Het moet de Calvinistische inslag zijn, waarbij men zuinig en zuur is. Het is een Nederlandse hobby. Geen volk zo erg als die Hollanders, wanneer het gaat over het leveren van kritiek. Met een grote nadruk op negatieve kritiek. Geen opbouwende (negatieve) kritiek, maar boute ongemotiveerde onthoofdingen.
Op diverse fronten valt het mij keer op keer op. Afkraken en veroordelen. Op zich kan je daar niets mee. Overigens voor positieve kritiek (vele malen schaarser in het Calvinistische platte land) geldt het zelfde.
Op Facebook vertoon ik veel van mijn werk. Vooral de tussenfasen, de weg naar het resultaat toon ik, opdat men kan zien hoe een schilderij tot stand komt. Zowaar, vrij veel positieve reacties. Het gaat daarbij niet over de "likes", maar de commentaren. Woorden als "mooi", "prachtig" en "gaaf" passeren de revue. Zelf doe ik er overigens ook, te vaak, aan mee. Toch zegt zo'n opmerking niet zo veel. Want wát er er dan mooi, prachtig, of gaaf? De kleuren, de opbouw, de fantasie, de vormen? Geen idee, want die informatie ontbreekt. Toch zou ik dat willen weten, zodat ik mijn sterke kanten leer, mijzelf kan verbeteren. Inzichten verkrijgen, dan wel bevestiging krijg dat ik mijn figuren en objecten op de juiste wijze mismaak. Gelukkig, soms ontvang ik wel positieve kritiek, die mij verder helpt.
Negatieve kritiek is niet anders, veelal wel botter. Soms wat uitgebreider; "dat is geen kunst", "dat is technisch zwak", "stuitend", maar ook kritiek van dat het walgelijk is, lelijk, onsmakelijk en dergelijke. Ook kritiek waar je geen kant mee op kan. Bovendien, wie bepaalt of iets kunst is of niet, en hoe zit het met de definities van technische kwaliteiten? Ten eerste is niets breder dan kunst. Te beginnen bij de naturalistische stillevens tot het meest abstracte werk. Bij naturalistisch werk kan je enigszins beoordelen of het werk technisch goed is. Het is een aparte tak van de sport, een die ik veelal waardeer, maar ook een tak waar het naturalistische het veelal wint van het creatieve. Voor het ambachtelijke deel heb ik ontzag, de techniek is absoluut niet eenvoudig. De andere kant is, een goede meubelmaker (die zijn vak verstaat) maakt goede meubels. Juist een naturalistische schilder die creatieve aspecten toe voegt heeft nog meer waardering. Van het naturalisme gaan we naar het surrealisme. Een herkenbare wereld, maar de realiteit wordt veranderd. En de stap daarna is dat ook vormen veranderd worden. Impressionisme volgt hierop en zo gaan we verder tot het werk abstracter en abstracter wordt. Abstract heeft niet mijn voorkeur, maar ik kom werk tegen wat oogstrelend is. Vorm en kleur en combinaties daarvan trekken mijn aandacht. De andere kant is dat abstract ook heel veel neigt naar kinderlijk geklieder, waar ik geen enkele waardering voor heb. Toch liggen de lijntjes soms heel dun en het is nauwelijks in woorden te vatten, wat nu maakt dat het ene werk goed is en het andere bagger. De verschillen zijn heel subtiel.
Even terug naar de meneer, die mijn werk technisch zwak vond. Bij deze kritiek, waar ik dus niks mee kan, ga ik er wel vanuit dat het iemand is die het ambacht verstaat. Dus zoek je hem en zijn werk op. Blijkt deze meneer vooral portretten te maken. Tekenen eigenlijk. En technisch... De man werkt slordig, de vormen zijn onregelmatig, kortom het ziet er niet uit. Toch durft hij te zeggen dat ik geen kunst maak en mijn werk technisch zwak is. Wat is de waarde van dergelijke kritiek?
Mijn werk oogst momenteel veel waardering. Dan denk ik toch iets goed te doen. Bovendien ben ik zelf, over het algemeen, tevreden met mijn werk. Het lijkt wel, hoe meer waardering ik ontvang, des te triester wordt de negatieve kritiek. Ja, het Calvinisme lijkt de kop op te steken: kom je boven het maaiveld uit, hakt men je kop er af. Laat ik de negatieve, loze, kritiek dus maar als compliment zien.
Van heel andere orde is de negatieve kritiek op politiek vlak. Momenteel zijn Trump en Sylvana Simons grote voorbeelden. Wilders wellicht ook. Maar Trump, een man die niemand kent, tijdens de campagne heeft hij verschrikkelijke gezegd. Toch is hij verkozen tot president. En men blijft zich focussen op Trump. De kritiek stroomt als een grote rivier over hem heen. Ja, ook bij mij weet hij gevoelens van onsympathiek mens op te roepen. Toch lijkt het niet juist de focus nu alleen nog bij hem te laten. Verbaal wordt hij ook al veel ingetogener. Hij wordt president, dus we moeten hem die kans geven. Helaas, misschien wel. Toch hoor ik weinig kritiek over het feit dat het kiesmannen stelsel eigenlijk een verkeerd stelsel is, en nog minder kritiek over het feit dat ruim 62 miljoen Amerikanen op hem gestemd hebben. Dat er twee miljoen meer op Hillary hebben gestemd is een feit, maar zegt weinig. Het is het stelsel, en het zijn de kiezers. Daar hoor je nauwelijks wat over, want de kritiek blijft zich op Trump focussen. Kortom, ook een vorm van kritiek, waar je niet veel mee kan, en tevens afleidt van waar het over zou moeten gaan. Eigenlijk ook heel Calvinistisch kortzichtig.
Dat Sylvana heeft laten zien dat ze vreemde gedachten heeft en misschien niet spoort mag inmiddels duidelijk zijn. De kritiek, welke zij ontvangt is echter nog erger dan de ideologie waar zijn voor staat, met als hoogtepunt de gefotoshopte plaatjes van de publieke terechtstelling uit de jaren dertig (of wanneer dan ook). Een wel heel vergaande vorm van kritiek, waar je totaal niets, en dan ook niets, mee kan.
Legio voorbeelden zijn er te noemen. Kritiek gaat veelal niet over de inhoud, maar wordt gevoed door persoonlijk sentiment. Juist daarom kunnen wij zo vaak niets met kritiek.
Nederland is een zeer dichtbevolkt land. We leven op elkaars lip. Tolerantie slinkt en dat vertaald zich in kritiek. Veelal negatieve kritiek. We gaan meer en meer op elkaar letten en reageren vanuit onderbuikgevoelens. De realiteit verliezen we eigenlijk uit het oog.
Laten we elkaar eens, weer, wat meer gunnen. Steun elkaar en geef elkaar iets mee. Gooi dat Calvinistische keurslijf af. Let minder op elkaar, zie niet alles als een probleem (zoals bijvoorbeeld met de Zwarte Pieten discussie). Het is niet eenvoudig. Ook ik betrap mij er te vaak op kritiek (positief en negatief) te leveren, die feitelijk geen inhoud heeft en niets zegt. Laten we elkaar niet langer in die vicieuze cirkel houden. Hou op zuur te zijn en stimuleer elkaar, met goede onderbouwing, gemotiveerd. Misschien, heel misschien, leidt dat tot een iets betere wereld!
donderdag 24 november 2016
dinsdag 22 november 2016
Hondenleven
Twee gevaarlijk uitziende bekken betasten elkaar met de
grootste voorzichtigheid. Scherpe tanden, een rij snijtandjes. De lippen iets
opgetrokken, maar aan de achterzijde kwispelen twee staarten ten teken van het
grootste plezier.
Ademloos kan ik lange tijd dit tedere spel aanschouwen. Onze
hond Loulou heeft sinds kort een maatje, Emma. Loulou is een Golden Retriever.
Wij hebben haar nu bijna en jaar. Toen zij kwam was ze vier maanden oud en
aangeschaft als maatje voor Ventje. De reden was best triest, omdat ons andere
hondje, Noah, erg ziek was en ook niet meer beter zou worden. Gelukkig konden
Ventje en Loulou het uitstekend vinden, ondanks dat de formaten van beide meer
en meer verschilden. Ventje is immers zo’n klein hondje, terwijl de Golden wel
drie keer zo groot wordt.
Loulou is nog jong en gedraagt zich jong, terwijl Ventje
alweer 9 jaar oud wordt. De grote hond wordt wat te wild en te enthousiast voor
die kleine knul. Dat stelden we wel vast, doch zonder verdere consequenties.
Tot het moment dat wij eindelijk weer een woning in Nederland kregen. Een
bejaardenflat in IJmuiden. Vanaf nu kunnen we met gemak voldoen aan de eis vier
maanden per jaar in Nederland te zijn. Maar om elkaar nu altijd af te wisselen…
In dat geval zouden we nog maar vier maanden per jaar samen zijn. Natuurlijk
houdt zoiets het huwelijk vast en zeker goed in stand, maar het is niet wat
onze voorkeur heeft. Daar de flat zo ontiegelijk klein is en buitenruimte
ontbreekt is het geen ruimte om Loulou mee naar toe te nemen. Ventje wel, die
kan daar wel rond banjeren. Een ander voordeel, Ventje mag in de tas mee in het
vliegtuig. Daardoor kunnen wij samen naar Nederland. Misschien niet altijd,
maar wel zo veel mogelijk. Alleen, wat doen we dan met Loulou? Lullig om die
hond alleen te laten en ergens onder te brengen. Dan is al snel één plus één twee.
Een maatje voor Loulou! Dan wordt én Ventje iets ontlast inzake de aandrang van
dat grote dier, én Loulou heeft een maatje waar zij samen mee ondergebracht kan
worden, zodat er altijd sprake is van een blijvend roedel. Afgezwakt weliswaar,
maar niet zielig alleen. Nee, samen uit logeren. En logeeradressen hebben we al
gevonden.
Dus, op zoek. Een telefoontje gaf aan dat er een Golden, ongeveer even
oud als Loulou, los rondloopt. Geen eigenaar en een lief dier. Dus wij
afspreken en naar het strand, waar de andere hond zich dagelijks schijnt te
melden. Alleen niet de dag dat wij er waren. Na vier uur onverrichter zake
terug naar ons dorp. Onderweg besloten we bij de kennel te kijken. Daar zitten
rond de 170 honden, terwijl er plaats is voor een kleine 120. Na een eerste
rondgang belden we een van de vrijwilligsters voor een afspraak. De volgende
dag gingen we terug. Na enige tijd vonden we Helena. Ook een Golden Retriever,
en een dame. Lief, aardig en fors. Mee in de auto en thuis kennismaken met de
andere honden, en kat. Dat leek goed te gaan, ware het niet dat de hond zich
zeer solistisch opstelde, wel heel erg gefixeerd was op eten en uiteindelijk
lelijk deed tegen de kat, en… Ventje. En met Loulou was niet echt een klik.
