Het Sinterklaasfeest is weer begonnen..., alhoewel is er nog wel sprake van feest? De intocht in Zaanstad bracht meer politie op de been, dan een gemiddelde risicowedstrijd voetbal. In Tilburg kon een bus gevuld worden met "arrestanten". In zo'n 18 gemeentes werd gedemonstreerd tijdens de intocht. Het kinderfeest is een strijdtoneel geworden.
Inzet is de discussie voor de inclusieve samenleving, waarbij de Zwarte Piet als discriminiserend wordt gezien. Ja, Nederland heeft een slavernij verleden. Ja, lang werden donkere mensen als minder gezien. Maar, tijden veranderen. Zwart mag je niet meer zeggen, neger wel. De negerzoen heet nu anders en zo zijn er veel veranderingen. In principe prima en terecht. Aan de andere kant blijft er een wig tussen bevolkingsgroepen. Altijd voelen groepen zich de mindere. Terecht, of niet. In ieder geval lijkt niemand meer buiten de boot te mogen vallen. Toch zal dat altijd blijven en een volkomen gelijkwaardige samenleving lijkt dan vooralsnog ook een Utopia. Misschien wel daardoor, dat de term "discriminatie" te kust en te keur wordt gebruikt. Een persoon met rood haar is een "rooie". Dat zegt niets over de waarde. Een donker persoon is een neger. Ook dit zegt niets over meer of minder waard. En zo is Zwarte Piet zwart. Maar daarvan zegt een groep dat dit wél een waarde genereert. Zwarte Piet schijnt naar het slavernijverleden te verwijzen. Of dat hier ooit aan ontleed is, durf ik niet te zeggen. Het is ook maar met welke bril op je naar de wereld kijkt. Nu is Sinterklaas een kinderfeest. Kinderen zien totaal geen relatie met het slavernijverleden. Piet is gewoon Piet. Zelfs donkere kinderen hebben hier de zelfde beeldvorming. Toch zeggen de tegenstanders dat donkere kinderen ook uitgescholden worden voor "Zwarte Piet". Ik vind dat laag, maar dat zijn uitzonderingen en dergelijke vergelijkingsscheldwoorden vind je ook in andere situaties. Zij die dit soort opmerkingen maken zijn toch echt een minderheid en vaak ook nog (rechts)radicalen. Volgens mij kan je dit soort excessen niet gebruiken als argument. Nee, dan is overal voor alles een argument te vinden om ergens tegen, of voor, te zijn.
Terug naar het kinderfeest. Los van welke mening ik hier aanhang, het is een feest van en voor kinderen. Wat dat betreft vind ik het heel erg kwalijk dat een stelletje volwassenen dat aangrijpen om dáár te demonstreren. Prima wanneer ze die discussie willen voeren, maar doe dat niet ten overstaan van de kinderen. Wat dat betreft zie ik deze demonstranten als mensen van een zeer laag niveau en nog minder met een sociale verantwoordelijkheid. Mensen die gefrustreerd zijn en alles in het werk stellen hun gelijk te halen. En daarbij worden vervalste argumenten niet geschuwd.
Feiten zijn feiten. Discriminatie is geen feit, maar het niet gelijkwaardig achten van bepaalde groepen mensen. Discriminatie en feiten worden vaak door elkaar gehaald en minstens zoveel misbruikt ten eigen voordele. Dat maakt ook de felheid in de Pieten discussie. Een discussie welke nooit een winnaar zal kennen. Ik vrees dat het kind hier de dupe van wordt.
En mijn eigen mening? Van mij mag de Piet blijven, zoals ie was. Ik zie geen directe link naar slavernij. Voor mij is dat te ver gezocht en zie ik het niet als bezwaar, zolang de kinderen van het feest het niet als probleem zien. En kinderen van allerlei afkomst, diverse huidskleuren, geloven, haarkleuren, handicaps, etc. zijn dol op Zwarte Piet. Neem het ze niet af en zeker niet op de feestelijke intochten!
dinsdag 20 november 2018
dinsdag 6 november 2018
Kunstlijn Haarlem
Zo, de Kunstlijn Haarlem zit er weer op. Dit jaar (de 33e editie) was er ook voor het eerst Kunstlijn Velsen, als onderdeel van de grote Haarlemse Kunstlijn. Als Velsenaar en geboren Santpoorter heb ik meegedaan met de Velsense component.
Na vier jaar was ik weer voor het eerst in het stadhuis van Velsen, waar ik dit jaar mijn expositie had. Men had mij uitgenodigd, waarop ik direct "ja" heb gezegd. Samen met vier dames (Dakmar Scholten, Petra Meskens, Marieke Adrichem en Evelien Hardeman) "bezetten" wij de burgerzaken van het stadhuis te IJmuiden, een ontwerp van Dudok. Een prachtige grote ruimte. Hoog en een schitterende lichtinval. Op zich ook een moeilijke ruimte om in te richten, maar vrijdagmiddag stond er een goede expositie. Ik moet zeggen, een aantal van mijn werken hingen tegen een blauwe achtergrond, wat maakte dat mijn werk er nog meer uitspatte.
Zaterdagochtend, de deuren gaan open. Dat zijn toch altijd onzekere momenten. En zeker, wat kan je verwachten in IJmuiden? Maar al snel kwamen de eerste bezoekers en de gehele dag bleef er een beperkte, maar constante stroom bezoekers. En de bezoekers waren over het algemeen zeer betrokken. Sommige bleven soms wel een uur. Naast toevallige passanten waren er fanatieke Kunstlijn rondgangers en familie en vrienden. Kortom een gezellige stroom bezoekers. En dat terwijl de zaterdag sowieso meestal rustig is en de combinatie kunst en de IJmuidenaar niet het meest voor de hand liggende "huwelijk" is. De leden van de Kunstlijn Velsen hadden hard gewerkt om Velsen en deze expositie op de kaart te zetten. Regionale televisie en locale media hadden er veel aandacht aan besteed. Voor een deel met succes.
Moe, maar voldaan was de eerste dag voorbij. Klaar voor de zondag.
Inderdaad, de zondag werd gezellig en druk. Minstens een dubbel aantal bezoekers ten opzichte van de zaterdag. Maar, juist ook de sfeer was uitstekend. Ook de onderlinge samenwerking was geweldig. Natuurlijk hadden we soms weinig tijd voor elkaar omdat de aandacht ook in grote mate naar de bezoekers uit ging, maar tussen de bedrijven door en aan de koppen van de dag was het gewoon erg leuk.
De bezoekers brachten ook diverse verrassingen. Een collega, wie ik zo'n 25 jaar niet had gezien. Mensen die ik al lange tijd niet gezien had, en bezoekers die van ver kwamen om mijn werk nu eens in het echt te zien. Ja, behalve dat zo'n expositie ook een soort reünie is is het altijd ook iets emotioneels. In dat kader vond ik het overigens jammer, dat er maar twee (zittende) raadsleden langs geweest zijn. En van de wethouders was er ook maar een aanwezig. De wethouder cultuur heeft zich niet laten zien. Weliswaar had hij wel de centrale opening verricht van de overzichtstentoonstelling in oud Velsen. Dat was feitelijk de enige teleurstelling van de Velsense Kunstlijn. Het heeft toch wel heel lang en diverse jaren geduurd eer de Velsense kunstenaars zich verenigd hebben. En ook de medewerking van de gemeente is uniek. Dan is het toch jammer dat de politieke spelers zich in zo'n weekend eigenlijk niet laten zien. Misschien wel beschamend.
Toch heeft het niet afgedaan aan het succes. Echt, een geweldig weekend en ook in ander opzicht is alles uitstekend verlopen. Trots op de kunstenaars van Velsen!
