Menzis bedankt !

Sorry, maar ik ben weer boos en ontdaan en wederom is dit gerelateerd aan een Nederlands bedrijf. In dit geval Menzis.



De afgelopen jaren betaal ik zo'n €140 per maand aan premie (basis en aanvullende verzekering), maar heb al geruime tijd niets gedeclareerd. Dat wat ik aan ziektekosten in Nederland heb gehad is allemaal van de eigen bijdrage afgegaan. Kortom; Menzis heeft redelijk aan mij verdiend. Nu vraag ik hen één formuliertje. Dat krijg ik niet!



Waarom vraag ik dat formulier? Wel, ik zit zo'n acht maanden per jaar in Turkije. Dan heb je een "ikamet" (verblijfsvergunning) nodig. In Nederland ben ik verplicht verzekerd. Om die reden wil de Turkse overheid persé een TR N-111 formulier. Dit formulier is een gevolg van een bilaterale overeenkomst tussen Turkije en Nederland. Het 111 formulier is van toepassing op ongeveer zeven landen.

Telkens, bij de verlenging, kreeg ik dit formulier. Dan ging ik naar de SGK (een soort Zorgkantoor) en kreeg een officieel papier met een nummer en met dat papier kreeg ik de nieuwe verblijfsvergunning.  Kat in 't bakkie zou je denken. Neen dus. Nu deed Menzis de afgelopen jaren al telkens uiterst moeilijk, maar nu weigert men het formulier af te geven. Ik heb het nog geprobeerd met een officiële notarieel vertaalde polis, maar neen; hier wil men het TR N-111 formulier. Dus ik krijg en geen formulier en geen verblijfsvergunning. Theoretisch zou ik volgende week Turkije moeten verlaten.

Nu heb ik de afgelopen dag lang en regelmatig aan de telefoon gehangen met Menzis én hun alarmcentrale. Eerst Menzis gebeld en daarna de centrale, want Menzis geeft het formulier niet af, de alarmcentrale wel. Ik dus de alarmcentrale bellen. Ja, we geven het af voor maximaal twee weken. Daar heb ik dus niks aan. Daarbij telkens lange tijd in de "wacht" gezet, kutmuziekjes aan moeten horen en van kastje naar de muur gestuurd. Vandaar dus de poging met de polis. Blijkt vandaag dat in principe het formulier van twee weken wél voldoende is. Dus weer bellen. Ik bel de alarmcentrale, maar word doorverbonden met Menzis zelf. Goed, uiteindelijk toch weer de centrale, maar nu kreeg ik zelfs geen formulier voor twee weken. Dus is de stand van zaken, formeel, dat ik over een week naar Nederland moet.



Dat gaat niet gebeuren. Nee, nu moet ik mij dubbel verzekeren, want ik moet nu een Turkse zorgverzekering nemen. Alles bij elkaar kost mij dit drie extra ritjes naar Fethiye (bij elkaar zo'n 180 km), Poivy (bellen), €20, extra verzekering (€800), een hoop tijd en een hoop ellende. Omdat ze mij geen formuliertje willen geven. Ondanks die bilaterale overeenkomst.



Menzis is gestopt met de uitgifte in verband met fraude en zeggen dat geen enkele zorgverzekering dit formulier meer verstrekt op deze wijze. Een simpele tocht op internet blijkt aan te tonen dat Menzis hier verkeerde informatie geeft. Er zijn wel maatschappijen die het formulier geven. Daarbij, fraude met reisverzekeringen kan ik mij alles bij voorstellen. Fraude bij zorgverzekeringen in het buitenland kan ik mij eigenlijk niets bij voorstellen. Daarbij zijn de medische kosten in Turkije zo'n 60 tot 70% lager dan in Nederland. Het kan dus, volgens mij, alleen maar voordelig zijn voor die maatschappijen. Maar nee, Menzis gaat fraude tegen, want stel je voor... Die maatschappij bedriegt, fraudeert én natuurlijk willen ze winst. Liefst niets uitgeven, maar wel uitkleden. Dat ik de afgelopen jaren zo'n €6500 aan premie heb betaald voor de kat z'n jeweetwel maakt ze geen flikker uit en de goeden moeten natuurlijk lijden onder de kwaden. Zo'n maatschappij gaat niet kijken hoe de kwaden uitgeschakeld kunnen worden, neen, dat is ze te ingewikkeld, dus rigoreuze maatregelen en de goeden mogen dus lijden.