Met enig lood in he schoeisel zijn we terug gegaan naar de kennel en
hebben wij afscheid genomen van Helena. Vervolgens weer de kooien langs. Bij
een van de kooien, waar wij overigens nog niet eerder gekeken hadden, stond een
klein licht bruin hondje. Los van de groep, van tien anderen, en de staart
tussen de benen. Met een alleraardigs kopje. Onze harten werden direct
gestolen. Het hondje werd in de loopren gelaten en dook direct een hoek in,
waar het (met de staart tussen de poten)ging liggen. Reina ging er naar toe en
kreeg contact. Ja, dit hondje moest het worden.
Met de hond op schoot gingen we naar huis. Onderweg besloten we haar
Emma te noemen. Emma is rond de acht maanden oud en een vuilnisbakkie. Rank,
mooi hoog op de poten en prachtige gele ogen. Uit de auto snuffelde ze rond.
Bij iedere beweging merkte je dat het hondje erg angstig was, maar ze reageerde
goed op onze honden en omgekeerd. Als een timide baby’tje lag ze op de bank,
tot het etenstijd was. Na het avondmaal was daar opeens een heel ander hondje;
vrolijk, geïnteresseerd in Loulou en liefde halen bij ons. Vanaf dat moment ging
het beter en beter. Inmiddels zijn we een aantal dagen later en Emma is echt
onderdeel van het gezin geworden. En, Loulou en Emma spelen heel wat af. Soms
hee wild, dan weer teder. Ze pakken elkaars poten beet, bijten in nek en borst,
maar alles heel zacht. Zelfs met de speeltjes spelen zij samen, zodat wij niet
steeds met Loulou meer hoeven te spelen om de attributen uit haar bek proberen
te trekken. Onze opzet is vooralsnog geslaagd en hier loopt een blijde (kleine)
roedel. En wij kunnen met een gerust hart de nodige tijd in Nederland
verblijven.
De eerste hond liep (loopt) los. Krijgt voer, maar heeft zijn vrije
leven. Achteraf gezien bedachten we ons dat die hond misschien nu gelukkiger
is, dan wanneer het dier bij ons zou zijn. Het enige nadeel is dat er met
regelmatig gif wordt gestrooid. Maar verder schijnt die een goed leven te
hebben.
Nu hebben we een hond uit de kennel. De honden uit de kennel gaan
veelal naar Nederland, of Duitsland. In principe voor een beter leven, maar wel
beperkter in vrijheid. En zijn de kennels in Nederland ook al niet vol?
Eigenlijk staan wij daar heel dubbel n. Ook dat maakt ons blij, want we hebben
nu twee honden, die hier afgedankt waren, maar bij ons een goed huis hebben.
Onze Nederlandse mentaliteit (wij zijn geen dier liefhebbers, maar dier ouders)
en ruimte en vrijheid. Ik hoop dat we onze dieren Ventje, Loulou en Emma) een
goed, lang en gelukkig hondenleven kunnen geven.
zaterdag 12 november 2016
Zwarte Piet...
Zo, de goedheiligman is weer in het land. Het kinderfeestje is weer begonnen. Kinderfeestje? Hoezo? In Maassluis was een leger politie op de been. Nee, niet vanwege terroristische dreiging, maar vanwege mogelijke protesten. In Rotterdam waren er inderdaad protesten. Voor én tegenstanders. Hard ingrijpen maakte er een einde aan. Al vanaf de zomer is Nederland weer in de ban van de Pietendiscussie. Volwassenen maken zich druk over valse sentimenten. Op het moment dat ik dit zo schrijf zal de tegenstander direct steigeren. Toch spreek ik mij zo uit. Leuk, je hoort de kinderen een heldere verklaring geven; zwarte Piet is zwart, omdat ie vroeger door de schoorsteen ging. Niks over slavernij, onderdrukking, of dergelijke. Gewoon een heldere en simpele verklaring.
Het zijn de volwassenen, die het hebben over discriminatie, ongelijkheid en onderdrukking. Geen kind die daar bij stil staat. Veel van de tegenstanders zijn mensen met een gekleurde huidskleur. Hoe je hen tegenwoordig moet aanduiden weet ik ook niet meer. Alles wordt als discriminerend ervaren. Wat is discriminatie eigenlijk? Mijn definitie is toch min of meer dat er sprake van het duiden van mensen op basis van ongelijkheid, minderwaardigheid en afkomst. Wanneer je tegen iemand zegt dat ie zwart is, geef je immers geen enkel waarde oordeel. Zelfs wanneer ik iemand neger noem, is hier geen enkele sprake van discriminatie. Misschien niet zo netjes, net zo als spleetoog voor een Aziaat een belediging kan zijn, maar toch heeft het niets met discriminatie te maken. Ik spreek geen enkel waarde oordeel uit. Hooguit kan je zeggen dat de benaming iets denigrerends heeft. Echter ook dat zegt niets over meer of mindere waarde, ondanks dat het hier wel iets heeft wat neigt tot een oordeel.
Wat bezielt de tegenstanders van de zwarte Piet? Helaas kan ik niet bedenken dat de strijdende individuen vooral mensen zijn die gefrustreerd zijn. Veel frustratie komt mogelijk voort uit ervaringen. Tuurlijk, ik bedenk het mij wél. En ja, wanneer je ook de nodige contacten hebt verbreedt je je leven en leer je wellicht dat discriminatie nergens op slaat. En laten we ons realiseren..., wij hebben het tegenwoordig heel snel over allerlei negatieve invloeden. Behalve mogelijke frustraties zijn de meeste anti- Pieten ook nog eens niet blank. En behalve frustratie ben ik van mening dat er ook tegenstanders zijn, niet omdat zij nu echt tegen zijn, maar vooral om zelf in beeld te komen.
Er is niks mis met de zwarte Piet en waarom moet dan toch ieder jaar die discussie zo sterk oplaaien. Zwart van roet..., duidelijk toch? Althans voor de kinderen, wie geen kwaad zien in een zwarte Piet. En ook onder de niet blanke inwoners zijn er voldoende sympathisanten vóór de zwarte Piet. Maar vooral lijken we te vergeten dat het hier om een kinderfeestje gaat. Een feest met het kindersentiment. Vandaag was zo'n feestje, want de Sint is weer aangekomen.
Staat de zwarte Piet nu echt als symbool voor onderdrukking of de slaventijd? Ook dat vraag ik mij af. Volgens mij heeft het niets met elkaar te verdoen. In ieder geval zien de kinderen die link niet. Dus, de volwassenen creëren zelf die link. Maar goed, voor mij als volwassene, ik zie dat totaal niet zo. Althans, dat zag ik niet voordat de discussie weer oplaaide. Ja, en nu zie ik hoe hard sommige mensen tegen de zwarte Piet protesteren. Volwassenen, wel te verstaan. Natuurlijk kan je de verbinding met de slavernij maken. Tuurlijk kan je altijd, bij ieder onderwerp, het een en ander anders uitleggen en het kabelen als discriminatie. En dan maak je een kinderfeestje een feestje van de volwassene. Dat er dus tegenstanders zijn accepteer ik. Hun gedachtengang daarentegen volg ik niet helemaal. Ik zie het dan ook als zoeken naar argumenten. En dan krijg je altijd het hoogste woord. Zie het als een soort populisme. Immers die hebben ook het hoogste woord en weten daardoor meerderheden te maken. En ook dat is relatief, want wat is een meerderheid? Zelfs daar kan je je twijfels bij hebben. Kijk maar naar de USA. Clinton heeft qua stemmen een meerderheid. Door het systeem van de kiesmannen creëert Amerika een andere meerderheid. En nu wordt Donald Trump de nieuwe man. Overal zijn protesten aan de gang, tegen Trump. Fout... Die protesten moeten gaan tegen hun mede Amerikanen. Die hebben immers op Trump gestemd. Trump zelf is een handige jongen, met de uitstraling can een boerenkinkel. Bovendien gebben veel Amerikanen een stem uitgebracht als protest, maar hoe dan ook het zijn de Amerikanen die voor Trump gekozen hebben. Dan mag je Trump toch niet verwijten dat hij gekozen is?
Ik zie hierin een zekere relatie met de pieten discussie. Discriminatie moet de wereld uit, maar dan kan je de kinderen daar toch niet op afrekenen, omdat zij vinden dat het te maken heeft met een schoorsteen? Kortom, zwarte Piet wordt misbruikt om een discussie over discriminatie uit te lokken. Niet erg adequaat, wanneer je het mij vraagt. Geef die kinderen toch hun feestje. En of zwarte Piet nu zwart is, of gevlekt, dat maakt mij geen bal uit! En de voorstanders en tegenstanders moeten zich maar even gedeisd houden tot 6 december. Tot die tijd is het gewoon even een feestje van de kinderen!
Het zijn de volwassenen, die het hebben over discriminatie, ongelijkheid en onderdrukking. Geen kind die daar bij stil staat. Veel van de tegenstanders zijn mensen met een gekleurde huidskleur. Hoe je hen tegenwoordig moet aanduiden weet ik ook niet meer. Alles wordt als discriminerend ervaren. Wat is discriminatie eigenlijk? Mijn definitie is toch min of meer dat er sprake van het duiden van mensen op basis van ongelijkheid, minderwaardigheid en afkomst. Wanneer je tegen iemand zegt dat ie zwart is, geef je immers geen enkel waarde oordeel. Zelfs wanneer ik iemand neger noem, is hier geen enkele sprake van discriminatie. Misschien niet zo netjes, net zo als spleetoog voor een Aziaat een belediging kan zijn, maar toch heeft het niets met discriminatie te maken. Ik spreek geen enkel waarde oordeel uit. Hooguit kan je zeggen dat de benaming iets denigrerends heeft. Echter ook dat zegt niets over meer of mindere waarde, ondanks dat het hier wel iets heeft wat neigt tot een oordeel.
