Gelijkwaardig leven

Het concept van mijn politieke werk is klaar. Het centrale thema is: gelijkwaardig leven. De nadruk ligt op de gelijkwaardigheid, maar gelijk stel ik ook dat gelijkheid niet bestaat. Immers, geen mens is het zelfde.

Inmiddels ben ik er al jaren mee bezig. Door mijn eigen politieke ervaring, mijn maatschappelijke ervaring, het (wereld) nieuws en nog veel meer aspecten. Allemaal zaken, die ik in de loop der jaren tot een geheel heb getracht te maken. In eerste instantie deed ik al wat meldingen over het Sokatisme. Achteraf ben ik van deze term afgestapt, omdat ik daar toch nog te veel verwijzingen naar de oude en bestaande politiek  in zitten. Om die reden heb ik het omgedoopt tot Merhottisme. Misschien wat egocentrisch mijn eigen naam er aan te verbinden, maar wie weet wordt er een betere benaming voor gevonden. Mits er maar geen verwijzingen in terug te vinden zijn naar de oude en bestaande politieke vormen.



Soms heb ik al een tip van de sluier opgelicht. Ja, het Merhottisme is een politiek, die uit gaat van de individu en die gelijkwaardigheid. Dat betekent ook dat er soms, voor veel lezers, wel eens heel confronterende gedachten beschreven staan. Confronterend, omdat het ons op een andere manier van denken brengt. Daarbij zullen diverse onderwerpen vergeleken worden met de oude en bestaande politieke instituties.



Het concept beslaat momenteel bijna 100 pagina's A4. In boekvorm zal dat meer zijn. In ieder geval heb ik geprobeerde voorkomen een boek van Bijbelse dikte te schrijven. Ook is het geen dichtgetimmerd systeem, maar een manifest wat de (nieuwe) politiek ook juist aan het werk en denken moet zetten. Op een manier, dat politiek slagvaardiger wordt. Maar ook gaat het Merhottisme uit van minder politieke invloed op de individuele mens. Het Merhottisme is een strak raamwerk, waar juist veel inhoud aan gegeven kan, en moet, worden. De politiek krijgt dan ook in feite een andere rol.

Het concept moet nu bijgewerkt worden. Daarbij moeten er nog noten worden toegevoegd en diverse verwijzingen. Doordat ik relatief lang aan het schrijven, en denken ben, heb ik ook diverse actualiteiten kunnen verwerken en hebben actualiteiten invloed gehad tot aanscherping en/of verbeteringen. Zo kom je namen als Trump en Putin er in tegen. Maar, tussen de regels door, ook een reactie op diverse huidige politieke ontwikkelingen.

Omdat de individu centraal staat moet deze ook minder "last" van de overheid hebben. De overheid is er met name meer voor de individu en het welzijn, en minder, zoals nu veelal, een controlerend orgaan, die vooral uit gaat van het negatieve. Ook moet het leven van de individu leefbaarder worden. Het basisinkomen en afschaffen van belasting staan vrij centraal in het Merhottisme. Daarentegen moet de staat ook een inkomen verwerven. Dat wordt anders georganiseerd en ik gebruik dan ook een andere term voor de huidige "belasting".



Ik ga uit van seculiere politiek en dus ook multiculturele samenlevingen. Dat creëert meer ruimte voor grotere minderheden, maar ook misschien minder ruimte voor bestaande waarden. De term "democratie" krijgt ook veel aandacht. Immers, wij worden voorgehouden in een democratie te leven, maar de werkelijkheid is dat de burger in zekere mate een worst voor gehouden wordt.een meerderheid is dan ook niet langer 50% plus 1, maar wordt ruimer gesteld.

Het Merhottisme is enerzijds heel compleet, maar aan de andere kant nooit volledig. Ik heb gepoogd het zo compleet te maken, dat de volledigheid met beperkt risico gerealiseerd kan worden. Beperkt, want politiek blijft mensenwerk. Om die reden verbind ik, in het Merhottisme, veel meer regels rond de politiek zelf. De politicus zelf krijgt een andere rol, kan minder op individuele basis bepaalde besluiten nemen, en eigen gewin en dictatoriale posities zijn in feite uitgesloten.



Ook heb ik rekening gehouden met de economie. Ik ben er zelfs van overtuigd dat het Merhottisme eenpositief effect heeft op de economie, maar ook voor meer stabiliteit zorgt. Zo passeren veel onderwerpen de revue. Ik ben overtuigd van het feit dat het Merhottisme wel degelijk een nieuw politiek tijdperk kan inluiden. Maar goed, anders had ik het natuurlijk ook niet beschreven. Hopelijk weet het resultaat straks de mensen te overtuigen, of op z'n minst aan het denken te zetten. Er gaat immers veel te veel verkeerd op deze wereld, die ook nog eens steeds ingewikkelder wordt. En we moeten leren durven toe te geven niet overal verstand van, of een mening over, te hebben.



Het concept is qua stijl waarschijnlijk nog een rommeltje. Ook ten aanzien van de indeling zal nog het nodige werk verzet moeten worden. Dat het concept er ligt is een hele opluchting, én bevalling. Maar, voorlopig ben ik er nog niet.

Om het werk goed te presenteren kan ik het niet in eigen beheer uitgeven. Ik heb hier externe inzet bij nodig. Om die reden wil ik nu eerst een uitgever zoeken en een redacteur. Vooral het eerste is tegenwoordig geen sinecure. Uitgevers denken minder in kwaliteit, meer in verdiensten. En zeker een "oude debutant" als ik ben is niet direct een pré. Toch ga ik er voor. Het zal echter wel een kwestie van tijd gaan worden. Ondertussen zal ik zelf ook actief aan het werk blijven. In ieder geval ben ik een belangrijke stap verder.