Het lastige is ook nog eens dat je jaren een bepaalde procedure volgt en zonder enig bericht worden de spelregels veranderd. Daar kom je achter, wanneer ik mijn verblijfsvergunning moet verlengen. Tijd om goed naar alternatieven te zoeken heb ik ook niet. Dat neem ik Menzis ook uitermate kwalijk.  Ja, misschien moet ik het formulier los krijgen om mij hier psychisch met nood op te laten nemen. Dan krijg ik namelijk wel het formulier. Maar ja, dan moet ik oneerlijk zijn en dat weiger ik! Neen, ik stel Menzis toch echt aansprakelijk in deze en ik vind het een schandalige regeling, die in strijd is met de bilaterale overeenkomst.



Daarbij komt ook dat de telefoontjes, de afgelopen dagen, niet echt plezierig verliepen. Natuurlijk zijn het telefonistes, die hun werk doen. Maar luisteren... Constant spraken ze over "vakantie". Nee, ik ben hier niet op vakantie, ik woon hier maximaal acht maanden! Trut, dacht ik er iedere keer achteraan... Slecht luisteren en ook blijven hameren op het lijstje en antwoorden volgens het boekje..., maar in feite lul je tegen een dikke betonnen muur.



Ja, ik begon al met sorry... Maar ik ben hier erg gefrustreerd over. Het is weer iets vanuit die Nederlandse regelgeving en organisaties (dit soort bedrijven, overheid, belastingen, etc.) waar ik tegen op loop. Daar hoop je dan een maand of acht even van af te zijn. Mooi niet. Nee, het blijft je achtervolgen en frustreren. Ik ben eigenlijk al die frustraties, sinds 2010, een beetje moe...

Menzis bedankt, als het zo door gaat moet ik nog hele dure behandelingen ondergaan, terwijl het met een paar centen en een mailtje geregeld had kunnen zijn....

in den vreemde: ontdekken (7)

Bijna een maand alweer, dat wij vertoeven in het Turkse Göcek. Het huis is aardig op orde en in het dorp zijn al diverse mensen die groeten, omdat wij elkaar regelmatig tegenkomen. Op de markt krijgen we korting, omdat we geen toeristen zijn.

Telkens weer "ontdekken" wij onze nieuwe wereld. Een tocht langs een breed scala van onderwerpen. Overdag hebben we bij elkaar misschien drie uur geen zon gehad en twee keer een bui van hooguit twintig druppels water. Dikke druppels, dat wel. Vrijwel dagelijks zien wij donkere wolken, die zich boven land samen pakken. Soms hoor je het gedonder van een onweersbui. Zo direct aan de kust, merken we, zitten we erg goed. Op het slapen na leven we vrijwel buiten, sinds we hier gekomen zijn. Amper een paar kilometer verderop blijkt het weer anders. Grilliger en natter. Soms komt Wilma van de berg en dan hebben zij regen gehad, kou, of het was bewolkt. In een rechte lijn misschien twee kilometer hier vandaan,

en 520 meter hoger. Op de weerkaart zie ik inderdaad Turkije soms schuil gaan onder een dik pak bewolking, terwijl hier het zonnetje onverkwikkelijk de stralen op ons doet schijnen.

