Dag... GroenLinks

Vandaag heb ik mijn lidmaatschap van GroenLinks opgezegd. Met spijt en verdriet. Zo zie je maar dat je politiek op dezelfde lijn kan zitten, maar vanuit de organisatie de boel enorm botst. In dit geval is het laatste het geval. GroenLinks gaf steeds aan het beste voor GroenLinks te willen. Het bestuur heeft echter een verkeerde keuze gemaakt en gekozen voor een goede vrede, maar daardoor niet voor het belang van de partij.

De heksenjacht van het bestuur is, volgens het bestuur, gesteund door het provinciaal en landelijk bestuur van de partij. Opvallend is dat na de crash in november het wel de fractie is geweest die de hand heeft uitgestoken. Maar eigenlijk vanaf het begin heeft provinciaal en landelijk bestuur gekozen voor de goede vrede, de regeltjes, maar niet het belang van GroenLinks. In mijn blog Er is niets mis heb ik hier al uitvoerig over geschreven.

De fractie is per direct veroordeeld en wij hebben geen reële kans gehad ons te verweren, toen het lokale bestuur het vertrouwen in ons wilde opzeggen. Op wankele en onduidelijke basis, maar door de juiste paar leden op de vergadering te laten komen was het besluit appeltje-eitje. Wij waren kansloos! En dat heeft het provinciaal en landelijk bestuur gewoon laten gebeuren.

Wij konden niet langer namens GroenLinks in de fractie zitten. Zo kort voor de verkiezingen konden wij ook niet opstappen. Dan kan je alleen maar door op eigen titel, en zo hebben we fractie Merhottein in het leven geroepen. Is dat het belang van GroenLinks? Niet naar mijn idee. GroenLinks heeft Velsen verkwanselt aan een oligarch met paranoïde inslag. Puur op basis van gebrek aan goede regels. De lokale politiek wordt het stiefkind van de politiek genoemd. GroenLinks heeft het hier weer eens bewezen. Er is geen enkele kwaliteitsgarantie en de grootste bek heeft de meeste kans. Dat moet straks wel het lokale bestuur vormen. In een partij waarin een exces als dit mogelijk is kan ik mij niet thuis voelen.

Wanneer GroenLinks haar zaken op orde heeft zal ik graag weer lid worden. Maar gaat dat ooit lukken? GroenLinks is de afgelopen jaren meer in het nieuws geweest. In de meeste gevallen vanwege de partijstructuur en de wijze waarop de partij met haar politiek omgaat. Jolande Sap, Tofik Dibi, het afgezette partijbestuur, noem maar op. En dan nog de drama’s die niet in het nieuws geweest zijn. Een voorbeeld; Reina wilde als stagiaire zich bij het provinciale bestuur aansluiten, na een (nood)oproep. Vervolgens werd zij afgewezen, vanwege onvoldoende ervaring en nog wat drogredenen.

Het voelt vreemd wanneer je met volle overtuiging het gedachtegoed tot het uiterste hebt uitgedragen en je wordt weggezet als een soort verrader, die de naam van de partij te grabbel heeft gegooid.

Los van onze initiatieven heeft alleen het provinciaal bestuur ons een keer uitgenodigd voor een gesprek. Dat gesprek stond vooral in het teken van de hand op houden en constructief blijven. Het lokale bestuur heeft ons na 21 november volledig laten vallen. Geen enkel teken van toenadering is geweest, m,aar over ons wordt gezegd dat wij de deur dichtgeslagen hebben. En daar is GroenLinks landelijk in mee gegaan. De opmerking van Tof Thisse over een kandidaat die tijdens een vergadering naar voren komt en een tweede plaats claimt was duidelijk. Zoiets kan niet. In Velsen wel. Een bestuur die eerst geen enkele discussie wil en direct over wil gaan tot stemming van de kandidatenlijst, omdat de kandidatencommissie haar werk serieus heeft gedaan en als zodanig gehonoreerd moet worden. Vervolgens laat het lokale bestuur hier totaal niets meer over horen en praat goed dat de hele kandidering losgelaten wordt. Dat ik mij heb teruggetrokken als kandidaat was mijn besluit. Mijn kritiek was de procedure. Daarin is totaal niets gedaan en heeft landelijk alles laten lopen. Nee, dan moet ik met pijn in het hart afscheid nemen van de partij, die ik zo enorm graag wil steunen en waar ik voor wil gaan. Maar, ik ben over de grens gejaagd. Het land  van GroenLinks uitgezet. Dan kan je alleen maar het besluit nemen te bedanken. Het blijft jammer, dat ik zo kansloos en onterecht ten onder ben gegaan. 

bron: nrc.nl

GroenLinks

Het Hemelvaartweekend. Al geruime tijd werk ik op een koude en sombere kamer op de eerste etage. Dus, vier dagen om alle spullen naar de mooie warme en zonnige zolder kamer te verhuizen en de oude werkkamer weer in te richten als logeerkamer. Kortom, even vier dagen geen politiek.

