Sokatisme, alvast het nawoord

Sommigen zullen het Sokatisme zien als een nieuwe vorm van socialisme. Anderen zien nog veel te veel liberale standpunten terug. Juist, daarom is het Sokatisme er. Het is niet links, het is niet rechts. Het gaat uit van een aantal waarden. Waarden die je, veelal in deelgebieden, al in diverse landen ziet. Ze worden al uitgevoerd, of het zijn onderwerpen waar al discussie over gevoerd wordt. Het gaat er hier om, de basis van het Sokatisme te schetsen. Geen kant en klare en volledig uitgewerkte visie. Het is een idee en met dit schrijven poog ik zo veel mogelijk onderdelen aan de orde te stellen, waarmee het Sokatisme tot een goede politieke vorm kan komen. Ik doe suggesties, maar stel niets vast. Behalve de grote lijn. De essentie van het Sokatisme poog ik uiteen te zetten, maar de uitwerking en invulling is aan hen, die er iets mee willen.

Het Sokatisme is vrij toegankelijk geschreven en beschreven, en tevens is voorkomen een werk te creëren wat dermate dik en taai is, dat er geen ruimte meer is nog tot eigen invulling en uitwerking te komen. Nee, het moet toegankelijk zijn en leesbaar, maar ook voldoende compleet. Tijdens het bedenken, uitwerken en beschrijven van het Sokatisme is veel de revue gepasseerd. Regelmatig tartte het de grenzen van het wel of niet benoemen. Telkens kwam er iets bij, maar even zo vaak werden stukken geschrapt.

Het schrijven en de ideevorming is niet iets van een paar maanden, of een jaar. Het heeft zich ontwikkeld in de loop van mijn leven, waarbij het pas de laatste jaren enige vorm kreeg. Deze vorm te noteren was een volgende uitdaging. Een zware taak, realiserend dat er onderwerpen beschreven worden die mensen tegen de borst stuiten, maar nog meer onderwerpen, die mensen aan het denken zetten en hopelijk zelfs enthousiast maken.

Mijn beperkte politieke ervaring, mijn ervaring als mens en de jaren van mijn leven hebben gemaakt dat ik het plaatje kon maken. Geen plaatje inde vorm van een tekening of schilderij (zoals ik gewend ben), maar een plaatje in geschreven woord. Een incompleet plaatje, maar hopelijk voldoende opdat men zelf en met elkaar het verhaal kan afmaken.

Daarnaast is het Sokatisme de aanzet tot een discussie. Er staan onderwerpen in, waar regelmatig de media bol van staan, en toch vanuit een andere invalshoek benaderd. Het Sokatisme heeft een aantal basiswaarden en visie en uitgangspunt. De essentie moet de basis vormen om als maatschappij, als kiezer, en politicus, wel of niet te willen veranderen. Het is geen Rode Boekje van Mao geworden, met stelregels. Geen Groen Boekje van Khadaffi, noch een nieuwe Das Kapital van Marx of een schrijven van Thorbecke. Wel zijn het allemaal werken, die bijgedragen hebben tot de ideevorming van het Sokatisme. Toch is wellicht de meest belangrijke boodschap, dat we, in deze moderne tijd, los moeten komen uit het “oude” denken van termen als liberalisme, socialisme en kapitalisme. We leven in andere tijden en moeten ons daaraan gaan aanpassen. Naar ik mag hopen is hier een aanzet toe gegeven. Een aanzet tot een eerlijkere wereld. Een aanzet tot belangrijke nuances. Nee, geen mens is gelijk, maar iedereen is gelijkwaardig! Maar, hoe moet je daar in hemelsnaam mee om gaan? Voor een deel geeft het Sokatisme hier suggesties voor. Deels is het aan de gemeenschap hier gezamenlijk inhoud aan te geven. Tenminste, wanneer wij ons eens gaan realiseren dat er nieuwe politieke tijden zijn. Dat duidelijk is dat populisme geen antwoord is op de afgedane politieke vormen en het huidige politieke establishment. De kiezer zoekt duidelijk naar nieuwe vormen. De USA (Trump), Groot Brittannië (Brexit) en Nederland (Referendum Ukraine) zijn hier enkele voorbeelden van. Men wil het anders. Het moet ook anders. De wereld raakt meer en meer verdeeld. In dat kader is het Sokatisme geschreven en wellicht een eerste aanzet tot de broodnodige verandering. En, het is tijd voor die verandering. We moeten ons niet laten bedotten, de wereld blijft verwrongen van negatieve invloeden, oorlogen en misdaad, maar toch kan het allemaal veel beter. Het antwoord is echter nooit gevonden. Alhoewel, in de 19^e eeuw zijn er antwoorden gevonden. Die antwoorden zijn echter ingelost en nu is het tijd voor nieuwe antwoorden. Wellicht het Sokatisme…