En dan is het zondag, vijf uur. Snel moest alles weer terug gebracht in de oorspronkelijke staat. Dan zie je, dat we uitstekend in staat waren tot gezellige en efficiënte samenwerking. Om zes uur was een topweekend voorbij. Eigenlijk te snel, al was ik ook flink gesloopt.
Op naar volgend jaar. De 34e editie, en ik zit dan veertig jaar in het "vak". En mijn eerste Kunstlijn lustrum. Dat moet dus nóg specialer worden!.....
Na vier jaar was ik weer voor het eerst in het stadhuis van Velsen, waar ik dit jaar mijn expositie had. Men had mij uitgenodigd, waarop ik direct "ja" heb gezegd. Samen met vier dames (Dakmar Scholten, Petra Meskens, Marieke Adrichem en Evelien Hardeman) "bezetten" wij de burgerzaken van het stadhuis te IJmuiden, een ontwerp van Dudok. Een prachtige grote ruimte. Hoog en een schitterende lichtinval. Op zich ook een moeilijke ruimte om in te richten, maar vrijdagmiddag stond er een goede expositie. Ik moet zeggen, een aantal van mijn werken hingen tegen een blauwe achtergrond, wat maakte dat mijn werk er nog meer uitspatte.
Zaterdagochtend, de deuren gaan open. Dat zijn toch altijd onzekere momenten. En zeker, wat kan je verwachten in IJmuiden? Maar al snel kwamen de eerste bezoekers en de gehele dag bleef er een beperkte, maar constante stroom bezoekers. En de bezoekers waren over het algemeen zeer betrokken. Sommige bleven soms wel een uur. Naast toevallige passanten waren er fanatieke Kunstlijn rondgangers en familie en vrienden. Kortom een gezellige stroom bezoekers. En dat terwijl de zaterdag sowieso meestal rustig is en de combinatie kunst en de IJmuidenaar niet het meest voor de hand liggende "huwelijk" is. De leden van de Kunstlijn Velsen hadden hard gewerkt om Velsen en deze expositie op de kaart te zetten. Regionale televisie en locale media hadden er veel aandacht aan besteed. Voor een deel met succes.
Moe, maar voldaan was de eerste dag voorbij. Klaar voor de zondag.
Inderdaad, de zondag werd gezellig en druk. Minstens een dubbel aantal bezoekers ten opzichte van de zaterdag. Maar, juist ook de sfeer was uitstekend. Ook de onderlinge samenwerking was geweldig. Natuurlijk hadden we soms weinig tijd voor elkaar omdat de aandacht ook in grote mate naar de bezoekers uit ging, maar tussen de bedrijven door en aan de koppen van de dag was het gewoon erg leuk.
De bezoekers brachten ook diverse verrassingen. Een collega, wie ik zo'n 25 jaar niet had gezien. Mensen die ik al lange tijd niet gezien had, en bezoekers die van ver kwamen om mijn werk nu eens in het echt te zien. Ja, behalve dat zo'n expositie ook een soort reünie is is het altijd ook iets emotioneels. In dat kader vond ik het overigens jammer, dat er maar twee (zittende) raadsleden langs geweest zijn. En van de wethouders was er ook maar een aanwezig. De wethouder cultuur heeft zich niet laten zien. Weliswaar had hij wel de centrale opening verricht van de overzichtstentoonstelling in oud Velsen. Dat was feitelijk de enige teleurstelling van de Velsense Kunstlijn. Het heeft toch wel heel lang en diverse jaren geduurd eer de Velsense kunstenaars zich verenigd hebben. En ook de medewerking van de gemeente is uniek. Dan is het toch jammer dat de politieke spelers zich in zo'n weekend eigenlijk niet laten zien. Misschien wel beschamend.
Toch heeft het niet afgedaan aan het succes. Echt, een geweldig weekend en ook in ander opzicht is alles uitstekend verlopen. Trots op de kunstenaars van Velsen!
En dan is het zondag, vijf uur. Snel moest alles weer terug gebracht in de oorspronkelijke staat. Dan zie je, dat we uitstekend in staat waren tot gezellige en efficiënte samenwerking. Om zes uur was een topweekend voorbij. Eigenlijk te snel, al was ik ook flink gesloopt.
Op naar volgend jaar. De 34e editie, en ik zit dan veertig jaar in het "vak". En mijn eerste Kunstlijn lustrum. Dat moet dus nóg specialer worden!.....
dinsdag 30 oktober 2018
School
Ach, natuurlijk kan ik wel weer ergens over zeuren, maar op de een of andere manier moest ik denken aan mijn schooltijd. Dat komt misschien door mijn eerdere blog over Ekseption en Waaldrecht. In 1969 kwam ik op het Lorentz. De meeste klasgenootjes, van de lagere school (Adolf van Nassauschool in Santpoort), gingen in IJmuiden naar de middelbare school. Ik wilde persé naar het Lorentz.
Het begin daar was voorspoedig, iets wat in het laatste semester alweer volledig teniet gedaan werd. In 1970 werd ik geopereerd aan mijn voeten. Los van het fysieke ongemak was ik erg bang gemaakt voor de operatie. Daardoor begon ik te klooien, wat ik de rest van mijn schoolloopbaan aardig heb volgehouden. Recalcitrant is wellicht nog te voorzichtig gezegd... Ondanks mijn slechte prestaties was het ook een aardige tijd. En het Lorentz was een broedplaats voor creativelingen. Vooral ingegeven door Tjeerd de Haan, leraar Nederlands, auteur en creatief inspirator. Een klasgenoot van mij, Peter van de Klashorst, is een bekend schilder geworden. Hugo Kaagman, bij wie ik mij ooit bij een les Nederlands in zijn klas verstopte, is als punker en graffiti artiest toch ook redelijk succesvol geworden. En er zijn vast meer klasgenoten (en schoolgenoten) die het goed gedaan hebben in hun leven.
Heb ik het goed gedaan? Tja, wanneer ik terug kijk op mijn leven ben ik tevreden, alhoewel ik een ster ben tegenslagen op te zoeken.
De middelbare school heb ik nooit met goed gevolg afgesloten. Tot 1975 heb ik op het Lorentz gezeten. Nooit verder gekomen dan 4 HAVO. Mijn klasgenoten hebben elkaar dan ook flink afgewisseld. Velen zijn dan ook aan mijn herinnering ontglipt, doch anderen zal ik nooit uit mijn geheugen kunnen wissen, mits Alzheimer zich bij mij aandient. Met enkelen heb ik soms contact, zijn "vriende" op Facebook of kom ik nog wel eens tegen. In de tijd van school was ik niet de meest populaire. Sterker, ik functioneerde nog wel eens perfekt als pispaal. Daarnaast haalde ik ook rottigheid uit. Ik zat een keer voorin de klas, bij Bijkerk van wiskunde, dat ik een paraplu op stak. Onschuldig leuk. Bijkerk had de pik op me. Hij sliste en sprak flink met mondwater. Dus, ik moest vooraan komen zitten. Omdat ik niet iedere les nat wilde worden had ik die plu mee. Daarna heeft hij overigens gelijk geweigerd nog les te geven. Dat is ook niet meer gebeurt, al kan ik mij de vervangen wiskunde niet meer herinneren.
