Terug!!!

In juni plaatste ik nog een blog, dat ik problemen had met internet en daardoor zeer beperkt kon bloggen. Inmiddels beschik ik over een betere verbinding en kan ik weer met enige regelmaat een blog schrijven. Hierbij dus de aftrap.

Nu waren de omstandigheden ook niet "je van het" om iets te schrijven. Het was een lange zomer, met nogal wat turbulentie. Zo kreeg ik een flinke longontsteking, eind juni. Daar ben je dan toch even een poosje van redelijk non-actief, maar dit onkruid is er weer geheel bovenop gekomen. Maar toen..., onze Loulou stond ons niet te begroeten, bij het aanbreken van de nieuwe dag. Ver hoefden wij niet te zoeken. Ze lag..., dood, achter het hek. Een giftige slang had haar gebeten. Loulou was nog (net) geen drie jaar. Ze was helemaal mijn hond en nog nooit was ik zo innig verbonden met een hond. Zo'n dood hakt er dan goed in en ik was er flink ziek van.
Ook Ventje en Emma misten Loulou heel erg, net als wij, wat maakte dat we snel op zoek gingen naar een nieuwe hond. In het asiel (Uzumlu) vonden we een schattig puppy. Maar het puppy was ziek. We zijn nog bij een andere hond geweest. Werkelijk een schat, maar..., een mannetje. We willen persé geen reu. Voor Ventje niet, maar ook om andere redenen. De kleine pup zou niet meer beter worden, maar er was een twee jaar oude Golden binnen gekomen. Goed, geen pup, maar wel kijken. En verliefd. Dat is dus Layla. Layla mee, maar na twee dagen ging het niet goed. Ze at niet en was erg "down". Terug naar het asiel, maar de arts zei dat er niets mis was en Layla kerngezond was. Al snel bleek dat niet te kloppen. Layla werd zieker en zieker en at geheel niet meer. Uiteindelijk bleek ze de hondenziekte te hebben.
Op het eerste gezicht had het asiel een prettige uitstraling. Honden verblijven er in grote groepen met veel ruimte. Ze zijn ook vrij rustig. Achteraf hoorden wij dat daar dus heel veel ziektes heersen en veel honden dood gaan. Onze "eigen" dierenarts stelde wel de juiste diagnose. Veel heen en weer rijden en dagelijkse infuus (ook thuis), medicatie en zorg. Vorige week vrijdag nog waren we bij de dierenarts en hij vroeg ons euthanasie te willen, of nog even door te gaan. Zo erg was Layla er aan toe. Wij kozen echter voor het laatste en de dag daarna ging ze weer eten. Ze is nog heel ziek, maar haar kansen stijgen met de dag. Nog wel veel zorg, maar daar gaan we voor.

Ook was er het jaarlijkse ritueel van mijn verblijfsvergunning (ikamet). In juni aangevraagd, maar niets te horen. Op de site kon ik niks controleren. Uiteindelijk heb ik hem. Het bleek dat ie na amper twee weken al bij de PTT lag. Op het laatst beschikte ik over de "tracking" en bij het laatste postkantoor was het net weg. Gelukkig lag ie onder een stapel bij een immigratiedienst.

De auto moest ook weer naar de TuvTurk (Turkse APK). Ook dit ging niet van zelf. Via mail (dat werkte zowaar) maakte ik een afspraak. Vervolgens ontving ik een mail, dat er een openstaand bedrag stond. Hierop reagerend bleek het een boete van 512 TL te zijn. Reina en ik begonnen elkaar al verwijten te maken. In Fethiye wilde ik op het belastingkantoor betalen (een vrijdagmiddag een uur of vier), maar men kon niks vinden. Vervolgens bleek tussen mijn mailtjes een bericht dat het een misverstand was en de afspraak voor de maandagochtend daarop vast gezet was. Prima, ware het niet, dat ik daags ervoor mijn achterlicht kapot gereden had. Dus naar de Dacia garage. Ja, zaterdagochtend half acht kon nog. Hierop vroeg ik mij een achterlicht te verkopen, zodat het er zelf in kon plaatsen. Wel, dat is men in Turkije niet gewend, maar na enig aandringen lukte het en thuis zat het er binnen de tien minuten in.
Tussendoor hadden we twee keer een logee, wat altijd ook aandacht en energie kost. Ook geeft het natuurlijk een hoop terug. Maar, al met al ging de zomer als gelei aan ons voorbij.

