In den vreemde; de Turkse man (63)

Het is alweer een tijdje geleden, dat ik mijn laatste blog schreef. En de laatste blogs gingen vooral weer veel over ellende en nare mensen. Daarom nu maar eens een blog over gewone mensen. Turkse mensen. Vooral de Turk. Hiermee doel ik op het mannelijke deel van het Turkse volk.

In Turkije is er sprake van gelijkheid tussen man en vrouw. Gelijkwaardigheid is een term die hier beter past, want er zijn wel erg veel verschillen tussen de mannen..., en vrouwen. Om iets over de Turkse man te kunnen schrijven iets over het gezin. Veel Turkse mannen hebben namelijk een gezin. Binnen dat gezin is de man absoluut geëmancipeerd. Of de vrouw... Ach, beiden hebben zo hun taken, volgens de Turken eerlijk verdeeld. Dat moet je dan ook maar niet in twijfel trekken. Trouwens, je ziet het op straat. De Turk loopt naast zijn vrouw, zelfs naast zijn schoonmoeder. Wel op voorwaarde dat de Turk niet alleen loopt. De Turk zie je het meest alleen lopen, of samen met Turken, die ook alleen lopen. En daarmee komen wij uit op het specifieke van de Turkse cultuur, de man in het bijzonder. Volgens de Turkse opvatting gaat de man zijn gang, vooral buitenshuis. De vrouw is meestal in en om het huis te vinden. De man niet. Die gaat de wereld ontdekken, netwerken, zich nuttig maken. Het zit dan ook dagelijks vol bij de theehuizen. Alleen mannen. En ze spelen domino of Back-Gammon, al heet dat hier anders. En zitten ze niet in het theehuis, dan hangen ze ergens anders nuttig te lantefanteren. Daarbij bestaat de indruk dat tachtig procent van de Turkse man niet (meer) werkt. En voor veel van de werkende mannen is geen werk..., lees: geen klanten, dus spelen ze hun spelletje. Ik mag die jongens wel... Ze hebben een geweldige opvatting over hun eigen productiviteit. Uitzonderingen daar gelaten, maar daarom zijn het ook uitzondering.
Dat de Turk een hard werkende man is laat geen twijfel. Dat deel werkt echter zo hard, dat je ze nauwelijks ziet. Ja, op zondag, wanneer zij hun kinderen uit laten.

Inmiddels ken ik een aantal Turkse mannen, vrijwel allen getrouwd. Grappig, want bij allen zie ik het zelfde beeld: de man gaat zijn eigen gang. Dat houdt ook in dat ze veel van huis zijn, niet zo graag aan sociale activiteiten in de thuissituatie mee doen, maar buiten de deur altijd voor iedereen klaar staan. Thuis blijven de meeste zaken, vooral klussen, eindeloos liggen. Ook zijn de Turkse mannen macho's. Trots, slagvaardig, fier en populair. Dat laatste is vooral een inzet, veelal zonder dat dit in realiteit tot realiteit leidt. Eigenlijk zit er dus heel veel humor in die kerels.
En de vrouw..., de vrouw wordt aan haar lot over gelaten. Ze zit thuis, doet boodschappen, of haalt en brengt de kinderen van en naar school. Maar, ze worden niet als mindere behandeld, noch als slavinnen. Nee, het lijkt er soms wel op dat affiniteit tussen man en vrouw een niet bestaand begrip is in deze cultuur. Daar draait het om. De affiniteit lijkt te ontbreken, waardoor man en vrouw hun weegs gaan. De man doet dat naar buiten, zij vooral naar binnen. Daarbij is de man wel erg beschermend. Nu is eerwraak iets wat in deze cultuur bestaat, of bestaan heeft, maar dat is wel verklaarbaar. De man is gelijkwaardig en superieur gelijk aan de vrouw. Eer is een zeer belangrijk aspect voor de Turkse man. Misschien wel hét belangrijkste, alhoewel ik niet in de overtuiging leef dat de meeste Turkse mannen überhaupt besef hebben van eer en eerwraak. Het is er gewoon, daar hoef je verder niet over na te denken. Misschien ligt er ook een relatie met hun narcisme. Immers, de meeste Turkse mannen zijn narcistisch.
Tja, er gaan nogal wat oordelen over de toonbank, maar verdomd, het is echt aan de orde. Dat is op veel plaatsen te zien, tot in de hoogste politieke regionen toe. In heden en verleden. En een feit is, de Turk heeft het goed voor elkaar. Toch ben ik blij een Hollandse jongen te zijn. Met Hollandse opvattingen en mijn Hollandse mentaliteit, in de ogen van de Turkse man ben ik maar een mietje. Nou, dat bevalt mij dan mieters... En toch mag ik die kerels wel, al wil ik zelf nooit zo worden.