Ook ben ik een keer echt buiten het acceptabele gegaan. Op het plein liet een klasgenoot een pistool zien, waar je kleine kogeltjes (een soort hagel) mee kon afschieten. In mijn ooghoek zag ik Hendriks van Aardrijkskunde, in het hok van de amunuensis staan. In een reflex pakte ik het wapen, schoot en gaf het terug. Ik had door de ruit in de hand van Hendriks geschoten. Mijn klasgenoot is van school gestuurd. Dat wilde hij ook en had nu een goede reden. Met hem, Ruud geheten, had ik een jaar langs een wedstrijd; wie het meest uit de klas verwijderd werd. Op het nippertje had hij gewonnen. Hij deed het uit onvrede, ik uit recalcitrantie. Maar goed, waarom mijn impuls richting Hendriks? Tijdens een les aardrijkskunde sprak hij over het observatorium in Tucson (Arizona, USA). Ik zei daarop dat een neef van mijn moeder daar werkte. Toen ik thuis kwam nam mijn moeder mij apart. Wat ik had gezegd? Ik herhaalde, waarop zij zei:" volgens je leraar heb je gezegd dat je moeder, ik dus, werkster is in het observatorium in Tucson...". De vraag op dat moment was wie hier nu gestoord was. Vingers wezen in mijn richting. Mijn schooltijd was turbulent en dat ik het zo lang heb volgehouden was omdat mijn broer zo braaf en voorbeeldig was en mijn vader in de oudercommissie zat. Uiteindelijk heeft dat alles niets mogen helpen. Toen ik wederom bleef zitten mocht ik een andere school uitzoeken. Dat heb ik nog een jaar volgehouden....
Het begin daar was voorspoedig, iets wat in het laatste semester alweer volledig teniet gedaan werd. In 1970 werd ik geopereerd aan mijn voeten. Los van het fysieke ongemak was ik erg bang gemaakt voor de operatie. Daardoor begon ik te klooien, wat ik de rest van mijn schoolloopbaan aardig heb volgehouden. Recalcitrant is wellicht nog te voorzichtig gezegd... Ondanks mijn slechte prestaties was het ook een aardige tijd. En het Lorentz was een broedplaats voor creativelingen. Vooral ingegeven door Tjeerd de Haan, leraar Nederlands, auteur en creatief inspirator. Een klasgenoot van mij, Peter van de Klashorst, is een bekend schilder geworden. Hugo Kaagman, bij wie ik mij ooit bij een les Nederlands in zijn klas verstopte, is als punker en graffiti artiest toch ook redelijk succesvol geworden. En er zijn vast meer klasgenoten (en schoolgenoten) die het goed gedaan hebben in hun leven.
Heb ik het goed gedaan? Tja, wanneer ik terug kijk op mijn leven ben ik tevreden, alhoewel ik een ster ben tegenslagen op te zoeken.
De middelbare school heb ik nooit met goed gevolg afgesloten. Tot 1975 heb ik op het Lorentz gezeten. Nooit verder gekomen dan 4 HAVO. Mijn klasgenoten hebben elkaar dan ook flink afgewisseld. Velen zijn dan ook aan mijn herinnering ontglipt, doch anderen zal ik nooit uit mijn geheugen kunnen wissen, mits Alzheimer zich bij mij aandient. Met enkelen heb ik soms contact, zijn "vriende" op Facebook of kom ik nog wel eens tegen. In de tijd van school was ik niet de meest populaire. Sterker, ik functioneerde nog wel eens perfekt als pispaal. Daarnaast haalde ik ook rottigheid uit. Ik zat een keer voorin de klas, bij Bijkerk van wiskunde, dat ik een paraplu op stak. Onschuldig leuk. Bijkerk had de pik op me. Hij sliste en sprak flink met mondwater. Dus, ik moest vooraan komen zitten. Omdat ik niet iedere les nat wilde worden had ik die plu mee. Daarna heeft hij overigens gelijk geweigerd nog les te geven. Dat is ook niet meer gebeurt, al kan ik mij de vervangen wiskunde niet meer herinneren.
Ook ben ik een keer echt buiten het acceptabele gegaan. Op het plein liet een klasgenoot een pistool zien, waar je kleine kogeltjes (een soort hagel) mee kon afschieten. In mijn ooghoek zag ik Hendriks van Aardrijkskunde, in het hok van de amunuensis staan. In een reflex pakte ik het wapen, schoot en gaf het terug. Ik had door de ruit in de hand van Hendriks geschoten. Mijn klasgenoot is van school gestuurd. Dat wilde hij ook en had nu een goede reden. Met hem, Ruud geheten, had ik een jaar langs een wedstrijd; wie het meest uit de klas verwijderd werd. Op het nippertje had hij gewonnen. Hij deed het uit onvrede, ik uit recalcitrantie. Maar goed, waarom mijn impuls richting Hendriks? Tijdens een les aardrijkskunde sprak hij over het observatorium in Tucson (Arizona, USA). Ik zei daarop dat een neef van mijn moeder daar werkte. Toen ik thuis kwam nam mijn moeder mij apart. Wat ik had gezegd? Ik herhaalde, waarop zij zei:" volgens je leraar heb je gezegd dat je moeder, ik dus, werkster is in het observatorium in Tucson...". De vraag op dat moment was wie hier nu gestoord was. Vingers wezen in mijn richting. Mijn schooltijd was turbulent en dat ik het zo lang heb volgehouden was omdat mijn broer zo braaf en voorbeeldig was en mijn vader in de oudercommissie zat. Uiteindelijk heeft dat alles niets mogen helpen. Toen ik wederom bleef zitten mocht ik een andere school uitzoeken. Dat heb ik nog een jaar volgehouden....
dinsdag 23 oktober 2018
Waaldrecht
Wie kent het nog: Waaldrecht, de dramaserie van de VARA uit 1973 en 1974? Het speelde zich af in het denkbeeldige rivierdorp Waaldrecht. Iedere aflevering stond op zich, maar toch was het een geheel. Veel sociale onderwerpen, toch kan ik mij weinig meer herinneren van de inhoud van de serie. Het gevoel heb ik er nog steeds wel bij...
Telkens wanneer ik muziek van Ekseption draai komt het gevoel van Waaldrecht boven. Een heerlijk nostalgisch gevoel moet ik zeggen. Veel draai ik de muziek niet, maar als ik het hoor krijg ik een bijna verliefd gevoel in mijn buik.
Ekseption is een Haarlemse band. Rik van der Linden, de bandleider, kwam uit Haarlem. Hij woonde bij zijn moeder in de buurt, of aan, het Kenaupark. Ook zat hij op het Lorentz lyceum, waar ik ook op kwam, maar net nadat hij de school verlaten had. Rik van der Linden is geboren in 1946 en overleden zo'n vijftig jaar later in 2006. In de periode van 1971 tot 1983 is hij getrouwd geweest met Penny de Jager. Zij was vooral bekend van haar dansen tijdens AVRO's TOPPOP. Op de een of andere manier had ik wel wat met Ekseption, die vooral bekend zijn geworden met hun nummer "The 5th".
Maar Ekseption was ook het intronummer van Waaldrecht. Vandaag de link, wanneer ik hun muziek draai. Maar er is meer. In die voorbije jaren was ik helemaal weg van Waaldrecht. Zo erg, dat ik op mijn 17e een aflevering van de serie schreef. Een dikke stapel papier, getypt op mijn vaders oude reis-typemachine. In een dikke enveloppe alles opgestuurd naar de VARA. Later kreeg ik nog een berichtje, dat ze het niet voldoende vonden. Tot ik de laatste uitzending zag... Ik keek en al snel viel mij op, dat het vrijwel "mijn" aflevering was! Ja, ze hadden mij afgewezen, maar toch de hele tekst en het verhaal bewerkt. Zo, dat het voor mij nog zeer herkenbaar was. Vanaf dat moment droeg ik het als een trots geheim bij mij. En, ik moet zeggen, zo heel veel had de VARA niet eens veranderd. Overduidelijk was mijn inbreng te herkennen. Dat zijn toch absoluut prachtige herinneringen!