Stokstijf

" Zie je daar wat?"

" Nee, en jij aan jou kant?"

" Ik dacht het niet..."

" Hé, daar, daar in de verte!"

" Roofvogel!"

" Alarm geven? "

" Wacht nog maar even. Hé kereltje daar, even terug komen."

" Weet je niet hoe die heet?"

" Nee, ken dat joch niet... Ken jij hem wel?"

" Ook niet. Hé kereltje, je hoorde toch wat mijn buurman zei? En jij daar, voor jou geldt dat ook. Terug komen!"

" Even kijken, nee, daar ziet ook alles er rustig uit."

" Wat is dat links?"

Alle koppen draaien naar links. Net als dat ze gelijktijdig naar rechts draaien, of waar zij zich dan ook maar op focussen. Een paar meter verder spelen wat kleintjes. Drie staan er rechtop en speuren de omgeving af. Vooral de lucht, immers de grootste bedreiging komt voor ons uit de lucht.

" Nou, ik ga weer even in het hol lijken."

" Als je maar niet te lang wegblijft hoor."

" ja, toereledoki, dat bepaal ik zelf wel."

" Maar we worden afgelost!"

" jullie wel, ik nog niet. Ben zo weer terug."

Alle blikken gaan naar rechts en blijven even onbewogen in die richting gericht staan, waarna iedereen even een andere kant op kijkt, tot alk e drie weer dezelfde kant op kijken.

" Zo, daar ben ik weer. Nog iets gezien?"

" Nee, het lijkt erg rustig."

" Oh, maar dan moeten we juist heel erg opletten."

" Jongens, en nou komen jullie terug, ik blijf niet waarschuwen!"

" Meneer, u waarschuwt helemaal niet. U zegt alleen dat we terug moeten komen,"  spreekt de brutaalste van het stel. Onderwijl lopen er drie naar de ingang... Een van de ingangen... van het hol.

" De jeugd wordt ook met de dag brutaler."

" Ach man je stelt je aan."

" Ja, je stelt je aan."

" Ik sluit me bij de anderen aan. Je stelt je aan."

"Hé, kijk. Dat is een grote vogel."

" Hij komt deze kant op."

"  Een bedreiging?"

" Ja," klonk het uit drie monden.

" ALARM!!! Wegwezen, naar het hol, zoek de dichtstbijzijnde ingang! Roofvogel!"

En als een speer waren alle stokstaartjes onder de grond verdwenen. Behalve de vier wachters, bij de grote ingang van het hol. Zij zouden pas naar binnen gaan, wanneer de dreiging te groot was. In uiterste nood werd dan vanuit het hol de lucht afgetuurd, om te kijken dat het gevaar verdwenen was. Misschien is het stokstaartje wel het meest alerte dier van het gehele dierenrijk. En dan nog kwam het voor, dat niet iedereen op tijd een van de ingangen bereikte. Dat was altijd een naar gezicht. Meestal vlak voor het hol, vlak voor de ogen van de anderen, dat de vogel zijn klauwen in de rug van een stokstaartje zette en met een sierlijke zwier de thermiek weer opzocht. Soms wist een stokstaartje zich nog te bevrijden, wat niet altijd een levensreddende actie was. Vooral omdat de hoogte al te groot was, of dat het diertje vervelend neer kwam. Dan maakte de grote vogel een duizelingwekkende salto, vloog als een raket naar beneden, om dan weer direct stijgende zijn prooi mee te nemen. Stevig gehaakt aan de sterke klauwen van de vogel.

Dit keer waren alle dieren op tijd in het hok.