Dus, uitgevers, via mijn blog, mail, en internet ben ik te vinden. Het resultaat moet een waardig geheel worden.

En vrees niet, beste lezer..., ondertussen blijf ik vooral schilderen!

de blog

Sinds enkele jaren schrijf ik blogs. Een tijdje zeer regelmatig, en periodes juist zeer onregelmatig. Inmiddels hebben bijna 80000 mensen mijn blogs gelezen. Dat is leuk, dat streelt ook. In eerste instantie schrijf ik voor mij zelf, van mij af. Het doet goed dat je daar toch een aantal mensen mee bereikt. Grappig is ook de stistieken. Op dit moment heb ik opvallend veel lezers uit Rusland. Een aantal dat ver uit steekt boven het aantal lezers uit Nederland.Het is sowieso leuk te zien hoe wereldwijd het internet inderdaad is, want op de vreemdste plekken worden mijn blogs gelezen. Vooral soms ook op geheel onverwachte plaatsen. Een oude blog, over Velserend, wordt nog steeds zeer regelmatig gelezen. Een blog waar ik ook al veel reacties op heb gekregen, natuurlijk van oud inwoners van Santpoort en Bloemendaal, maar ook van mensen die daar nog steeds wonen en het verhaal veel herinnerngen naar boven halen.
Een serie over mijn verblijf in Turkije heb ik vooral voor geinteresseerde achterblijvers geschreven. Een serie die ook veel gelezen is en met name van vrienden en bekenden waardering ontving hen zo te informeren over het andere leven.

De blog is ook een uitlaatklep. Voor gevoelens van verdriet en boosheid. Het laatste heb ik in 2014 nadrukkelijk de wereld in geschopt. Niet altijd even genuanceerd, maar wel gemeend. Mijn teleurstelling in de maatschappij heb ik meer proberen te nuanceren en is ook zeker iets wat ik meen. De blog is ook een instrument meningen te verkondigen in de hoop dat er soms iemand is, waarbij een lichtje aan gaat en het idee ontstaat dat hier niet altijd onzn wordt verkocht, maar soms hele zinnige prikkels aan ons denkvermogen.
Literair zijn de blogs over het algemeen niet, wel zeer divers. Zelf sta ik versteld van het grote aantal wat ik inmiddels geschreven heb. En ondertussen ben ik ook nog druk bezig met mijn politieke manifest, het Sokatisme. Veel werk, maar het begint vorm te krijgen. In de blogs heb ik hier al een enkele keer een beetje aandacht aan geschonken, maar ik werk er naar om het gehele verhaal af te ronden.

Ik schrijf, als ik schilder. Ik bedoel dat ik schrijf en schilder, omdat ik dat "moet". Ik heb een soort onbedwingbare uitingsdrang in woord en beeld. Mijn hele leven schrijf ik al. Verhalen, ooit is het gelukt een echte roman te schrijven. Slecht en nooit uitgegeven, maar het was een roman. Ik heb journelatsieke stukken geschreven, artikelen over specifieke onderwerpen, waaronder mijn werk en filmanimatie. Verhalen, fictie en non-fictie. Ik geniet er van en wil mijn vingers over die toetsen laten glijden. Die stuiterende gedachtenstromen van mij in banen leiden. Op papier, op doek.

Woorden en beelden zijn mooi. Kwalitatief is mijn schrijfwerk niet iets van topniveau, maar dat interesseert mij weinig. Het is leesbaar en ik kan het kwijt. In feite gaat dit ook op voor mijn schilderijen. Het plaatje moet "mijn" plaatje zijn, goed of niet goed, en ieder moet daar het eigen verhaal bij kunnen maken.

De blogs, het schrijven en het schilderen..., het is mij nog niet genoeg. Ik zou veel meer willen. Mij op meer manieren uiten, of je het nu kunst noemt of niet. Helaas word ik getart door de beperkingen van het leven; tijd, conditie, geld, ruimte..., noem maar op. Wie weet komt het nog. Zo ben en blijf ik niet alleen iemand die wil uiten, ik wil ook creeren. Zoals laatste dat ik schreef over een treinbaan in de tuin. Lijkt me geweldig! En zo zijn er zo veel zaken die prikkelen.Dat is wat ook ook met de blogs wil. Het heet "Prikkers", omdat ik met wat ik van mij afschrijf anderen wil prikkelen. En soms prikkel ik nauwelijks iemand, de andere keer blijkbaar velen. Dat is juist het boeiende van de blogs. Het is lekker laagdrempelig, en toetsen zijn tegenwoordig overal binnen handbereik. Wat dat betreft hoop ik nog vele blogs te kunnen schrijven.

Ondertussen (ik dwaal soms ook graag af) zit al enkele uren een man in de verte te zingen. Of het een trouwerij is, begrafenis of ander feestje, geen idee. Het klinkt monotoon en afschuwelijk en het gaat maar door. Door ook wat andere muziek denk ik aan een "feestelijk" iets. En dat brengt mij er op, dat men hier in Turkije eigenlijk niet weet hoe je een feestje moet bouwen. Ga ik binnenkort in nederland dus maar weer eens doen. Met deze dwaalgang geef ik wel aan hoe ik ook op gedachten kom tot een blog. Feestvierende Turken, ik kan er een blog over schrijven. Komt vast ook nog wel.

Deze blogs is weer eens wat anders en dat is omdat ik gewoon even kwijt wil hoe fijn het is om blogs te kunnen schrijven. Toch een van de mooie dingen, die de moderne wereld met zich mee brengt. Maar, ik ga d'r even een eind aanbreien. Mijn nieuwsgierigheid kriebelt..., ik ga eens even in het dorp kijken, om welke reden wij met al die jammerklanken geplaagd worden. Heerlijk, binnenkort gewoon weer eens een kerkklok te horen. Een misschien wel bij de Bevrijdingsfeesten aanwezig te zijn. Ik begin alweer helemaal te dromen. Tot ziens dus maar!