Zo heel veel denk ik niet aan vroeger, maar op dit soort momenten komt toch van alles weer boven. Wij hadden geen televisie thuis. Als kind keek ik bij de achterburen naar Pipo en Zwiebertje. In 1970 kocht mijn jongste broer (zo'n beetje van zijn eerst verdiende geld) een kleine zwart-wit televisie. Die stond op zijn kamer. Een uitermate goed chantagemiddel, maar we zaten regelmatig bij hem op de kamer te kijken. Veel VPRO programma's volgenden we fanatiek, zoals de Fred Haché Show. Maar ook de vroege Koot en Bie, destijds nog in Hadimassa. Ook vrijwel alle programma's van Mies Bouwman volgden we, waaronder "1 van de 8". Het meest lastige was op goede voet met mijn broer te blijven, want wanneer er ruzie was kwam ik echt zijn kamer niet in. Hetzelfde gold trouwens voor mijn vader, wat ik achteraf wel humoristisch vind.
Je kan het je tegenwoordig niet meer voorstellen, een huis zonder televisie en later een huis met een televisie op de kamer van je broer, maar niet in de huiskamer. Die kwam pas in 1976, toen mijn vader met pensioen ging. Van zijn werk kreeg hij een kleuren televisie. Maar goed, dat jaar ging ik ook het huis uit.
De tijd, dat er nog maar twee zenders waren. Toch keken we vrij selectief, vooral de wat alternatieve programma's. Ik meen dat ik Waaldrecht ook op de kamer van mijn broer heb bekeken, want ik zou niet weten wat de alternatieven moesten zijn, in die tijd. Alhoewel, bij de familie Samson keek ik altijd TOPPOP. Zij hadden een kleuren televisie, nog voor dat zo'n apparaat bij ons in de woonkamer prijkte.
Grappig, tegenwoordig moet ik het doen met maar een zender: BVN. Ook leuk, maar soms ook stomvervelend. Een beetje terug naar vroeger, maar tegenwoordig hebben we wel internet. Dat bestond toen nog niet eens in ons denken, noch in onze fantasie...
Telkens wanneer ik muziek van Ekseption draai komt het gevoel van Waaldrecht boven. Een heerlijk nostalgisch gevoel moet ik zeggen. Veel draai ik de muziek niet, maar als ik het hoor krijg ik een bijna verliefd gevoel in mijn buik.
Ekseption is een Haarlemse band. Rik van der Linden, de bandleider, kwam uit Haarlem. Hij woonde bij zijn moeder in de buurt, of aan, het Kenaupark. Ook zat hij op het Lorentz lyceum, waar ik ook op kwam, maar net nadat hij de school verlaten had. Rik van der Linden is geboren in 1946 en overleden zo'n vijftig jaar later in 2006. In de periode van 1971 tot 1983 is hij getrouwd geweest met Penny de Jager. Zij was vooral bekend van haar dansen tijdens AVRO's TOPPOP. Op de een of andere manier had ik wel wat met Ekseption, die vooral bekend zijn geworden met hun nummer "The 5th".
Maar Ekseption was ook het intronummer van Waaldrecht. Vandaag de link, wanneer ik hun muziek draai. Maar er is meer. In die voorbije jaren was ik helemaal weg van Waaldrecht. Zo erg, dat ik op mijn 17e een aflevering van de serie schreef. Een dikke stapel papier, getypt op mijn vaders oude reis-typemachine. In een dikke enveloppe alles opgestuurd naar de VARA. Later kreeg ik nog een berichtje, dat ze het niet voldoende vonden. Tot ik de laatste uitzending zag... Ik keek en al snel viel mij op, dat het vrijwel "mijn" aflevering was! Ja, ze hadden mij afgewezen, maar toch de hele tekst en het verhaal bewerkt. Zo, dat het voor mij nog zeer herkenbaar was. Vanaf dat moment droeg ik het als een trots geheim bij mij. En, ik moet zeggen, zo heel veel had de VARA niet eens veranderd. Overduidelijk was mijn inbreng te herkennen. Dat zijn toch absoluut prachtige herinneringen!
Zo heel veel denk ik niet aan vroeger, maar op dit soort momenten komt toch van alles weer boven. Wij hadden geen televisie thuis. Als kind keek ik bij de achterburen naar Pipo en Zwiebertje. In 1970 kocht mijn jongste broer (zo'n beetje van zijn eerst verdiende geld) een kleine zwart-wit televisie. Die stond op zijn kamer. Een uitermate goed chantagemiddel, maar we zaten regelmatig bij hem op de kamer te kijken. Veel VPRO programma's volgenden we fanatiek, zoals de Fred Haché Show. Maar ook de vroege Koot en Bie, destijds nog in Hadimassa. Ook vrijwel alle programma's van Mies Bouwman volgden we, waaronder "1 van de 8". Het meest lastige was op goede voet met mijn broer te blijven, want wanneer er ruzie was kwam ik echt zijn kamer niet in. Hetzelfde gold trouwens voor mijn vader, wat ik achteraf wel humoristisch vind.
Je kan het je tegenwoordig niet meer voorstellen, een huis zonder televisie en later een huis met een televisie op de kamer van je broer, maar niet in de huiskamer. Die kwam pas in 1976, toen mijn vader met pensioen ging. Van zijn werk kreeg hij een kleuren televisie. Maar goed, dat jaar ging ik ook het huis uit.
De tijd, dat er nog maar twee zenders waren. Toch keken we vrij selectief, vooral de wat alternatieve programma's. Ik meen dat ik Waaldrecht ook op de kamer van mijn broer heb bekeken, want ik zou niet weten wat de alternatieven moesten zijn, in die tijd. Alhoewel, bij de familie Samson keek ik altijd TOPPOP. Zij hadden een kleuren televisie, nog voor dat zo'n apparaat bij ons in de woonkamer prijkte.
Grappig, tegenwoordig moet ik het doen met maar een zender: BVN. Ook leuk, maar soms ook stomvervelend. Een beetje terug naar vroeger, maar tegenwoordig hebben we wel internet. Dat bestond toen nog niet eens in ons denken, noch in onze fantasie...
donderdag 4 oktober 2018
Kritiek
Met enige regelmaat word ik aangesproken op het keveren van mijn kritiek op Nederland, de Nederlandse overheid en diverse instanties. Soms word ik als "zuur" of "cynisch" bestempelt. Dat zet toch tot nadenken.
Ja, ze hebben wel degelijk gelijk. Ik poog wel minder mijn kritieken te uiten, maar recent had ik op Facebook toch weer wat opmerkingen over de Belastingdienst. Is mijn kritiek zo onterecht? Velen zijn van mening van wel en vinden dat de maatschappij, in Nederland, op zich goed geregeld is. Bij mijn overwegingen merkte ik dat ik pas vanaf 2013 met mijn negatieve uitlatingen begon. In eerste instantie rond onze politieke ervaringen. Ja, dat was schokkend voor mij, ik moest het uiten. Het moest kwijt. En daarna is alles in toch een zekere stroomversnelling geraakt.
