Het Sinterklaasfeest is weer begonnen..., alhoewel is er nog wel sprake van feest? De intocht in Zaanstad bracht meer politie op de been, dan een gemiddelde risicowedstrijd voetbal. In Tilburg kon een bus gevuld worden met "arrestanten". In zo'n 18 gemeentes werd gedemonstreerd tijdens de intocht. Het kinderfeest is een strijdtoneel geworden.
Inzet is de discussie voor de inclusieve samenleving, waarbij de Zwarte Piet als discriminiserend wordt gezien. Ja, Nederland heeft een slavernij verleden. Ja, lang werden donkere mensen als minder gezien. Maar, tijden veranderen. Zwart mag je niet meer zeggen, neger wel. De negerzoen heet nu anders en zo zijn er veel veranderingen. In principe prima en terecht. Aan de andere kant blijft er een wig tussen bevolkingsgroepen. Altijd voelen groepen zich de mindere. Terecht, of niet. In ieder geval lijkt niemand meer buiten de boot te mogen vallen. Toch zal dat altijd blijven en een volkomen gelijkwaardige samenleving lijkt dan vooralsnog ook een Utopia. Misschien wel daardoor, dat de term "discriminatie" te kust en te keur wordt gebruikt. Een persoon met rood haar is een "rooie". Dat zegt niets over de waarde. Een donker persoon is een neger. Ook dit zegt niets over meer of minder waard. En zo is Zwarte Piet zwart. Maar daarvan zegt een groep dat dit wél een waarde genereert. Zwarte Piet schijnt naar het slavernijverleden te verwijzen. Of dat hier ooit aan ontleed is, durf ik niet te zeggen. Het is ook maar met welke bril op je naar de wereld kijkt. Nu is Sinterklaas een kinderfeest. Kinderen zien totaal geen relatie met het slavernijverleden. Piet is gewoon Piet. Zelfs donkere kinderen hebben hier de zelfde beeldvorming. Toch zeggen de tegenstanders dat donkere kinderen ook uitgescholden worden voor "Zwarte Piet". Ik vind dat laag, maar dat zijn uitzonderingen en dergelijke vergelijkingsscheldwoorden vind je ook in andere situaties. Zij die dit soort opmerkingen maken zijn toch echt een minderheid en vaak ook nog (rechts)radicalen. Volgens mij kan je dit soort excessen niet gebruiken als argument. Nee, dan is overal voor alles een argument te vinden om ergens tegen, of voor, te zijn.
Terug naar het kinderfeest. Los van welke mening ik hier aanhang, het is een feest van en voor kinderen. Wat dat betreft vind ik het heel erg kwalijk dat een stelletje volwassenen dat aangrijpen om dáár te demonstreren. Prima wanneer ze die discussie willen voeren, maar doe dat niet ten overstaan van de kinderen. Wat dat betreft zie ik deze demonstranten als mensen van een zeer laag niveau en nog minder met een sociale verantwoordelijkheid. Mensen die gefrustreerd zijn en alles in het werk stellen hun gelijk te halen. En daarbij worden vervalste argumenten niet geschuwd.
Feiten zijn feiten. Discriminatie is geen feit, maar het niet gelijkwaardig achten van bepaalde groepen mensen. Discriminatie en feiten worden vaak door elkaar gehaald en minstens zoveel misbruikt ten eigen voordele. Dat maakt ook de felheid in de Pieten discussie. Een discussie welke nooit een winnaar zal kennen. Ik vrees dat het kind hier de dupe van wordt.
En mijn eigen mening? Van mij mag de Piet blijven, zoals ie was. Ik zie geen directe link naar slavernij. Voor mij is dat te ver gezocht en zie ik het niet als bezwaar, zolang de kinderen van het feest het niet als probleem zien. En kinderen van allerlei afkomst, diverse huidskleuren, geloven, haarkleuren, handicaps, etc. zijn dol op Zwarte Piet. Neem het ze niet af en zeker niet op de feestelijke intochten!
Posts tonen met het label zwarte piet. Alle posts tonen
Posts tonen met het label zwarte piet. Alle posts tonen
dinsdag 20 november 2018
dinsdag 24 oktober 2017
Moe van #MeToo
Wij zijn erg goed in hetzes en de focus overdreven op diverse onderwerpen te richten. De Zwarte Pieten discussie is natuurlijk hét voorbeeld. Maar op dit moment leeft "#MeToo". Naar aanleiding van Weinstein is nu niet alleen overal seksueel misbruik op de werkvloer onderwerp, maar blijken de slachtoffers niet aan te slepen.
Vooropgesteld dat ik het zeer verwerpelijk vindt hoe mannen de vrouwen soms seksueel benaderen, zeker vanuit machtsposities. In die zin sluit ik mij, als man, wel degelijk aan bij de actie en draag de mening dat het seksueel gedrag van, een aantal, mannen niet door de beugel kan. Dat staat dan ook buiten kijf. Toch heb ik moeite met #MeToo, zoals hier mee om gegaan wordt. Natuurlijk zijn er vrouwen die deze misstanden ondergaan hebben, maar ik vraag mij gelijkertijd af hoeveel vrouwen ook erg goed zijn in de overdrijvende trap.