Sokatisme, alvast het nawoord

Sommigen zullen het Sokatisme zien als een nieuwe vorm van socialisme. Anderen zien nog veel te veel liberale standpunten terug. Juist, daarom is het Sokatisme er. Het is niet links, het is niet rechts. Het gaat uit van een aantal waarden. Waarden die je, veelal in deelgebieden, al in diverse landen ziet. Ze worden al uitgevoerd, of het zijn onderwerpen waar al discussie over gevoerd wordt. Het gaat er hier om, de basis van het Sokatisme te schetsen. Geen kant en klare en volledig uitgewerkte visie. Het is een idee en met dit schrijven poog ik zo veel mogelijk onderdelen aan de orde te stellen, waarmee het Sokatisme tot een goede politieke vorm kan komen. Ik doe suggesties, maar stel niets vast. Behalve de grote lijn. De essentie van het Sokatisme poog ik uiteen te zetten, maar de uitwerking en invulling is aan hen, die er iets mee willen.

Het Sokatisme is vrij toegankelijk geschreven en beschreven, en tevens is voorkomen een werk te creëren wat dermate dik en taai is, dat er geen ruimte meer is nog tot eigen invulling en uitwerking te komen. Nee, het moet toegankelijk zijn en leesbaar, maar ook voldoende compleet. Tijdens het bedenken, uitwerken en beschrijven van het Sokatisme is veel de revue gepasseerd. Regelmatig tartte het de grenzen van het wel of niet benoemen. Telkens kwam er iets bij, maar even zo vaak werden stukken geschrapt.

Het schrijven en de ideevorming is niet iets van een paar maanden, of een jaar. Het heeft zich ontwikkeld in de loop van mijn leven, waarbij het pas de laatste jaren enige vorm kreeg. Deze vorm te noteren was een volgende uitdaging. Een zware taak, realiserend dat er onderwerpen beschreven worden die mensen tegen de borst stuiten, maar nog meer onderwerpen, die mensen aan het denken zetten en hopelijk zelfs enthousiast maken.

Mijn beperkte politieke ervaring, mijn ervaring als mens en de jaren van mijn leven hebben gemaakt dat ik het plaatje kon maken. Geen plaatje inde vorm van een tekening of schilderij (zoals ik gewend ben), maar een plaatje in geschreven woord. Een incompleet plaatje, maar hopelijk voldoende opdat men zelf en met elkaar het verhaal kan afmaken.

Daarnaast is het Sokatisme de aanzet tot een discussie. Er staan onderwerpen in, waar regelmatig de media bol van staan, en toch vanuit een andere invalshoek benaderd. Het Sokatisme heeft een aantal basiswaarden en visie en uitgangspunt. De essentie moet de basis vormen om als maatschappij, als kiezer, en politicus, wel of niet te willen veranderen. Het is geen Rode Boekje van Mao geworden, met stelregels. Geen Groen Boekje van Khadaffi, noch een nieuwe Das Kapital van Marx of een schrijven van Thorbecke. Wel zijn het allemaal werken, die bijgedragen hebben tot de ideevorming van het Sokatisme. Toch is wellicht de meest belangrijke boodschap, dat we, in deze moderne tijd, los moeten komen uit het “oude” denken van termen als liberalisme, socialisme en kapitalisme. We leven in andere tijden en moeten ons daaraan gaan aanpassen. Naar ik mag hopen is hier een aanzet toe gegeven. Een aanzet tot een eerlijkere wereld. Een aanzet tot belangrijke nuances. Nee, geen mens is gelijk, maar iedereen is gelijkwaardig! Maar, hoe moet je daar in hemelsnaam mee om gaan? Voor een deel geeft het Sokatisme hier suggesties voor. Deels is het aan de gemeenschap hier gezamenlijk inhoud aan te geven. Tenminste, wanneer wij ons eens gaan realiseren dat er nieuwe politieke tijden zijn. Dat duidelijk is dat populisme geen antwoord is op de afgedane politieke vormen en het huidige politieke establishment. De kiezer zoekt duidelijk naar nieuwe vormen. De USA (Trump), Groot Brittannië (Brexit) en Nederland (Referendum Ukraine) zijn hier enkele voorbeelden van. Men wil het anders. Het moet ook anders. De wereld raakt meer en meer verdeeld. In dat kader is het Sokatisme geschreven en wellicht een eerste aanzet tot de broodnodige verandering. En, het is tijd voor die verandering. We moeten ons niet laten bedotten, de wereld blijft verwrongen van negatieve invloeden, oorlogen en misdaad, maar toch kan het allemaal veel beter. Het antwoord is echter nooit gevonden. Alhoewel, in de 19^e eeuw zijn er antwoorden gevonden. Die antwoorden zijn echter ingelost en nu is het tijd voor nieuwe antwoorden. Wellicht het Sokatisme…

Boek

In 2000 heb ik mijn eerste echte boek geschreven; de fan van Simon Ritzler. Vijf maanden heb ik er aan gewerkt. Nadien heb ik het hele werk geprint en zelfs voorzien van een harde kaft. Vervolgens heb ik het vrienden en kennissen laten lezen. De reacties waren wisselend en zeer uiteenlopend. Jongeren waren met name erg enthousiast, terwijl een aantal ouderen nogal wat kanttekeningen hadden. Over het algemeen was de kritiek absoluut positief. Nadat ik het zelf had gelezen zag ik de nodige missers. Taaltechnisch rammelde het, maar ook de verhaallijn verdiende een flinke bijstelling. In feite moet ik het boek een keer herschrijven. Daar ben ik nog steeds niet aan toe gekomen. De verhaallijn, daar sta ik nog steeds achter, dus de tijd komt zeker dat ik er voor ga zitten en tot een definitieve afronding kom.