Inmiddels ben ik met de voorbereidingen bezig voor de Kunstlijn Haarlem, editie 2018. Dat komt er ook weer snel aan. Twee werken zijn al in Nederland en de rest neem ik eind oktober mee. Mijn hoofdlocatie, dit jaar, is de Burgerzaal van het stadhuis van Velsen (IJmuiden). Best spannend, want in 2014 ben ik daar op een minder prettige wijze vertrokken, als raadslid. Toch ook wel mooi, zo daar weer terug te keren. Overigens, volgend jaar heb ik een bijzondere expositie in de pen, met de editie van 2019!
Nu wij weer over een beetje redelijk internet beschikken is ook mijn website (www.ernstmerhottein.com) weer bijgewerkt. Mijn productie over 2018 is duidelijk niet groot. Dat komt mede door een wat andere manier van werken, waardoor ik meer tijd per schilderij kwijt ben. Daarnaast heb ik enkele werken "over geschilderd".

Kortom, na een toch wat turbulente periode van een opstapeling van dingen en dingetjes ben ik weer "online". Ik hoop dat ik weer leuke, boeiende en interessante blogs ga schrijven... Tot snel!

Leven in den vreemde: autokeuring

Met de auto naar de keuring. Overal op de wereld moet dit met regelmatig gebeuren. Landen, die een keuring hebben ingevoerd, hebben allemaal hun eigen systeem. In Nederland kennen we de APK, in Duitsland bijvoorbeeld de TÜV. In Turkije de TÜV TÜRK. Dus, momenteel moet ik mij jaarlijks tot de laatste instantie wenden. Zo deed ik afgelopen week.

Voorop gesteld dat ik voorstander ben van periodieke keuringen lijkt het kader van die keuringen mij wel van enig belang. Is de keuring er als geldklopperij, voor de veiligheid, of voor het versterken van ambtelijk gezeik... In Nederland is de kritiek dat garages extra geld uit de keuringen proberen te kloppen. Of dat gebeurt laat ik in het midden, maar in het verleden had ik soms wel rare dingen op de rekening, die ik niet altijd direct in verband kon brengen met de veiligheidskeuring.

Om die reden ben ik voorstander van "onafhankelijke" keuringen. De TÜV is daar een goed voorbeeld van, en in Turkije is het Duitse systeem geïntroduceerd en wordt als zodanig gehanteerd. Zelfs het logo is in grote mate gelijk aan het Duitse logo.



Desalniettemin blijft het mensenwerk. Afgelopen week werd onze auto gekeurd op het randje van lunchtijd. Inderdaad de keuring verliep slordig. Zo werd de ruitenvloeistof niet gecheckt, en maar twee van de vier profiel dieptes van de banden. Onze keurmeester had duidelijk grote trek.

Na de keuring overhandigde hij het papier. In de veronderstelling dat hij de sticker zou plakken liep hij echter weg. De auto was niet goed gekeurd. Het derde remlicht deed het niet...

Los van de vraag of het derde remlicht wel of niet verplicht is was de verbazing groot. Ik ben gewend dat je de gelegenheid dergelijk kleine gebreken ter plaatse mag oplossen. In dit geval niet. Nee, ik moet een nieuwe afspraak maken, tachtig kilometer extra rijden en ben weer een hele tijd kwijt. Ondertussen staat er op het keuringspapier: deze auto mag zich niet op de openbare weg begeven en is in gevaarlijke staat (vrije vertaling). Officieel mag ik nu alleen nog (binnen een maand) naar de keuring, met de auto.



Thuis gekomen moest ik de juiste inbussleutel pakken en binnen vijf minuten was het hele euvel opgelost... De reservelamp had ik bij mij, het juiste gereedschap niet. Maar goed, iedereen was sowieso aan het lunchen, dus ik kon niet eens kijken of ik het juiste gereedschap even kon lenen.

Daarbij, wanneer ik volgende week naar de keuring terug ga mag de auto in principe totaal-los zijn, mits dat derde achterlicht het maar doet. Men mag nergens anders meer op keuren. Dat is natuurlijk het bizarre van een dergelijke moment opname en de wijze van afkeuring... Eigenlijk wel humor.