Een mens is nog steeds een dier, met dierlijke instincten. Deze hebben wij redelijk onder de knie weten te krijgen, maar het verschil tussen mannen en vrouwen staat onomstotelijk vast. Daarbij zijn mannen ook vaak de zwakkeren, als het gaat om het toegeven aan de vleselijke behoeften. Maar waar ligt de grens?
In mijn omgeving zijn een aantal mannen die om iedere vrouw kwijlen en zich zeer suggestief opstellen. Losse handjes, die met een verkeerde knipoog eigenlijk net iets te handtastelijk zijn. Misschien net over grenzen gaan, maar toch zit daar een onschuld in. Ik houd absoluut niet van dat soort gasten, vind ze zelfs vervelend, maar zie er op zich niet echt grensoverschrijdend gedrag in. Het is vervelend, maar net iets te speels. Gedrag wat ik ook van vrouwen ken, ware het dat zij het net effe anders (meestal iets subtieler) spelen. Ik houd overigens ook niet van dat soort vrouwen. Kijkend naar mijn verleden kan ik ook "#MeToo" roepen. Zowel door mannen, als door vrouwen ben ik seksueel benaderd, op een wijze waar ik niet van gediend was. Ik heb daarbij overigens altijd mijn grens aangegeven, dan wel zelf bewaard. Maar hoe zwaar til je eraan? Daar zit, denk ik, een punt van discussie. De hele discussie is zo'n hetze geworden, dat men over de grens gaat en min of meer tolerant gedrag plots als absoluut ongewenst en (vooral) intimiderend ervaart. Tja, op die manier is #MeToo waarschijnlijk op tachtig procent van de vrouwen van toepassing en vijftig procent van de mannen. Terug naar de basis van #MeToo...; het gaat toch om ongewenste seksuele benadering in machtsverhoudingen? Oftewel baas versus medewerker? Er is ook genoeg sprake van gewenste, of zelfs echt uitgelokte, contacten tussen baas en medewerker. Of maakt de discussie nu dat eerder toegeeflijk gedrag nu plots als ongewenst wordt gezien? Om erbij te horen, of om mee te kunnen doen?
Zwarte Piet was zo. Daar werd niets achter gezocht, totdat enkele gefrustreerde, dan wel media geile, mensen er discriminatie in zien. En ja hoor, ieder jaar komt die discussie weer terug. Dat gevoel krijg ik nu dus ook een beetje bij #MeToo. In feite is dat jammer want het leidt af van het feitelijke probleem. Een ander vergelijk...; op een gegeven moment werd de diagnose ADHD vastgesteld. Opeens leden velen aan ADHD en werden bij nog meer mensen deze diagnose toegewenst. Ook bij autisme gaat een golf van "populariteit" door de bevolking. Bestond het eerst niet, werd het een "bekende ziekte", nu wordt bijna iedereen uitgemaakt voor autist... En een hoop mensen verschuilen zich er achter. Net als met ADHD geldt ook voor autisme dat de mensen die er écht aan lijden, lijden onder de modegrill en zogenaamde populariteit. Volgens mij gaat de discussie rond #MeToo ook die kant op.
En, in feite is dat jammer. Hanneke Groenteman reageerde in feite al terecht dat zij eigenlijk geen behoefte had in het gesprek over dit onderwerp (DWDD). En laten we wel wezen; we zijn mensen, biologische wezens met dierlijke instincten. Op het moment dat het instinct ingezet wordt in een ongewenste situatie en gerelateerd aan een machtsverhouding dán kan je niet meer spreken over instinct alleen. Op dat moment wordt het instinct calculerend ingezet. Dat mag veroordeeld worden. In het geval van Weinstein vrees ik dat ook een aantal vrouwen bestaan, die op hun beurt ook winst dachten te behalen door in te gaan op avances, of trots omarmd door Weinstein voor de pers te verschijnen. Het mes snijdt wat dat betreft regelmatig aan twee kanten. De vrouwen die écht (seksueel) geïntimideerd zijn, of seksueel ongewenste ervaringen hebben worden vertrapt door de dringende meute, die er bij wil horen. En dat ik erg, want de echte slachtoffers worden hiermee in feite in anonimiteit weg gezet. En waar ligt de grens dan? Een tik op de billen, ik keur het af, maar stelt geen reet voor. Een hand op een borst, ja, dat gaat te ver, maar er zijn ook situaties dat een mannelijk lichaamsdeel een dames borst raakt. Dan kan je echt niet van seksuele benadering spreken. En dat is dan weer dat puriteins Calvinistische... We kunnen niks meer hebben. De grenzen worden té eng gesteld. We worden onmenselijk gemaakt. Natuurlijk, kindermishandeling mag niet, maar dat een ouder wettelijk niet meer mag slaan... Belachelijk, een pedagogische tik, op z'n tijd, zou moeten kunnen. Met name in Nederland zie je dat de rol van dader en slachtoffer, lijkt wel, omgedraaid wordt. De nieuwe slachtoffers zijn in feite daders van de oneigenlijke discussies. En dat is waarom ik nu ook al moe wordt van alle discussies en aandacht rond #MeToo. En de echte slachtoffers zijn door al dat gezever dubbel het slachtoffer.