De reden van het schrijven was dat ik mijzelf wilde bewijzen in staat te zijn een echt boek te schrijven. Mijn hele leven schrijf ik al veel, voornamelijk betreft het korte verhalen. Verhalen en artikelen. De laatste paar jaar natuurlijk de blog. Ook daarvan zit ik inmiddels boven de driehonderd. Het schrijven van een blog vergt hele andere kwaliteiten. Natuurlijk zijn er uit al die blogs misschien voldoende te halen om een boek van te maken, maar het is niet wat ik er mee voor ogen heb.



In mijn leven heb ik op diverse manieren leren schrijven. Verschillende stijlen. Diverse doelgroepen, maar vooral ook diverse boodschappen. Voor mijn werk heb ik veel moeten schrijven. Als puber schreef ik al. Echter, altijd bleef het beperkt tot korte verhalen. Soms een scenario. Ook heb ik veel artikelen geschreven in periodieken. Over filmanimatie, over mijn werk en de branche waarin ik werkte.

Schrijven; het verzetten van je zinnen, roepen in de woestijn, uiten van gevoelens, geven van een mening. Met schrijven, het geschreven woord, kan men zo veel. Ook verhalen. Verhalen van fantasieën bijvoorbeeld, of het vertellen van een geschiedenis. Als persoon ben ik eigenlijk vrij introvert. Ik ben geen echt mensen mens. Misschien daarom dat ik mijn hele leven bezig ben mij op indirecte wijze te uiten. Daarom wellicht teken en schilder ik. Daarom schrijf ik misschien, alhoewel ik ook natuurlijk heel veel functioneel geschreven heb.

Schrijven is voor mij ook altijd het aangaan van uitdagingen geweest. Vijftig artikelen over animatiefilm, terwijl ik zelf nog maar twee filmpjes had gekunsteld. Afgelopen jaar 52 blogs "in den vreemde", over onze gang naar Turkije. Een belofte aan mij zelf was de achterblijvers een jaar lang met één blog gemiddeld per week informeren. Het is gelukt. De uitdaging, in 2000, een volledig boek te schrijven. Ik heb het gedaan.



In het verleden heb ik wel pogingen ondernomen geschreven teksten via een uitgever uit te laten brengen. Altijd zonder succes. Of ik had de verkeerde uitgeverijen uitgezocht, of ik viel niet op tussen de vrachtwagenladingen kopij van mensen, die zich ook auteur wilden noemen. Het gaat er mij niet om beroemd te worden. Immers, ik ben eigenlijk zeer introvert. Nee, mijn kick is door de stad te lopen en in de etalage mijn boek te zien liggen. Wat de bevrediging daarvan is, of de lol, geen idee. Het zit in mijn kop. Het lijkt mij gewoonweg te gek. Ook in dit digitale tijdperk blijft die wens overeind. Ik ben alleen niet meer op zoek geweest naar een uitgever. Ik weet toch niet binnen welk fonds ik val, waardoor ik nooit de juiste uitgever zal vinden. Dat een uitvinder mij vindt is in deze tijd gelijk aan hopen op de hoofdprijs in de Staatsloterij.

Mijn schrijfdrang zal dus altijd blijven bestaan. Evenals de uitdagingen. Mijn volgende uitdaging is mijn politieke handvest; het Sokatisme. Ik koester de hoop hier komende winter tijd en energie in te kunnen leggen en het statement af te kunnen schrijven. Wanneer dat lukt hoop ik daarvan inderdaad dat ik een uitgever vind. Immers een politiek statement wil je delen en uitdragen. Wat dat betreft gaat het mij ook echt om de inhoud.



Laatst heb ik op mijn E-reader een aantal boeken van Joost Zwagerman gelezen. op zich las alles lekker weg. Tussen de werken ervoer ik overigens wel vrij grote kwaliteitsverschillen. Zwagerman kon inderdaad ook heel goed schrijven. Maar ook erg belabberd. Ach, mij schrijfkunsten zullen ongetwijfeld ook kwalitatieve hoogtepunten en dieptepunten kennen. Het kan altijd beter.



Een week of twee geleden kreeg ik plots de geest. Voor het skapen gaan zat ik half te dromen en ontstond een roman. De volgende dag ben ik direct aan de slag gegaan en sindsdien schrijf ik met regelmaat aan mijn roman. Het gaat lekker. De verhaallijn zit goed in mijn hoofd. En ja, ik ga dit boek afschrijven en het zal dus mijn tweede roman worden. Dit keer is de behoefte het uit te geven groter dan voorheen. Misschien speelt de leeftijd mee, misschien omdat we over tien jaar geen boekwinkel meer hebben en boeken alleen nog digitaal uitgegeven worden. Het kan mij allemaal eigenlijk bal schelen. Net als met mijn tekeningen en schilderijen ben ik de createur, niet de verkoper. Ik maak, vanuit de drang tot maken, tot creëren. Dat ik nu mijn werk wat vaker aan de buitenwereld toon, door bijvoorbeeld exposities te houden is eigenlijk aan mij niet besteed. Geef mij maar een agent, die alles regelt en voor mij de boer op gaat. Toch wil ik mijn nieuwe werk schrijven om het uit te laten geven. Met mijn tekeningen en schilderijen treed ik nu ook naar buiten. Vooral via de digitale media, zoals Exto en Kunstmarktplaats. Ook toon ik vrijwel al mijn werk op Facebook.  Af en toe verkoop ik een werk via dit medium. Bovendien is het een goede manier een vorm van feedback te krijgen. En reacties op Facebook zijn lang niet allemaal leuk.