Een andere ontdekking is van meer praktische aard. We leren steeds beter de weg kennen en dat wat wij nodig hebben ons toe te eigenen. De winkels in Göcek, de markten hier en in Fethiye. We kunnen de winkels vinden, die we nodig hebben. En met Turkse vertaling lukt het steeds beter meer complexe zaken aan te schaffen, als een verbindingsstuk op een kraan, schroeven, gordijnrails, en noem maar op. En iedere dag komt er weer iets bij. Dan realiseer je jezelf hoe vanzelfsprekend het leven in Nederland eigenlijk was. Niets nieuws, of je kende daar de weg. Alles kon je in een handomdraai vinden. Alles is hier relatief toch nog nieuw. Ik vraag mij soms af hoe lang het duurt voordat de dingen hier "gewoon" worden. De andere kant is dat dit alles het leven wel intenser en spannender maakt. Je bent veel bewuster bezig met de kleinste dingen. Daarnaast kom je ook meer basale zaken tegen. Is het stofzuigen een hele klus in Nederland, hier veeg en dweil je de vloer soms wel drie keer per dag even. Zweerde ik in Nederland bij een vaatwasmachine, hier doen we het gewoon lekker op de hand (ik moet wel toegeven dat ik niet mag afwassen, maar spoel wel en ruim de vaat ook op). Het lijkt hier makkelijker even iets te doen. Dagelijks ga ik minimaal een keer naar het dorp voor een boodschap. Geen enkel probleem.

Het verkeer is een verhaal apart. Vanavond zat ik op de waranda en dacht aan Curacao. Daar rijden ook auto's rond met luide muziek, uitbundige verlichting en nogal eens met forse herrie. Opvallend is dat de Tofak (Turkse versie van de Fiat) het uitgelezen merk blijkt om op te vallen. Wat wil je ook, meestal zijn het oude wrakken. Ook op de weg is het gedrag te herleiden naar merk (en soms type). Bij een Tofak let ik altijd erg op, daar het rijgedrag per

definitie volledig onbetrouwbaar blijkt (voorsorteren naar rechts, om links af te slaan, plots te remmen, bumper kleven, etc.). Zie je een Renault 12 (ja die bestaat hier nog in grote getale) is opletten belangrijk, vooral omdat zij niet alleen traag rijden, maar ook op alles suffig reageren. Überhaupt moet je hier in het verkeer zeer goed opletten. Spookrijden is niets bijzonders. Motoren scheuren overal dwars voor en elkaar zo scherp mogelijk snijden lijkt de nationale hobby. Overigens de motorrijder draagt bijna altijd een helm, maar de passagier zelden. Dat het zo vaak goed gaat blijft verbazingwekkend. Feit is wel dat je in dit verkeer extra alert bent, waardoor het misschien juist goed gaat...

De weg van en naar Fethiye ken ik nu wel. Het dorp hier ook in grote lijnen. Vorige week ben ik in mijn eentje door Fethiye gaan lopen. Leuk, want ik ontdekte tal van nieuwe winkels. Niet dat ik er nu alles al weet te kopen (indien nodig), maar de stad biedt duidelijk meer dan ik aanvankelijk als indruk kreeg. Ja, er is zelfs een varkensslager. Maar naast de steden en dorpen is er ook de omgeving om te verkennen. Laatst zijn we naar een ver strandje gereden. Een schitterende weg en een erg leuk strandje. Mede omdat we een logee hebben verrijken wij onze horizon. Gisteren waren wij bij Saklıkent; een kloof met typisch oosterse terrassen boven het koele water. Op de terugweg zagen we een bordje met iets van een waterval. Wij er naar toe. Een geweldige ervaring. In een relatief dor land vol olijfbomen is een trap naar beneden. Een behoorlijk eind nog en stijl. Beneden een oase van groen en tal van varens. Vervolgens moest je driehonderd meter het stroompje op lopen. Het meest door het water, soms langs een droog stukje. De waterval is niet echt spectaculair, maar wel leuk. Vooral verrassend.

Het leuke van het leven in den vreemde is dat je op tal van manieren je leven weer moet ontdekken. Daardoor leef je ook een stuk intenser en krijgt het leven meer waarde. Natuurlijk ben ik al in vele landen geweest. Nu is het anders. Ik was altijd op vakantie, speelde toch in meer of mindere mate de toerist. Nu is het mijn (nieuwe) leven. Een andere rol en een andere insteek. Ik vind iedere dag dan ook weer boeiend. Het rare is alleen, dat we nu vijf weken weg zijn en ik het gevoel heb straks weet naar huis te moeten. Dat hoeft nu niet meer. Voorlopig is dit mijn thuis en ik ga nog heel veel ontdekken...