Vooropgesteld dat ik het zeer verwerpelijk vindt hoe mannen de vrouwen soms seksueel benaderen, zeker vanuit machtsposities. In die zin sluit ik mij, als man, wel degelijk aan bij de actie en draag de mening dat het seksueel gedrag van, een aantal, mannen niet door de beugel kan. Dat staat dan ook buiten kijf. Toch heb ik moeite met #MeToo, zoals hier mee om gegaan wordt. Natuurlijk zijn er vrouwen die deze misstanden ondergaan hebben, maar ik vraag mij gelijkertijd af hoeveel vrouwen ook erg goed zijn in de overdrijvende trap.
Een mens is nog steeds een dier, met dierlijke instincten. Deze hebben wij redelijk onder de knie weten te krijgen, maar het verschil tussen mannen en vrouwen staat onomstotelijk vast. Daarbij zijn mannen ook vaak de zwakkeren, als het gaat om het toegeven aan de vleselijke behoeften. Maar waar ligt de grens?
In mijn omgeving zijn een aantal mannen die om iedere vrouw kwijlen en zich zeer suggestief opstellen. Losse handjes, die met een verkeerde knipoog eigenlijk net iets te handtastelijk zijn. Misschien net over grenzen gaan, maar toch zit daar een onschuld in. Ik houd absoluut niet van dat soort gasten, vind ze zelfs vervelend, maar zie er op zich niet echt grensoverschrijdend gedrag in. Het is vervelend, maar net iets te speels. Gedrag wat ik ook van vrouwen ken, ware het dat zij het net effe anders (meestal iets subtieler) spelen. Ik houd overigens ook niet van dat soort vrouwen. Kijkend naar mijn verleden kan ik ook "#MeToo" roepen. Zowel door mannen, als door vrouwen ben ik seksueel benaderd, op een wijze waar ik niet van gediend was. Ik heb daarbij overigens altijd mijn grens aangegeven, dan wel zelf bewaard. Maar hoe zwaar til je eraan? Daar zit, denk ik, een punt van discussie. De hele discussie is zo'n hetze geworden, dat men over de grens gaat en min of meer tolerant gedrag plots als absoluut ongewenst en (vooral) intimiderend ervaart. Tja, op die manier is #MeToo waarschijnlijk op tachtig procent van de vrouwen van toepassing en vijftig procent van de mannen. Terug naar de basis van #MeToo...; het gaat toch om ongewenste seksuele benadering in machtsverhoudingen? Oftewel baas versus medewerker? Er is ook genoeg sprake van gewenste, of zelfs echt uitgelokte, contacten tussen baas en medewerker. Of maakt de discussie nu dat eerder toegeeflijk gedrag nu plots als ongewenst wordt gezien? Om erbij te horen, of om mee te kunnen doen?
Zwarte Piet was zo. Daar werd niets achter gezocht, totdat enkele gefrustreerde, dan wel media geile, mensen er discriminatie in zien. En ja hoor, ieder jaar komt die discussie weer terug. Dat gevoel krijg ik nu dus ook een beetje bij #MeToo. In feite is dat jammer want het leidt af van het feitelijke probleem. Een ander vergelijk...; op een gegeven moment werd de diagnose ADHD vastgesteld. Opeens leden velen aan ADHD en werden bij nog meer mensen deze diagnose toegewenst. Ook bij autisme gaat een golf van "populariteit" door de bevolking. Bestond het eerst niet, werd het een "bekende ziekte", nu wordt bijna iedereen uitgemaakt voor autist... En een hoop mensen verschuilen zich er achter. Net als met ADHD geldt ook voor autisme dat de mensen die er écht aan lijden, lijden onder de modegrill en zogenaamde populariteit. Volgens mij gaat de discussie rond #MeToo ook die kant op.
En, in feite is dat jammer. Hanneke Groenteman reageerde in feite al terecht dat zij eigenlijk geen behoefte had in het gesprek over dit onderwerp (DWDD). En laten we wel wezen; we zijn mensen, biologische wezens met dierlijke instincten. Op het moment dat het instinct ingezet wordt in een ongewenste situatie en gerelateerd aan een machtsverhouding dán kan je niet meer spreken over instinct alleen. Op dat moment wordt het instinct calculerend ingezet. Dat mag veroordeeld worden. In het geval van Weinstein vrees ik dat ook een aantal vrouwen bestaan, die op hun beurt ook winst dachten te behalen door in te gaan op avances, of trots omarmd door Weinstein voor de pers te verschijnen. Het mes snijdt wat dat betreft regelmatig aan twee kanten. De vrouwen die écht (seksueel) geïntimideerd zijn, of seksueel ongewenste ervaringen hebben worden vertrapt door de dringende meute, die er bij wil horen. En dat ik erg, want de echte slachtoffers worden hiermee in feite in anonimiteit weg gezet. En waar ligt de grens dan? Een tik op de billen, ik keur het af, maar stelt geen reet voor. Een hand op een borst, ja, dat gaat te ver, maar er zijn ook situaties dat een mannelijk lichaamsdeel een dames borst raakt. Dan kan je echt niet van seksuele benadering spreken. En dat is dan weer dat puriteins Calvinistische... We kunnen niks meer hebben. De grenzen worden té eng gesteld. We worden onmenselijk gemaakt. Natuurlijk, kindermishandeling mag niet, maar dat een ouder wettelijk niet meer mag slaan... Belachelijk, een pedagogische tik, op z'n tijd, zou moeten kunnen. Met name in Nederland zie je dat de rol van dader en slachtoffer, lijkt wel, omgedraaid wordt. De nieuwe slachtoffers zijn in feite daders van de oneigenlijke discussies. En dat is waarom ik nu ook al moe wordt van alle discussies en aandacht rond #MeToo. En de echte slachtoffers zijn door al dat gezever dubbel het slachtoffer.