Tot 2013 was mijn leven eigenlijk wel op orde. Ondanks dat ik werkloos raakte, tijdens de crisis, bleef ik optimistisch. Als zelfstandige ging ik aan de bak. Het was niet eenvoudig, maar het bracht voldoende voldoening. In eerste instantie, want in 2014 volgde het een en ander elkaar snel op. Daardoor kwamen wij in een situatie, die wij niet kenden. Een situatie waar ik tot dan toe alleen over las, op televisie zag, of van derden hoorde. Het was niet "mijn" wereld. Maar in 2014 werd het wel mijn wereld. Doordat er iets mis ging ontwikkelde zich een keten van misstanden en ongelijkheid. Van onrecht zelfs, in mijn beleving. Plots werden we persoonlijk geconfronteerd met (slecht) politiek beleid, slecht functionerende ambtenaren, leegzuigende banken, en noem maar op. Als zelfstandige werd het onmogelijk gemaakt, in ons huis konden we niet meer leven. Het besluit een deel van het jaar in Turkije te gaan wonen was een besluit om enigszins een menswaardig leven te kunnen leiden. In Nederland zouden we niet alleen verder afzakken, maar ook dakloos zijn. En dat terwijl je een eigen huis had.
Die opeenstapeling maakte dat ik mijn frustraties en kritiek moest uiten. Kortom, plots stond ik aan de andere kant. En wellicht daardoor zie je dingen anders. Misschien ga je er meer op letten. Inderdaad, voordien was ik altijd wel kritisch, maar niet in de vorm, welke ik vanaf 2013 uitte, ondermeer in diverse blogs.
En ja, sindsdien lijkt het niet op te houden. Iedere keer weer zo'n tegenvaller. Recent dat rare gedoe met de Belastingdienst. Voor 2013 bestond het niet, dat je als huurder geld krijgt van de overheid ter compensatie. En nu dringen ze het je op. En ondanks aangegeven te hebben, dat we het niet wilden, bleven ze door gaan te betalen... Tot opeens een terugvordering op de mat lag. Sorry, maar mag ik dan zo reageren? En nogmaals, in het verleden speelde dit soort zaken nooit. Ik betaalde keurig de hypotheek, alle maandlasten werden op tijd voldaan en niets was een probleem. We konden op vakantie, leuke dingen doen, maar natuurlijk moesten we ook opletten. Dat ging altijd prima.
Nu kunnen we niet op vakantie. In Turkije kunnen we redelijk leven. Geen gekke dingen doen, maar het is prima te doen. In Nederland leven we wel heel sober en kunnen we ons erg weinig veroorloven. De tijd dat we in Nederland zijn moeten we de dubbeltjes wel omdraaien. Maar dat laat je niet zien. Er blijft altijd een zweem van schaamte over de relatieve armoede hangen.
Nee, ik sta nog steeds achter al mijn kritieken. Misschien had het soms wat genuanceerder gekund, of minder fel. Maar ik begrijp ook de kritiek. Zolang alles op orde is, is het verdomd lastig ons verhaal te begrijpen en helemaal om onze machteloosheid te voelen. In ieder geval ga ik proberen (en dat gaat vast lukken) minder negatief te zijn. Alhoewel soms een discussie uitlokken ook wel leuk is.
Ja, ze hebben wel degelijk gelijk. Ik poog wel minder mijn kritieken te uiten, maar recent had ik op Facebook toch weer wat opmerkingen over de Belastingdienst. Is mijn kritiek zo onterecht? Velen zijn van mening van wel en vinden dat de maatschappij, in Nederland, op zich goed geregeld is. Bij mijn overwegingen merkte ik dat ik pas vanaf 2013 met mijn negatieve uitlatingen begon. In eerste instantie rond onze politieke ervaringen. Ja, dat was schokkend voor mij, ik moest het uiten. Het moest kwijt. En daarna is alles in toch een zekere stroomversnelling geraakt.
Tot 2013 was mijn leven eigenlijk wel op orde. Ondanks dat ik werkloos raakte, tijdens de crisis, bleef ik optimistisch. Als zelfstandige ging ik aan de bak. Het was niet eenvoudig, maar het bracht voldoende voldoening. In eerste instantie, want in 2014 volgde het een en ander elkaar snel op. Daardoor kwamen wij in een situatie, die wij niet kenden. Een situatie waar ik tot dan toe alleen over las, op televisie zag, of van derden hoorde. Het was niet "mijn" wereld. Maar in 2014 werd het wel mijn wereld. Doordat er iets mis ging ontwikkelde zich een keten van misstanden en ongelijkheid. Van onrecht zelfs, in mijn beleving. Plots werden we persoonlijk geconfronteerd met (slecht) politiek beleid, slecht functionerende ambtenaren, leegzuigende banken, en noem maar op. Als zelfstandige werd het onmogelijk gemaakt, in ons huis konden we niet meer leven. Het besluit een deel van het jaar in Turkije te gaan wonen was een besluit om enigszins een menswaardig leven te kunnen leiden. In Nederland zouden we niet alleen verder afzakken, maar ook dakloos zijn. En dat terwijl je een eigen huis had.
Die opeenstapeling maakte dat ik mijn frustraties en kritiek moest uiten. Kortom, plots stond ik aan de andere kant. En wellicht daardoor zie je dingen anders. Misschien ga je er meer op letten. Inderdaad, voordien was ik altijd wel kritisch, maar niet in de vorm, welke ik vanaf 2013 uitte, ondermeer in diverse blogs.
En ja, sindsdien lijkt het niet op te houden. Iedere keer weer zo'n tegenvaller. Recent dat rare gedoe met de Belastingdienst. Voor 2013 bestond het niet, dat je als huurder geld krijgt van de overheid ter compensatie. En nu dringen ze het je op. En ondanks aangegeven te hebben, dat we het niet wilden, bleven ze door gaan te betalen... Tot opeens een terugvordering op de mat lag. Sorry, maar mag ik dan zo reageren? En nogmaals, in het verleden speelde dit soort zaken nooit. Ik betaalde keurig de hypotheek, alle maandlasten werden op tijd voldaan en niets was een probleem. We konden op vakantie, leuke dingen doen, maar natuurlijk moesten we ook opletten. Dat ging altijd prima.
Nu kunnen we niet op vakantie. In Turkije kunnen we redelijk leven. Geen gekke dingen doen, maar het is prima te doen. In Nederland leven we wel heel sober en kunnen we ons erg weinig veroorloven. De tijd dat we in Nederland zijn moeten we de dubbeltjes wel omdraaien. Maar dat laat je niet zien. Er blijft altijd een zweem van schaamte over de relatieve armoede hangen.
Nee, ik sta nog steeds achter al mijn kritieken. Misschien had het soms wat genuanceerder gekund, of minder fel. Maar ik begrijp ook de kritiek. Zolang alles op orde is, is het verdomd lastig ons verhaal te begrijpen en helemaal om onze machteloosheid te voelen. In ieder geval ga ik proberen (en dat gaat vast lukken) minder negatief te zijn. Alhoewel soms een discussie uitlokken ook wel leuk is.
donderdag 13 september 2018
Terug!!!
In juni plaatste ik nog een blog, dat ik problemen had met internet en daardoor zeer beperkt kon bloggen. Inmiddels beschik ik over een betere verbinding en kan ik weer met enige regelmaat een blog schrijven. Hierbij dus de aftrap.
Nu waren de omstandigheden ook niet "je van het" om iets te schrijven. Het was een lange zomer, met nogal wat turbulentie. Zo kreeg ik een flinke longontsteking, eind juni. Daar ben je dan toch even een poosje van redelijk non-actief, maar dit onkruid is er weer geheel bovenop gekomen. Maar toen..., onze Loulou stond ons niet te begroeten, bij het aanbreken van de nieuwe dag. Ver hoefden wij niet te zoeken. Ze lag..., dood, achter het hek. Een giftige slang had haar gebeten. Loulou was nog (net) geen drie jaar. Ze was helemaal mijn hond en nog nooit was ik zo innig verbonden met een hond. Zo'n dood hakt er dan goed in en ik was er flink ziek van.