Wat bezielt de tegenstanders van de zwarte Piet? Helaas kan ik niet bedenken dat de strijdende individuen vooral mensen zijn die gefrustreerd zijn. Veel frustratie komt mogelijk voort uit ervaringen. Tuurlijk, ik bedenk het mij wél. En ja, wanneer je ook de nodige contacten hebt verbreedt je je leven en leer je wellicht dat discriminatie nergens op slaat. En laten we ons realiseren..., wij hebben het tegenwoordig heel snel over allerlei negatieve invloeden. Behalve mogelijke frustraties zijn de meeste anti- Pieten ook nog eens niet blank. En behalve frustratie ben ik van mening dat er ook tegenstanders zijn, niet omdat zij nu echt tegen zijn, maar vooral om zelf in beeld te komen.
Er is niks mis met de zwarte Piet en waarom moet dan toch ieder jaar die discussie zo sterk oplaaien. Zwart van roet..., duidelijk toch? Althans voor de kinderen, wie geen kwaad zien in een zwarte Piet. En ook onder de niet blanke inwoners zijn er voldoende sympathisanten vóór de zwarte Piet. Maar vooral lijken we te vergeten dat het hier om een kinderfeestje gaat. Een feest met het kindersentiment. Vandaag was zo'n feestje, want de Sint is weer aangekomen.
Staat de zwarte Piet nu echt als symbool voor onderdrukking of de slaventijd? Ook dat vraag ik mij af. Volgens mij heeft het niets met elkaar te verdoen. In ieder geval zien de kinderen die link niet. Dus, de volwassenen creëren zelf die link. Maar goed, voor mij als volwassene, ik zie dat totaal niet zo. Althans, dat zag ik niet voordat de discussie weer oplaaide. Ja, en nu zie ik hoe hard sommige mensen tegen de zwarte Piet protesteren. Volwassenen, wel te verstaan. Natuurlijk kan je de verbinding met de slavernij maken. Tuurlijk kan je altijd, bij ieder onderwerp, het een en ander anders uitleggen en het kabelen als discriminatie. En dan maak je een kinderfeestje een feestje van de volwassene. Dat er dus tegenstanders zijn accepteer ik. Hun gedachtengang daarentegen volg ik niet helemaal. Ik zie het dan ook als zoeken naar argumenten. En dan krijg je altijd het hoogste woord. Zie het als een soort populisme. Immers die hebben ook het hoogste woord en weten daardoor meerderheden te maken. En ook dat is relatief, want wat is een meerderheid? Zelfs daar kan je je twijfels bij hebben. Kijk maar naar de USA. Clinton heeft qua stemmen een meerderheid. Door het systeem van de kiesmannen creëert Amerika een andere meerderheid. En nu wordt Donald Trump de nieuwe man. Overal zijn protesten aan de gang, tegen Trump. Fout... Die protesten moeten gaan tegen hun mede Amerikanen. Die hebben immers op Trump gestemd. Trump zelf is een handige jongen, met de uitstraling can een boerenkinkel. Bovendien gebben veel Amerikanen een stem uitgebracht als protest, maar hoe dan ook het zijn de Amerikanen die voor Trump gekozen hebben. Dan mag je Trump toch niet verwijten dat hij gekozen is?
Ik zie hierin een zekere relatie met de pieten discussie. Discriminatie moet de wereld uit, maar dan kan je de kinderen daar toch niet op afrekenen, omdat zij vinden dat het te maken heeft met een schoorsteen? Kortom, zwarte Piet wordt misbruikt om een discussie over discriminatie uit te lokken. Niet erg adequaat, wanneer je het mij vraagt. Geef die kinderen toch hun feestje. En of zwarte Piet nu zwart is, of gevlekt, dat maakt mij geen bal uit! En de voorstanders en tegenstanders moeten zich maar even gedeisd houden tot 6 december. Tot die tijd is het gewoon even een feestje van de kinderen!
vrijdag 11 november 2016
Meer dubbel
Dubbel.., lichtelijk schizofreen misschien. Blij met een eigen woning in Nederland. Zonder veel moeite zullen we daar vier maanden per jaar verblijven. Met nog minder moeite verblijven wij de rest van het jaar in Turkije. Het is vreemd, we hebben nu twee (huur) huizen. Goed er zijn diverse mensen die, naast hun woning, een vakantiewoning hebben. Maar goed, daar verblijf je nooit langer dan in je eigen huis. Bij ons is dat net omgekeerd en in dat perspectief hebben we dan ook twee huizen, waar wij wonen ( of voor de gemeente Haarlem: verblijven). En waarbij wij natuurlijk aan alle regeltjes voldoen.
Maar dat betekent ook dat je in twee huizen "thuis" bent, écht thuis. In Nederland al (nou ja, een aantal van) onze meubels en spullen. In Turkije onze spullen, van wat wij hier voornamelijk opgebouwd hebben. Op zich is dat best een apart gevoel, maar aan de andere kant is dat niet wat ik bedoel. Dat dubbele zit toch ergens anders in. Dat zit in de manier van leven en het leven op de diverse plaatsen.
In Nederland zit je nu vooral binnen. In Turkije leef je, ook nu, grotendeels buiten. In Nederland leef je tussen de buren, een schamele betonnen muur scheidt ons. In Turkije is ruimte en leven buren op veel grotere afstand. In Nederland bezitten we eigenlijk geen tuin, maar in Turkije kunnen de honden behoorlijk rond struinen.
In Nederland wordt je geconfronteerd met regels. Alles en iedereen let op elkaar. In Turkije zal het een ieder worst zijn, wat de ander doen.
De parkeerbon, afgelopen week. Frustrerend, je bent aan het laden en lossen (wat mag), maar je krijgt een bon, omdat de handhaving van mening is dat je niet laadt. Op dat moment kan je er niets mee. Los van het feit dat deze bon onterecht was, valt mij op dat die handhavers je min of meer schofferen, niet luisteren en voet bij stuk houden, of ze goed zitten of niet. In Turkije kreeg ik een parkeerbon. Overigens terecht. Ik betaalde en ontving twee maal korting. Ik werd keurig behandeld en men toonde begrip. Kortom, zo'n verschil van mentaliteit in die twee landen... Haast onoverkomelijk...
Iets anders. In Nederland hoor ik weer kerkklokken. In Turkije hoor je een fiks aantal keer per dag iemand van de minaret schallen. In ons dorp..., meer dan vijf keer per dag. Maar dat terzijde...
In Nederland is alles gekaderd. Alles in tegels gevat. Maar vooral valt mij op dat er zo hardvochtig aan al die regels gehouden wordt. In Turkije zijn ook veel regels. Toch lijken de regels hier meer een instrument, een leidraad. Niemand houdt zich aan de meeste regels, en niemand klaagt er over. Niet klagen, versus de klaagcultuur in Nederland.
In Nederland is alles keurig geplaveid, ordelijk en netjes. Veel steen, gebaande wegen. In Turkije is alles losser. Minder keurig geplaveid, soms zelfs rommelig, heel veel groen. Twee totaal verschillende werelden, twee geheel verschillende definities (en gevoel) van thuis. In Nederland..., ik wil dan eigenlijk niet weg. In Turkije wil ik ook niet weg. Ben ik eenmaal op pad... Kijk ik uit naar.
Toch heb ik in Turkije het meest het gevoel van thuis komen. Misschien komt dat ook wel door het gevoel van vrijheid. Goed, in Turkije mag je misschien niet alles zeggen, maar in Nederland kán je tegenwoordig niet meer alles zeggen. In Nederland zijn zo veel regels en zit de overheid zo op je huid dat bij mij het gevoel van vrijheid behoorlijk verdwijnt. In Turkije voel ik mij wel vrij met wat ik kan en mag.
Kortom, heel dubbel allemaal. Hele tegenstrijdige gevoelens. Ik zeg niet dat het een beter is dan het andere. Het is anders en bij mij spreekt het leven in de Turkse cultuur en het land mij meer aan. In Nederland heb ik mijn vrienden, mijn netwerken. Familie..., ik zou niet zonder Nederland willen. Misschien niet kunnen. Maar Turkije wil ik niet missen. Turkije inspireert, geeft mij kracht en leven. Nederland kapt mij af, maakt me suf en duf. In Nederland ben ik veel minder creatief, dan in Turkije. Grote verschillen. Verschillen, die mij soms behoorlijk op breken. Soms zelfs een beetje triest maken. Bovendien ben ik Nederlander en ondanks dat het nationalisme mij weinig doet kan ik niet ontkennen deze band met Nederland te hebben. Het land, waar mijn roots liggen.
Nederland betekent voor mij ook een verlies. We hebben daar veel verloren. Nederland betekent voor mij ook; Spanning. Spanning door alle confrontaties met de overheid. In Turkije ben ik voornamelijk ontspannen. Haast en druk in Nederland. Ontspanning en tijd in Turkije... In Turkije tel ik mee, in Nederland voel ik mij regelmatig een looser. Misschien ben ik dat ook. Ondanks mijn leeftijd bouw ik hard aan een nieuwe toekomst. Het gaat steeds beter lukken, maar het lijkt nog een lange weg. Ik zou wel dat het wat makkelijker en sneller zou gaan. Ach, het toont allemaal dat het leven soms heel ingewikkeld is. Los van al dat dubbele en het leven in de twee culturen. Toch merk ik dat al die gevoelens mee spelen en mij slingeren van de ene zijde naar de andere...
Natuurlijk kan ik het als onbegrip, of een klaagzang, brengen. Neen, dat is niet mijn intentie. Het is een twijfel, een positief gevecht wellicht. Ik wil delen in mijn gevoel en zal tonen hiermee te kunnen dealen. Dealen om sterk te worden, te leven. Natuurlijk, mijn leven verloopt niet volgens de boekjes, ook onze keuzes vallen daar eigenlijk buiten. Dat brengt ons natuurlijk ook veel problemen en onbegrip. Vooral bij enkele Nederlandse overheden. Dat is misschien wel de boodschap. Leven in twee werelden op een wijze waar de overheid niet mee om kan gaan en zeker daar vanuit eigen beleidslijn enigszins bekrimpen denkt. Wij doen het anders en dat past onvoldoende in het politieke en bestuurlijke plaatje. In Turkije passen we er keurig binnen.