 

De realiteit als droom, of droom die realiteit wordt

in deze tuin hebben wij ons huwelijksfeest gehad

Dromen zijn soms mooi, soms zijn het nachtmerries. In de werkelijkheid heb je ook dromen. Dingen die je wilt, maar veelal ver weg staan. Of er is een realiteit, waar je niet aan durft te denken. Een enkele maal komen de mooie dromen en nachtmerries bij elkaar. Nee, niet in je slaap, maar wel in de werkelijkheid.

Op dit moment zweef ik tussen twee dromen. Het idee, de wens, de droom ook in Turkije te wonen is sinds 2012 min of meer actueel geworden, tijdens ons laatste bezoek aldaar. Daar lekker leven, in afwisseling van verblijf in Nederland. Ook Turkije is niet ideaal, maar het leven daar zal ongetwijfeld beter bij mij passen. Het klimaat (eigenlijk heb ik een broertje dood aan de winter en vooral onze korte winter dagen), het makkelijke en de mogelijkheden. Ja, het leven daar is wat makkelijker. Telkens denk ik aan mijn licht verbogen radiateur van onze auto. De (officiële dealer) garage wilde er een nieuw exemplaar in doen. Een paar honderd euro zou dat gaan kosten. Onze Turkse garagehouder (in de Waarderpolder in Haarlem, Sayar) heeft het een en ander iets verbogen en het met een ijzerdraadje gefixeerd. Voor dit klusje werden bovendien geen extra kosten in rekening gebracht (wat kost een ijzerdraadje van 5 cm?). Voor mij staat dit symbool als verschil tussen beide landen. In Turkije maak je de dingen, probeer je creatieve oplossingen te zoeken en wordt het gefikst.

Hier is alles perfect, of moet het perfect zijn. De auto van mijn zwager (een Tofak, in feite een Turkse Fiat) klinkt als een rijdende stielband, een voortbewegend groep vogels en ziet er niet uit. Maar alle noodzakelijkheden werken en de auto rijdt. Dat zijn zaken die het leven niet alleen aantrekkelijker maken, maar ook intenser. Je bent meer bezig met kleine en essentiële zaken, in plaats van onze hebberige wegwerpmaatschappij. Mooi is wat dat betreft ook een zeer relatief begrip. Rond het maken van afspraken en het bezig zijn met plannen en ideeën is daar veel makkelijker. Dat alles in een klimaat wat wel bij mij past, met hele milde winters...

Ja, deze droom lijkt werkelijkheid te worden. Het voelt nog niet zo. Die realiteit voelt nog heel ver weg, maar over een maand ben ik er. Dat voelt vreemd, maar ook prettig. Het is nog even een droom.... De realiteit er van kan ik nog niet helemaal bevatten.

Het liefst was ik in ons huis blijven wonen. Ik erken de luxe van onze woning en het genot van de tuin. We zijn er mee verwend, iets wat ik mij dagelijks realiseer. Inmiddels had ik mij er bij neergelegd dat dit huis niet langer onze veilige haven zou blijven. Een kleine leuke stek, ergens in IJmuiden, leek een acceptabel alternatief. Nu is het alleen het huis leeg halen en hier niets inrichten... Er is geen Nederlands alternatief. Op de een of andere manier geloof  ik het niet. Ik realiseer mij niet echt, over minder dan een maand deze woning niet meer als huis te hebben. Soms beklijft mij het gevoel van angst, het gevoel ontheemd te zijn, geen ankers meer te hebben. Dat stukje voelt momenteel aan als een nare droom. Ergens zegt mijn gevoel: dit kan niet. Ik zal er aan moeten geloven. En de realiteit straks zal zeker mee vallen. Even een paar dagen op de camping en daarna een week rijden. Allemaal dingen waar ik van geniet. Nee, het is het loslaten. Dat maakt het even een nare droom. 

mijn lievelingsboom; de Perzische slaapboom

Het gevoel ligt natuurlijk dieper. Op dit moment geef  ik alle zekerheden op. Normaal weet je al wat je nieuwe zekerheid is… heb je al een woning bijvoorbeeld. De zekerheden zitten in ons leven toch vaak in materie. Net als de spanning van het op vakantie gaan. Je (althans ik) ga dan meestal een korte periode een volledige onzekerheid tegemoet. Hoe zal het gaan, wat kom ik tegen, lukt alles? Dan weet je ook dat je na die weken weer terug keert in je eigen veilige nest. Inmiddels heb ik foto’s gezien van het huis wat we daar kunnen huren, maar in feite is nog niks zeker. Het wordt daar, door onze familie, geregeld. Niet door mijzelf. En ik kan niet zeggen dat ik over een maand weer terug keer naar mijn veilige haven. Die is dan echt weg.