zaterdag 12 november 2016
Zwarte Piet...
Zo, de goedheiligman is weer in het land. Het kinderfeestje is weer begonnen. Kinderfeestje? Hoezo? In Maassluis was een leger politie op de been. Nee, niet vanwege terroristische dreiging, maar vanwege mogelijke protesten. In Rotterdam waren er inderdaad protesten. Voor én tegenstanders. Hard ingrijpen maakte er een einde aan. Al vanaf de zomer is Nederland weer in de ban van de Pietendiscussie. Volwassenen maken zich druk over valse sentimenten. Op het moment dat ik dit zo schrijf zal de tegenstander direct steigeren. Toch spreek ik mij zo uit. Leuk, je hoort de kinderen een heldere verklaring geven; zwarte Piet is zwart, omdat ie vroeger door de schoorsteen ging. Niks over slavernij, onderdrukking, of dergelijke. Gewoon een heldere en simpele verklaring.
Het zijn de volwassenen, die het hebben over discriminatie, ongelijkheid en onderdrukking. Geen kind die daar bij stil staat. Veel van de tegenstanders zijn mensen met een gekleurde huidskleur. Hoe je hen tegenwoordig moet aanduiden weet ik ook niet meer. Alles wordt als discriminerend ervaren. Wat is discriminatie eigenlijk? Mijn definitie is toch min of meer dat er sprake van het duiden van mensen op basis van ongelijkheid, minderwaardigheid en afkomst. Wanneer je tegen iemand zegt dat ie zwart is, geef je immers geen enkel waarde oordeel. Zelfs wanneer ik iemand neger noem, is hier geen enkele sprake van discriminatie. Misschien niet zo netjes, net zo als spleetoog voor een Aziaat een belediging kan zijn, maar toch heeft het niets met discriminatie te maken. Ik spreek geen enkel waarde oordeel uit. Hooguit kan je zeggen dat de benaming iets denigrerends heeft. Echter ook dat zegt niets over meer of mindere waarde, ondanks dat het hier wel iets heeft wat neigt tot een oordeel.
Wat bezielt de tegenstanders van de zwarte Piet? Helaas kan ik niet bedenken dat de strijdende individuen vooral mensen zijn die gefrustreerd zijn. Veel frustratie komt mogelijk voort uit ervaringen. Tuurlijk, ik bedenk het mij wél. En ja, wanneer je ook de nodige contacten hebt verbreedt je je leven en leer je wellicht dat discriminatie nergens op slaat. En laten we ons realiseren..., wij hebben het tegenwoordig heel snel over allerlei negatieve invloeden. Behalve mogelijke frustraties zijn de meeste anti- Pieten ook nog eens niet blank. En behalve frustratie ben ik van mening dat er ook tegenstanders zijn, niet omdat zij nu echt tegen zijn, maar vooral om zelf in beeld te komen.
Er is niks mis met de zwarte Piet en waarom moet dan toch ieder jaar die discussie zo sterk oplaaien. Zwart van roet..., duidelijk toch? Althans voor de kinderen, wie geen kwaad zien in een zwarte Piet. En ook onder de niet blanke inwoners zijn er voldoende sympathisanten vóór de zwarte Piet. Maar vooral lijken we te vergeten dat het hier om een kinderfeestje gaat. Een feest met het kindersentiment. Vandaag was zo'n feestje, want de Sint is weer aangekomen.
