Kritiek

Het moet de Calvinistische inslag zijn, waarbij men zuinig en zuur is. Het is een Nederlandse hobby. Geen volk zo erg als die Hollanders, wanneer het gaat over het leveren van kritiek. Met een grote nadruk op negatieve kritiek. Geen opbouwende (negatieve) kritiek, maar boute ongemotiveerde onthoofdingen.

Op diverse fronten valt het mij keer op keer op. Afkraken en veroordelen. Op zich kan je daar niets mee. Overigens voor positieve kritiek (vele malen schaarser in het Calvinistische platte land) geldt het zelfde.
Op Facebook vertoon ik veel van mijn werk. Vooral de tussenfasen, de weg naar het resultaat toon ik, opdat men kan zien hoe een schilderij tot stand komt. Zowaar, vrij veel positieve reacties. Het gaat daarbij niet over de "likes", maar de commentaren. Woorden als "mooi", "prachtig" en "gaaf" passeren de revue. Zelf doe ik er overigens ook, te vaak, aan mee. Toch zegt zo'n opmerking niet zo veel. Want wát er er dan mooi, prachtig, of gaaf? De kleuren, de opbouw, de fantasie, de vormen? Geen idee, want die informatie ontbreekt. Toch zou ik dat willen weten, zodat ik mijn sterke kanten leer, mijzelf kan verbeteren. Inzichten verkrijgen, dan wel bevestiging krijg dat ik mijn figuren en objecten op de juiste wijze mismaak. Gelukkig, soms ontvang ik wel positieve kritiek, die mij verder helpt.
Negatieve kritiek is niet anders, veelal wel botter. Soms wat uitgebreider; "dat is geen kunst", "dat is technisch zwak", "stuitend", maar ook kritiek van dat het walgelijk is, lelijk, onsmakelijk en dergelijke. Ook kritiek waar je geen kant mee op kan. Bovendien, wie bepaalt of iets kunst is of niet, en hoe zit het met de definities van technische kwaliteiten? Ten eerste is niets breder dan kunst. Te beginnen bij de naturalistische stillevens tot het meest abstracte werk. Bij naturalistisch werk kan je enigszins beoordelen of het werk technisch goed is. Het is een aparte tak van de sport, een die ik veelal waardeer, maar ook een tak waar het naturalistische het veelal wint van het creatieve. Voor het ambachtelijke deel heb ik ontzag, de techniek is absoluut niet eenvoudig. De andere kant is, een goede meubelmaker (die zijn vak verstaat) maakt goede meubels. Juist een naturalistische schilder die creatieve aspecten toe voegt heeft nog meer waardering. Van het naturalisme gaan we naar het surrealisme. Een herkenbare wereld, maar de realiteit wordt veranderd. En de stap daarna is dat ook vormen veranderd worden. Impressionisme volgt hierop en zo gaan we verder tot het werk abstracter en abstracter wordt. Abstract heeft niet mijn voorkeur, maar ik kom werk tegen wat oogstrelend is. Vorm en kleur en combinaties daarvan trekken mijn aandacht. De andere kant is dat abstract ook heel veel neigt naar kinderlijk geklieder, waar ik geen enkele waardering voor heb. Toch liggen de lijntjes soms heel dun en het is nauwelijks in woorden te vatten, wat nu maakt dat het ene werk goed is en het andere bagger. De verschillen zijn heel subtiel.
Even terug naar de meneer, die mijn werk technisch zwak vond. Bij deze kritiek, waar ik dus niks mee kan, ga ik er wel vanuit dat het iemand is die het ambacht verstaat. Dus zoek je hem en zijn werk op. Blijkt deze meneer vooral portretten te maken. Tekenen eigenlijk. En technisch... De man werkt slordig, de vormen zijn onregelmatig, kortom het ziet er niet uit. Toch durft hij te zeggen dat ik geen kunst maak en mijn werk technisch zwak is. Wat is de waarde van dergelijke kritiek?
Mijn werk oogst momenteel veel waardering. Dan denk ik toch iets goed te doen. Bovendien ben ik zelf, over het algemeen, tevreden met mijn werk. Het lijkt wel, hoe meer waardering ik ontvang, des te triester wordt de negatieve kritiek. Ja, het Calvinisme lijkt de kop op te steken: kom je boven het maaiveld uit, hakt men je kop er af. Laat ik de negatieve, loze, kritiek dus maar als compliment zien.