Zeker nu, hoe gaat het verder. Hoe ontwikkelen zich deze gevoelens. Wat zal de toekomst brengen... Zal dat dubbele gevoel wegkwijnen en worden vervangen door een zekere bekrompenheid... Of zal ik straks steeds meer verdeeld worden in mijn hoofd. In de toekomst kan ik niet kijken. Ik leef zo door mijn verleden, en de keuzes die wij op basis daarvan gemaakt hebben. Ja, het leven kan/kon vast eenvoudiger. Dat is alleen wel een beetje saai. Ik ben al saai genoeg, dus op die vlakken wil ik blijven leven! Het komt vast wel weer goed, zolang ik maar het gevoel heb dat ik geniet van het leven. Dat lukt wel hoor..... En ach, die verscheurende dubbelstrijd zal ook klaagzang wel wat doven. Het is, met deze intentie, een nieuw gevoel voor mij. En hoe ik daar in de toekomst mee om zal gaan... We zien het wel. Momenteel voelt het als iets heel vreemds. Ik heb er voor gekozen en leef er ook maar mee. In feite geen probleem, meer een opvallende constatering. 't Is ook allemaal geen kattenpis...
Maar dat betekent ook dat je in twee huizen "thuis" bent, écht thuis. In Nederland al (nou ja, een aantal van) onze meubels en spullen. In Turkije onze spullen, van wat wij hier voornamelijk opgebouwd hebben. Op zich is dat best een apart gevoel, maar aan de andere kant is dat niet wat ik bedoel. Dat dubbele zit toch ergens anders in. Dat zit in de manier van leven en het leven op de diverse plaatsen.
In Nederland zit je nu vooral binnen. In Turkije leef je, ook nu, grotendeels buiten. In Nederland leef je tussen de buren, een schamele betonnen muur scheidt ons. In Turkije is ruimte en leven buren op veel grotere afstand. In Nederland bezitten we eigenlijk geen tuin, maar in Turkije kunnen de honden behoorlijk rond struinen.
In Nederland wordt je geconfronteerd met regels. Alles en iedereen let op elkaar. In Turkije zal het een ieder worst zijn, wat de ander doen.
De parkeerbon, afgelopen week. Frustrerend, je bent aan het laden en lossen (wat mag), maar je krijgt een bon, omdat de handhaving van mening is dat je niet laadt. Op dat moment kan je er niets mee. Los van het feit dat deze bon onterecht was, valt mij op dat die handhavers je min of meer schofferen, niet luisteren en voet bij stuk houden, of ze goed zitten of niet. In Turkije kreeg ik een parkeerbon. Overigens terecht. Ik betaalde en ontving twee maal korting. Ik werd keurig behandeld en men toonde begrip. Kortom, zo'n verschil van mentaliteit in die twee landen... Haast onoverkomelijk...
Iets anders. In Nederland hoor ik weer kerkklokken. In Turkije hoor je een fiks aantal keer per dag iemand van de minaret schallen. In ons dorp..., meer dan vijf keer per dag. Maar dat terzijde...
In Nederland is alles gekaderd. Alles in tegels gevat. Maar vooral valt mij op dat er zo hardvochtig aan al die regels gehouden wordt. In Turkije zijn ook veel regels. Toch lijken de regels hier meer een instrument, een leidraad. Niemand houdt zich aan de meeste regels, en niemand klaagt er over. Niet klagen, versus de klaagcultuur in Nederland.
In Nederland is alles keurig geplaveid, ordelijk en netjes. Veel steen, gebaande wegen. In Turkije is alles losser. Minder keurig geplaveid, soms zelfs rommelig, heel veel groen. Twee totaal verschillende werelden, twee geheel verschillende definities (en gevoel) van thuis. In Nederland..., ik wil dan eigenlijk niet weg. In Turkije wil ik ook niet weg. Ben ik eenmaal op pad... Kijk ik uit naar.
Toch heb ik in Turkije het meest het gevoel van thuis komen. Misschien komt dat ook wel door het gevoel van vrijheid. Goed, in Turkije mag je misschien niet alles zeggen, maar in Nederland kán je tegenwoordig niet meer alles zeggen. In Nederland zijn zo veel regels en zit de overheid zo op je huid dat bij mij het gevoel van vrijheid behoorlijk verdwijnt. In Turkije voel ik mij wel vrij met wat ik kan en mag.
Kortom, heel dubbel allemaal. Hele tegenstrijdige gevoelens. Ik zeg niet dat het een beter is dan het andere. Het is anders en bij mij spreekt het leven in de Turkse cultuur en het land mij meer aan. In Nederland heb ik mijn vrienden, mijn netwerken. Familie..., ik zou niet zonder Nederland willen. Misschien niet kunnen. Maar Turkije wil ik niet missen. Turkije inspireert, geeft mij kracht en leven. Nederland kapt mij af, maakt me suf en duf. In Nederland ben ik veel minder creatief, dan in Turkije. Grote verschillen. Verschillen, die mij soms behoorlijk op breken. Soms zelfs een beetje triest maken. Bovendien ben ik Nederlander en ondanks dat het nationalisme mij weinig doet kan ik niet ontkennen deze band met Nederland te hebben. Het land, waar mijn roots liggen.
Nederland betekent voor mij ook een verlies. We hebben daar veel verloren. Nederland betekent voor mij ook; Spanning. Spanning door alle confrontaties met de overheid. In Turkije ben ik voornamelijk ontspannen. Haast en druk in Nederland. Ontspanning en tijd in Turkije... In Turkije tel ik mee, in Nederland voel ik mij regelmatig een looser. Misschien ben ik dat ook. Ondanks mijn leeftijd bouw ik hard aan een nieuwe toekomst. Het gaat steeds beter lukken, maar het lijkt nog een lange weg. Ik zou wel dat het wat makkelijker en sneller zou gaan. Ach, het toont allemaal dat het leven soms heel ingewikkeld is. Los van al dat dubbele en het leven in de twee culturen. Toch merk ik dat al die gevoelens mee spelen en mij slingeren van de ene zijde naar de andere...
Natuurlijk kan ik het als onbegrip, of een klaagzang, brengen. Neen, dat is niet mijn intentie. Het is een twijfel, een positief gevecht wellicht. Ik wil delen in mijn gevoel en zal tonen hiermee te kunnen dealen. Dealen om sterk te worden, te leven. Natuurlijk, mijn leven verloopt niet volgens de boekjes, ook onze keuzes vallen daar eigenlijk buiten. Dat brengt ons natuurlijk ook veel problemen en onbegrip. Vooral bij enkele Nederlandse overheden. Dat is misschien wel de boodschap. Leven in twee werelden op een wijze waar de overheid niet mee om kan gaan en zeker daar vanuit eigen beleidslijn enigszins bekrimpen denkt. Wij doen het anders en dat past onvoldoende in het politieke en bestuurlijke plaatje. In Turkije passen we er keurig binnen.
Zeker nu, hoe gaat het verder. Hoe ontwikkelen zich deze gevoelens. Wat zal de toekomst brengen... Zal dat dubbele gevoel wegkwijnen en worden vervangen door een zekere bekrompenheid... Of zal ik straks steeds meer verdeeld worden in mijn hoofd. In de toekomst kan ik niet kijken. Ik leef zo door mijn verleden, en de keuzes die wij op basis daarvan gemaakt hebben. Ja, het leven kan/kon vast eenvoudiger. Dat is alleen wel een beetje saai. Ik ben al saai genoeg, dus op die vlakken wil ik blijven leven! Het komt vast wel weer goed, zolang ik maar het gevoel heb dat ik geniet van het leven. Dat lukt wel hoor..... En ach, die verscheurende dubbelstrijd zal ook klaagzang wel wat doven. Het is, met deze intentie, een nieuw gevoel voor mij. En hoe ik daar in de toekomst mee om zal gaan... We zien het wel. Momenteel voelt het als iets heel vreemds. Ik heb er voor gekozen en leef er ook maar mee. In feite geen probleem, meer een opvallende constatering. 't Is ook allemaal geen kattenpis...
zaterdag 29 oktober 2016
Dubbel gevoel
Best vreemd. We zijn blij met een woning in Nederland, zodat wij eindelijk weer een vaste plek hebben, maar nu ik er bijna een week zit, is het juichen mij wat ontgaan. Ik ben zelfs, gelukkig weer ingeschreven met de duidelijke boodschap volgend jaar 4 maanden in Nederland te moeten zijn. Daar voldoe ik graag aan. Wij allebei. Toch voelt het niet lekker, dat de gemeente Haarlem, ons bewaar ongegrond heeft verklaard. Dat was te verwachten, omdat ik vooraf al aangaf de bezwaarcommissie zeer partijdig over te vinden komen. Bovendien staan er tegenstrijdigheden in de uitspraak. Er staat dat we voldoen, en er staat dat we niet voldoen… Vreemde snuiters, die ambtenaren. Dat de commissie niet door heeft dat de vier maanden gelden voor een kalenderjaar, is ook zo stom. Of we de stap naar de rechter maken, moeten wij nog overwegen. Als we het doen ben ik op voorhand zeker van het zegevierend recht, want de gemeente Haarlem zit er gewoon naast! Maar goed, eigenwijze ambtenaren, die hun zin willen hebben, als kleine stampvoetende kinderen.
Maar goed, genoeg over die klote overheid. We hebben een woning. Ruim een week ben ik druk bezig geweest, en nu is het bewoonbaar, gezellig en heeft zelfs iets eigens door de spulletjes. Ik woon nu op twee plekken; IJmuiden én Gogceovacik.
Het geeft ook een heel schizofreen gevoel, maar dat komt wellicht ook doordat we een wel heel kleine bejaardenwoning hebben. Een betonblok, met aan een kant ramen. Benauwd en opgesloten, tegen over ruimtelijk en vrij in Turkije. Twee totaal verschillende levens. Ook merk ik hier eigenlijk geen creatieve inspiraties te hebben, terwijl in Turkije ik niet te stoppen ben. En dan gelijk weer het gezeur van de mensen om je heen. Na ruim een dag belde al een oude man aan; hoelang de wasmachine op de gang bleef staan…
De ruimte is te klein om samen en met onze honden er te bivakkeren. Het uitzicht, een zeer ruime binnentuin, is verboden voor ons, en zeker voor onze honden. Het zal een straf zijn ze onder deze omstandigheden mee te nemen naar Nederland. Dat houdt in dat wij niet samen hier kunnen zijn en dus voor een deel gescheiden moeten gaan leven.