Mijn nieuwe boek gaat over Henk Jan. Het verhaalt over zijn leven, zijn zijn. Daarnaast is deze roman ook een detective of een thriller. Ruim zesduizend woorden staan er reeds opgeslagen op mijn iPad. Verder houd ik de inhoud en verloop vooralsnog voor mijzelf. Ik geloof erin. Misschien niet het hoogste niveau binnen de wereld van auteurs, toch zeker een boeiend en leesbaar geheel.

Voorlopig ben ik dus weer bezig.. Ik ga weer een resultaat boeken. Nu maar hopen dat er een uitgever is die er heil in ziet.

Ondertussen blijf ik het gewone schrijven, bijvoorbeeld mijn blogs, gewoon voort zetten. Ook al weet ik vooraf dat mijn komende roman nooit via de ouderwetse weg uitgegeven zal worden. Desalniettemin ben ik benieuwd hoe het mensen lukt hun werk wel uit te laten geven. Dus, indien iemand tips kan geven, graag. En natuurlijk realiseer ik mij dat half Nederland schrijft. Los van de kwalitatieve kant durf ik te zeggen, dat ik het wel degelijk kan. Ik houd mij dus aanbevolen voor goede tips. Mijn kwaliteiten steken boven het maaiveld uit. Boven het gemiddelde van al die duizenden mensen, die denken dat zij ook kunnen schrijven.

Sokatisme; sociaal woningbeleid

In landen als Nederland heb je een sociaal beleid, waaronder een sociaal woningbeleid. Dit wordt uitgevierd door woningcorporaties. Kijkend naar de verhouding vraag en aanbod reageren gemiddeld ruim honderd mensen op een aangeboden woning. Om die reden wordt er gewerkt met urgentieverklaringen. Het opvallende is dat dakloosheid géén urgentie is. Om een urgentieverklaring te verkrijgen moet nog al wat op tafel gelegd worden. Daardoor haken heel wat mensen af, om een urgentieverklaring te regelen, terwijl zij daar wel voor in aanmerking komen. Ben je dakloos en verblijf je daardoor (tijdelijk) in het buitenland wordt het nóg lastiger een woning te krijgen. In feite is de sociale woningsector vrij a-sociaal wanneer je kijkt naar de opgeworpen drempels. Dan is er de vraag van schaarste. Hoe is het mogelijk dat meer dan honderd mensen op een vrij gekomen woning reageren? Een uitleg is dat er te weinig sociale woningen zijn. Een andere uitleg is dat steeds meer mensen in omstandigheden verkeren dat zij een beroep moeten doen op de sociale huurwoningen. In ieder geval is het niet voor te stellen dat er zo veel mensen dakloos zijn, of een specifieke urgentieverklaring hebben. Dus er is een grote groep die, om welke reden dan ook, wel over een woning beschikken, maar naar een andere woning moeten, of willen.

In ieder geval werkt het systeem in Nederland onvoldoende. Ook vreemd dat dakloosheid geen urgentie is... Zeker in een land als Nederland. Overigens zijn er twee vormen van dakloosheid. Mensen die dakloos zijn, maar dit niet wensen en zich inzetten een dak boven hun hoofd te krijgen en mensen die dakloos zijn vanwege persoonlijke omstandigheden; psychisch, mensen die zich niet willen/kunnen conformeren aan regels (veelal een combinatie met psychische omstandigheden).



Een geheel andere kant van de sociale woningbouw is de hoogte van de huurprijzen. Deze is vaak dermate hoog (en de drempel ligt ook erg hoog, op ongeveer 50% van het netto inkomen, dat dit afschrikt. Subsidie komt tegemoet, maar duidelijk onvoldoende. Vanuit de financiele invalshoek creëert de sociale woningbouw ook een zekere armoede. Dat de overheid de huur tegenwoordig in relatie brengt tot een maximum inkomen is op zich niet verkeerd. De wijze waarop hier de regelgeving van toepassing is werkt echter niet voldoende stimulerend.



In mijn gedachten over het Sokatisme is ook het wonen een punt van aandacht. Ondanks dat het volledig uitschrijven van het Sokatisme een lang en uitvoerig proces is, wil ik hier wel iets kwijt over het Sokatisme en wonen.



Het Sokatisme gaat er vanuit dat (in moderne landen) drie vormen van urgentie zijn; dakloosheid, fysieke urgentie en psychische urgentie. Het Sokatisme gaat uit van een vorm van humanisme en stelt dakloosheid wel degelijk voor als een belangrijke urgentie. Daarbij wordt niet uitgegaan van de gemeente waar de laatste officiële domicilie stond, maar van een regio. Binnen die regio kan men zich overal als woningzoekende, met urgentie inschrijven. Daarbij moet de overheid een overzicht hebben van mensen uit hun regio die onder een urgentieverklaring vallen. In die regio moet het aantal beschikbare woningen 10% hoger liggen dan het totaal aantal urgentieverklaringen. Is dit niet aan de orde, dan is de overheid verantwoordelijk zorg te dragen dat het aanbod op peil wordt gebracht.

In eerste instantie dienen er dus voldoende woningen te zijn voor mensen met een urgentieverklaring. Dit dient halfjaarlijks gepeild te worden. In aanloop zal er mogelijk (snel) bij gebouwd moeten worden, maar wanneer dit systeem eenmaal draait en werkt zal de overheid het aantal woningen prima op peil kunnen houden.