Nee, geen lokale politiek… Wel volop GroenLinks in het Nieuws. Tofik Dibi heeft van zich laten horen. En hoe!

Als eerste jammer dat de kandidatencommissie, naast haar goede werk, ook een foutje heeft gemaakt. Immers een kandidatencommissie geeft een advies, maar mag zelf nooit bepalen of een stemming/verkiezing daardoor niet door gaat. Jammer, want ik ken Tof Thissen als een zeer integer persoon. En het foutje heeft veel stof op doen waaien. Dat Tofik niet geschikt is als lijsttrekker en partijleider ben ik het helemaal mee eens!

De andere kant is dat ook voor mij het niet vanzelfsprekend is dat Jolande Sap wederom de eerste positie in neemt. Zij is door Femke naar voren geschoven, maar onder deze omstandigheden wil ik (als GroenLinks lid) toch echt iets te kiezen hebben. Jolande heeft wat dingen gedaan waar ik mij absoluut niet in kon vinden, alhoewel het Lenteakkoord mij veel waardering voor haar heeft gegeven. Ik heb zelfs serieus overwogen mij kandidaat te stellen (als lijsttrekker). Ook ik ben waarschijnlijk niet geschikt en te licht, maar ik wilde het doen als gebaar, zodat de leden kunnen kiezen.

Wat Tofik doet is echter weer zeer laakbaar. Dat hij zich kandidaat stelt is zijn keuze. Maar om niet eerst de procedure af te wachten en direct vol in de strijd te gaan is in mijn ogen toch een vorm van egocentrisch narcisme. Ja, politiek inhoudelijk heeft Tofik zeker een aantal goede zaken neer gezet, maar hij is er wel een van inhoudsloze oneliners. Een populist en zelfs van dien omvang dat ik hem enigszins vergelijk met Wilders. Het verschil is dat beide heren andere ideeën hebben… gelukkig maar.

Het spervuur in Knevel en van de Brink richting Heleen Weening vond ik niet gepast en jammer dat Heleen zo bleef herhalen.

Een optelsom die GroenLinks niet in een handig daglicht heeft gesteld. Een feit is wel dat de media er als aasgieren op gedoken zijn en het allemaal wel heel erg uit de context gehaald is. Zo erg is het allemaal niet.

De andere kant… hoe functioneert het bureau van GroenLinks? Het bestuur en de ledenraad? Ik denk dat je het meer in die hoek moet zoeken. Zowel als actief lid als politicus van GroenLinks heb ik veel op te merken over het functioneren van het landelijk bureau en de communicatie van en naar dit bureau. Volgens mij ligt daar nog heel veel werk, want tot nu toe laten ze op allerlei gebied veel steken vallen. En dan mag je best allemaal protocollen en richtlijnen hebben, als je organisatie niet op orde is blijf je met regelmaat problemen zoeken en houden. Ik hoop dat Tofik zich niet helemaal gaat overspelen, dat Jolande deze hele gebeurtenis toch als boodschap ziet en dat het landelijk bureau van GroenLinks nu eens echt aan de bak gaat om een aantal zaken beter te organiseren en op te pakken. Even iets minder arrogantie zou hier op zijn plaats zijn.

Dit weekend heeft nog een dag… Ik moet nu de logeerkamer in orde maken. Morgen ga ik mij weer helemaal op de lokale politiek storten… een plek waar ik mij eigenlijk wel helemaal thuis voel.

mijn nieuwe uitzicht vanuit mijn werkkamer...

Andere wind

In de Volkskrant van vandaag een aardige anekdote van François Hollande. Zijn vader heeft ooit als zijn Dinky Toys in de prullenbak gekieperd… een reden voor François om President te worden.