in den vreemde: ontdekken (7)

Bijna een maand alweer, dat wij vertoeven in het Turkse Göcek. Het huis is aardig op orde en in het dorp zijn al diverse mensen die groeten, omdat wij elkaar regelmatig tegenkomen. Op de markt krijgen we korting, omdat we geen toeristen zijn.

Telkens weer "ontdekken" wij onze nieuwe wereld. Een tocht langs een breed scala van onderwerpen. Overdag hebben we bij elkaar misschien drie uur geen zon gehad en twee keer een bui van hooguit twintig druppels water. Dikke druppels, dat wel. Vrijwel dagelijks zien wij donkere wolken, die zich boven land samen pakken. Soms hoor je het gedonder van een onweersbui. Zo direct aan de kust, merken we, zitten we erg goed. Op het slapen na leven we vrijwel buiten, sinds we hier gekomen zijn. Amper een paar kilometer verderop blijkt het weer anders. Grilliger en natter. Soms komt Wilma van de berg en dan hebben zij regen gehad, kou, of het was bewolkt. In een rechte lijn misschien twee kilometer hier vandaan,

en 520 meter hoger. Op de weerkaart zie ik inderdaad Turkije soms schuil gaan onder een dik pak bewolking, terwijl hier het zonnetje onverkwikkelijk de stralen op ons doet schijnen.

Een andere ontdekking is van meer praktische aard. We leren steeds beter de weg kennen en dat wat wij nodig hebben ons toe te eigenen. De winkels in Göcek, de markten hier en in Fethiye. We kunnen de winkels vinden, die we nodig hebben. En met Turkse vertaling lukt het steeds beter meer complexe zaken aan te schaffen, als een verbindingsstuk op een kraan, schroeven, gordijnrails, en noem maar op. En iedere dag komt er weer iets bij. Dan realiseer je jezelf hoe vanzelfsprekend het leven in Nederland eigenlijk was. Niets nieuws, of je kende daar de weg. Alles kon je in een handomdraai vinden. Alles is hier relatief toch nog nieuw. Ik vraag mij soms af hoe lang het duurt voordat de dingen hier "gewoon" worden. De andere kant is dat dit alles het leven wel intenser en spannender maakt. Je bent veel bewuster bezig met de kleinste dingen. Daarnaast kom je ook meer basale zaken tegen. Is het stofzuigen een hele klus in Nederland, hier veeg en dweil je de vloer soms wel drie keer per dag even. Zweerde ik in Nederland bij een vaatwasmachine, hier doen we het gewoon lekker op de hand (ik moet wel toegeven dat ik niet mag afwassen, maar spoel wel en ruim de vaat ook op). Het lijkt hier makkelijker even iets te doen. Dagelijks ga ik minimaal een keer naar het dorp voor een boodschap. Geen enkel probleem.

Het verkeer is een verhaal apart. Vanavond zat ik op de waranda en dacht aan Curacao. Daar rijden ook auto's rond met luide muziek, uitbundige verlichting en nogal eens met forse herrie. Opvallend is dat de Tofak (Turkse versie van de Fiat) het uitgelezen merk blijkt om op te vallen. Wat wil je ook, meestal zijn het oude wrakken. Ook op de weg is het gedrag te herleiden naar merk (en soms type). Bij een Tofak let ik altijd erg op, daar het rijgedrag per

definitie volledig onbetrouwbaar blijkt (voorsorteren naar rechts, om links af te slaan, plots te remmen, bumper kleven, etc.). Zie je een Renault 12 (ja die bestaat hier nog in grote getale) is opletten belangrijk, vooral omdat zij niet alleen traag rijden, maar ook op alles suffig reageren. Überhaupt moet je hier in het verkeer zeer goed opletten. Spookrijden is niets bijzonders. Motoren scheuren overal dwars voor en elkaar zo scherp mogelijk snijden lijkt de nationale hobby. Overigens de motorrijder draagt bijna altijd een helm, maar de passagier zelden. Dat het zo vaak goed gaat blijft verbazingwekkend. Feit is wel dat je in dit verkeer extra alert bent, waardoor het misschien juist goed gaat...