Staat de zwarte Piet nu echt als symbool voor onderdrukking of de slaventijd? Ook dat vraag ik mij af. Volgens mij heeft het niets met elkaar te verdoen. In ieder geval zien de kinderen die link niet. Dus, de volwassenen creëren zelf die link. Maar goed, voor mij als volwassene, ik zie dat totaal niet zo. Althans, dat zag ik niet voordat de discussie weer oplaaide. Ja, en nu zie ik hoe hard sommige mensen tegen de zwarte Piet protesteren. Volwassenen, wel te verstaan. Natuurlijk kan je de verbinding met de slavernij maken. Tuurlijk kan je altijd, bij ieder onderwerp, het een en ander anders uitleggen en het kabelen als discriminatie. En dan maak je een kinderfeestje een feestje van de volwassene. Dat er dus tegenstanders zijn accepteer ik. Hun gedachtengang daarentegen volg ik niet helemaal. Ik zie het dan ook als zoeken naar argumenten. En dan krijg je altijd het hoogste woord. Zie het als een soort populisme. Immers die hebben ook het hoogste woord en weten daardoor meerderheden te maken. En ook dat is relatief, want wat is een meerderheid? Zelfs daar kan je je twijfels bij hebben. Kijk maar naar de USA. Clinton heeft qua stemmen een meerderheid. Door het systeem van de kiesmannen creëert Amerika een andere meerderheid. En nu wordt Donald Trump de nieuwe man. Overal zijn protesten aan de gang, tegen Trump. Fout... Die protesten moeten gaan tegen hun mede Amerikanen. Die hebben immers op Trump gestemd. Trump zelf is een handige jongen, met de uitstraling can een boerenkinkel. Bovendien gebben veel Amerikanen een stem uitgebracht als protest, maar hoe dan ook het zijn de Amerikanen die voor Trump gekozen hebben. Dan mag je Trump toch niet verwijten dat hij gekozen is?
Ik zie hierin een zekere relatie met de pieten discussie. Discriminatie moet de wereld uit, maar dan kan je de kinderen daar toch niet op afrekenen, omdat zij vinden dat het te maken heeft met een schoorsteen? Kortom, zwarte Piet wordt misbruikt om een discussie over discriminatie uit te lokken. Niet erg adequaat, wanneer je het mij vraagt. Geef die kinderen toch hun feestje. En of zwarte Piet nu zwart is, of gevlekt, dat maakt mij geen bal uit! En de voorstanders en tegenstanders moeten zich maar even gedeisd houden tot 6 december. Tot die tijd is het gewoon even een feestje van de kinderen!
Het zijn de volwassenen, die het hebben over discriminatie, ongelijkheid en onderdrukking. Geen kind die daar bij stil staat. Veel van de tegenstanders zijn mensen met een gekleurde huidskleur. Hoe je hen tegenwoordig moet aanduiden weet ik ook niet meer. Alles wordt als discriminerend ervaren. Wat is discriminatie eigenlijk? Mijn definitie is toch min of meer dat er sprake van het duiden van mensen op basis van ongelijkheid, minderwaardigheid en afkomst. Wanneer je tegen iemand zegt dat ie zwart is, geef je immers geen enkel waarde oordeel. Zelfs wanneer ik iemand neger noem, is hier geen enkele sprake van discriminatie. Misschien niet zo netjes, net zo als spleetoog voor een Aziaat een belediging kan zijn, maar toch heeft het niets met discriminatie te maken. Ik spreek geen enkel waarde oordeel uit. Hooguit kan je zeggen dat de benaming iets denigrerends heeft. Echter ook dat zegt niets over meer of mindere waarde, ondanks dat het hier wel iets heeft wat neigt tot een oordeel.
Wat bezielt de tegenstanders van de zwarte Piet? Helaas kan ik niet bedenken dat de strijdende individuen vooral mensen zijn die gefrustreerd zijn. Veel frustratie komt mogelijk voort uit ervaringen. Tuurlijk, ik bedenk het mij wél. En ja, wanneer je ook de nodige contacten hebt verbreedt je je leven en leer je wellicht dat discriminatie nergens op slaat. En laten we ons realiseren..., wij hebben het tegenwoordig heel snel over allerlei negatieve invloeden. Behalve mogelijke frustraties zijn de meeste anti- Pieten ook nog eens niet blank. En behalve frustratie ben ik van mening dat er ook tegenstanders zijn, niet omdat zij nu echt tegen zijn, maar vooral om zelf in beeld te komen.
Er is niks mis met de zwarte Piet en waarom moet dan toch ieder jaar die discussie zo sterk oplaaien. Zwart van roet..., duidelijk toch? Althans voor de kinderen, wie geen kwaad zien in een zwarte Piet. En ook onder de niet blanke inwoners zijn er voldoende sympathisanten vóór de zwarte Piet. Maar vooral lijken we te vergeten dat het hier om een kinderfeestje gaat. Een feest met het kindersentiment. Vandaag was zo'n feestje, want de Sint is weer aangekomen.
Staat de zwarte Piet nu echt als symbool voor onderdrukking of de slaventijd? Ook dat vraag ik mij af. Volgens mij heeft het niets met elkaar te verdoen. In ieder geval zien de kinderen die link niet. Dus, de volwassenen creëren zelf die link. Maar goed, voor mij als volwassene, ik zie dat totaal niet zo. Althans, dat zag ik niet voordat de discussie weer oplaaide. Ja, en nu zie ik hoe hard sommige mensen tegen de zwarte Piet protesteren. Volwassenen, wel te verstaan. Natuurlijk kan je de verbinding met de slavernij maken. Tuurlijk kan je altijd, bij ieder onderwerp, het een en ander anders uitleggen en het kabelen als discriminatie. En dan maak je een kinderfeestje een feestje van de volwassene. Dat er dus tegenstanders zijn accepteer ik. Hun gedachtengang daarentegen volg ik niet helemaal. Ik zie het dan ook als zoeken naar argumenten. En dan krijg je altijd het hoogste woord. Zie het als een soort populisme. Immers die hebben ook het hoogste woord en weten daardoor meerderheden te maken. En ook dat is relatief, want wat is een meerderheid? Zelfs daar kan je je twijfels bij hebben. Kijk maar naar de USA. Clinton heeft qua stemmen een meerderheid. Door het systeem van de kiesmannen creëert Amerika een andere meerderheid. En nu wordt Donald Trump de nieuwe man. Overal zijn protesten aan de gang, tegen Trump. Fout... Die protesten moeten gaan tegen hun mede Amerikanen. Die hebben immers op Trump gestemd. Trump zelf is een handige jongen, met de uitstraling can een boerenkinkel. Bovendien gebben veel Amerikanen een stem uitgebracht als protest, maar hoe dan ook het zijn de Amerikanen die voor Trump gekozen hebben. Dan mag je Trump toch niet verwijten dat hij gekozen is?