Francois Hollande

Of het nu aan die Dinky Toys ligt of andere zaken… In Frankrijk zijn verkiezingen geweest en de koers is anders. Griekenland heeft massaal gekozen voor een andere lijn. Nederland bereid zich voor op verkiezingen, maar de kans is groot dat ook hier een andere wind gaat waaien. De vraag is nu of Europa gaat veranderen, of dat de Europeaan nu kritischer wordt. Ja, nog kritischer ten aanzien van het Europese beleid.

De enige regeringsleider die zich openlijk zorgen maakt is onze brave Angela Merkel.  Het braafste meisje uit de klas ziet dat anderen haar mooie werkstukje gaan verpesten. Dat noopt tot twee vragen:

-      Is dat wel zo?

-      Is het niet zo, dat er een ander werkstukje moet komen?

Angela Merkel zit bovenop de 3% en volgens mij is het besef in andere landen aanwezig inderdaad fors op de begroting te moeten letten. Alleen, het huishoudboekje op die manier op orde krijgen, terwijl je land economisch een behoorlijke smakker maakt… In Duitland gaat het economisch goed. In andere landen niet. Moet het braafste meisje hier niet een beetje voor open staan? Natuurlijk moeten de tekorten omlaag, maar de rigide wijze waarop… Daar lijkt Hollande toch heel reëel in. In principe is bij een meerderheid van de Europese landen wel degelijk het besef door gedrongen aan te pakken. Daarin verschilt men niet van mening met onze Angela. De manier waarop wel,

Angela Merkel

Dat is ook wat kiezers duidelijk maken. Het moet wel anders. En terecht. De hele economische recessie en de crisis moet aangepakt worden. Maar, zoals altijd, komt het neer op de rug van de kleine man. En al die kleine mannen zijn belangrijk voor de economie. De Nederlandse huizenmarkt ligt op zijn reet. Hypotheken worden steeds moeizamer verstrekt. Men koopt minder, gaat zuiniger op vakantie, toename bij voedselbanken, hogere werkloosheid… noem maar op. Allemaal zaken die zich afspelen bij de kleine man.

lijkt wel een illusie

En door wie is alles nu eigenlijk veroorzaakt? In sommige landen domme en/of corrupte politici, maar vooral de veel verdieners (graaiers), grote industrieën en… de banken. Vreemd dat zij zo buiten schot blijven om de problemen op te lossen. Logisch dat de verkiezingen een ander geluid laten horen. Voor Nederland hoop ik ook dat die andere wind zich laat vertalen in de verkiezingsuitslag.

Voor mijzelf ben ik blij dat ik de Dinky Toys van mijn broers molde, door met een hamer ongelukken na te bootsen. Stel je voor dat mijn rechtsbehoudende vader mijn Dinkys had vernietigd… dan zou ik Premier van Nederland moeten worden? Gelukkig, want dat ambieer ik niet. Wel heb ik er serieus over gedacht om mij als (kansloos) tegenkandidaat van Jolande Sap kandidaat te stellen. Niet om het te worden, maar om een signaal af te geven dat er ook binnen GroenLinks keuze moet zijn voor de lijsttrekker… Dus ook een keuze voor vernieuwing… een andere wind. Maar, ik heb mij ingehouden. Ondanks mijn gedachten hierover. Een feit is wel, dat ik van harte hoop dat de nieuwe wind vanuit Frankrijk en Griekenland een gevolg gaat krijgen in de rest van Europa, Nederland voorop! Want ja, we moeten de crisis aanpakken, het tekort naar beneden halen, maar wel op een gezonde manier… en dat is waar Merkel overheen loopt. François Hollande: WELKOM!

Misschien een leuke hobby voor Sarkozy?

We doen het nooit goed!

We doen het nooit goed. Sinds ik een officiële rol in de politiek vervul schaam ik mij wel eens voor mijn eerdere gedrag.

In de tijd dat ik politiek nog niet actief was stond ik snel klaar met mijn mening. Dat niet alleen; ik ventileerde deze mening ook graag. Meestal wist ik het wel beter, of had ik de oplossing. Heel af en toe durfde ik het aan te zeggen ergens geen mening, of standpunt, over te hebben, omdat het te ingewikkelde materie is. Toch bekritiseerde ik de politiek en was het met veel vooral niet eens.  

Inmiddels vervul ik wel een politiek ambt, zoals de mooi heet. Raadslid van Velsen. Wat stelt het voor? Veel dus. Ja het stelt veel voor. En wat merk ik. Tegenwoordig ontmoet ik veel mensen zoals ik vroeger was. Ik lees veel van mensen, zoals ik vroeger was. En de boventoon daarin is: kritiek. Ja, zoals ik vroeger was.

keuze te over... maar het is nooit goed!