Ook Ventje en Emma misten Loulou heel erg, net als wij, wat maakte dat we snel op zoek gingen naar een nieuwe hond. In het asiel (Uzumlu) vonden we een schattig puppy. Maar het puppy was ziek. We zijn nog bij een andere hond geweest. Werkelijk een schat, maar..., een mannetje. We willen persé geen reu. Voor Ventje niet, maar ook om andere redenen. De kleine pup zou niet meer beter worden, maar er was een twee jaar oude Golden binnen gekomen. Goed, geen pup, maar wel kijken. En verliefd. Dat is dus Layla. Layla mee, maar na twee dagen ging het niet goed. Ze at niet en was erg "down". Terug naar het asiel, maar de arts zei dat er niets mis was en Layla kerngezond was. Al snel bleek dat niet te kloppen. Layla werd zieker en zieker en at geheel niet meer. Uiteindelijk bleek ze de hondenziekte te hebben.
Op het eerste gezicht had het asiel een prettige uitstraling. Honden verblijven er in grote groepen met veel ruimte. Ze zijn ook vrij rustig. Achteraf hoorden wij dat daar dus heel veel ziektes heersen en veel honden dood gaan. Onze "eigen" dierenarts stelde wel de juiste diagnose. Veel heen en weer rijden en dagelijkse infuus (ook thuis), medicatie en zorg. Vorige week vrijdag nog waren we bij de dierenarts en hij vroeg ons euthanasie te willen, of nog even door te gaan. Zo erg was Layla er aan toe. Wij kozen echter voor het laatste en de dag daarna ging ze weer eten. Ze is nog heel ziek, maar haar kansen stijgen met de dag. Nog wel veel zorg, maar daar gaan we voor.
Ook was er het jaarlijkse ritueel van mijn verblijfsvergunning (ikamet). In juni aangevraagd, maar niets te horen. Op de site kon ik niks controleren. Uiteindelijk heb ik hem. Het bleek dat ie na amper twee weken al bij de PTT lag. Op het laatst beschikte ik over de "tracking" en bij het laatste postkantoor was het net weg. Gelukkig lag ie onder een stapel bij een immigratiedienst.
De auto moest ook weer naar de TuvTurk (Turkse APK). Ook dit ging niet van zelf. Via mail (dat werkte zowaar) maakte ik een afspraak. Vervolgens ontving ik een mail, dat er een openstaand bedrag stond. Hierop reagerend bleek het een boete van 512 TL te zijn. Reina en ik begonnen elkaar al verwijten te maken. In Fethiye wilde ik op het belastingkantoor betalen (een vrijdagmiddag een uur of vier), maar men kon niks vinden. Vervolgens bleek tussen mijn mailtjes een bericht dat het een misverstand was en de afspraak voor de maandagochtend daarop vast gezet was. Prima, ware het niet, dat ik daags ervoor mijn achterlicht kapot gereden had. Dus naar de Dacia garage. Ja, zaterdagochtend half acht kon nog. Hierop vroeg ik mij een achterlicht te verkopen, zodat het er zelf in kon plaatsen. Wel, dat is men in Turkije niet gewend, maar na enig aandringen lukte het en thuis zat het er binnen de tien minuten in.
Tussendoor hadden we twee keer een logee, wat altijd ook aandacht en energie kost. Ook geeft het natuurlijk een hoop terug. Maar, al met al ging de zomer als gelei aan ons voorbij.
Inmiddels ben ik met de voorbereidingen bezig voor de Kunstlijn Haarlem, editie 2018. Dat komt er ook weer snel aan. Twee werken zijn al in Nederland en de rest neem ik eind oktober mee. Mijn hoofdlocatie, dit jaar, is de Burgerzaal van het stadhuis van Velsen (IJmuiden). Best spannend, want in 2014 ben ik daar op een minder prettige wijze vertrokken, als raadslid. Toch ook wel mooi, zo daar weer terug te keren. Overigens, volgend jaar heb ik een bijzondere expositie in de pen, met de editie van 2019!
Nu wij weer over een beetje redelijk internet beschikken is ook mijn website (www.ernstmerhottein.com) weer bijgewerkt. Mijn productie over 2018 is duidelijk niet groot. Dat komt mede door een wat andere manier van werken, waardoor ik meer tijd per schilderij kwijt ben. Daarnaast heb ik enkele werken "over geschilderd".
Kortom, na een toch wat turbulente periode van een opstapeling van dingen en dingetjes ben ik weer "online". Ik hoop dat ik weer leuke, boeiende en interessante blogs ga schrijven... Tot snel!
Nu waren de omstandigheden ook niet "je van het" om iets te schrijven. Het was een lange zomer, met nogal wat turbulentie. Zo kreeg ik een flinke longontsteking, eind juni. Daar ben je dan toch even een poosje van redelijk non-actief, maar dit onkruid is er weer geheel bovenop gekomen. Maar toen..., onze Loulou stond ons niet te begroeten, bij het aanbreken van de nieuwe dag. Ver hoefden wij niet te zoeken. Ze lag..., dood, achter het hek. Een giftige slang had haar gebeten. Loulou was nog (net) geen drie jaar. Ze was helemaal mijn hond en nog nooit was ik zo innig verbonden met een hond. Zo'n dood hakt er dan goed in en ik was er flink ziek van.
Ook Ventje en Emma misten Loulou heel erg, net als wij, wat maakte dat we snel op zoek gingen naar een nieuwe hond. In het asiel (Uzumlu) vonden we een schattig puppy. Maar het puppy was ziek. We zijn nog bij een andere hond geweest. Werkelijk een schat, maar..., een mannetje. We willen persé geen reu. Voor Ventje niet, maar ook om andere redenen. De kleine pup zou niet meer beter worden, maar er was een twee jaar oude Golden binnen gekomen. Goed, geen pup, maar wel kijken. En verliefd. Dat is dus Layla. Layla mee, maar na twee dagen ging het niet goed. Ze at niet en was erg "down". Terug naar het asiel, maar de arts zei dat er niets mis was en Layla kerngezond was. Al snel bleek dat niet te kloppen. Layla werd zieker en zieker en at geheel niet meer. Uiteindelijk bleek ze de hondenziekte te hebben.
Op het eerste gezicht had het asiel een prettige uitstraling. Honden verblijven er in grote groepen met veel ruimte. Ze zijn ook vrij rustig. Achteraf hoorden wij dat daar dus heel veel ziektes heersen en veel honden dood gaan. Onze "eigen" dierenarts stelde wel de juiste diagnose. Veel heen en weer rijden en dagelijkse infuus (ook thuis), medicatie en zorg. Vorige week vrijdag nog waren we bij de dierenarts en hij vroeg ons euthanasie te willen, of nog even door te gaan. Zo erg was Layla er aan toe. Wij kozen echter voor het laatste en de dag daarna ging ze weer eten. Ze is nog heel ziek, maar haar kansen stijgen met de dag. Nog wel veel zorg, maar daar gaan we voor.
Ook was er het jaarlijkse ritueel van mijn verblijfsvergunning (ikamet). In juni aangevraagd, maar niets te horen. Op de site kon ik niks controleren. Uiteindelijk heb ik hem. Het bleek dat ie na amper twee weken al bij de PTT lag. Op het laatst beschikte ik over de "tracking" en bij het laatste postkantoor was het net weg. Gelukkig lag ie onder een stapel bij een immigratiedienst.