Van heel andere orde is de negatieve kritiek op politiek vlak. Momenteel zijn Trump en Sylvana Simons grote voorbeelden. Wilders wellicht ook. Maar Trump, een man die niemand kent, tijdens de campagne heeft hij verschrikkelijke gezegd. Toch is hij verkozen tot president. En men blijft zich focussen op Trump. De kritiek stroomt als een grote rivier over hem heen. Ja, ook bij mij weet hij gevoelens van onsympathiek mens op te roepen. Toch lijkt het niet juist de focus nu alleen nog bij hem te laten. Verbaal wordt hij ook al veel ingetogener. Hij wordt president, dus we moeten hem die kans geven. Helaas, misschien wel. Toch hoor ik weinig kritiek over het feit dat het kiesmannen stelsel eigenlijk een verkeerd stelsel is, en nog minder kritiek over het feit dat ruim 62 miljoen Amerikanen op hem gestemd hebben. Dat er twee miljoen meer op Hillary hebben gestemd is een feit, maar zegt weinig. Het is het stelsel, en het zijn de kiezers. Daar hoor je nauwelijks wat over, want de kritiek blijft zich op Trump focussen. Kortom, ook een vorm van kritiek, waar je niet veel mee kan, en tevens afleidt van waar het over zou moeten gaan. Eigenlijk ook heel Calvinistisch kortzichtig.
Dat Sylvana heeft laten zien dat ze vreemde gedachten heeft en misschien niet spoort mag inmiddels duidelijk zijn. De kritiek, welke zij ontvangt is echter nog erger dan de ideologie waar zijn voor staat, met als hoogtepunt de gefotoshopte plaatjes van de publieke terechtstelling uit de jaren dertig (of wanneer dan ook). Een wel heel vergaande vorm van kritiek, waar je totaal niets, en dan ook niets, mee kan.
Legio voorbeelden zijn er te noemen. Kritiek gaat veelal niet over de inhoud, maar wordt gevoed door persoonlijk sentiment. Juist daarom kunnen wij zo vaak niets met kritiek.

Nederland is een zeer dichtbevolkt land. We leven op elkaars lip. Tolerantie slinkt en dat vertaald zich in kritiek. Veelal negatieve kritiek. We gaan meer en meer op elkaar letten en reageren vanuit onderbuikgevoelens. De realiteit verliezen we eigenlijk uit het oog.
Laten we elkaar eens, weer, wat meer gunnen. Steun elkaar en geef elkaar iets mee. Gooi dat Calvinistische keurslijf af. Let minder op elkaar, zie niet alles als een probleem (zoals bijvoorbeeld met de Zwarte Pieten discussie). Het is niet eenvoudig. Ook ik betrap mij er te vaak op kritiek (positief en negatief) te leveren, die feitelijk geen inhoud heeft en niets zegt. Laten we elkaar niet langer in die vicieuze cirkel houden. Hou op zuur te zijn en stimuleer elkaar, met goede onderbouwing, gemotiveerd. Misschien, heel misschien, leidt dat tot een iets betere wereld!