Natuurlijk ben ik een kritische politicus, en probeer daarbij zo veel als mogelijk vanuit mijn eigen (partij-) standpunt de lijn te volgen. Maar, dat is erg lastig. Politiek is niet het staccato volgen van de eigen ideeën en idealen. Behalve wanneer wij in een dictatuur zouden leven. Dat doen wij echter niet; hier heet het democratie. Democratie is de minst slechte vorm van politiek. Maar wanneer, vanuit het meerderheidsprincipe, iets wordt besloten met een verschil van 10%, dan zijn er 45 van de 100 mensen dus niet eens met het genomen besluit. Dan kan je jezelf hier bij neerleggen… wat dus onder de definitie valt van democratie. Of je kan ageren tegen je verlies, en dat is wat de meeste mensen ten volste doen. En hoe dichter het bij je komt, hoe harder je gaat roepen. Hoe harder je roept, hoe eenvoudig de oplossing voor handen lijkt te liggen.




Inmiddels weet ik dat de werkelijkheid een stuk weerbarstiger is. De oplossing is leren omgaan met je verlies, en dat proberen zo constructief mogelijk aan te wenden. En daar houdt het op. En niet alleen bij al die stuurlui aan de wal… ook bij politici lijkt het vaak zo te werken. Op lokaal niveau, maar zeker ook op landelijk niveau. Wat dat betreft heb ik ontzag voor Jolande Sap met haar opbouwende inzet, afgelopen week. Zij heeft het landsbelang voor laten gaan op de eigen ideologie, echter zonder deze ideologie te verloochenen. Dat is pure politiek!

In de politiek zie je dat veel genomen besluiten al snel ter discussie staan. Veelal wordt er vanuit een kokerblik geregeerd. Dat is wat je binnen de lokale politiek wel heel erg sterk ziet, minder bij de landelijke politiek.

Ja, de kiezer zal de politiek altijd volgen en vol kritiek de activiteiten volgen. De mensen realiseren zich veelal niet hoe het werkelijk gaat en hoe het kan. Maar ik respecteer dat en hoop het altijd naar mijn achterban zo goed mogelijk uit te kunnen leggen. Met rechte rug kan ik mijn verhaal doen.

en kan ludiek



De cartoon is ook een middel de democratie te
bekritiseren.

Anders wordt het met de media. Naast de politiek en de burger is er nog het instrument media. En dan wordt het lastig, waarbij de schrijvende media de boventoon voeren. Een lokaal het allemaal nog  schrijnender is, dan landelijk. Ja, ik ben hier vrij negatief over. Om de simpele reden dat de journalistiek de macht van de pen heeft. Ze kunnen je de hemel in schrijven en helemaal kapot pennen. Naar een burger kan je nog uitleggen en weerwoord geven. Richting media sta je vrijwel machteloos. En de mensen volgen de waarheid van de pen. Sterke het bevestigt ze vaak in het negatieve cynisme en versterkt hun mate van kritiek. Jammer dat de zelfkritiek en een kritische blik naar de schrijvende pers (en andere media) nog wel eens ontbreken. Dat maakt de wereld van de politiek tot een oneerlijke concurrentie. De politicus verliest altijd, de krant heeft gelijkt, en de burger heeft voer door te zeiken. En toch blijkt de waarheid heel veel anders te liggen, alhoewel dat geheel niet van belang is. Meningen zijn gevormd en de uitleg van de feitelijke waarheid wordt uitgelegd als kontendraaierij…

Het lijkt ook van de journalistiek soms wel of het hen te doen is de politiek en de politieke besluiten in een negatief daglicht te stellen. Natuurlijk is het veel lastiger positief, opbouwende of constructief nieuws te brengen. Mij lijkt het echter een zeer mooie uitdaging In een column kan je helemaal uit halen, maar het lijkt of de schrijver dan ook direct alle (maatschappelijke) verantwoordelijkheid verliest. En dat kan, want je bent als columnist bijna heiliger dan de paus.

caberettiers gaan al wat meer
naar het randje...