Het meeste pijn doet misschien wel het gevoel verloren te hebben. Wanneer ik rond loop en rond rijd, in de winkel sta, dan merk ik, voel ik tastbaar, wat wij allemaal verloren hebben in Nederland. We zijn wel erg veel kwijt geraakt. Gek, want ons leven in Turkije roept zo’n dergelijk gevoel in het geheel niet op. Met ons budget daar kunnen we goed rond komen en zelfs naar het terras gaan. Met het budget voor hier moet iedere cent omgedraaid worden en moet er veel gelaten worden. Hoe waardevol is de hulp die ik van vrienden krijg. Vooral de praktische hulp; het gebruik van hun auto’s. Zonder dat zal ik mij nog meer verloren voelen.
Afgelopen week was ik op de fiets naar Haarlem. Terugfietsend viel mij op dat wij echt zowat in de uithoek van IJmuiden wonen. Verder kan bijna niet. Dat klopt ook, want zo’n driehonderd meter hier vanaf ligt dagelijks de ferry naar New Castle. Vrij illustratief.
Het geluk, of het voordeel, nu is mijn agenda. Afgelopen anderhalve week stond in het teken van verhuizen en inrichten. Vanaf nu kan ik mij volop storten op de Kunstlijn Haarlem 2016. Drie exposities en een werk op de centrale expositie in de Vishal. Nu hoop ik nog wel iets te verkopen, zodat ik een ticket naar Turkije kan kopen, later in november. Het staat bijna symbool voor onze financiële krapte hier. Nu voel ik pas echt het leven in twee werelden, twee culture- en twee klimaat zones. Wel een overeenkomst. Hier heb ik (nog) geen internet. In Turkije ook (nog) niet, nadat daar een maand geleden een wegwerker de kabel heeft stuk gereden…
Het is leuk mijn contacten te hebben, vrienden en familie. Verder voel ik het hier als een verplichting. Wel een waar ik overigens graag aan voldoe. En er is perspectief. Over een jaar wordt onze flat gerenoveerd of gesloopt. Dan krijgen wij een wisselwoning. Het kan er alleen maar op vooruit gaan. Ja, het zal dus wel degelijk allemaal weer wat beter worden en normaliseren. Op dit moment ben ik echter nog niet zo ver. Ik voel mij wat gespleten door het leven gaan. ’s Avonds voel ik mij bijna thuis in het flatje. Gordijnen gesloten, tv aan. Meer dan de tv kan ik echter niet opbrengen. Dat is dan weer jammer. Maar goed, ’s winters kijk ik ook in Turkije best wel regelmatig tv. Nu ga ik echter malen. Tijdens het kijken zie ik ons verlies hier onder ogen, maak mij zorgen en word ik droevig. Overdag gaat het wel, dan ben ik immers bezig. En ach, over een aantal weken ga ik weer terug naar Turkije, mijn vrouw, onze honden, onze katten en ja, zelfs onze kippen… En dan kan ik gewoon in de tuin keihard schreeuwen!
Maar goed, genoeg over die klote overheid. We hebben een woning. Ruim een week ben ik druk bezig geweest, en nu is het bewoonbaar, gezellig en heeft zelfs iets eigens door de spulletjes. Ik woon nu op twee plekken; IJmuiden én Gogceovacik.
Het geeft ook een heel schizofreen gevoel, maar dat komt wellicht ook doordat we een wel heel kleine bejaardenwoning hebben. Een betonblok, met aan een kant ramen. Benauwd en opgesloten, tegen over ruimtelijk en vrij in Turkije. Twee totaal verschillende levens. Ook merk ik hier eigenlijk geen creatieve inspiraties te hebben, terwijl in Turkije ik niet te stoppen ben. En dan gelijk weer het gezeur van de mensen om je heen. Na ruim een dag belde al een oude man aan; hoelang de wasmachine op de gang bleef staan…
De ruimte is te klein om samen en met onze honden er te bivakkeren. Het uitzicht, een zeer ruime binnentuin, is verboden voor ons, en zeker voor onze honden. Het zal een straf zijn ze onder deze omstandigheden mee te nemen naar Nederland. Dat houdt in dat wij niet samen hier kunnen zijn en dus voor een deel gescheiden moeten gaan leven.
Het meeste pijn doet misschien wel het gevoel verloren te hebben. Wanneer ik rond loop en rond rijd, in de winkel sta, dan merk ik, voel ik tastbaar, wat wij allemaal verloren hebben in Nederland. We zijn wel erg veel kwijt geraakt. Gek, want ons leven in Turkije roept zo’n dergelijk gevoel in het geheel niet op. Met ons budget daar kunnen we goed rond komen en zelfs naar het terras gaan. Met het budget voor hier moet iedere cent omgedraaid worden en moet er veel gelaten worden. Hoe waardevol is de hulp die ik van vrienden krijg. Vooral de praktische hulp; het gebruik van hun auto’s. Zonder dat zal ik mij nog meer verloren voelen.
Afgelopen week was ik op de fiets naar Haarlem. Terugfietsend viel mij op dat wij echt zowat in de uithoek van IJmuiden wonen. Verder kan bijna niet. Dat klopt ook, want zo’n driehonderd meter hier vanaf ligt dagelijks de ferry naar New Castle. Vrij illustratief.
Het geluk, of het voordeel, nu is mijn agenda. Afgelopen anderhalve week stond in het teken van verhuizen en inrichten. Vanaf nu kan ik mij volop storten op de Kunstlijn Haarlem 2016. Drie exposities en een werk op de centrale expositie in de Vishal. Nu hoop ik nog wel iets te verkopen, zodat ik een ticket naar Turkije kan kopen, later in november. Het staat bijna symbool voor onze financiële krapte hier. Nu voel ik pas echt het leven in twee werelden, twee culture- en twee klimaat zones. Wel een overeenkomst. Hier heb ik (nog) geen internet. In Turkije ook (nog) niet, nadat daar een maand geleden een wegwerker de kabel heeft stuk gereden…
Het is leuk mijn contacten te hebben, vrienden en familie. Verder voel ik het hier als een verplichting. Wel een waar ik overigens graag aan voldoe. En er is perspectief. Over een jaar wordt onze flat gerenoveerd of gesloopt. Dan krijgen wij een wisselwoning. Het kan er alleen maar op vooruit gaan. Ja, het zal dus wel degelijk allemaal weer wat beter worden en normaliseren. Op dit moment ben ik echter nog niet zo ver. Ik voel mij wat gespleten door het leven gaan. ’s Avonds voel ik mij bijna thuis in het flatje. Gordijnen gesloten, tv aan. Meer dan de tv kan ik echter niet opbrengen. Dat is dan weer jammer. Maar goed, ’s winters kijk ik ook in Turkije best wel regelmatig tv. Nu ga ik echter malen. Tijdens het kijken zie ik ons verlies hier onder ogen, maak mij zorgen en word ik droevig. Overdag gaat het wel, dan ben ik immers bezig. En ach, over een aantal weken ga ik weer terug naar Turkije, mijn vrouw, onze honden, onze katten en ja, zelfs onze kippen… En dan kan ik gewoon in de tuin keihard schreeuwen!
zondag 25 september 2016
In den vreemde; de Turkse man (63)
Het is alweer een tijdje geleden, dat ik mijn laatste blog schreef. En de laatste blogs gingen vooral weer veel over ellende en nare mensen. Daarom nu maar eens een blog over gewone mensen. Turkse mensen. Vooral de Turk. Hiermee doel ik op het mannelijke deel van het Turkse volk.
In Turkije is er sprake van gelijkheid tussen man en vrouw. Gelijkwaardigheid is een term die hier beter past, want er zijn wel erg veel verschillen tussen de mannen..., en vrouwen. Om iets over de Turkse man te kunnen schrijven iets over het gezin. Veel Turkse mannen hebben namelijk een gezin. Binnen dat gezin is de man absoluut geëmancipeerd. Of de vrouw... Ach, beiden hebben zo hun taken, volgens de Turken eerlijk verdeeld. Dat moet je dan ook maar niet in twijfel trekken. Trouwens, je ziet het op straat. De Turk loopt naast zijn vrouw, zelfs naast zijn schoonmoeder. Wel op voorwaarde dat de Turk niet alleen loopt. De Turk zie je het meest alleen lopen, of samen met Turken, die ook alleen lopen. En daarmee komen wij uit op het specifieke van de Turkse cultuur, de man in het bijzonder. Volgens de Turkse opvatting gaat de man zijn gang, vooral buitenshuis. De vrouw is meestal in en om het huis te vinden. De man niet. Die gaat de wereld ontdekken, netwerken, zich nuttig maken. Het zit dan ook dagelijks vol bij de theehuizen. Alleen mannen. En ze spelen domino of Back-Gammon, al heet dat hier anders. En zitten ze niet in het theehuis, dan hangen ze ergens anders nuttig te lantefanteren. Daarbij bestaat de indruk dat tachtig procent van de Turkse man niet (meer) werkt. En voor veel van de werkende mannen is geen werk..., lees: geen klanten, dus spelen ze hun spelletje. Ik mag die jongens wel... Ze hebben een geweldige opvatting over hun eigen productiviteit. Uitzonderingen daar gelaten, maar daarom zijn het ook uitzondering.
Dat de Turk een hard werkende man is laat geen twijfel. Dat deel werkt echter zo hard, dat je ze nauwelijks ziet. Ja, op zondag, wanneer zij hun kinderen uit laten.
Inmiddels ken ik een aantal Turkse mannen, vrijwel allen getrouwd. Grappig, want bij allen zie ik het zelfde beeld: de man gaat zijn eigen gang. Dat houdt ook in dat ze veel van huis zijn, niet zo graag aan sociale activiteiten in de thuissituatie mee doen, maar buiten de deur altijd voor iedereen klaar staan. Thuis blijven de meeste zaken, vooral klussen, eindeloos liggen. Ook zijn de Turkse mannen macho's. Trots, slagvaardig, fier en populair. Dat laatste is vooral een inzet, veelal zonder dat dit in realiteit tot realiteit leidt. Eigenlijk zit er dus heel veel humor in die kerels.
En de vrouw..., de vrouw wordt aan haar lot over gelaten. Ze zit thuis, doet boodschappen, of haalt en brengt de kinderen van en naar school. Maar, ze worden niet als mindere behandeld, noch als slavinnen. Nee, het lijkt er soms wel op dat affiniteit tussen man en vrouw een niet bestaand begrip is in deze cultuur. Daar draait het om. De affiniteit lijkt te ontbreken, waardoor man en vrouw hun weegs gaan. De man doet dat naar buiten, zij vooral naar binnen. Daarbij is de man wel erg beschermend. Nu is eerwraak iets wat in deze cultuur bestaat, of bestaan heeft, maar dat is wel verklaarbaar. De man is gelijkwaardig en superieur gelijk aan de vrouw. Eer is een zeer belangrijk aspect voor de Turkse man. Misschien wel hét belangrijkste, alhoewel ik niet in de overtuiging leef dat de meeste Turkse mannen überhaupt besef hebben van eer en eerwraak. Het is er gewoon, daar hoef je verder niet over na te denken. Misschien ligt er ook een relatie met hun narcisme. Immers, de meeste Turkse mannen zijn narcistisch.