De weg van en naar Fethiye ken ik nu wel. Het dorp hier ook in grote lijnen. Vorige week ben ik in mijn eentje door Fethiye gaan lopen. Leuk, want ik ontdekte tal van nieuwe winkels. Niet dat ik er nu alles al weet te kopen (indien nodig), maar de stad biedt duidelijk meer dan ik aanvankelijk als indruk kreeg. Ja, er is zelfs een varkensslager. Maar naast de steden en dorpen is er ook de omgeving om te verkennen. Laatst zijn we naar een ver strandje gereden. Een schitterende weg en een erg leuk strandje. Mede omdat we een logee hebben verrijken wij onze horizon. Gisteren waren wij bij Saklıkent; een kloof met typisch oosterse terrassen boven het koele water. Op de terugweg zagen we een bordje met iets van een waterval. Wij er naar toe. Een geweldige ervaring. In een relatief dor land vol olijfbomen is een trap naar beneden. Een behoorlijk eind nog en stijl. Beneden een oase van groen en tal van varens. Vervolgens moest je driehonderd meter het stroompje op lopen. Het meest door het water, soms langs een droog stukje. De waterval is niet echt spectaculair, maar wel leuk. Vooral verrassend.

Het leuke van het leven in den vreemde is dat je op tal van manieren je leven weer moet ontdekken. Daardoor leef je ook een stuk intenser en krijgt het leven meer waarde. Natuurlijk ben ik al in vele landen geweest. Nu is het anders. Ik was altijd op vakantie, speelde toch in meer of mindere mate de toerist. Nu is het mijn (nieuwe) leven. Een andere rol en een andere insteek. Ik vind iedere dag dan ook weer boeiend. Het rare is alleen, dat we nu vijf weken weg zijn en ik het gevoel heb straks weet naar huis te moeten. Dat hoeft nu niet meer. Voorlopig is dit mijn thuis en ik ga nog heel veel ontdekken...

 

in den vreemde: ontdekken (6)

 

Bijna een maand alweer, dat wij vertoeven in het Turkse Göcek. Het huis is aardig op orde en in het dorp zijn al diverse mensen die groeten, omdat wij elkaar regelmatig tegenkomen. Op de markt krijgen we korting, omdat we geen toeristen zijn.

Telkens weer "ontdekken" wij onze nieuwe wereld. Een tocht langs een breed scala van onderwerpen. Overdag hebben we bij elkaar misschien drie uur geen zon gehad en twee keer een bui van hooguit twintig druppels water. Dikke druppels, dat wel. Vrijwel dagelijks zien wij donkere wolken, die zich boven land samen pakken. Soms hoor je het gedonder van een onweersbui. Zo direct aan de kust, merken we, zitten we erg goed. Op het slapen na leven we vrijwel buiten, sinds we hier gekomen zijn. Amper een paar kilometer verderop blijkt het weer anders. Grilliger en natter. Soms komt Wilma van de berg en dan hebben zij regen gehad, kou, of het was bewolkt. In een rechte lijn misschien twee kilometer hier vandaan, en 520 meter hoger. Op de weerkaart zie ik inderdaad Turkije soms schuil gaan onder een dik pak bewolking, terwijl hier het zonnetje onverkwikkelijk de stralen op ons doet schijnen.

Een andere ontdekking is van meer praktische aard. We leren steeds beter de weg kennen en dat wat wij nodig hebben ons toe te eigenen. De winkels in Göcek, de markten hier en in Fethiye.