Wat de media ook over mij zullen schrijven of hoe geprobeerd zal worden mij af te branden… ik geloof in mij zelf en mijn eigen waarheid. Ik zal mijzelf niet verloochenen en daardoor altijd met een rechte rug te kiezers aan kunnen kijken. Maar ik blijf mij altijd herinneren, dat ik vroeger ook zo’n eigenwijze zeikerd was, die het altijd beter wist. Gelukkig ben ik wel consequent geweest en heb gezegd met mijn mond ook maar eens het veld in te gaan. Als politicus heb ik veel meer recht van zeuren… maar de behoefte valt weg. Ik probeer te bouwen. Politiek is zwemmen tegen de stroom in. De enige vraag die mij nog rest: waarom ben im dit in hemelsnaam gaan doen?

Uitgekleed



Gelukkig gaan wij naar de zomer toe, maar ik voel mij al aardig uitgekleed. Dat is immers waar het met onze economie naar toe gaat. We worden massaal uitgekleed. Nu hopen wij dat vandaag, of deze week, de Tweede Kamer tot een gezamenlijke bezuiniging komt. Ook dan blijven we uitgekleed worden, maar is de verdere schade wel beperkt. Maar goed, laten we ons door de landelijke politiek niet uitkleden, dan laten wij dat wel door bijvoorbeeld de lokale politiek gebeuren.

met z'n allen uitgekleed verenigt wel...

Graag verwijs ik naar een artikel op de website van GroenLinks Velsen, over de groei van de wereld en de voorzieningen. We kunnen wel door gaan, maar met de toenemende welvaart komt er snel een eind. Een eind, ja waaraan? En dan de blog van Reina de Haan, die reageert op de val van het kabinet en de stommiteit die Rutte heeft uitgehaald door vanaf het begin die Wilders te vertrouwen.

Het roer moet om! Laten we ons verder uit kleden, of gaan we nu eens echt om dat roer om te gooien? Gisteravond overwoog ik even serieus mijzelf aan te dienen voor het lijsttrekkerschap van GroenLinks. Of ik kans maak… waarschijnlijk niet. Om mij zelf te promoten en mijn ego te strelen? Jezus, ik moet daar niet aan denken. Neen. Eigenlijk is het voor mij heel simpel. GroenLinks heeft geen smoel. Jolande Sap is een aardige en kundige vrouw, maar ze mist “het”. De drive, het vuur, de humor… het ontbreekt allemaal. Wel goed, geen kleur (even los van het feit dat ook zij enkele besluiten heeft genomen waar ik grote moeite mee heb; zoals Kunduz).

het wordt dan wel lastig voor
de arbeidsinspectie

Ook lijkt het of niemand door heeft dat het echt eens anders moet. Hadden wij in de jaren vijftig en zestig de formele bestuurders met nog een aanzien, inmiddels is het een vervlakking van vooral veel middel age ego’s. Politiek gebeurt er niet zo veel. Er staan wel een paar jongeren op, met hele goeie ideeën en dat steun ik ook zeker, maar of het hout snijdt… Ik twijfel.

uitgeklede landschappen zijn er ook
al genoeg

Nee, we moeten rigoureus veranderen. Ik ben voorstander van een minimum inkomen en een maximum inkomen. Alles daarboven moet naar de staat, of in een bedrijf gestoken worden. Ook het totale eigen vermogen moet aan banden gelegd worden. Misschien loopt Nederland in eerste instantie leeg, maar we zullen er sterker van worden.

Er moet een goede inventarisatie komen van wat van belang is om als Nederland te overleven. Op het gebied van economie en koopkracht, maar ook op het gebied van milieu en energiegebruik… en voorziening. Waarom moeten we alles hebben. Bij ons staan nog drie Senseo apparaten. Er zijn er al twee weg. Een voorbeeldje. We kappen bomen, maar zien niet toe op adequate herbeplanting. Nou ja, ik kan wel een hele tijd zo door gaan. Dat schiet niet op.

In ieder geval hoop ik dat binnen GroenLinks meerdere kandidaten op staan om het lijsttrekkerschap te bevechten. Niet voor zichzelf, maar om GroenLinks de bakermat van een levendige en vernieuwende partij te laten zijn. Wanneer er dan voor Jolande Sap gekozen wordt is dat vanuit een meerkeuzevraag. Niet vanuit de huidige vanzelfsprekendheid. En misschien stel ik mij inderdaad kandidaat… ik wil mij, en ons land, niet zo maar uit laten kleden. Daarvoor is Nederland te koud.

alles bij elkaar heb ik wel zin in de toekomst, maar die komt niet vanzelf!