Terug!!!

In juni plaatste ik nog een blog, dat ik problemen had met internet en daardoor zeer beperkt kon bloggen. Inmiddels beschik ik over een betere verbinding en kan ik weer met enige regelmaat een blog schrijven. Hierbij dus de aftrap.

Nu waren de omstandigheden ook niet "je van het" om iets te schrijven. Het was een lange zomer, met nogal wat turbulentie. Zo kreeg ik een flinke longontsteking, eind juni. Daar ben je dan toch even een poosje van redelijk non-actief, maar dit onkruid is er weer geheel bovenop gekomen. Maar toen..., onze Loulou stond ons niet te begroeten, bij het aanbreken van de nieuwe dag. Ver hoefden wij niet te zoeken. Ze lag..., dood, achter het hek. Een giftige slang had haar gebeten. Loulou was nog (net) geen drie jaar. Ze was helemaal mijn hond en nog nooit was ik zo innig verbonden met een hond. Zo'n dood hakt er dan goed in en ik was er flink ziek van.
Ook Ventje en Emma misten Loulou heel erg, net als wij, wat maakte dat we snel op zoek gingen naar een nieuwe hond. In het asiel (Uzumlu) vonden we een schattig puppy. Maar het puppy was ziek. We zijn nog bij een andere hond geweest. Werkelijk een schat, maar..., een mannetje. We willen persé geen reu. Voor Ventje niet, maar ook om andere redenen. De kleine pup zou niet meer beter worden, maar er was een twee jaar oude Golden binnen gekomen. Goed, geen pup, maar wel kijken. En verliefd. Dat is dus Layla. Layla mee, maar na twee dagen ging het niet goed. Ze at niet en was erg "down". Terug naar het asiel, maar de arts zei dat er niets mis was en Layla kerngezond was. Al snel bleek dat niet te kloppen. Layla werd zieker en zieker en at geheel niet meer. Uiteindelijk bleek ze de hondenziekte te hebben.
Op het eerste gezicht had het asiel een prettige uitstraling. Honden verblijven er in grote groepen met veel ruimte. Ze zijn ook vrij rustig. Achteraf hoorden wij dat daar dus heel veel ziektes heersen en veel honden dood gaan. Onze "eigen" dierenarts stelde wel de juiste diagnose. Veel heen en weer rijden en dagelijkse infuus (ook thuis), medicatie en zorg. Vorige week vrijdag nog waren we bij de dierenarts en hij vroeg ons euthanasie te willen, of nog even door te gaan. Zo erg was Layla er aan toe. Wij kozen echter voor het laatste en de dag daarna ging ze weer eten. Ze is nog heel ziek, maar haar kansen stijgen met de dag. Nog wel veel zorg, maar daar gaan we voor.

Ook was er het jaarlijkse ritueel van mijn verblijfsvergunning (ikamet). In juni aangevraagd, maar niets te horen. Op de site kon ik niks controleren. Uiteindelijk heb ik hem. Het bleek dat ie na amper twee weken al bij de PTT lag. Op het laatst beschikte ik over de "tracking" en bij het laatste postkantoor was het net weg. Gelukkig lag ie onder een stapel bij een immigratiedienst.

De auto moest ook weer naar de TuvTurk (Turkse APK). Ook dit ging niet van zelf. Via mail (dat werkte zowaar) maakte ik een afspraak. Vervolgens ontving ik een mail, dat er een openstaand bedrag stond. Hierop reagerend bleek het een boete van 512 TL te zijn. Reina en ik begonnen elkaar al verwijten te maken. In Fethiye wilde ik op het belastingkantoor betalen (een vrijdagmiddag een uur of vier), maar men kon niks vinden. Vervolgens bleek tussen mijn mailtjes een bericht dat het een misverstand was en de afspraak voor de maandagochtend daarop vast gezet was. Prima, ware het niet, dat ik daags ervoor mijn achterlicht kapot gereden had. Dus naar de Dacia garage. Ja, zaterdagochtend half acht kon nog. Hierop vroeg ik mij een achterlicht te verkopen, zodat het er zelf in kon plaatsen. Wel, dat is men in Turkije niet gewend, maar na enig aandringen lukte het en thuis zat het er binnen de tien minuten in.
Tussendoor hadden we twee keer een logee, wat altijd ook aandacht en energie kost. Ook geeft het natuurlijk een hoop terug. Maar, al met al ging de zomer als gelei aan ons voorbij.

Inmiddels ben ik met de voorbereidingen bezig voor de Kunstlijn Haarlem, editie 2018. Dat komt er ook weer snel aan. Twee werken zijn al in Nederland en de rest neem ik eind oktober mee. Mijn hoofdlocatie, dit jaar, is de Burgerzaal van het stadhuis van Velsen (IJmuiden). Best spannend, want in 2014 ben ik daar op een minder prettige wijze vertrokken, als raadslid. Toch ook wel mooi, zo daar weer terug te keren. Overigens, volgend jaar heb ik een bijzondere expositie in de pen, met de editie van 2019!
Nu wij weer over een beetje redelijk internet beschikken is ook mijn website (www.ernstmerhottein.com) weer bijgewerkt. Mijn productie over 2018 is duidelijk niet groot. Dat komt mede door een wat andere manier van werken, waardoor ik meer tijd per schilderij kwijt ben. Daarnaast heb ik enkele werken "over geschilderd".

Kortom, na een toch wat turbulente periode van een opstapeling van dingen en dingetjes ben ik weer "online". Ik hoop dat ik weer leuke, boeiende en interessante blogs ga schrijven... Tot snel!

Vriendelijke websites en eenvoudige contactmanieren....