De definitie van dakloos is ook een punt van aandacht. In eerste instantie betreft het mensen die eerder een zelfstandige woning hebben gehad. Voor mensen die niet eerder een zelfstandige woning hebben gehad geldt de fysieke of psychische urgentie. Kinderen die het ouderlijk huis willen verlaten vallen niet onder de urgentie, want die zijn theoretisch niet dakloos. Echter, wanneer kinderen huwen vanuit de ouderlijk woning en tevens een kind verwachten wordt dit wel aangezien als dakloze urgentie.

In geval van scheidingen is ook sprake van urgentie, maar niet direct van dakloosheid. Wanneer een scheiding plaats vindt, terwijl er al sociaal gehuurd wordt, wordt dit gezien als dakloosheid. Bij scheiding vanuit een niet sociale huur of eigen woning wordt alleen dakloos urgentie afgegeven bij kinderen onder de 15 jaar.

Natuurlijk hanteert ook het Sokatisme grenzen inzake inkomen en vermogen.



Aanvullend op dakloosheid kent het Sokatisme het feit dat men een beroep uitvoert, of een bedrijf heeft, wat met name vanuit een onderdak plaats moet hebben. Het klinkt wat cryptisch, maar ik doel hierbij op bijvoorbeeld kunstenaars. Zij kunnen alleen voorzien in extra inkomsten, wanneer zij over een ruimte beschikken hun arbeid te verrichten. Dit wordt verder uitgewerkt bij het onderdeel "basisinkomen binnen het Sokatisme"



Wellicht bestaat de woningdruk op dit moment door de grootste groep, die naar een andere woning willen. Of naar een andere plaats. Het Sokatisme biedt graag die gelegenheid, maar verwijst hier naar de (minimale) 10% overcapaciteit.



Het Sokatisme gaat er vanuit dan met maximaal een kwart van wat er aan geld binnen komt verwoond. De huurprijzen zijn hier op gebaseerd, en kunnen dus zelfs variëren bij gelijke, of gelijkwaardige, woningen. Van belang is daarom wel met een goed interval een check te doen en de huurprijs zonodig aan te passen. Dit geldt voor verhoging, dan wel verlaging van de huurprijs. In het Sokatisme wordt voor de burger uitgegaan van netto bedragen. Huursubsidie bestaat binnen het Sokatisme niet. Het is dus voor iedereen duidelijker waar hij/zij aan toe is. De overheid zorgt voor verdere compensaties. Bij; het Sokatisme en het belastingstelsel wordt hier verder op ingegaan.



Kortom, in het Sokatisme wordt gestreefd een wél sociaal woningbeleid te creëren en zorg te dragen dat iedereen onderdak heeft. Dakloosheid is in principe een "vies" woord binnen het Sokatisme. Dakloosheid straalt armoede, onvermogen en onvoldoende waardering voor de individu uit.



Het hier beschreven deel over wonen is een fractie van de uiteindelijke tekst in het manifest Sokatisme. Sociale woningbouw is een onderdeel van het wonen, maar staat ook in relatie tot werk en inkomen, om maar een voorbeeld te noemen. De reden om nu toch deze sluier op te lichten heeft mede te maken met de eigen ervaring, waar ik tegen de bureaucratie op loop, die niet uit gaat van de individu, maar van de regelgeving. Juist waar het Sokatisme het toch wat anders wil. Officieel ben ik momenteel dakloos en voorlopig is er geen zicht op een woning in de sociale sector. De basis waarop dit een feit is, is naar mijn idee een slechte basis en leidt tot verdere problemen, in plaats tot oplossingen. Met de huidige regelgeving ben ik straks een vrijwel niet bestaand persoon in eigen land, kan iedere gemeente mij weigeren en krijg je een bureacratische neerwaartse spiraal. Met het Sokatisme wil ik aangeven dat het stukken humaner kan!

Kloof

Samariakloof, Kreta. Bron: grieksgids.com

Sommige kloven zijn populair, zoals de Samariakloof op het Griekse Kreta. Andere kloven daarentegen zijn echter te verafschuwen, zoals de kloof tussen arm en rijk. In Nederland blijkt deze kloof de grootste van Europa te zijn. Geef mij dan die van Samaria maar.

Onderzoeker Mark Bovens was in het nieuws met de uitkomsten van een onderzoek naar de verschillen en effecten tussen arm en rijk in Nederland. Het gaat de verkeerde kant op in Nederland en vergelijken met Amerika worden steeds meer getrokken. De vraag is of de inkomens aangepakt moeten worden, of het belastingstelsel. Volgens mij moet je de mensen aanpakken. In ieder geval groeit het sociaal wantrouwen en is er minder vertrouwen in de politiek, aldus het onderzoek. Dit laatste onderschrijf ik graag, waarbij ik de politiek breder wil trekken naar de ambtenarij en bureaucratie van overheid en grote organisaties. Zelf heb ik (helaas) kwijtschelding moeten vragen voor de gemeentelijke heffingen. Eigenlijk iets om je voor te schamen. Dat doe je niet zomaar. Toch is het verzoek afgewezen. In de verklaring werd aangegeven dat mijn eigen vermogen groter is dan € 94000. Hierbij werd gedoeld op de (fictieve) overwaarde van onze woning. Blijkbaar moet ik van die overwaarde de gemeentelijke heffingen betalen. Het enige probleem is dat ik het huis nog steeds niet verkocht heb. Wat heb ik dan aan die overwaarde? Geen donder, maar de gemeente geeft aan dat ik voldoende vermogen heb om de heffingen te voldoen. Enkele maanden hypotheekachterstand, chronisch rood staan en een schamel inkomen (waardoor ik geen aanspraak kan maken op welke steun dan ook) worden maar even over het hoofd gezien.