Ik droom nu dus twee dromen. Dat maakt alles wat onwerkelijk. Toch wint de uitdaging. Heel veel hebben we al weg gedaan(drie volle bagageruimtes boeken, 100 kg grof vuil in de vorm van verf en apparaten, drie aanhangers vol spullen voor de kringloop en een enorme berg grof vuil, om op te laten halen). De eerste rijen dozen staan achter opgeslagen, schilderen kan ik even niet meer en de stapel "spullen voor Turkije" krijgt nu echt vorm. Mijn schilderijen zijn opgeslagen in een selfstorage.

Het leven zit raar in elkaar. Het gevoelsleven is een onbegrijpelijk systeem. En bij een ieder werkt het weer anders. Bij mij botsen de systemen even, maar beide gevoelens worden sterker. Misschien is het de tijdsdruk, of het ongeloof dat die andere droom uit gaat komen. 

Vanaf nu moet ik verder afbouwen. Ja, ook mijn computer gaat voorlopig uit. Even geen blogs schrijven. Daar waar mogelijk zal ik via Facebook in contact met de buitenwereld blijven. Voor nu is dit even mijn laatste blog. De volgende zal ongetwijfeld vanuit mijn nieuwe leven verschijnen. Ik durf niet in dromen te geloven. Het is geen droom, maar een onzekere mooie stap. En nu ga ik mij even volledig aan die mooie nieuwe stap wijden. Tot vanuit Turkije!

Zomer zotheid

Dit jaar zit het er niet in; op vakantie gaan. Spijtig... Aan de ene kant wel, maar verder maakt het eigenlijk niet uit. Los van hoe mijn leven in elkaar zit en functioneert geniet ik van deze mooie zomer en al het mooie om mij heen. Zou ik weg willen? Ja, dat eigenlijk ook.

 

Curaçao 

Maar wat is vakantie nu in feite? Het belangrijkste daarvan is misschien wel even los komen van onze dagelijkse beslommeringen. Even geen zorgen, andere prikkels, de geest even schoon blazen. Wat dat betreft kan je het hele jaar door op vakantie, maar toch gaan we het liefst in de zomer. Ja, warmte en zon zijn wel ingrediënten om die geest even te zuiveren. Daarom kiezen we juist voor die zomer. Je bent meer buiten, laat dingen toch makkelijker los en alles is, of lijkt, ongedwongener.

Nederlandse strand

Nu beschik ik over een oase van  een tuin. Het was hard werken en nog dagelijks stop ik mijn energie er in. Ik heb mijn paradijsje aan huis. Ik prijs mij gelukkig over deze enorme rijkdom en beschik blijkbaar over de capaciteiten het zo nar mijn hand te zetten dat het mijn, ons beter gezegd, paradijsje is. Wat dat betreft hoef ik absoluut niet weg en vier ik thuis mijn vakantie. Soms kan dat een paar dagen, soms een paar uur. De weergoden spelen daar zeker een rol in en zijn ons dit jaar goed gezind, maar ook als het wat minder is weet ik de momenten van het genieten te pakken.

tropisch strand

Ik realiseer mij dat niet iedereen deze luxe voor handen heeft of de vermogens heeft deze te creëren. Gelukkig zijn er dan goede alternatieven. We hebben de duinen, bos, recreatieparken, feestweken, parades, en veel meer. Er is zomers veel te doen het zomergevoel naar je toe te halen. En voor hen die toch iets anders willen biedt de omgeving ook uitkomst. Ik ken IJmuidenaars die een seizoensplaats hebben op de camping van Vogelenzang, Amsterdammers die zich nestelen in Bakkum, en een deel die zich terugtrekken op hun volkstuincomplex. Er zijn zo veel mogelijkheden, die tegemoet komen aan de zin van vakantie; even de boel loslaten.