We kunnen de winkels vinden, die we nodig hebben. En met Turkse vertaling lukt het steeds beter meer complexe zaken aan te schaffen, als een verbindingsstuk op een kraan, schroeven, gordijnrails, en noem maar op. En iedere dag komt er weer iets bij. Dan realiseer je jezelf hoe vanzelfsprekend het leven in Nederland eigenlijk was. Niets nieuws, of je kende daar de weg. Alles kon je in een handomdraai vinden. Alles is hier relatief toch nog nieuw. Ik vraag mij soms af hoe lang het duurt voordat de dingen hier "gewoon" worden. De andere kant is dat dit alles het leven wel intenser en spannender maakt. Je bent veel bewuster bezig met de kleinste dingen. Daarnaast kom je ook meer basale zaken tegen. Is het stofzuigen een hele klus in Nederland, hier veeg en dweil je de vloer soms wel drie keer per dag even. Zweerde ik in Nederland bij een vaatwasmachine, hier doen we het gewoon lekker op de hand (ik moet wel toegeven dat ik niet mag afwassen, maar spoel wel en ruim de vaat ook op). Het lijkt hier makkelijker even iets te doen. Dagelijks ga ik minimaal een keer naar het dorp voor een boodschap. Geen enkel probleem.

Het verkeer is een verhaal apart. Vanavond zat ik op de waranda en dacht aan Curacao. Daar rijden ook auto's rond met luide muziek, uitbundige verlichting en nogal eens met forse herrie. Opvallend is dat de Tofak (Turkse versie van de Fiat) het uitgelezen merk blijkt om op te vallen. Wat wil je ook,

meestal zijn het oude wrakken. Ook op de weg is het gedrag te herleiden naar merk (en soms type). Bij een Tofak let ik altijd erg op, daar het rijgedrag per definitie volledig onbetrouwbaar blijkt (voorsorteren naar rechts, om links af te slaan, plots te remmen, bumper kleven, etc.). Zie je een Renault 12 (ja die bestaat hier nog in grote getale) is opletten belangrijk, vooral omdat zij niet alleen traag rijden, maar ook op alles suffig reageren. Überhaupt moet je hier in het verkeer zeer goed opletten. Spookrijden is niets bijzonders. Motoren scheuren overal dwars voor en elkaar zo scherp mogelijk snijden lijkt de nationale hobby. Overigens de motorrijder draagt bijna altijd een helm, maar de passagier zelden. Dat het zo vaak goed gaat blijft verbazingwekkend. Feit is wel dat je in dit verkeer extra alert bent, waardoor het misschien juist goed gaat...

De weg van en naar Fethiye ken ik nu wel. Het dorp hier ook in grote lijnen. Vorige week ben ik in mijn eentje door Fethiye gaan lopen. Leuk, want ik ontdekte tal van nieuwe winkels. Niet dat ik er nu alles al weet te kopen (indien nodig), maar de stad biedt duidelijk meer dan ik aanvankelijk als indruk kreeg. Ja, er is zelfs een varkensslager. Maar naast de steden en dorpen is er ook de omgeving om te verkennen. Laatst zijn we naar een ver strandje gereden. Een schitterende weg en een erg leuk strandje. Mede omdat we een logee hebben verrijken wij onze horizon. Gisteren waren wij bij Saklıkent; een kloof met typisch oosterse terrassen boven het koele water. Op de terugweg zagen we een bordje met iets van een waterval. Wij er naar toe. Een geweldige ervaring. In een relatief dor land vol olijfbomen is een trap naar beneden. Een behoorlijk eind nog en stijl. Beneden een oase van groen en tal van varens. Vervolgens moest je driehonderd meter het stroompje op lopen. Het meest door het water, soms langs een droog stukje.

De waterval is niet echt spectaculair, maar wel leuk. Vooral verrassend.

Het leuke van het leven in den vreemde is dat je op tal van manieren je leven weer moet ontdekken. Daardoor leef je ook een stuk intenser en krijgt het leven meer waarde. Natuurlijk ben ik al in vele landen geweest. Nu is het anders. Ik was altijd op vakantie, speelde toch in meer of mindere mate de toerist. Nu is het mijn (nieuwe) leven. Een andere rol en een andere insteek. Ik vind iedere dag dan ook weer boeiend. Het rare is alleen, dat we nu vijf weken weg zijn en ik het gevoel heb straks weet naar huis te moeten. Dat hoeft nu niet meer. Voorlopig is dit mijn thuis en ik ga nog heel veel ontdekken...