Wij onderhouden onze Dacia goed. Dat is ook belangrijk. Toch zie je hier in Turkije veel auto's op de weg, waarbij je alle twijfels doet rijzen ten aanzien van de kwaliteit van het voertuig. Oude Renault 12 en oude Tofas (Turkse Fiat). Ze zien er niet uit, rijden scheef, vertonen tal van gebreken, maar het rijdt. En blijkbaar komen die rijdende puinhopen wél door de keuring.

Een kennis van mij had onder zijn auto zwarte bescherming (tegen de slechte wegen) aan laten brengen. Deze zwarte bescherming was deels zichtbaar, dus werd de auto afgekeurd, omdat de kleur niet overeen kwam met de papieren. Een andere auto heeft een rollerbar, waardoor het onderste lijntje van het nummerbord niet zichtbaar is. Wél goed gekeurd...



Onder onze auto wil ik eigenlijk een trekhaak laten aanbrengen. We hebben immers een aanhanger. Maar, daar moet je eerst een project van maken. Dat kost je al iemand die dat project schrijft. Dan moet je naar de Trafik Police, wat weer geld kost om vervolgens bij de garage je trekhaak te laten monteren... Ingewikkeld, langdurig en uiteindelijk kostbaar... Dus, nog maar even niet.



Regeltjes rond de auto. Je hebt ze in alle landen. Op zich, voor de veiligheid, natuurlijk uitstekend. Toch zie je een doorschieten hierin. Rare regeltjes, of rare manieren om met de regeltjes om te gaan. En echt niet alleen in Turkije. Ook in Nederland, Duitsland en andere landen kom je het zelfde tegen. Soms een beetje lastig, maar ik zie er vooral de humor van in. En het mooie hier is dat je altijd uit gaat van : problem yok (geen probleem, of hoezo een probleem). Heerlijk bevrijdend en uitermate ontstressend. Ik hou van het leven in Turkije....

In den vreemde: bloed, zweet en tranen (47)

Tja, dan staat blog 48 al op de website, en blog 47 laat op zich wachten.zoveel blogs, dat je de tel soms even kwijt bent. Dit blijft dus wel gewoon nummer 47, al is de verschijning na 48. Het gemiddelde van een blog per week lijk ik overigens niet te redden. Net niet.



Ik wil het hebben over bloed, zweet en tranen. Alles in de meest letterlijke zin van het woord. Verhuizen, klussen en zelfs tuinieren leiden tot bloed. Gisteren jog gutste het rode vocht uit mijn scheenbeen. Wat er precies gebeurde weet ik niet meer, maar ik vrees dat mijn grond hakker in mijn been is geslagen. Wat je in Nederland met een schep doet, voer je hier uit met zwaarder materieel. Wat ik het meest gebruik is een soort grondbeitel. Op een veertig centimeter lange steel, een zware ijzeren kop, met een scherpe punt naar beneden. Verdomd scherp. Toch leidt niet alleen het onbekwaam omgaan met dit gereedschap tot bloedverlies. Het lulligste zijn de steekvliegen. Met name wanneer ik ploeter en zweet, in de schaduw, slaan die krengen toe. Nauwelijks te onderscheiden van die andere familie van ze, die de hele dag je lichaam af jassen. Wanneer een steekvlieg toeslaat bijt hij in je vel. Meestal dus een korte pijn. Probleem is echter, dat ze soms zo bijten, dat er een klein stroompje bloed loopt. Dat trekt weer de gewone vlieg aan. Vervolgens zijn er diverse onnozele plantjes, die (wanneer zij in aanraking komen met de menselijke huid) de huid letterlijk open trekken. Dan zijn er nog de opengekrapte muggenbeten en alle andere verwondingen. Het valt mij wel op, dat je hier zo bloed, wanneer je iets doet. Ik kan er niet zo mee zitten. Wanneer bloed vloeit kan dat alleen maar goed voor de bloeddruk zijn, denk ik altijd maar. En waarom zullen ook volwassenen niet in hun sprookjes geloven? Nee, die eeuwige kriebel is veel irritanter. En het kan goed kriebelen hier. Mijn hemel. Met middeltjes probeer je het ergste tegen te gaan, maar niets is lekkerder dat vol met de nagels en flink veel kracht heel snel over de gevoelige plekjes te schuren.