De auto moest ook weer naar de TuvTurk (Turkse APK). Ook dit ging niet van zelf. Via mail (dat werkte zowaar) maakte ik een afspraak. Vervolgens ontving ik een mail, dat er een openstaand bedrag stond. Hierop reagerend bleek het een boete van 512 TL te zijn. Reina en ik begonnen elkaar al verwijten te maken. In Fethiye wilde ik op het belastingkantoor betalen (een vrijdagmiddag een uur of vier), maar men kon niks vinden. Vervolgens bleek tussen mijn mailtjes een bericht dat het een misverstand was en de afspraak voor de maandagochtend daarop vast gezet was. Prima, ware het niet, dat ik daags ervoor mijn achterlicht kapot gereden had. Dus naar de Dacia garage. Ja, zaterdagochtend half acht kon nog. Hierop vroeg ik mij een achterlicht te verkopen, zodat het er zelf in kon plaatsen. Wel, dat is men in Turkije niet gewend, maar na enig aandringen lukte het en thuis zat het er binnen de tien minuten in.
Tussendoor hadden we twee keer een logee, wat altijd ook aandacht en energie kost. Ook geeft het natuurlijk een hoop terug. Maar, al met al ging de zomer als gelei aan ons voorbij.
Inmiddels ben ik met de voorbereidingen bezig voor de Kunstlijn Haarlem, editie 2018. Dat komt er ook weer snel aan. Twee werken zijn al in Nederland en de rest neem ik eind oktober mee. Mijn hoofdlocatie, dit jaar, is de Burgerzaal van het stadhuis van Velsen (IJmuiden). Best spannend, want in 2014 ben ik daar op een minder prettige wijze vertrokken, als raadslid. Toch ook wel mooi, zo daar weer terug te keren. Overigens, volgend jaar heb ik een bijzondere expositie in de pen, met de editie van 2019!
Nu wij weer over een beetje redelijk internet beschikken is ook mijn website (www.ernstmerhottein.com) weer bijgewerkt. Mijn productie over 2018 is duidelijk niet groot. Dat komt mede door een wat andere manier van werken, waardoor ik meer tijd per schilderij kwijt ben. Daarnaast heb ik enkele werken "over geschilderd".
Kortom, na een toch wat turbulente periode van een opstapeling van dingen en dingetjes ben ik weer "online". Ik hoop dat ik weer leuke, boeiende en interessante blogs ga schrijven... Tot snel!
dinsdag 12 juni 2018
Weinig blogs...
Beste lezer/volger,
Het mag duidelijk zijn dat het aantal blogs, door mij geschreven, het laatste jaar zeer beperkt is. Dit heeft te maken met internet, waar ik onvoldoende over beschik en alleen via omwegen een blog kan plaatsen. Wanneer ik Nederland ben is dat geen probleem, maar dan gun ik mij er veelal de tijd niet voor. Ik heb geen idee hoe lang deze situatie zich voor blijft doen, dus ik zal zeldzaam nieuwe blogs publiceren.
Het mag duidelijk zijn dat het aantal blogs, door mij geschreven, het laatste jaar zeer beperkt is. Dit heeft te maken met internet, waar ik onvoldoende over beschik en alleen via omwegen een blog kan plaatsen. Wanneer ik Nederland ben is dat geen probleem, maar dan gun ik mij er veelal de tijd niet voor. Ik heb geen idee hoe lang deze situatie zich voor blijft doen, dus ik zal zeldzaam nieuwe blogs publiceren.
Menzis bedankt !
Sorry, maar ik ben weer boos en ontdaan en wederom is dit gerelateerd aan een Nederlands bedrijf. In dit geval Menzis.
De afgelopen jaren betaal ik zo'n €140 per maand aan premie (basis en aanvullende verzekering), maar heb al geruime tijd niets gedeclareerd. Dat wat ik aan ziektekosten in Nederland heb gehad is allemaal van de eigen bijdrage afgegaan. Kortom; Menzis heeft redelijk aan mij verdiend. Nu vraag ik hen één formuliertje. Dat krijg ik niet!
Waarom vraag ik dat formulier? Wel, ik zit zo'n acht maanden per jaar in Turkije. Dan heb je een "ikamet" (verblijfsvergunning) nodig. In Nederland ben ik verplicht verzekerd. Om die reden wil de Turkse overheid persé een TR N-111 formulier. Dit formulier is een gevolg van een bilaterale overeenkomst tussen Turkije en Nederland. Het 111 formulier is van toepassing op ongeveer zeven landen.
Telkens, bij de verlenging, kreeg ik dit formulier. Dan ging ik naar de SGK (een soort Zorgkantoor) en kreeg een officieel papier met een nummer en met dat papier kreeg ik de nieuwe verblijfsvergunning. Kat in 't bakkie zou je denken. Neen dus. Nu deed Menzis de afgelopen jaren al telkens uiterst moeilijk, maar nu weigert men het formulier af te geven. Ik heb het nog geprobeerd met een officiële notarieel vertaalde polis, maar neen; hier wil men het TR N-111 formulier. Dus ik krijg en geen formulier en geen verblijfsvergunning. Theoretisch zou ik volgende week Turkije moeten verlaten.
Nu heb ik de afgelopen dag lang en regelmatig aan de telefoon gehangen met Menzis én hun alarmcentrale. Eerst Menzis gebeld en daarna de centrale, want Menzis geeft het formulier niet af, de alarmcentrale wel. Ik dus de alarmcentrale bellen. Ja, we geven het af voor maximaal twee weken. Daar heb ik dus niks aan. Daarbij telkens lange tijd in de "wacht" gezet, kutmuziekjes aan moeten horen en van kastje naar de muur gestuurd. Vandaar dus de poging met de polis. Blijkt vandaag dat in principe het formulier van twee weken wél voldoende is. Dus weer bellen. Ik bel de alarmcentrale, maar word doorverbonden met Menzis zelf. Goed, uiteindelijk toch weer de centrale, maar nu kreeg ik zelfs geen formulier voor twee weken. Dus is de stand van zaken, formeel, dat ik over een week naar Nederland moet.
Dat gaat niet gebeuren. Nee, nu moet ik mij dubbel verzekeren, want ik moet nu een Turkse zorgverzekering nemen. Alles bij elkaar kost mij dit drie extra ritjes naar Fethiye (bij elkaar zo'n 180 km), Poivy (bellen), €20, extra verzekering (€800), een hoop tijd en een hoop ellende. Omdat ze mij geen formuliertje willen geven. Ondanks die bilaterale overeenkomst.
Menzis is gestopt met de uitgifte in verband met fraude en zeggen dat geen enkele zorgverzekering dit formulier meer verstrekt op deze wijze. Een simpele tocht op internet blijkt aan te tonen dat Menzis hier verkeerde informatie geeft. Er zijn wel maatschappijen die het formulier geven. Daarbij, fraude met reisverzekeringen kan ik mij alles bij voorstellen. Fraude bij zorgverzekeringen in het buitenland kan ik mij eigenlijk niets bij voorstellen. Daarbij zijn de medische kosten in Turkije zo'n 60 tot 70% lager dan in Nederland. Het kan dus, volgens mij, alleen maar voordelig zijn voor die maatschappijen. Maar nee, Menzis gaat fraude tegen, want stel je voor... Die maatschappij bedriegt, fraudeert én natuurlijk willen ze winst. Liefst niets uitgeven, maar wel uitkleden. Dat ik de afgelopen jaren zo'n €6500 aan premie heb betaald voor de kat z'n jeweetwel maakt ze geen flikker uit en de goeden moeten natuurlijk lijden onder de kwaden. Zo'n maatschappij gaat niet kijken hoe de kwaden uitgeschakeld kunnen worden, neen, dat is ze te ingewikkeld, dus rigoreuze maatregelen en de goeden mogen dus lijden.