Ik zie hierin een zekere relatie met de pieten discussie. Discriminatie moet de wereld uit, maar dan kan je de kinderen daar toch niet op afrekenen, omdat zij vinden dat het te maken heeft met een schoorsteen? Kortom, zwarte Piet wordt misbruikt om een discussie over discriminatie uit te lokken. Niet erg adequaat, wanneer je het mij vraagt. Geef die kinderen toch hun feestje. En of zwarte Piet nu zwart is, of gevlekt, dat maakt mij geen bal uit! En de voorstanders en tegenstanders moeten zich maar even gedeisd houden tot 6 december. Tot die tijd is het gewoon even een feestje van de kinderen!
vrijdag 3 oktober 2014
Op overheidsdieet
 |
| bron: powned.nl |
In
het groot op de voorpagina van de Volkskrant; de overheid moet zich meer bekommeren om wat mensen eten. Het moet
minder. Minder zoet, zout en vet. In Zweden mag de vader van Pippi Langkous
geen negerkoning meer zijn. Maar in west Europa vit men op Turkije dat de
mensen daar beperkt worden in het kader van de Islamisering...
In Nederland staat alles stijf van de
regelgeving, die zich steeds in grotere mate mengt in het privéleven van de
individu. Het eind is bepaalt nog niet in zicht. Dat er regels komen de
duurzaamheid te bevorderen en de overproductie tegen te gaan, daar kan ik mij
nog iets bij voorstellen. Dat de overheid nog meer gaat bepalen wat ik wel en
niet mag consumeren wordt toch echt te gek. Een kleinzerig Calvinisme begint
aan een soort Renaissance, zoal in de negentiende eeuw Engeland gebukt ging
onder Het Victoriaanse tijdperk. Nu gaat de overheid zelfs nog verder.
Niet alleen met het eet en drinkgedrag
worden we heropgevoed en geïndoctrineerd, ook in onze meningsvorming en cultuur
slaan de wijzers van de klok door. Neem de discussie over zwarte Piet. Cultuur
is fout, en moet zich moderniseren. Kleinzerigheid. Zoals nu in Zweden. De vader
van Pippi Langkous is nu alleen nog koning.
Negerkoning mag niet meer. De
discriminatie wordt in de kleinste hoekjes gezocht en de westerse overheden
pogen een valse correctheid neer te zetten. Doet de overheid het niet, dan
pakken de media het stokje over. Als het
individu maar aangepakt wordt. We worden gerobotiseerd door regelgeving en
correctheid. Voor je achttiende geen alcohol... dus doe je dat stiekum of zoek
je naar manieren waarop het wel legaal kan. Hoe meer regels, hoe meer mazen in
het net, hoe meer nieuwe regels. Toch heeft iedereen het groots over de
westerse democratie. Wel, het is meer en meer de westerse verstikking. Als ik
rook, rook ik, al zou ik het jongeren niet aanraden er mee te beginnen. Wanneer
ik drink, doe ik dat. Ik bepaal zelf wel of ik vanavond wel of niet bezopen wil
worden. En ben ik niet in staat die keuze te maken heb ik morgen zo'n kutkater,
dat ik voorlopig waarschijnlijk even niet drink. Dat wil ik zelf bepalen. En
wanneer ik door mijn gedrag anderen in gevaar breng dien ik die consequentie te
dragen. Die verantwoordelijkheid is inmiddels al jaren van mij afgenomen. Zoals
zoveel verantwoordelijkheden. Tenminste wat betreft mijn eigen leven en mijn
eigen lichaam. Op andere gebieden wordt je juist met zoveel verantwoordelijkheden
opgescheept, dat je ze niet eens meer kan dragen. De democratie van de dubbele
moraal. Ja, zelfs mijn hondje mag niet los lopen. Dat kost bijna honderd euro.
Immers, natuurlijk gedrag kan niet meer. Alles moet geciviliseerd worden. Hier
in Turkije lopen de meeste honden los, maar ik zie vrijwel nooit stront liggen.