Tja, er gaan nogal wat oordelen over de toonbank, maar verdomd, het is echt aan de orde. Dat is op veel plaatsen te zien, tot in de hoogste politieke regionen toe. In heden en verleden. En een feit is, de Turk heeft het goed voor elkaar. Toch ben ik blij een Hollandse jongen te zijn. Met Hollandse opvattingen en mijn Hollandse mentaliteit, in de ogen van de Turkse man ben ik maar een mietje. Nou, dat bevalt mij dan mieters... En toch mag ik die kerels wel, al wil ik zelf nooit zo worden.
In Turkije is er sprake van gelijkheid tussen man en vrouw. Gelijkwaardigheid is een term die hier beter past, want er zijn wel erg veel verschillen tussen de mannen..., en vrouwen. Om iets over de Turkse man te kunnen schrijven iets over het gezin. Veel Turkse mannen hebben namelijk een gezin. Binnen dat gezin is de man absoluut geëmancipeerd. Of de vrouw... Ach, beiden hebben zo hun taken, volgens de Turken eerlijk verdeeld. Dat moet je dan ook maar niet in twijfel trekken. Trouwens, je ziet het op straat. De Turk loopt naast zijn vrouw, zelfs naast zijn schoonmoeder. Wel op voorwaarde dat de Turk niet alleen loopt. De Turk zie je het meest alleen lopen, of samen met Turken, die ook alleen lopen. En daarmee komen wij uit op het specifieke van de Turkse cultuur, de man in het bijzonder. Volgens de Turkse opvatting gaat de man zijn gang, vooral buitenshuis. De vrouw is meestal in en om het huis te vinden. De man niet. Die gaat de wereld ontdekken, netwerken, zich nuttig maken. Het zit dan ook dagelijks vol bij de theehuizen. Alleen mannen. En ze spelen domino of Back-Gammon, al heet dat hier anders. En zitten ze niet in het theehuis, dan hangen ze ergens anders nuttig te lantefanteren. Daarbij bestaat de indruk dat tachtig procent van de Turkse man niet (meer) werkt. En voor veel van de werkende mannen is geen werk..., lees: geen klanten, dus spelen ze hun spelletje. Ik mag die jongens wel... Ze hebben een geweldige opvatting over hun eigen productiviteit. Uitzonderingen daar gelaten, maar daarom zijn het ook uitzondering.
Dat de Turk een hard werkende man is laat geen twijfel. Dat deel werkt echter zo hard, dat je ze nauwelijks ziet. Ja, op zondag, wanneer zij hun kinderen uit laten.
Inmiddels ken ik een aantal Turkse mannen, vrijwel allen getrouwd. Grappig, want bij allen zie ik het zelfde beeld: de man gaat zijn eigen gang. Dat houdt ook in dat ze veel van huis zijn, niet zo graag aan sociale activiteiten in de thuissituatie mee doen, maar buiten de deur altijd voor iedereen klaar staan. Thuis blijven de meeste zaken, vooral klussen, eindeloos liggen. Ook zijn de Turkse mannen macho's. Trots, slagvaardig, fier en populair. Dat laatste is vooral een inzet, veelal zonder dat dit in realiteit tot realiteit leidt. Eigenlijk zit er dus heel veel humor in die kerels.
En de vrouw..., de vrouw wordt aan haar lot over gelaten. Ze zit thuis, doet boodschappen, of haalt en brengt de kinderen van en naar school. Maar, ze worden niet als mindere behandeld, noch als slavinnen. Nee, het lijkt er soms wel op dat affiniteit tussen man en vrouw een niet bestaand begrip is in deze cultuur. Daar draait het om. De affiniteit lijkt te ontbreken, waardoor man en vrouw hun weegs gaan. De man doet dat naar buiten, zij vooral naar binnen. Daarbij is de man wel erg beschermend. Nu is eerwraak iets wat in deze cultuur bestaat, of bestaan heeft, maar dat is wel verklaarbaar. De man is gelijkwaardig en superieur gelijk aan de vrouw. Eer is een zeer belangrijk aspect voor de Turkse man. Misschien wel hét belangrijkste, alhoewel ik niet in de overtuiging leef dat de meeste Turkse mannen überhaupt besef hebben van eer en eerwraak. Het is er gewoon, daar hoef je verder niet over na te denken. Misschien ligt er ook een relatie met hun narcisme. Immers, de meeste Turkse mannen zijn narcistisch.
Tja, er gaan nogal wat oordelen over de toonbank, maar verdomd, het is echt aan de orde. Dat is op veel plaatsen te zien, tot in de hoogste politieke regionen toe. In heden en verleden. En een feit is, de Turk heeft het goed voor elkaar. Toch ben ik blij een Hollandse jongen te zijn. Met Hollandse opvattingen en mijn Hollandse mentaliteit, in de ogen van de Turkse man ben ik maar een mietje. Nou, dat bevalt mij dan mieters... En toch mag ik die kerels wel, al wil ik zelf nooit zo worden.
vrijdag 26 augustus 2016
Gebed zonder einde
Hersenspinsels houden mij uit de slaap. Mijn gedachten stuiteren van hot naar her over het doen en laten van de gemeente. Een gedachtengang waarin ik een zoektocht ontplooi naar het waarom. Het waarom de gemeente zó fanatiek blijft hameren over hun gelijk. Ondanks een duidelijke uitspraak van de voorzieningenrechter.
De ambtenaren gedragen zich in feite als een klein stampend kind. Hoe vaak ik ook aan heb gegeven niet naar Turkije te willen emigreren, in Nederland een woning te willen proberen ze ons te "pakken" op één woord: wonen. Met een grenzeloos fanatisme wordt het woord "wonen" aangewend om hun gelijk te halen ons uit te schrijven. Alles wat zij vinden in dat kader wordt ingebracht, dat wat er is om het juist te ontkrachten wordt genegeerd. Ik begrijp dat fanatisme niet. Natuurlijk dient het bevolkingsregister in ruime mate correct te zijn is dient de gemeente in voldoende mate te handhaven. Overdrijven lijkt echter het credo.
Na de uitspraak van de voorzieningenrechter heeft de hoorzitting (inzake het bezwaar) plaats gevonden. Het is afwachten op de uitslag. Desondanks voel ik mij zwaar benadeeld door het gedrag van de ambtenaren van het Cliënt Contact Centrum. Van enige humaniteit is geen sprake. Met de vinger wordt gewezen op de wet en het handhaven daar van. Met zo'n kracht dat er fouten worden gemaakt, slordig wordt gewerkt en in feite een ambtenaar de voorzieningenrechter schoffeert. Ja, hij moet het doen met die uitspraak, maar blijft bij zijn standpunt en vindt de uitspraak maar onzin.
Het valt op hoe de ambtenaren met de arrogantie van de macht proberen te imponeren en hun gelijk te halen. Al diverse malen hebben wij ons standpunt herhaald en duidelijk gemaakt. Desondanks worden in feite al onze beweringen en standpunt weggewuifd. Met een groot handgebaar, hup van tafel.
Tijdens de hoorzitting werd duidelijk dat men direct een dossier heeft aangelegd, toen wij een postadres/briefadres aan hebben gevraagd. De argwaan voedt het ambtenarenapparaat. Dat ons kenbaar werd gemaakt dat wij uitgeschreven zouden worden, omdat het briefadres niet zou worden verlengd is niet aan ons gevraagd om aan te tonen wél aan de voorwaarden te voldoen. Niet vooraf, ter informatie, noch achteraf ter controle. Zonder enige toetsing met de betrokkenen trokken de ambtenaren hun conclusie. Daardoor werden wij ook nog eens op het verkeerde been gezet, bleek achteraf. Als een pitbull bijt de gemeente zich vast in onze uitschrijving. Geen idee wat zij daarmee willen winnen, behalve dat het een geldverslindende operatie is. Veel ambtelijke uren worden er in gestoken. Desondanks maken ze fout op fout, verrichten zij slordigheid na slordigheid. Er wordt aangegeven wat zij als bewijs willen zien, om vervolgens te zeggen dat zij die bewijzen niet accepteren. Onduidelijk, onvoldoende en slechte communicatie geven blijk van hun enorme vooringenomenheid.
Natuurlijk moet je handhaven, maar het lijkt mij dat dit in alle redelijkheid moet. De gemeente staat een humaan beleid voor. Vanuit de ambtenaren wordt alleen een dikke vinger hard op een aspect van de wet gedrukt. Ondanks de juristen in het ambtenarenapparaat wordt er slordig gewerkt, maar met overbluffen denken zij het gelijk aan hun kant te krijgen.
Schandalig eigenlijk. Asielzoekers worden in de watten gelegd, althans voor zo ver je dat zo kan noemen. Een feit is dat er voor hen gezorgd wordt. Zieken, gehandicapten en "gestoorden" worden zo goed mogelijk opgevangen. Als gezonde inwoner, en Nederlands ingezetene, wordt je echter direct met argwaan bekeken en als crimineel gevolgd. Onderscheid tussen fictie en non-fictie wordt niet gemaakt. Zijn mijn blogs waarheid, of niet. Misschien gedeeltelijk, maar je kan het eenvoudig nimmer als bewijsmateriaal gebruiken. Zelfs Facebook berichten met locatie vermelding zeggen niets. Ik kan overal en altijd een foto posten met locatie Haarlem. Toch zijn de ambtenaren van mening dat ik op basis hiervan uitgeschreven kan worden.
Geen enkele vraag wordt gesteld over onze mogelijke binding met Nederland. De reden waarom wij niet uitgeschreven willen worden. Daar is het apparaat volledig ongevoelig voor. Toch is de binding met ons vaderland groot. Door de omstandigheden te beperkt, als zou moeten. Kinderen, onze bedrijfjes, mijn kunst, vrienden, kennissen, familie, noem maar op. Als onze meubels en volledige inboedel staat opgeslagen... Dat alles zegt de ambtenaren niets. Nee, telkens wordt er gewezen naar dat ene woord: wonen, in relatie tot het land waar wij verblijven. Op zich geen straf, en zeker een optie tussen beide landen te blijven pendelen, maar wij willen onze stek in Nederland. Daarvoor voldoen wij aan de eisen. Goed, we hebben ons onvoldoende gerealiseerd dat je je als Nederlander moet bewijzen in Nederland te zijn. Logisch, want wij willen niet emigreren. Alleen, in Nederland zijn wij dakloos. Alleen daarvoor moet je al een briefadres hebben. Voor de ambtenaren ben je dan echter direct een "verdacht object".