 

Bali, Tanah Lot

Toch zijn er grote groepen die hier anders tegenover staan. Vakantie is twee, of drie, weken naar andere oorden. Tent of hotel, als ze maar weg zijn. En vaak gaat het alleen maar daarom. Weg zijn. En dat is de onzin van vakantie. Nou ja, daar komt de onzin om de hoek kijken. Zo had ik ooit een kapper. Die ging twee weken op vakantie. Waarheen? Naar Bali!

Naar zijn vakantie vroeg ik hem naar zijn vakantie en wat hij allemaal van Bali had gezien. Geen donder dus. Hij had een all-inclusive hotelreis en dat was daar allemaal zo schitteren, hij was het terrein niet af geweest. Ja, een keer hadden zij een bustochtje gemaakt. Maar dat had hem niet zo veel gedaan. Maar, tegen iedereen kan hij wel vertellen dat hij op Bali is geweest. En zo had hij meer exotische oorden aangedaan. Pure onzin van vakantie! Ook een insteek, waarmee wij onze wereld verzieken. Toen ik vroeg of hij bomen voor zijn vlucht had gekocht keek mijn kapper helemaal glazig.

De onzin van vakantie is dat wij naar oorden willen voor een relatieve zekerheid van zon, zee en strand en verder rust. Nou,dan kan ja naar Spanje, zuid Frankrijk, Kroatië en als je heel avontuurlijk bent naar Griekenland. Maar ga dan alsjeblieft niet verder. Daarvoor is de vakantie, met zo een insteek niet bedoeld. Meer dan tachtig procent gaat echter wel met die insteek de hort op. Vaak blijkt het nog in zekere mate een teleurstellende ervaring.

camping Vogelenzang

Anders is om vakantie te gebruiken om te reizen. Je te verdiepen in andere culturen, schoonheden van de wereld te zien of te genieten van natuur, die wij niet kennen. Dat doen ook een hoop mensen, maar van die groep merk je ook dat een groot deel het vanuit status doet en niet vanuit interesse. Wat dat betreft zitten wij, Nederlanders, raar in elkaar. We doen eigenlijk niet wat we zelf écht willen, maar willen voldoen aan de status die wij ons toe bedelen. Ja, zin en onzin van vakantie ligt heel erg dicht bij elkaar.

Weer even terug naar mij zelf. Ja, ik ben nieuwsgierig, ik ben een reiziger. Ook ga ik vaker niet op vakantie. Meestal omdat mij de middelen dan ontbreken. Zelf zie ik er maar een nadeel aan; thuis kom je niet echt los van alles. Dat mis ik wel eens, wanneer ik helemaal niet weg ga. Maar toch, ook deze zomer geniet ik met volle teugen en heb ik een hele fijne vakantie, ondanks dat ik gewoon door werk. Maar goed, in oktober wil ik misschien wel even een weekje weg. Om de geest schoon te vegen. Waar ik dan heen wil? Kan mij niks schelen. Het enige is dat de omgeving en omstandigheid maken dat die geest even leeg kan... Daarvoor hief ik niet naar de andere kant van de wereld.

En reizen? Dat doe ik wel, wanneer ik de middelen weer heb. Ik heb nog genoeg doelen, en een ding speelt daar voor mij geen enkele rol; status. Nee, ik ga dan om te ervaren, leren, te verrijken en helemaal bekaf terug te komen.... Tevreden. Maar nu ben ik ook heel erg tevreden, omdat ik reizen en vakantie weet te scheiden, en mijn vakantiegevoel flink aanwezig is!

Fietsen voor het goede doel

lekker band bij de Rijn

Uitgebreid op tv: 2600 km fietstocht voor het goede doel naar de Oekraïne. Iedere zomer weer uitgebreid in het nieuws, in de krant of op tv: mensen die een fietstocht maken. Soms van 700 km, en soms wel tot 3000 km, maar bijna altijd voor het goede doel.