Klantmanager, client contact centrum, klantvriendelijkheid, noem maar op. Termen van bedrijven en overheidsinstellingen om aan te geven hoe klantvriendelijk zij zich hebben ontwikkeld. De Belastingdienst, gemeenten, UWV bijvoorbeeld, maar ook banken en bovenal de vele internet en communicatiebedrijven en alles gaat tegenwoordig digitaal. Nou ja, alles.het grappige is dat je veel bedrijven digitaal niet kan bereiken. Nee, dat moet op de ouderwetse wijze: per telefoon. Nee, zelfs briefjes mogen niet meer. Er kan alleen gebeld worden. Dat is best lastig, daar al die bedrijven zich vooral met 0900 nummers bedienen. Iemand die geen telefoon heeft, geen GSM, of zeer beperkte belmogelijkheden kan dit soort bedrijven niet bereiken. En vertoef je wat langere tijd in het buitenland..., wel dan kan je het schudden.
Telefoniebedrijven (Tele2) en het UWV spannen de kroon. Bij de laatste kan je alleen een mail sturen, wanneer je doof of slechthorend bent. En dan nog alleen, wanneer je bij hen zo te boek staat. En bij internet en telefoonbedrijven zijn uitgebreide websites, maar voor contact kan je alleen maar bellen. Wat dat betreft doen de banken het overigens wonderbaarlijk goed. Wel, eindelijk een positief bericht over het bankwezen!

Redenen om te bellen, en niet te communiceren via mail of brief kan je wel bedenken. Ik schrijf graag. Zowel mijn schrijven, als het antwoord staan zwart op wit. Dat kan je zien als een bedreiging, daar het geschreven woord tegen je gebruikt kan worden. Ook kan je er vanuit gaan, dat het geschreven woord in ieder geval duidelijkheid geeft.
Inderdaad heb ik ervaringen dat telefonisch alles ontkent werd, en schrijven niet tot de mogelijkheden behoorde. Het ergste, tot nu toe, was Tele2. Het is mij niet gelukt rechtstreeks met ze te communiceren, behalve per telefoon. De telefonische reactie was niet vastgelegd en het bedrijf ontkende later de toezeggingen, welke zij gedaan hebben. Mijn enige wens was een persoonlijk contact. Eerst het incassobureau, daarna de deurwaarder, maar nimmer rechtstreeks. Telkens gaf ik aan rechtstreeks contact te willen, via mail (of brief). Niet gelukt. Het ging naar de rechter. Ook hier heb ik mijn eis tot contact neergelegd. Inmiddels is het al een tijdje stil. Het bedrag, waar het aanvankelijk om ging is inmiddels vertienvoudigd... Slim dus, om rechtstreekse communicatie uit de weg te gaan.
Vanaf eind dit jaar ontvang ik pensioen. Ik ontving een brief van het pensioenfonds om aan te geven of ik van dit (Flex) pensioen gebruik wens te maken. Om het te regelen werd ik verwezen naar de website. Niet uit te komen. Dus, een mailtje. Ja, of ik wilde bellen. Neen dus en zowaar werden de juiste formulieren toegezonden. In feite hadden ze diezelfde formulieren al met de eerste brief mee kunnen zenden, daar bij het pensioenfonds bekends blijkt dat ik geen inkomen heb.
Hoe ingewikkeld en vooral omslachtig kunnen bedrijven het communiceren maken... Een gewoon bedrijf doet het over het algemeen betreft stukken beter. De websites zijn helderder en alles werkt sneller en efficiënter

Voor de overheid en nutsbedrijven lijkt de werkelijkheid anders. Websites waar je gestoord van wordt, zelden vind wat je zoekt en ingewikkelde (en ongewenste) communicatiekanalen vergroten de afstand. Ondertussen ben je behoorlijk afhankelijk van dat soort bedrijven... Hé, zou dat het zijn? Hoe afhankelijker, hoe moeilijker te communiceren? En wanneer het omgekeerd is kan het wel goed geregeld worden.
Natuurlijk hebben de overheden de beste,men vooral duurste, organisaties in de hand genomen om een website te ontwikkelen en de communicatie te regelen. Mij is nog bekend uit mijn politiek actieve tijd, dat de gemeente astronomische bedragen uitgaf voor een verbeterde website... Maar uiteindelijk bleken alle verbeteringen zeer relatief...

Een digibeet ben ik niet, maar de slimste in de digitale wereld ben ik zeker niet. Dat roept nogal eens frustraties bij mij op, om de simpele reden dat ik er regelmatig niet uit kom, en helemaal  niet het beoogde resultaat bereik. Wat dat betreft kost de digitale wereld een hoop tijd en extra energie.
Wat dat betreft is onze voorsprong en ontwikkeling in veel gevallen een stap terug in de tijd. En alles wordt ook nog eens ondoorgrondelijker. Iedereen weet van alles van je, maar ze vergeten het een goed te combineren met het andere. Met name de Belastingdienst is daar een ster in. Leuker kunnen ze het niet maken, maar makkelijker lukt eigenlijk ook niet echt. Sterker, het resultaat is zelfs nog minder leuk...
Communicatie is een vak. Bereikbaarheid is een kunde. Alle opgeleverde frustratie is niet hun probleem. Nee, alles is jou probleem. We zien wel, wie aan het langste eind trekt. Ik blijf gewoon mijn eigen gang gaan. Op het laatst hebben de instanties meer een probleem, dan dat ik dat heb. Vast goed voor de werkgelegenheid. En wat staat er nu op dat papiertje in de prullenbak?; ah, "efficiëntie"....