Ik heb niets te verliezen, noch te winnen. Het is een groot deel emotie voor mij. Wens en emotie. Een woning heb ik niet, maar wil Nederlandse Nederlander blijven. Voor de gemeente is er evenmin geen enkele consequentie aan verbonden, behalve een braaf jongetje uit de klas uithangen. Nu zijn brave jongetjes meestal de grootste valseriken... wat dat betreft zou ik toch echt niet al te veel mijn best doen en wat minder robopatisch te werk gaan. Ambtenaren, u werkt met regels, maar vooral met mensen! Dit ter herinnering. In ieder geval dank ik u voor mijn slapeloze nacht. Ik begrijp er nog steeds geen hout van, voel mij zwaar geschoffeerd en te kort gedaan. Wat bezielt u om mensen zo te tarten, zonder enige feitelijke consequentie voor u en uw gemeente? Ik kan er niet bij..., maar slaapt u lekker.....
Inmiddels blijkt de uitspraak: de slager die zijn eigen vlees keurt, ook in zekere mate van toepassing op de bezwaarcommissie. Men verzoekt ons bewijs te leveren over een periode van juni 2015 tot juni 2016. Hiermee toont de commissie aan uit te gaan van de insteek van de ambtenarij. Immers er wordt geen blijk gegeven dat de commissie kijkt naar de onjuiste handelwijze van de ambtenaren, maar zich alleen richt op de insteek van de gemeente. Uit de hoorzitting werd gesproken over het bij gaan houden van bewijsvoering, niet over achteraf aanbrengen van bewijzen. Bovendien geldt de wettelijke regel voor een heel kalenderjaar. Indien ik niet aan de wens van de commissie kan voldoen, zullen zijn de ambtenaren wellicht volgen en ons uitschrijven, maar misschien waren wij de eerste maanden van 2015 wel voldoende tijd in Nederland, evenaks de laatste maanden van dit jaar. Eigenlijk heel verachtelijk dat de commissie nu met dit verzoek komt. En weer bewijs van het stampende jongetje. Denkt de overheid vanuit hun machtssituatie nu echt te kunnen winnen en indruk te maken? Ik ben daar niet gevoelig voor, maar noteer haarfijn al hun misstappen. Een aardige optelsom inmiddels.
Dat laatste schrijven van de commissie maakt meer weer razend. Op voorhand van de uitspraak toont de commissie zich hiermee al bevooroordeeld... Walgelijk. Het maakt mij erg moe (al die nodeloze energie die hiermee gepaard gaat), boos, verongelijkt, bijna agressief. Wat een vreselijk instituut soms, de overheid. Gek, dat mensen op idioten als Wilders gaan stemmen. Met dit soort gedragingen gelooft toch niemand meer in de huidige politiek, en dus haar uitvoering? Ik ben benieuwd hoe de verantwoordelijke, de wethouder, hier in staat, of heeft de wethouder de ambtenaren niet meer in de hand? Een dergelijk rigide en inhumaan beleid... Ik kan er maar niet bij. En eigenlijk heb ik woorden te kort, kan deze blog nog eindeloos doorschrijven, maar laat ik hopen dat de boodschap over komt.
De ambtenaren gedragen zich in feite als een klein stampend kind. Hoe vaak ik ook aan heb gegeven niet naar Turkije te willen emigreren, in Nederland een woning te willen proberen ze ons te "pakken" op één woord: wonen. Met een grenzeloos fanatisme wordt het woord "wonen" aangewend om hun gelijk te halen ons uit te schrijven. Alles wat zij vinden in dat kader wordt ingebracht, dat wat er is om het juist te ontkrachten wordt genegeerd. Ik begrijp dat fanatisme niet. Natuurlijk dient het bevolkingsregister in ruime mate correct te zijn is dient de gemeente in voldoende mate te handhaven. Overdrijven lijkt echter het credo.
Na de uitspraak van de voorzieningenrechter heeft de hoorzitting (inzake het bezwaar) plaats gevonden. Het is afwachten op de uitslag. Desondanks voel ik mij zwaar benadeeld door het gedrag van de ambtenaren van het Cliënt Contact Centrum. Van enige humaniteit is geen sprake. Met de vinger wordt gewezen op de wet en het handhaven daar van. Met zo'n kracht dat er fouten worden gemaakt, slordig wordt gewerkt en in feite een ambtenaar de voorzieningenrechter schoffeert. Ja, hij moet het doen met die uitspraak, maar blijft bij zijn standpunt en vindt de uitspraak maar onzin.
Het valt op hoe de ambtenaren met de arrogantie van de macht proberen te imponeren en hun gelijk te halen. Al diverse malen hebben wij ons standpunt herhaald en duidelijk gemaakt. Desondanks worden in feite al onze beweringen en standpunt weggewuifd. Met een groot handgebaar, hup van tafel.
Tijdens de hoorzitting werd duidelijk dat men direct een dossier heeft aangelegd, toen wij een postadres/briefadres aan hebben gevraagd. De argwaan voedt het ambtenarenapparaat. Dat ons kenbaar werd gemaakt dat wij uitgeschreven zouden worden, omdat het briefadres niet zou worden verlengd is niet aan ons gevraagd om aan te tonen wél aan de voorwaarden te voldoen. Niet vooraf, ter informatie, noch achteraf ter controle. Zonder enige toetsing met de betrokkenen trokken de ambtenaren hun conclusie. Daardoor werden wij ook nog eens op het verkeerde been gezet, bleek achteraf. Als een pitbull bijt de gemeente zich vast in onze uitschrijving. Geen idee wat zij daarmee willen winnen, behalve dat het een geldverslindende operatie is. Veel ambtelijke uren worden er in gestoken. Desondanks maken ze fout op fout, verrichten zij slordigheid na slordigheid. Er wordt aangegeven wat zij als bewijs willen zien, om vervolgens te zeggen dat zij die bewijzen niet accepteren. Onduidelijk, onvoldoende en slechte communicatie geven blijk van hun enorme vooringenomenheid.
Natuurlijk moet je handhaven, maar het lijkt mij dat dit in alle redelijkheid moet. De gemeente staat een humaan beleid voor. Vanuit de ambtenaren wordt alleen een dikke vinger hard op een aspect van de wet gedrukt. Ondanks de juristen in het ambtenarenapparaat wordt er slordig gewerkt, maar met overbluffen denken zij het gelijk aan hun kant te krijgen.
Schandalig eigenlijk. Asielzoekers worden in de watten gelegd, althans voor zo ver je dat zo kan noemen. Een feit is dat er voor hen gezorgd wordt. Zieken, gehandicapten en "gestoorden" worden zo goed mogelijk opgevangen. Als gezonde inwoner, en Nederlands ingezetene, wordt je echter direct met argwaan bekeken en als crimineel gevolgd. Onderscheid tussen fictie en non-fictie wordt niet gemaakt. Zijn mijn blogs waarheid, of niet. Misschien gedeeltelijk, maar je kan het eenvoudig nimmer als bewijsmateriaal gebruiken. Zelfs Facebook berichten met locatie vermelding zeggen niets. Ik kan overal en altijd een foto posten met locatie Haarlem. Toch zijn de ambtenaren van mening dat ik op basis hiervan uitgeschreven kan worden.
Geen enkele vraag wordt gesteld over onze mogelijke binding met Nederland. De reden waarom wij niet uitgeschreven willen worden. Daar is het apparaat volledig ongevoelig voor. Toch is de binding met ons vaderland groot. Door de omstandigheden te beperkt, als zou moeten. Kinderen, onze bedrijfjes, mijn kunst, vrienden, kennissen, familie, noem maar op. Als onze meubels en volledige inboedel staat opgeslagen... Dat alles zegt de ambtenaren niets. Nee, telkens wordt er gewezen naar dat ene woord: wonen, in relatie tot het land waar wij verblijven. Op zich geen straf, en zeker een optie tussen beide landen te blijven pendelen, maar wij willen onze stek in Nederland. Daarvoor voldoen wij aan de eisen. Goed, we hebben ons onvoldoende gerealiseerd dat je je als Nederlander moet bewijzen in Nederland te zijn. Logisch, want wij willen niet emigreren. Alleen, in Nederland zijn wij dakloos. Alleen daarvoor moet je al een briefadres hebben. Voor de ambtenaren ben je dan echter direct een "verdacht object".
Ik heb niets te verliezen, noch te winnen. Het is een groot deel emotie voor mij. Wens en emotie. Een woning heb ik niet, maar wil Nederlandse Nederlander blijven. Voor de gemeente is er evenmin geen enkele consequentie aan verbonden, behalve een braaf jongetje uit de klas uithangen. Nu zijn brave jongetjes meestal de grootste valseriken... wat dat betreft zou ik toch echt niet al te veel mijn best doen en wat minder robopatisch te werk gaan. Ambtenaren, u werkt met regels, maar vooral met mensen! Dit ter herinnering. In ieder geval dank ik u voor mijn slapeloze nacht. Ik begrijp er nog steeds geen hout van, voel mij zwaar geschoffeerd en te kort gedaan. Wat bezielt u om mensen zo te tarten, zonder enige feitelijke consequentie voor u en uw gemeente? Ik kan er niet bij..., maar slaapt u lekker.....
Inmiddels blijkt de uitspraak: de slager die zijn eigen vlees keurt, ook in zekere mate van toepassing op de bezwaarcommissie. Men verzoekt ons bewijs te leveren over een periode van juni 2015 tot juni 2016. Hiermee toont de commissie aan uit te gaan van de insteek van de ambtenarij. Immers er wordt geen blijk gegeven dat de commissie kijkt naar de onjuiste handelwijze van de ambtenaren, maar zich alleen richt op de insteek van de gemeente. Uit de hoorzitting werd gesproken over het bij gaan houden van bewijsvoering, niet over achteraf aanbrengen van bewijzen. Bovendien geldt de wettelijke regel voor een heel kalenderjaar. Indien ik niet aan de wens van de commissie kan voldoen, zullen zijn de ambtenaren wellicht volgen en ons uitschrijven, maar misschien waren wij de eerste maanden van 2015 wel voldoende tijd in Nederland, evenaks de laatste maanden van dit jaar. Eigenlijk heel verachtelijk dat de commissie nu met dit verzoek komt. En weer bewijs van het stampende jongetje. Denkt de overheid vanuit hun machtssituatie nu echt te kunnen winnen en indruk te maken? Ik ben daar niet gevoelig voor, maar noteer haarfijn al hun misstappen. Een aardige optelsom inmiddels.