Een zomers terugkerend ritueel. Mensen die iets willen ondernemen en zich daarmee in het nieuws weten te lullen. Omdat de prestatie zelf eigenlijk niet opzienbarend is geeft men er een goed doel aan. Via dat goede doel haalt men de media… weet men de aandacht op zich te vestigen.

De route met overnachtingsplaatsen

4 juli 2007: Een verstokte roker, zonder conditie, met een zware hernia, half invalide voeten en ongeoefend verlaat, op de fiets, in de ochtend zijn woonhuis in Haarlem. Vijf weken later arriveert hij bij zijn einddoel: Interlaken, Zwitserland. Geen hond die het er over heeft.

Die man, die idioot, ja dat was ik. Grootspraak en man van woord. Iedereen was het vergeten, maar zelf heb ik mij aan mijn grote bek gehouden, toen ik in 2005 tegen mijn Zwitserse vrienden zei: over twee jaar kom ik op de fiets naar jullie toe. En zo geschiedde. Zeventien etappes en ruim 1400 km gefietst.

rechte wegen demotiveren

Het was afzien. De eerste dag was het amper 13 graden, regen en windkracht 5 (zuidwest). De dagen er op werd het weer niet beter. Twee dagen lang heb ik mijn geslacht niet gevoeld en leek mijn scrotum geheel afwezig. De campings waren leeg, of half verlaten. Iedere middag vond ik een camping om mijn tentje weer op te zetten. Voor het slapen gaan nam ik mijn dubbele dosis morfine. En dan nog waren de nachten niet altijd om tot rust te komen. Pas in Limburg kreeg ik twee dagen mooi weer, waarvan een dag mijn rustdag was. Bijgetankt trapte ik de Hoge Venen (België) over. Ondertussen werd ik nog een keer ingehaald door een van de wielen van mijn aanhanger. Met regen arriveerde ik in Monchau. Van daar dwars door de Eiffel. Zwaar afzien, maar ik ging door. Alles werd nat en doorweekter, maar eindelijk arriveerde ik bij mijn vrienden in Koblenz. Mijn eerste en legendarische woorden waren: over twee dagen neem ik de trein naar huis.

Na een week ging ik niet naar huis, maar volgde de Rijn tot in Zwitserland. Zware dagen volgden. Onweersbuien, wind en enkele mooie dagen. Pas vanaf Basel werd het weer beter. Ik was bijna bij mijn einddoel. Wanneer je er goed door heen zit, word je erg optimistisch. Maar niet zo heel lang daarna reed ik inderdaad Interlaken binnen.



veel gezelligheid op de camoing was er niet, door het
slechte weer



Onderweg (Mainz) kwam ik een meisje tegen. Op een gewone oude stadsfiets. Zij was op weg van Utrecht naar Bulgarije, voor een popfestival. Zo iemand verdient een medaille. Twee jongens op oude zwarte Gazelle fietsen kwam ik in de buurt van Straatsburg tegen. In twee weken fietsen zijn van Amsterdam naar Rome. Ze lagen op schema; ruim 200 km per dag. Chapeau. Van die gasten heb ik nooit iets in welke krant dan ook gelezen. Geen omroep die er een seconde aandacht aan heeft besteed.

alles smerig en nat

Binnen een week na mijn terugkomst thuis stond de krant bol en gaf Hart van Nederland er volle aandacht aan. Moeder en dochter hadden 700 km gefietst (een deel van route naar Compastello di Santiago (Spanje). Uitgerust en getraind in vol ornaat: sportfietsen, wielerbroekjes en wielershirts. Ze sliepen in jeugdherbergen. Maar het was nieuws. Zij fietsen voor kanker. Fietsen voor kanker is heel erg “in”. En het scoort. Gisteren op de televisie. Een meneer was die voor het voetbal dus naar de Oekraïne was gefietst. Maar hij deed het voor alle kankerpatiënten, dus kwam hij volop in het nieuws. Getraind, en in vol ornaat. Zelf droeg ik geen uiterlijke wielerkledij en ook dat meisje niet, die twee jongens evenmin. Nee, wanneer je jezelf niet stoer aankleed maak je het helemaal niet bijzonder. Een ex buurman van mij fietste vroeger (zeker vijftig jaar geleden) in een dag van Haarlem naar Maastricht. Op oude barrels.