Ja, zelfs stukken minder dan een gang door Driehuis.
 |
| bron: members.ziggo.nl |
 |
| bron: ankewelten.nl |
En nu mag ik geen koffie met vier suiker
meer drinken, de chips moet ik laten staan, het lekkere stukje vlees is iets om
alleen maar over te dromen, en wegdrinken en roken mag ik die frustraties ook
al niet meer van de overheid. Nee, maar mijn OZB moet ik wel betalen, omdat ik
geen rooie rotcent heb, maar wel een (papieren) eigen vermogen. De westerse
overheid maakt haar inwoners schizofreen. Geen probleem, de bezuinigingen
verdoezelen dat wel weer, want hulp kan je ook steeds minder verwachten. De
zorg moet immers goedkoper. Nu, hier in Turkije betaal ik 0,80 eurocent voor
een doosje Panadol, waar ik in Nederland ongeveer 3,75 voor betaal. Medicatie
van Reina kost in Nederland 34 euro, en hier 4 Lira (effe een euro). Naar mijn
idee moet de overheid eens naar andere dingen gaan kijken, dan het geneuzel
naar de individuele burgers. Zo las ik ook in de Volkskrant een stukje over
misbruik van de AOW. Blijkt dat het hier gaat om 0,001 procent. Maar er is wel
een hele organisatie opgericht om de fraude te bestrijden. Regel alles, en
probeer het correcte jongetje van de klas uit te hangen met de westerse
democratie. Mijn broek zakt er vanaf.
Ondertussen wordt Nederland gewaarschuwd
voor het Islamisme. Dat Erdogan Islamitische Regels in voert wordt in het
westen sterk veroordeeld. Mijn idee is het ook niet, maar de vrijheid in een
land als Turkije is vele mate groter dan wij die in Nederland kennen. Alleen
hebben die stomme Hollanders het niet door. Ze laten zich naaien waar ze bij
staan. In de stemhokjes laten zich leiden door valse voorwendselen en trappen
daar steeds in. Een grote groep denkt dat Wilders het bij het rechte eind
heeft... nee, Wilders is net zo erg, alleen hij spreekt het uit. Van mij mag
Zwarte Piet gewoon blijven. Misschien moet de definitie van discriminatie maar
weer eens uit de kast gehaald worden en op scholen goed worden uitgelegd.
Astrid Lindgren was juist tegen discriminatie. Maar ja, wanneer je Pippi
Langkous niet goed leest begrijp je de boodschap niet en wordt pappa gewoon
koning.
Moedeloos word ik van die westerse
politiek. Ik ga straks maar eens een lekkere vette friet eten, goed biertje
erbij, peuk, en daarna een vette worst, koffie met extra suiker, chips en
daarna nog een heerlijke sigaret. Misschien gaat mijn misselijke gevoel over de
Hollandse kleingeestigheid wel weg...
 |
| bron: pietersteinz.com |
dinsdag 8 oktober 2013
Piet niet?
De temperaturen wijzen
overdag nog de twintig graden aan. Het zonnetje brandt, maar het is al 1
oktober geweest, dus hebben we het weer over Sinterklaas en de Kerstdagen.
De
glinsterende ballen liggen alweer in de schappen. Pepernoten voor het grijpen.
Hoe maak je een maatschappij depressief? Wel, door de commercie. Echter, het
roept ook altijd weer andere gevoelens op. Zo wordt er weer actueel gesproken
over het verbod op de zwarte Piet. Ja, dat zou onze kinderen doen terug verlangen
naar de slavernij. Een of andere kunstenaar protesteert tegen de zwarte Piet.
Het zou discriminerend zijn... Maar wat is dan eigenlijk de discriminatie?
Stemmingmakerij en populisme, waarschijnlijk een mislukte kunstenaar die op
deze wijze in het nieuws komt. In Pauw en Witteman had de negroïde artiest een
flinke opponent aan Henk Westbroek. Op subtiele, humoristische en scherpe wijze
haalde hij de belachelijkheid van de protestant onderuit. En terecht, want hoe
kan je overdrijven en hoe ver wil 
De
komende tijd zullen we wel meer van dat gezeur gaan krijgen. Witte Pieten en de
zwarte Sint Nicolaas zal ook wel weer voorbij komen, evenals de M&M
gekleurde Pieten. We hebben al zo weinig tradities, en dat moet blijkbaar
verder onderuit gehaald worden. Onzin. Misschien is de oorsprong van de zwarte
Piet inderdaad gerelateerd aan de slavernij, maar in deze dagen mogen wij toch
echt stellen dat het een ons huidige traditie is verworden. En ja, dat zal een
neger een keer uitgescholden worden voor zwarte Piet. Een dik persoon krijgt
ook nog wel eens het woord varken naar het hoofd geslingerd. Iemand met rood
haar wordt nog steeds vuurtoren genoemd. Ja, beledigingen zal je blijven
behouden. Maar is dat discriminatie? Nee, er wordt verder geen waardeoordeel
uitgesproken en iemand wordt hiermee niet als minder betiteld. Niet op die
manier, dat het discriminatie is. Ik heb een donkere vriend. Vroeger hadden we
een grapje, wanneer we naar de kroeg gingen. Dat riep ik: Humphrey wil je even
lachen, ik zie je niet in het donker. Hij reageerde: ja, en ik heb ook nog mijn