Zweet... Een algemeen gemeengoed hier. Aangezien het enkele maanden, overdag, flink boven de twintig graden is zoekt het lichaam een manier oververhitting tegen te gaan, met aks gevolg een zweetbad. Overigens lijkt de transpiratie niet bij iedere Turk de oververhitting tegen te gaan. De afgelopen week alleen al diverse onduidelijk knokpartijtjes aan mijn blik voorbij zien gaan. Maar ook op andere manieren lijken de Turken snel hun frustraties, agressie, of oververhitting graag te uiten. Naast fysiek geweld is ook het verkeer een prima uitlaatklep. Ga eens in spitstijd in een grote Turkse stad (die je niet kent!) rijden... Wel, het kost enige moeite een dergelijk avontuur zonder blikschade (of erger)  te overleven. Daar ik veelal in de slachtofferrol verkeer moet ik behoorlijk gewiekst tussen al het andere blik door. Transpiratie levert mij dat niet op. Behalve dat mij bekend is hoe het hier werkt, heeft mijn Dacia een goed werkende airco. Neen, bij mij heeft zweet écht de functie de oververhitting tegen te gaan, al moet ik toegeven snel last te hebben van het lichaamsvocht. Bij hoge temperaturen gaat mijn warmteregulatie al aan de slag en parelt mijn voorhoofd. In een passieve toestand. Het mag duidelijk zijn dat bij enige activiteit mijn lichaam er uit ziet of ik een oliegevecht (worstelen) aan ga. Een voordeel is dat mijn afwatering over het algemeen geen onaangename geuren verspreidt. In Nederland transpireerde ik duidelijk minder, daar het milde klimaat warme dagen meer als uitzondering, dan als regel aanbiedt. Hier echter is het in het vroege voorjaar overdag al warm. In de zomer blijft de temperatuur mijn huidopeningen open houden. Mijn zweetklieren maken overuren, zeker in de wetenschap dat ik weinig echt op mijn kont zit en duidelijk diverse vormen van activiteit verkies. De zichtbaarheid in mijn kleding is over het algemeen wat dat betreft gelukkig wel weer beperkt. Echter, bij toenemende zwaarte van de activiteit worden de natte plekken duidelijker zichtbaar en nemen in omvang toe. Het vervelende is dat het er snel op lijkt of ik, als een kleuter, mijn urine niet onder controle heb. Juist in mijn kruis wordt het transpiratievocht snel zichtbaar, bij forse inspanning. Het meest extreme was tijdens onze verhuizing. Momenten dat mijn broek volledig doorweekt was.

Veel klussen onderneem ik met ontbloot bovenlijf. Veel Turken daarentegen houden het op het dragen van T-shirts, dan wel overhemden. Een werkdag kost al snel vier tot vijf shirts, indien men niet werkt in een door airco gekoelde omgeving. De echte buitenwerkers blijven de hele dag in het zelfde kloffie. En wanneer je geen verschoning placht te regelen, toch transpireert, ga je echt stinken. Soms zo erg dat hun nabijheid mij een lichte kokhals neiging geeft. Een geur, die ik nog ken uit mijn tijd dat ik in de psychiatrie werkte, waar sommige patiënten dagenlang het water schuwden en het verdomden andere kleding aan te trekken. Een zeer penetrante geur, die je hier ook bij "normale" mensen ruikt. Gezien de warmte, de inspanningen en het aantal figuren die leiden tot lichte braakneigingen kan ik bijna wel stellen, dat de Turk over het algemeen een zeer proper volkje is.



Een ander aspect van transpiratie is dat het diverse soorten insecten trekt. Zoals de al eerder genoemde steekvlieg is met kop en schouders de nummer 1. De mug volgt als een goed tweede. Maar wat te denken van al het andere stekend materieel? Miskito's, wespen en wat al niet meer. Echte stekers, waarvan het gif je huid doet opzwellen, en waar de transpiratie pijnlijk in snijdt, wanneer het zoute lichaamsvocht het steekgaatje overvloeit. Voordeel is wel, dat dit aantal insecten minder voor komt en iets makkelijke op afstand te houden is.