Overwaarde? bron: junovastgoed.be

Ja, ik ben nog steeds werkloos en heb nu geen inkomen. Dat maakt niet uit, alle organisaties hijgen in mijn nek, omdat zij hun geld willen. We scharrelen om nog een beetje overeind te kunnen blijven. Schuiven met potjes. Vier jaar geleden behoorde ik tot de (financiële) middenklasse. Nu hebben we samen ongeveer bijstandsniveau. Qua inkomsten dan, want ten aanzien van de uitgaven zijn er verplichtingen. Die zijn te groot en de middelen dit aan te passen zijn er nauwelijks. Als een ui word je afgepeld en verder uitgekleed. Je raakt steeds verder verstoten van de wereld om je heen. Het geld ontbreekt en nog even ook de middelen. 

Het perspectief is ook belabberd. Over elf jaar krijg ik pensioen en AOW... hoop ik. Tot dan, onzekerheid. Desalniettemin probeer ik constructieve uitvalswegen te vinden. Een eventuele gang naar Turkije kan hierin een oplossing bieden. In Nederland hoor ik tot de 20% armen en nog even tot de 10% armsten. Van buiten is het niet te zien en ik blijf mij positief presenteren naar de buitenwereld, oog vrolijk en ben redelijk gekleed. Ik blijf hoop houden en zoeken en werken naar een beter leven. Maar ja, het Nederland van de participerende samenleving en de menselijke benadering blijft hangen in deze woorden. De praktijk is weerbarstiger. De heffingen moet ik dus betalen...

Ondertussen is de enquête naar de gang van zaken bij de woningcorporaties ook weer in het nieuws. Grof mismanagement, fraude en wat al niet meer. Rondrijden in Ferrari's en bijna faillissementen. De huurders betalen de rekening. De tien procent rijken verdienen hun geld over de rug van de armen. De politiek laat dit gebeuren. De rijken komen er mee weg, de kleintjes worden op de huid gezeten. Is het dan vreemd dat de sociale onrust toe zal nemen? Is het vreemd dat het wantrouwen in de politiek groeit? Het lijkt mij niet. Het wordt tijd dat ik naar Turkije ga en mijn Sokatisme eens goed ga beschrijven. De tijd lijkt rijp. 

bron: video.uu.nl

Vooralsnog verkeer ik in zwaar weer. Dingen versloffen, maar ook krijg ik steeds meer last van de psychische druk. Hoe vaak kan ik het herhalen, maar ik ben de enige niet in deze, of vergelijkbare situatie. De klappen vallen vooral bij de vijftig plussers (en de 64 minners). Kortom, een hele generatie is slachtoffer en vervalt van de redelijke middenklasse tot de schrijnende uitzichtloze armoede groep. Je gelooft bijna niet dat ik het hier over een ontwikkeld land als Nederland heb. Het is helaas de realiteit. Er komt steeds meer aandacht voor, maar het land schaamt zich ook en de aandacht die er voor is wordt steeds weer vrij snel weggepoetst. Door de politiek, de rijken, de machthebbers. Profiterend van de individualisering van onze maatschappij kunnen zij nog steeds redelijk ongeschonden hun gang gaan. Het blijft allemaal bij wat gemor. Ondertussen blijven de verschillen groeien, zonder concreet de problematiek aan te pakken. Voor hoe lang nog?

Ik blijf door gaan. Mijn moedeloosheid steeds wegduwend en hoop en energie aan te wenden. De ridicule afwijzing van mijn verzoek tot kwijtschelding van de gemeentelijke heffingen kan ik niet accepteren. Ik ben in beroep gegaan bij B&W. Ja, ze mogen zelfs 2m² van mijn grond kopen (wat ongeveer overeenkomt met de hoogte van de heffingen). Waanzin, maar daar komt het wel op neer wanneer je de redenering van de gemeente volgt. Ach, de ambtenaren volgen ook maar de regeltjes. Zelf denken mogen zij ook niet meer. Daarbij lijkt ook nog eens de automatisering en het mensenwerk onvoldoende op elkaar te zijn afgestemd.

Ik hoop dat B&W wel zelf nadenkt. Dat zij wel inzien dat ik niet zo maar om kwijtschelding vraag. Dat zij inzien dat mijn verzoek reëel is. Aan mijn eigen "vermogen" heb ik geen bal. Bovendien kan dit eigen vermogen nog wel eens slinken tot een restschuld (hoezo: eigen vermogen?). Ik heb wat dat betreft nergens meer fiducie in. Mijn lot (althans een deel) ligt in handen van B&W van mijn gemeente.  Weer spanningen en stress, tot de uitkomst bekend is. En daarna? Ik blijf hopen op de humaniteit van ons lokale bestuur.

huis opeten? bron: vwdknotarissen.nl

het Sokatisme

bron: reisnaarcuba.nl

In Nederland groeit de kloof tussen arm en rijk het sterkst binnen wat Europa en bovendien staan wij op nummer een op dit moment en is de kloof, Europees gezien, al het grootste. Begin jaren tachtig heb ik een politiek essay geschreven. De aantekeningen ben ik kwijt, maar het wordt tijd de gedachtegang weer eens af te stoffen.

Thorbecke en Marx beschreven hun politieke ideeën, bijna tweehonderd jaar geleden. Ons politiek denken is er nog steeds op gebaseerd; socialisme en kapitalisme/democratie. In de afgelopen twee eeuwen is daar op diverse manieren mee geëxperimenteerd. In principe blijft het patroon overeind. Kapitalisme is iets naar het liberalisme geschoven en we kennen het communisme natuurlijk. Deze laatste vorm bleek het minst reëel. Zelfs in Cuba zie je nu een verschuiving. En Cuba kan wel eens het voorbeeld worden voor een geheel nieuw politiek denken. Een denken als in mijn essay, ruim dertig jaar geleden.