We leven in een tijd van het prostitueren van de eigen ego, waarbij handig gebruik gemaakt wordt van het leed van anderen. Het scoort! Maar waarom fietsen die mensen nu eigenlijk? Dat doe je toch voor jezelf? Nee, dan ben ik eigenlijk maar blij dat ik mijn tocht in stilte heb volbracht. Toch ben ik wel van mening, dat ik eigenlijk een standbeeld verdien. Misschien moet er een groot standbeeld komen: de anonieme echte fietser….

Goldswil (Interlaken, Zwitserland); mijn einddoel. Om af te kicken sliep ik in de camoer naast het huis

Ben aan vakantie toe

Het beklemt mij weer eens. Het land, de drukte, de noodzakelijke dingen… alles eigenlijk. Niet dat ik niet geniet, maar ik kom niet tot rust en begin behoorlijk moe te worden. Ik ben toe aan vakantie.

Maar wat is vakantie eigenlijk? Voor een ieder is dat weer anders. Ik kan alleen voor mijzelf spreken. Een ding is duidelijk: vakantie betekent nieuwe prikkels, nieuwe impulsen en het dagelijkse leven even vergeten. Alle gevoelens van plicht en druk van mij af gooien. Een periode van ontspanning, impulsiviteit en open staan voor het nieuwe, het andere.

relaxed winkelen

Vakantie vieren met allemaal vrienden is voor mij toch nooit echt vakantie. Vrienden refereren aan thuis. Vakantie met vrienden betekent vaak lamlendigheid. Met elkaar rekening houden, op elkaar wachten en discussies voeren, zonder dat je hier een doel mee hebt, behalve dan welke activiteit je wel of niet met elkaar wilt gaan doen.

Rust. Mijn eigen tijd indelen. Boeken lezen, rommelen, ontspannen. Hoe rustig je het ook doet in je eigen omgeving, zolang je in je bekende omgeving bent betekent dit druk. Je moet altijd van alles, mensen doen een beroep op je, en de dagelijkse gang van zaken blijft zich opdringen. Ik kan mij daar alleen aan onttrekken wanneer ik er even helemaal uit ben.

heerlijk door een oerwoud slenteren

Dan heb ik niet de noodzaak een wekker te zetten. Hier kan ik dat niet; die wekker moet ik gewoon altijd zetten. Dan heb ik geen noodzaak allerlei dingen te doen. Hier kan ik dat niet; mijn dag moet een invulling hebben. Even dit regelen, dat doen. Tijd vliegt en de indrukken zijn bekend. Met vakantie doe je nieuwe indrukken op. Dagen lijken langer te duren. Je doet dingen, die je normaal niet doet. Ik smacht er naar.

Natuurlijk, lekker weer is voor mij ook van belang. Mijn voorkeur ligt dan ook in het Mediterrane, of nog liever in de tropen. Warmte… niet bezig te hoeven zijn met het weer, of welke broek nu weer aan moet.

Het gekke is dat ik op vakantie ook altijd actief wordt… Of beter gezegd: nog actiever. Mijn tempo daalt, maar ik doe meer. Rustig aan. En hoe warmer, hoe meer ik onderneem. Het gekke is, dat het mij meer ontspant, dan wanneer ik thuis druk bezig ben.

eten kopen op de Turkse markt

Gelukkig, nog ruim twee weken. Dan mag ik er weer even uit. Naar mijn schoonzus en zwager in Turkije. In een huis, op de berg, buiten het dorp. Rust. Ik mag een BBQ bouwen en een stuk van de tuin aanleggen. Ik zie wel hoe ver ik kom, maar ik heb er zin in. Een andere cultuur en een ander levenstempo. Dat laatste is wellicht van het grootste belang. Een ander levenstempo. Mijn eigen tempo. Het tempo van: we zien wel. Over een week begin ik al mijn tas te pakken. Voorpret, daar ben ik dol op. Daarna een fotoboek maken. Ik weet mijn vakantie wel te verlengen. Ja, soms verlang ik echt naar een andere wereld, maar voorlopig moet ik het doen met vakantie. Ik ben toe aan vakantie.