Tranen tot slot. Het leven in Turkije brengt ook tranen. Soms van verdriet, al komt dat gelukkig sporadisch voor. Een enkele keer van geluk. Soms voel ik spontaan de zoute druppels uit mijn ooghoeken rollen, wanneer ik iets moois en wat vertederend is waar neem. In dat opzicht biedt het land voldoende voeding voor een aantal zoute tranen. Toch wint de emotie het op huilgebied. Wat dat betreft ben ik een sentimentele zak, overigens net als mijn vader (een formele man die om de kleinste dingen kon janken). En dan zijn er heel wat aanleidingen. De televisie of film scoren hoog. Een foto of bewegend beeld uit Nederland, mijn directe oude omgeving, kan leiden gesnuif en gedrup. Mensen geven de grootste aanleiding. Wanneer ik mijn stiefdochters van het vliegveld haal, of uitzwaai houd ik het niet droog. Het weerzien van bepaalde mensen doen de tranen barsten. Tranen van emotie. Tranen die je altijd probeert te verstoppen. Omdat anderen dat willen, je anderen niet wil belasten, je jezelf toch groot wil houden. De meeste tranen, in Turkije, worden niet vergoten... Emotie en geluk....

In den vreemde: crimineel (48)

Een heerlijk gevoel om formeel geen crimineel meer te zijn. Niet dat ik er gebukt onder ging, maar helemaal lekker zat het niet. Het land uit gaan was waarschijnlijk sowieso een groot probleem geworden. Drie maanden cel, of vijf jaar was evenmin een prettig vooruitzicht, alhoewel ik ook daar niet wakker van kon liggen. We zijn immers in Turkije.



Er zijn vele regels hier en de wet is streng. De uitvoering daarentegen is zeer interpretabel. Dermate dat ook in Turkije men moeite heeft de juiste regels te kennen, laat staan de gevolgen. Dat een auto met buitenlands kenteken een half jaar in het land mag zijn weet men over het algemeen wel. Goed, ook daarover bleek ik in eerste instantie verkeerd over geïnformeerd, maar daar ben ik zelf ook vrij laks mee omgegaan. En dat is niet echt het probleem. Het ware probleem is de tijd ná het halve jaar. Wat dan de mogelijkheden zijn. Een auto invoeren blijkt een haast onmogelijke klus. Wanneer ik een werkvergunning heb zou het kunnen. Zou, want ook dan spelen er diverse aspecten nog een rol. Wanneer ik met pensioen zou zijn, kan het..., maar voor maximaal een jaar. De optie van verkopen is ook boeiend, aan een Turk verkopen is uitgesloten. Dus moet het aan een buitenlander. Dat moet er dan een met een werkvergunning, iemand met een eigen bedrijf of een gepensioneerde zijn. Overigens moet dat überhaupt binnen de termijn van drie maanden, na het halve jaar. Voor ik hier echter achter was, waren ook die drie maanden voorbij. Volgende probleem. Twee mogelijkheden bleken er over te zijn. De eerste was het inleveren van de auto bij de douane met als mogelijk gevolg een juridische weg. De andere was naar Rhodos en daar de auto minimaal drie maanden parkeren. In het eerste geval was de kans van de celstraf het grootst, omdat ik dan als smokkelaar gezien zou worden. Overigens, onjuist, kans op celstraf was het grootst bij een verkeerscontrole, waar paspoort gevraagd zou worden en de computer geraadpleegd.  Dán was ik écht smokkelaar en riskeerde ik dus vijf jaar tralies. Via de juridische weg zou het maximaal drie maanden zijn en een flinke boete. Zelfs voor Turkse begrippen.

Mijn soms uitermate inventieve eega kwam met optie drie. "Verkoop" de auto in Nederland. Dat gaat eenvoudig, want in Nederland kan dat gewoon op het postkantoor. Dus, de papieren naar Nederland en een gegadigde gevonden, die de auto wel gratis wilde ophalen. Met de nieuwe papieren kwam hij hier, om "zijn" auto te halen. De volgende stap was naar de grens de rijden. De dichtstbijzijnde grensovergang is die (over de weg) bij Ipsala, niet ver van Alexandropolis, maar wel bijna 800 kilometer van hier. Om te beginnen zijn wij op weg gegaan met twee auto's. Ik in de nieuwe Dacia en hij in de BMW. Negen uur in de ochtend vertrokken. Onderweg geen problemen, alleen voor de pont in Canakale een grote verkeerscontrole. Je zal het mee maken, maar we werden geen van beide zelfs tot stoppen gemaand. Ze moesten eens weten...