zonnebril op, want anders raak ik verblind door je witte huid. Hoe vaak kregen
we ruzie, omdat (met name ik)
 |
| bron: debooker |
Kerst
is weer een ander verhaal. Van geloof en religie is het geworden tot een puur
commercieel feest, met nog wat sentimenten dat het een gezellige familiaire
bijeenkomst is. Eind december, maar in oktober liggen de ballen dus al in de
schappen. En het blijft niet bij ballen alleen. Ieder jaar zie je weer de meest
idiote kerstspullen, en van alles steeds meer. Zo verlichten wij steeds meer de
buitenkant van onze huizen. Over gewaaid uit Amerika. Niets Nederlands aan,
maar door de commercie staan er zwaaiende Kerstmannen, wiebelende rendieren en
flikkerende sterren. En wat al niet meer. Vervolgens staat de halve woning vol
met Dickens achtige huisjes, met lichtjes en bewegende delen. Daartussen mag je
de kerstboom en eventueel een kerststal zoeken. Alhoewel, in veel huizen neemt
het aantal kerstbomen ook al toe. Alles moet meer, mooier en duurder. Vooral
met Kerst. Los van de commercie en de vroege verkoop heeft niemand het over de
productie van al dat spul, in lagelone landen, de milieubelasting, en ga zo
maar door. In plaats daarvan lopen ze te zeiken over zwarte Piet. Geef mij maar
Sinterklaas en schaf Kerst voor mij maar af... Nou ja, de grootste zooi daar om
heen. Vanaf volgend jaar beginnen we dan op 1 november met Sint en pepernoten
in de schappen en na 6 december mogen Kerstspullen verkocht worden. Maar goed,
ik heb meer dromen.....
zondag 15 juli 2012
spoedig, snel, binnenkort...
U ontvangt het rapport spoedig. Wij laten snel van ons horen. Binnenkort komen wij met het verslag. Wij houden u op de hoogte. Politieke uitspraken van bestuurlijke organen. De ministeries kunnen hier goed mee overweg, wethouders overtroeven met dit soort uitspraken.
Over de provincies wil ik mij maar even niet uit laten. Het punt is dat de bestuurders in het politieke gremium erg goed zijn in vage beloftes, toezeggingen en vooral de politiek en burgers aan het lijntje te houden. De bestuurders; het lijken wel vissers. Je gooit je hengel uit en kijkt wanneer je eens beet hebt. Tot die tijd doe je niet zo veel. Soms even de lijn wat optrekken en andermaal de punt een zwiepertje geven. Maar er gebeurt niets.
Niet dat ik alle bestuurders hiermee de zwarte piet wil toeschuiven, maar het is wel een ervaring, die mij erg veel overkomt. Een wereld van vaagheden en rekken.
En wanneer er dan een rapport verschijnt is dit nogal eens haast onleesbaar. Ambtelijke taal, veel jargon en zoveel woorden, dat de essentie nauwelijks uit de vele woorden te herleiden is. Als politicus moet je erg goed opletten en erg bij de tijd blijven. Wanneer er een toezegging is voor iets wat je over een half jaar ontvangt, zet het dan in je agenda. 90% van de politici is het dan immers vergeten, of weet het niet precies meer. Nu denk ik dat hier wel een verschil zit tussen de (professionele) landelijke politici en de lokale (amateuristische) politici. Is dit verschil er niet, is de wereld nog erbarmelijker dan ik al bevroedde.
 |
| Hekking; helaas meer dan een parodie... |
Het zal wel politiek zijn. Wanneer ik vraag (of mijn fractie vraagt hiernaar) om meer duidelijkheid, wordt hier regelmatig nerveus op gereageerd. Zo vroegen wij bij ieder onderwerp een overzichtelijk lijstje van alle kosten. Daar werd erg moeilijk over gedaan. Sterker, de motie haalde het niet. Natuurlijk staan de bedragen overal, maar zie ze maar eens te vinden. Er zijn pogingen een schema op te stellen, zodat je in overzicht exact kan zien wat wanneer binnen komt… binnen verwacht wordt te komen. Een dergelijk schema blijkt niet gegeven te kunnen worden. In ieder geval wordt er omslachtig mee omgegaan.
Aan duidelijkheid geen gebrek. In mijn laatste sessie vroeg ik de spreker van een partij of hij ergens “ja” of “nee” op kon zeggen. Leek mij niet zo moeilijk. Het antwoord heb ik niet gekregen. Wel iedere keer een of ander vaag verhaal. Na vijf pogingen heb ik het maar gestaakt. Overigens was ik niet de eerste die hier pogingen toe deed. Raar toch, want dit was een debat met een politicus zelf. Wanneer je zo vaag blijft tijdens een debat, hoe kunnen wij ons dan hard maken wel de zaken te ontvangen zoals de raad wil? Hoe krijgen wij het dan voor elkaar dat spoedig, snel, binnenkort tot het verleden behoren en wij pure data krijgen waar wij naar uit kunnen zien? Gelukkig is het reces nu zo goed als begonnen. De komende acht weken kan ik er eens goed over nadenken…..
Abonneren op:
Posts (Atom)