Dat laatste schrijven van de commissie maakt meer weer razend. Op voorhand van de uitspraak toont de commissie zich hiermee al bevooroordeeld... Walgelijk. Het maakt mij erg moe (al die nodeloze energie die hiermee gepaard gaat), boos, verongelijkt, bijna agressief. Wat een vreselijk instituut soms, de overheid. Gek, dat mensen op idioten als Wilders gaan stemmen. Met dit soort gedragingen gelooft toch niemand meer in de huidige politiek, en dus haar uitvoering? Ik ben benieuwd hoe de verantwoordelijke, de wethouder, hier in staat, of heeft de wethouder de ambtenaren niet meer in de hand? Een dergelijk rigide en inhumaan beleid... Ik kan er maar niet bij. En eigenlijk heb ik woorden te kort, kan deze blog nog eindeloos doorschrijven, maar laat ik hopen dat de boodschap over komt.
donderdag 4 augustus 2016
Volgens de rechter: ik heb niets (!) misdaan!
Beste lezers, soms heb je verrassende berichten. Zo hoorde ik vandaag dat de gemeente Haarlem, althans haar ambtenaren, fan zijn van mijn blogs. Ja, mijn blogs werden vandaag zelfs door de gemeente geciteerd tijdens de hoorzitting in het kader van de voorlopige voorziening. Volgens mij met de bedoeling de blog tegen de eiser te gebruiken..., maar wanneer de ambtenaren goed lezen (ook nog een hele kunst) hadden zij begrepen dat het citeren juist ten gunste van de eiser was...
In plaats van drie kwartier duurde de zitting twee uur! De uitspraak van de rechter mag dus wel degelijk als weloverwogen worden gezien. De eiser heeft gelijk gekregen en we blijven in principe dus gewoon ingeschreven in Nederland. En de gemeente, verweerder in deze, kwam weliswaar met vier man opdragen, maar is volledig in het ongelijk gesteld. Dit hele verhaal heeft de gemeente dus heel wat geld gekost... Weggegooid geld, belastinggeld! Zo wordt er dus met uw geld om gegaan. Als stampende kinderen die hun gelijk willen hebben is er blijkbaar geen rem in de kosten. Jammer dat dit soort kinderen meestal juist in het ongelijk staan.
Eerder heb ik mijn twijfel uitgesproken over het feit dat wij eerlijk zijn, maar uiteindelijk heeft onze eerlijkheid dus toch overwonnen. Een naar trekje is natuurlijk dat ik met een zeker genot deze blog schrijf, waarmee ik mij nieuwe fans natuurlijk niet bepaald als helden neerzet. Sorry, maar dat is het spel dat jullie spelen...
Goed, vandaag heeft de rechter uitspraak gedaan in een voorlopige voorziening. De behandeling van ins gemeentelijk beroep is gepland op 22 augustus. Dan mag ik optreden. Wel lastig, want ik moet die dag ook 's ochtends in Den Bosch zijn of het slim is deze zitting door te laten gaan is aan de gemeente, maar gezien de uitspraak van de rechter kan ik mij voorstellen dat de gemeente de voorlopige voorziening omzet in een definitief oordeel. Dat de gemeente nu wel in haar gelijk gesteld zal worden is, gezien vandaag, wel heel erg twijfelachtig. Het risico is dat er weer geld van de samenleving oplost is erg groot... Wijsheid, of een slecht verliezer, ik ben eerlijk en nu zeker strijdvaardig. Onze eerlijkheid zal overwinnen en ik ben er klaar voor.
Wel opvallend hoe het gelijk aan mijn zijde staat in mijn laatste twee blogs over dit onderwerp (gisteren en begin juli). Ook heb ik vanaf het begin het juiste verhaal de wereld in geschopt over de reden van ons verblijf hier. Het feit dat ik vanaf het begin geschreven heb absoluut niet te willen emigreren, een eigen woonruimte in Nederland te willen, maar wel tussen beide landen wil pendelen. Ook dat ik hier in principe niet voor mijn lol zit, maar door de situatie die ons in Nederland is overkomen. En ja, wij hebben een niet alledaagse beslissing genomen, in 2014.
Wat niet aan de orde is geweest vandaag, is het "inbreken" in onze IP adressen. Dus, voor 22 augustus heb ik nog een cadeautje, wanneer het door gaat. Voor zover ik kan na gaan én jurisprudentie er op na sla, is de gemeente ook op dit vlak buiten haar boekje gegaan. Ook wil ik dan horen wat de basis van het "vermeende vermoeden" waardoor de gemeente ons zo is gaan dwarsliggen.
Ja, het voelt goed. Ik heb altijd in eerlijkheid geloofd en vandaag is ook duidelijk geworden dat eerlijkheid overwint. Maar, het gestuntel van de ambtenaren, dat baart toch zorgen. De rechter heeft, terecht, opgemerkt dat je in Nederland niet kan stellen dat als je twee keer bij iemand thuis aanbelt en die niet thuis is, het te voorbarig is te concluderen dat iemand er niet woont, of verblijft.
Het enige wat ik nog steeds niet bevat is waarom de gemeente deze "jacht" is begonnen. Het vermeende vermoeden is voor mij toch echt een te zwak argument.
Mijn vader was jurist. Als kind las ik (uit verveling en interesse) uit de dikke rij jurisprudentie. Voor het eerst dat mijn achtergrond mij goed gezind is. Inmiddels heb ik al heel wat rechtszaken in mijn leven mogen ondergaan. Nog even en het wordt een hobby. En, tot nu toe heb ik nog nimmer een van die zaken verloren. Okay, een enkele keer ben ik gedeeltelijk in het gelijk gesteld. Dit keer ga ik echter weer eens helemaal voor de winst... Ik heb zo waar zin snel weer naar Nederland te komen!
In plaats van drie kwartier duurde de zitting twee uur! De uitspraak van de rechter mag dus wel degelijk als weloverwogen worden gezien. De eiser heeft gelijk gekregen en we blijven in principe dus gewoon ingeschreven in Nederland. En de gemeente, verweerder in deze, kwam weliswaar met vier man opdragen, maar is volledig in het ongelijk gesteld. Dit hele verhaal heeft de gemeente dus heel wat geld gekost... Weggegooid geld, belastinggeld! Zo wordt er dus met uw geld om gegaan. Als stampende kinderen die hun gelijk willen hebben is er blijkbaar geen rem in de kosten. Jammer dat dit soort kinderen meestal juist in het ongelijk staan.
Eerder heb ik mijn twijfel uitgesproken over het feit dat wij eerlijk zijn, maar uiteindelijk heeft onze eerlijkheid dus toch overwonnen. Een naar trekje is natuurlijk dat ik met een zeker genot deze blog schrijf, waarmee ik mij nieuwe fans natuurlijk niet bepaald als helden neerzet. Sorry, maar dat is het spel dat jullie spelen...
Goed, vandaag heeft de rechter uitspraak gedaan in een voorlopige voorziening. De behandeling van ins gemeentelijk beroep is gepland op 22 augustus. Dan mag ik optreden. Wel lastig, want ik moet die dag ook 's ochtends in Den Bosch zijn of het slim is deze zitting door te laten gaan is aan de gemeente, maar gezien de uitspraak van de rechter kan ik mij voorstellen dat de gemeente de voorlopige voorziening omzet in een definitief oordeel. Dat de gemeente nu wel in haar gelijk gesteld zal worden is, gezien vandaag, wel heel erg twijfelachtig. Het risico is dat er weer geld van de samenleving oplost is erg groot... Wijsheid, of een slecht verliezer, ik ben eerlijk en nu zeker strijdvaardig. Onze eerlijkheid zal overwinnen en ik ben er klaar voor.
Wel opvallend hoe het gelijk aan mijn zijde staat in mijn laatste twee blogs over dit onderwerp (gisteren en begin juli). Ook heb ik vanaf het begin het juiste verhaal de wereld in geschopt over de reden van ons verblijf hier. Het feit dat ik vanaf het begin geschreven heb absoluut niet te willen emigreren, een eigen woonruimte in Nederland te willen, maar wel tussen beide landen wil pendelen. Ook dat ik hier in principe niet voor mijn lol zit, maar door de situatie die ons in Nederland is overkomen. En ja, wij hebben een niet alledaagse beslissing genomen, in 2014.
Wat niet aan de orde is geweest vandaag, is het "inbreken" in onze IP adressen. Dus, voor 22 augustus heb ik nog een cadeautje, wanneer het door gaat. Voor zover ik kan na gaan én jurisprudentie er op na sla, is de gemeente ook op dit vlak buiten haar boekje gegaan. Ook wil ik dan horen wat de basis van het "vermeende vermoeden" waardoor de gemeente ons zo is gaan dwarsliggen.
Ja, het voelt goed. Ik heb altijd in eerlijkheid geloofd en vandaag is ook duidelijk geworden dat eerlijkheid overwint. Maar, het gestuntel van de ambtenaren, dat baart toch zorgen. De rechter heeft, terecht, opgemerkt dat je in Nederland niet kan stellen dat als je twee keer bij iemand thuis aanbelt en die niet thuis is, het te voorbarig is te concluderen dat iemand er niet woont, of verblijft.
Het enige wat ik nog steeds niet bevat is waarom de gemeente deze "jacht" is begonnen. Het vermeende vermoeden is voor mij toch echt een te zwak argument.
Mijn vader was jurist. Als kind las ik (uit verveling en interesse) uit de dikke rij jurisprudentie. Voor het eerst dat mijn achtergrond mij goed gezind is. Inmiddels heb ik al heel wat rechtszaken in mijn leven mogen ondergaan. Nog even en het wordt een hobby. En, tot nu toe heb ik nog nimmer een van die zaken verloren. Okay, een enkele keer ben ik gedeeltelijk in het gelijk gesteld. Dit keer ga ik echter weer eens helemaal voor de winst... Ik heb zo waar zin snel weer naar Nederland te komen!
Abonneren op:
Posts (Atom)