" Kijk daar gaat ie..."

" Waar dan?"

" Dáár! Richting de berg."

" Nou, jij bent ook blind, zelfs ik zie hem."

" Gelukkig gaat ie weg. Is iedereen er nog?"

" Jaah!"

" Hier ook."

" Net als hier."

Langzaam steken de diertjes hun koppies weer uit het hol en inderdaad, ze waren op tijd.



Een dag van een stokstaartje is vooral een dag van waakzaamheid. Wat ze ook doen, altijd staan er een paar op wacht. Zijn ze wat verder uit elkaar, staan ze zo opgesteld dat ze elkaar altijd kunnen zien en bij onraad de alarmbellen kunnen doen rinkelen. Wat precies het gevaar voor ze is realiseren ze niet. In ieder geval komt het grootste gevaar uit de lucht. Maar niet alleen. Een paar weken geleden nog is er eentje uit de groep door een slang gepakt. De slang zagen ze veel te laat en reageerden met veel te veel paniek, waardoor eentje de verkeerde kant op ging. Nou ja, eigenlijk ging ie juist niet, waardoor de slang tie kon slaan.



Toen de nacht gevallen was waren ze allemaal weer bij het hol. Rustig slapen. Ontspannen, heerlijk gewoon. Toch bleef er bij iedere uitgang een alert. Immers ook in de nacht loert het gevaar.in het hol kropen de diertjes dicht bij een. Elkaars warmte zoekend. Het mochten dan wel de tropen zijn, diep in het hol kon het goed kil zijn. Koud zelfs. Bij de eerste zonnestralen ontwaakte iedereen weer. Sommige duidelijk met last van ochtend humeur en anderen fris en vrolijk. Die laatsten waren ook als eerste buiten. Vrijwel altijd vergezeld door de jonkies. Die jonkies mochten immers niet naar buiten, wanneer er geen volwassen dier in de buurt (en buiten) was. Die waren nog te speels om al voldoende waakzaam te zijn. Deze ochtend boften ze, want de ouderen waren er vroeg bij. Rond alle uitgangen van het hol speelden en dolden de jonge diertjes en soms speelde een ouder dier mee. Maar goed, dan kon dus weer alleen wanneer er minimaal twee oudere dieren bij de kleintjes in de buurt waren. Zoals dit keer.

Bijna iedere dag kwam er een groot monster langs. Groot, maar niet gevaarlijk. Dat hadden ze inmiddels wel geleerd. Het monster maakte veel lawaai en bewoog voort op ronde dingen. Op een afstandje van het hol bleef het monster staan. Hoe meer stokstaartjes buiten waren, des te langer bleef het monster staan. In de monster zaten ook allemaal dieren.  Ach, inmiddels sloegen de dieren er geen acht meer op. Toch bleven ze het monster goed in de gaten houden. Je weet maar nooit.



Een erg spannend leven leiden de stokstaartjes dus niet. Eigenlijk een heel saai leven alleen, ja, wel altijd opletten. Bijna niks anders dan opletten. Ze wisten natuurlijk dat zij voor een hoop dieren een aangename prooi zijn. Zelf zijn de stokstaartjes vegetarisch... Alhoewel zij af en toe een stukje vlees goed kunnen bekoren. En hun eten? Soms erg moeizaam. Andermaal is er een weelde en overvloed. Het blijft scharrelen. Ook voor vegetariërs. De andere kant, het is wel altijd gezellig. Ze leven in grote groepen en gedragen zich uitermate sociaal. Ze zorgen voor elkaars kleintjes, letten op elkaar en eigenlijk zie je nooit een stokstaartje alleen. Wanneer dat is, is er iets ergs aan de hand.

Een leven met zo weinig, vooral gericht op eten en opletten en een sociaal leven, kan voor de betrokkenen een prima leven zijn. Niet ieder dier is avontuurlijk of heeft bewijsdrang. Soms werd wel gegrapt: " Karl Marx heeft het socialisme van de stokstaartjes af gekeken..." Jammer dat Lenin niet eerst naar de tropen is gereisd, alvorens het communisme in te voeren. Daar de stokstaartjes had geobserveerd, dan was het communisme vele malen succesvoller geweest!"