Links en rechts, socialisme en kapitalisme zijn achterhaalde termen en feitelijk ook achterhaalde denkstromingen. In de praktijk zie je ook steeds meer een verschuiving naar het midden. Op het moment suprême echter vervalt men weer in de aloude tegenstellingen. Het sokatisme lijkt een relevant alternatief. De term geef ik er nu maar even aan, maar misschien moet je het heel anders noemen. Destijds had ik er een naam voor, echter ook die is mij inmiddels ontgaan.

De basis is dat iedere ingezetene van Nederland mét de Nederlandse nationaliteit een basis maandinkomen heeft. Geen gedoe met netto en bruto, gewoon een maandgeld. Hierin kan je variëren op bijvoorbeeld leefgeld. Hoe ouder, des te meer. In ieder geval is het een basis om minimaal redelijk rond te komen.

Marx

Wanneer je werkt verdien je er bij. Dat komt bovenop het vaste maandbedrag en is voor de individu ook een netto bedrag. En het enige bedrag wat je krijgt te zien. Hierdoor ontstaan inkomensverschillen, wat geldt als prikkel om te werken. Per periode, bijvoorbeeld per jaar, mag een individu een maximum bedrag verdienen. Of je voetballer bent, acteur, bankdirecteur of eigenaar van een goedlopend bedrijf. Dat maximum moet wel enigszins ruim genomen worden. Laten we zeggen (als voorbeeld en uitgaand van de huidige situatie) anderhalve ton per jaar (inclusief het basisinkomen). Alles wat er boven binnen komt gaat naar de staat, of wordt in een bedrijf gepompt. Wanneer het in een bedrijf gepompt wordt kan het bedrijf een gelimiteerde buffer opbouwen, maar moet aantonen dat het geld wel gebruikt wordt. Anders gaat het enkele reis staat. De marges hierin moeten nauwkeurig vastgesteld worden. De individu betaalt geen directe belasting meer, alleen indirecte (BTW blijft bijvoorbeeld wel bestaan). Bedrijven betalen wél belasting. Deze belasting kent een aantal spelregels op basis waardoor het een overzichtelijk en eenduidig verhaal wordt.

Critici zullen direct zeggen dat de grootverdieners en CEO's ( de graaiers) naar het buitenland zullen gaan. Wel, ga vooral. Alleen wanneer een dergelijk systeem internationaal voet aan de grond krijgt kan de wereld er nog wel eens heel interessant gaan uitzien. Bovendien,wil je dat soort asociale figuren wel in je land hebben? De macht der rijken is in Nederland nu ongeveer 1/4. 8% van de rijksten bezitten meer dan de rest bij elkaar. Exorbitant veel en geen reële verschillen meer. Overigens geldt dit mondiaal.

Natuurlijk blijft er dus ruimte "rijk" te zijn. Men kan sparen en dan toch die Lamborghini kopen. Of dat idioot grote huis. Wel ga ik uit van een limiet op woonkosten (energie en hypotheek) van maximaal 1/3 van het totaal maandelijkse inkomen. Dat kan dus ook nog wel eens rust op de woningmarkt geven. Overigens is de totale limiet van schulden niet hoger dan bijvoorbeeld 1/3 van het maandinkomen. Of waar je de limiet ook op vaststelt. Alle schulden worden afbetaald. Dat betekent dus voor hypotheken dat dit altijd in de vorm van annuïteiten is. Het speculeren wordt dus minder en in die hoek zal de economie stabieler worden. Een gevolg is dat prijzen van loterijen nimmer meer zo idioot hoog mogen en kunnen zijn en dient binnen de gestelde inkomensgrens te vallen. 

Onderwijs en gezondheidszorg maak je gratis, waarmee ook een einde komt aan de organisatorische chaos en wanorde. Met name daarentegen moeten binnen onderwijs wel regels gelden en moet men alert blijven.

Thorbecke

Natuurlijk moet de overheid ook inkomsten hebben. Bij het Sokatisme is in ieder geval een minder groot overheidsapparaat noodzakelijk. Daarnaast zijn er inkomsten uit gas en BTW. Belasting voor bedrijven blijft in dit idee gewoon bestaan. Import en export belastingen, maar ook belastingen op arbeid en winst. Kijkend naar inkomsten van werknemers betaald een bedrijf hier het reguliere bedrag over, zoals ook nu het geval. Het wordt alleen anders ingedeeld. Verdiend iemand bijvoorbeeld netto 1500 euro, kan je zeggen dat hier extra 1000 euro naar de staat gaat. Ook hier zie je de vereenvoudiging terug. Het bedrijf betaald een vast bedrag ten opzichte van een salaris, zonder specificaties. Dat betekent wel dat er een andere (en wellicht meer) verantwoordelijkheid bij de overheid komt te liggen.

In mijn plannen had ik ook gedachten over vereenvoudiging van wet- en regelgeving. Transparanter en eenduidiger en er moet voorkomen worden dat per regeringsperiode sterke wisselingen plaats vinden, waar wij nu nogal eens mee geconfronteerd worden. Een voorbeeld is een minimum geldigheidsduur voor wetten en eventueel ook een maximum (waarbij je evalueert en de wet of aanpast of handhaaft).

Dit is een korte schets van de basis van mijn hervormingsplannen. Het geeft het principe van mijn plannen weer en ik ga het maar weer eens verder uitwerken. Duidelijk is dat de Nederlandse overheid en volksvertegenwoordiging op andere wijze naar de staat moet kijken en nieuwe handelwijzen moet aanpassen. Naar mijn idee is het Sokatisme een stap naar een eerlijker en menselijker samenleving. Ook een stap naar een meer overzichtelijke samenleving. Immers, inmiddels ziet de burger door de bomen het bos niet meer. Wanneer ik mijn essay “herschreven” heb laat ik dat de goegemeente wel weer weten…

 

bron: fetching.nl