ik kans maak… waarschijnlijk niet. Om mij zelf te promoten en mijn ego te strelen? Jezus, ik moet daar niet aan denken. Neen. Eigenlijk is het voor mij heel simpel. GroenLinks heeft geen smoel. Jolande Sap is een aardige en kundige vrouw, maar ze mist “het”. De drive, het vuur, de humor… het ontbreekt allemaal. Wel goed, geen kleur (even los van het feit dat ook zij enkele besluiten heeft genomen waar ik grote moeite mee heb; zoals Kunduz).

het wordt dan wel lastig voor
de arbeidsinspectie

Ook lijkt het of niemand door heeft dat het echt eens anders moet. Hadden wij in de jaren vijftig en zestig de formele bestuurders met nog een aanzien, inmiddels is het een vervlakking van vooral veel middel age ego’s. Politiek gebeurt er niet zo veel. Er staan wel een paar jongeren op, met hele goeie ideeën en dat steun ik ook zeker, maar of het hout snijdt… Ik twijfel.

uitgeklede landschappen zijn er ook
al genoeg

Nee, we moeten rigoureus veranderen. Ik ben voorstander van een minimum inkomen en een maximum inkomen. Alles daarboven moet naar de staat, of in een bedrijf gestoken worden. Ook het totale eigen vermogen moet aan banden gelegd worden. Misschien loopt Nederland in eerste instantie leeg, maar we zullen er sterker van worden.

Er moet een goede inventarisatie komen van wat van belang is om als Nederland te overleven. Op het gebied van economie en koopkracht, maar ook op het gebied van milieu en energiegebruik… en voorziening. Waarom moeten we alles hebben. Bij ons staan nog drie Senseo apparaten. Er zijn er al twee weg. Een voorbeeldje. We kappen bomen, maar zien niet toe op adequate herbeplanting. Nou ja, ik kan wel een hele tijd zo door gaan. Dat schiet niet op.

In ieder geval hoop ik dat binnen GroenLinks meerdere kandidaten op staan om het lijsttrekkerschap te bevechten. Niet voor zichzelf, maar om GroenLinks de bakermat van een levendige en vernieuwende partij te laten zijn. Wanneer er dan voor Jolande Sap gekozen wordt is dat vanuit een meerkeuzevraag. Niet vanuit de huidige vanzelfsprekendheid. En misschien stel ik mij inderdaad kandidaat… ik wil mij, en ons land, niet zo maar uit laten kleden. Daarvoor is Nederland te koud.

alles bij elkaar heb ik wel zin in de toekomst, maar die komt niet vanzelf!