Effe half elf parkeerde ik de Dacia aan de Turkse zijde van de grens en nam plaats in de BMW. Bij het eerste loket werden we direct door verwezen naar het tweede, daar naar het derde. De nieuwe eigenaar is gelukkig de Turkse taal machtig, en hield een heel verhaal. We mochten aan de kant en de boel werd geregeld. Dat heeft al met al bijna ander half uur geduurd. We gingen er van uit dat er flink gelapt moest worden, maar het op die wijze wel opgelost zou worden. Het tweede klopte. Het eerste geheel niet. De boete was wat dat betreft (en alle verhalen in acht nemende) een lachertje. Goed, je moet er een rit voor over hebben, geduld bij de douane en heel wat keer tussen alle hokjes heen en weer lopen. Ook moest ik het land uit. Ik ontving een prachtig officieel document en onze wegen konden zich scheiden. Lopend naar het vierde loket, alwaar men er niets van begreep, maar daarna kon ik terug lopen. Neen, de Griekse territoria behoefde ik niet te betreden. Ik kreeg mijn stempel weer en mocht even later eindelijk zitten in mijn (Turkse) Dacia... Blij dat ik gekozen had voor eigen vervoer. De grenspost Ipsala is in de middle of nowhere en ik had heel wat moeite moeten doen om daar om half één 's nachts weg te komen. Nu kon ik de krap vijftig kilometer naar Kesan in alle rust overbruggen om in hotel Linda een kamer te krijgen. De kamer naast die wij vorig jaar op onze heenreis hadden.

Het gevoel geen crimineel meer te zijn was geen slecht gevoel. Ondertussen was duidelijk dat in heel Turkije niemand weet hoe het zit. De overheid niet, de wet niet, Turken niet, internet niet,... Niemand. Niemand, behalve de douane, op het moment dat je voor hun deur staat. Dan is plots alles duidelijk, alhoewel er ook de nodige boekjes geopend moesten worden, alvorens men alle kennis weer paraat had. In ieder geval weet ik dat de BMW in Turkije nog ruim 6000 euro waard is. In Nederland blijkt hij 800 euro waard te zijn. Volgens mij overigens wel een paar honderd meer, maar het verschil is groot en verklaart wellicht ook de wat krampachtige houding van de Turkse overheid. En toch blijf ik vol verbazing achter. Was dit nu zo een uitzonderlijke situatie, of is de communicatie hier zo gebrekkig, dat werkelijk niemand exact wist te vertellen hoe het zit.

Het is wel een illustratieve casus inzake de Turkse wetgeving en de overheid alhier. Het is niet verwonderlijk dat veel Turken er niets van begrijpen en hun eigen gang gaan. Ook voor buitenlanders die hier verblijven (in ieder geval zo'n maand of acht per jaar) worden frequent getrakteerd op verrassingen. Veel Turken die zelf klagen, dat de regels volgende maand weer anders kunnen zijn. En dat terwijl de regels van nu nog amper bekend zijn. Niemand weet wat iets waard is, welke regels gelden en hoe je jezelf er aan moet houden. Toch is het een dynamieke samenleving, waar ongelofelijk veel kan, maar waar soms ook niets kan, dus iedereen een eigen weg zoekt. Desondanks kan hier veel in tegenstelling tot de enorme bureaucratie, de vele formulieren, loketten en massa's handtekeningen en stempels. Misschien hier en daar corrupt, maar op een, voor de burgers, heel acceptabele manier. Uiteindelijk geeft dat ook heel veel vrijheid. Haast paradoxaal, maar dat blijkt dus geen probleem. Iets wat Turken sowieso veel uitspreken; " Yok problem" (geen probleem). Nee, dat klopt. Naast de bureaucratie is er in Turkije geen probleem. En wanneer ik morgen weer formeel crimineel ben, omdat ik volgens de wet blijkbaar weer fouten heb gemaakt..., dan draai ik mij lekker om, rek mij even uit en slaap heel ontspannen verder.