Het lastige is ook nog eens dat je jaren een bepaalde procedure volgt en zonder enig bericht worden de spelregels veranderd. Daar kom je achter, wanneer ik mijn verblijfsvergunning moet verlengen. Tijd om goed naar alternatieven te zoeken heb ik ook niet. Dat neem ik Menzis ook uitermate kwalijk. Ja, misschien moet ik het formulier los krijgen om mij hier psychisch met nood op te laten nemen. Dan krijg ik namelijk wel het formulier. Maar ja, dan moet ik oneerlijk zijn en dat weiger ik! Neen, ik stel Menzis toch echt aansprakelijk in deze en ik vind het een schandalige regeling, die in strijd is met de bilaterale overeenkomst.
Daarbij komt ook dat de telefoontjes, de afgelopen dagen, niet echt plezierig verliepen. Natuurlijk zijn het telefonistes, die hun werk doen. Maar luisteren... Constant spraken ze over "vakantie". Nee, ik ben hier niet op vakantie, ik woon hier maximaal acht maanden! Trut, dacht ik er iedere keer achteraan... Slecht luisteren en ook blijven hameren op het lijstje en antwoorden volgens het boekje..., maar in feite lul je tegen een dikke betonnen muur.
Ja, ik begon al met sorry... Maar ik ben hier erg gefrustreerd over. Het is weer iets vanuit die Nederlandse regelgeving en organisaties (dit soort bedrijven, overheid, belastingen, etc.) waar ik tegen op loop. Daar hoop je dan een maand of acht even van af te zijn. Mooi niet. Nee, het blijft je achtervolgen en frustreren. Ik ben eigenlijk al die frustraties, sinds 2010, een beetje moe...
Menzis bedankt, als het zo door gaat moet ik nog hele dure behandelingen ondergaan, terwijl het met een paar centen en een mailtje geregeld had kunnen zijn....
De afgelopen jaren betaal ik zo'n €140 per maand aan premie (basis en aanvullende verzekering), maar heb al geruime tijd niets gedeclareerd. Dat wat ik aan ziektekosten in Nederland heb gehad is allemaal van de eigen bijdrage afgegaan. Kortom; Menzis heeft redelijk aan mij verdiend. Nu vraag ik hen één formuliertje. Dat krijg ik niet!
Waarom vraag ik dat formulier? Wel, ik zit zo'n acht maanden per jaar in Turkije. Dan heb je een "ikamet" (verblijfsvergunning) nodig. In Nederland ben ik verplicht verzekerd. Om die reden wil de Turkse overheid persé een TR N-111 formulier. Dit formulier is een gevolg van een bilaterale overeenkomst tussen Turkije en Nederland. Het 111 formulier is van toepassing op ongeveer zeven landen.
Telkens, bij de verlenging, kreeg ik dit formulier. Dan ging ik naar de SGK (een soort Zorgkantoor) en kreeg een officieel papier met een nummer en met dat papier kreeg ik de nieuwe verblijfsvergunning. Kat in 't bakkie zou je denken. Neen dus. Nu deed Menzis de afgelopen jaren al telkens uiterst moeilijk, maar nu weigert men het formulier af te geven. Ik heb het nog geprobeerd met een officiële notarieel vertaalde polis, maar neen; hier wil men het TR N-111 formulier. Dus ik krijg en geen formulier en geen verblijfsvergunning. Theoretisch zou ik volgende week Turkije moeten verlaten.
Nu heb ik de afgelopen dag lang en regelmatig aan de telefoon gehangen met Menzis én hun alarmcentrale. Eerst Menzis gebeld en daarna de centrale, want Menzis geeft het formulier niet af, de alarmcentrale wel. Ik dus de alarmcentrale bellen. Ja, we geven het af voor maximaal twee weken. Daar heb ik dus niks aan. Daarbij telkens lange tijd in de "wacht" gezet, kutmuziekjes aan moeten horen en van kastje naar de muur gestuurd. Vandaar dus de poging met de polis. Blijkt vandaag dat in principe het formulier van twee weken wél voldoende is. Dus weer bellen. Ik bel de alarmcentrale, maar word doorverbonden met Menzis zelf. Goed, uiteindelijk toch weer de centrale, maar nu kreeg ik zelfs geen formulier voor twee weken. Dus is de stand van zaken, formeel, dat ik over een week naar Nederland moet.
Dat gaat niet gebeuren. Nee, nu moet ik mij dubbel verzekeren, want ik moet nu een Turkse zorgverzekering nemen. Alles bij elkaar kost mij dit drie extra ritjes naar Fethiye (bij elkaar zo'n 180 km), Poivy (bellen), €20, extra verzekering (€800), een hoop tijd en een hoop ellende. Omdat ze mij geen formuliertje willen geven. Ondanks die bilaterale overeenkomst.
Menzis is gestopt met de uitgifte in verband met fraude en zeggen dat geen enkele zorgverzekering dit formulier meer verstrekt op deze wijze. Een simpele tocht op internet blijkt aan te tonen dat Menzis hier verkeerde informatie geeft. Er zijn wel maatschappijen die het formulier geven. Daarbij, fraude met reisverzekeringen kan ik mij alles bij voorstellen. Fraude bij zorgverzekeringen in het buitenland kan ik mij eigenlijk niets bij voorstellen. Daarbij zijn de medische kosten in Turkije zo'n 60 tot 70% lager dan in Nederland. Het kan dus, volgens mij, alleen maar voordelig zijn voor die maatschappijen. Maar nee, Menzis gaat fraude tegen, want stel je voor... Die maatschappij bedriegt, fraudeert én natuurlijk willen ze winst. Liefst niets uitgeven, maar wel uitkleden. Dat ik de afgelopen jaren zo'n €6500 aan premie heb betaald voor de kat z'n jeweetwel maakt ze geen flikker uit en de goeden moeten natuurlijk lijden onder de kwaden. Zo'n maatschappij gaat niet kijken hoe de kwaden uitgeschakeld kunnen worden, neen, dat is ze te ingewikkeld, dus rigoreuze maatregelen en de goeden mogen dus lijden.
Het lastige is ook nog eens dat je jaren een bepaalde procedure volgt en zonder enig bericht worden de spelregels veranderd. Daar kom je achter, wanneer ik mijn verblijfsvergunning moet verlengen. Tijd om goed naar alternatieven te zoeken heb ik ook niet. Dat neem ik Menzis ook uitermate kwalijk. Ja, misschien moet ik het formulier los krijgen om mij hier psychisch met nood op te laten nemen. Dan krijg ik namelijk wel het formulier. Maar ja, dan moet ik oneerlijk zijn en dat weiger ik! Neen, ik stel Menzis toch echt aansprakelijk in deze en ik vind het een schandalige regeling, die in strijd is met de bilaterale overeenkomst.
Daarbij komt ook dat de telefoontjes, de afgelopen dagen, niet echt plezierig verliepen. Natuurlijk zijn het telefonistes, die hun werk doen. Maar luisteren... Constant spraken ze over "vakantie". Nee, ik ben hier niet op vakantie, ik woon hier maximaal acht maanden! Trut, dacht ik er iedere keer achteraan... Slecht luisteren en ook blijven hameren op het lijstje en antwoorden volgens het boekje..., maar in feite lul je tegen een dikke betonnen muur.
Ja, ik begon al met sorry... Maar ik ben hier erg gefrustreerd over. Het is weer iets vanuit die Nederlandse regelgeving en organisaties (dit soort bedrijven, overheid, belastingen, etc.) waar ik tegen op loop. Daar hoop je dan een maand of acht even van af te zijn. Mooi niet. Nee, het blijft je achtervolgen en frustreren. Ik ben eigenlijk al die frustraties, sinds 2010, een beetje moe...
Menzis bedankt, als het zo door gaat moet ik nog hele dure behandelingen ondergaan, terwijl het met een paar centen en een mailtje geregeld had kunnen zijn....
Abonneren op:
Posts (Atom)