Publieke veroordeling wordt pure discriminatie

Met grote regelmaat bevind ik mij in een land, waar ik niet alles mag zeggen. Sterker, zelfs bepaalde uitspraken, die ik in Nederland die kunnen (wanneer ik in dat land ben) tegen mij gebruikt worden. In Nederland daarentegen hebben we wel vrijheid van meningsuiting. Maar waar loop ik meer tegen aan? Dat ik sommige dingen beter niet kan zeggen, of geconfronteerd worden met mensen die de grenzen van vrije meningsuiting niet kunnen hanteren.
Het optreden van Sylvana Simons in DWDD heeft wel heel erg veel stof doen opwaaien. Veel kritiek is inhoudelijk, maar valt inmiddels in het niet in de kritieken, die geen kritiek meer zijn, maar pure discriminatie! Ik schaam mij daar eigenlijk wel voor. Het feit dat Nederlanders nog steeds zó (grof) discrimineren, zo ongezouten en primair reageren en mensen op een dergelijke manier neerzetten als dat zij een wild dier zijn, waarop men mag jagen.
Mijn mening ten opzichte van het gedachtegoed van mevrouw Simons en de partij/beweging Denk is niet veranderd, maar de tonnen stront die Simons over haar heen krijgt gun ik niemand. Het gaat mij niet om de hoeveelheid stront, daar heeft zij immers min of meer naar gevraagd, maar het gaat mij wel om de soort stront. Zeer afkeurenswaardig vind ik dat.
In Nederland hebben wij vrijheid van meningsuiting, maar blijkbaar wordt onvoldoende geleerd wat dit in houdt. Daarbij hebben we een man als Wilders. Hij stekt zich beledigend en zelfs discriminerend op, maar verschuilt zich achter zijn politieke status. Nederland pikt zijn uitspraken, dus ik kan mij voorstellen dat de gemiddelde Nederlander dergelijke uitspraken ziet als toegestaan. Onder het mom van zijn politieke status en de vrijheid van meningsuiting wordt Wilders onvoldoende aangepakt.
Daarnaast hebben wij de sociale media en internet. Dat maakt de wereld niet kleiner en sneller, je zet zaken op het net, voordat je er goed, of überhaupt, over hebt nagedacht. Via internet ontstaat op die wijze een afvalput van uitspraken. Het is zo eenvoudig iets "even neer te kwakken" op Twitter, Facebook, of dergelijke.
Zelf merk ik het ook, als vrij actieve Facebook gebruiker. Regelmatig komt het voor dat ik iets publiceer, waar fouten in zitten. Om te beginnen is het typen op zo'n iPad al zeer "foutgevoelig", maar wanneer je even niet oplet zijn je berichten ook geplaatst. Er zit geen controle tussen, waardoor het plaatsen van berichten veelal te snel gaat. Ik ben er van overtuigd dat veel mensen pas achteraf realiseren wat zij geplaatst hebben en een deel van hen zich daar (later) misschien zelfs voor schaamt.
Al met al is absoluut niet goed te praten wat voor discriminerende bagger over Simons op het net is verschenen. De Facebook pagina "uitzwaaien" gaat op zich al veel te ver, maar de reacties op die pagina zijn van dien aard, dat politie en justitie heel wat werk heeft om dat soort gasten strafrechtelijk te vervolgen. En daar moet Nederland ook maar eens z'n kloten mee laten zien. Immers, de vervolging voor discriminatie pakt maar een klein percentage aan  van het hele probleem. Discriminatie moet harder worden aangepakt, maar daarnaast moet de overheid nadrukkelijker gaan uitleggen wat vrijheid van meningsuiting is en wat discriminatie is. Want ook op dat gebied bestaat zeer veel onwetendheid bij de gemiddelde Nederlanders.
Ja, ik vrees dat Denk niet een partij is die saamhorigheid en eensgezindheid brengt in Nederland. De reacties bevestigen in feite ook het gecreëerde schisma. Voor de politiek mag dit wel eens een signaal zijn, dat we er nog niet zijn en flink geïnvesteerd moet worden Nederland tot een geheel te smeden en discriminatie eens écht aan te pakken.
Rond het optreden van Simons blijkt maar weer dat er heel wat schuldigen zijn aan te wijzen. Op dat vlak heeft ze gelijk, alhoewel ik ook direct de term "uitlokking" aan haar optreden wil koppelen. Nee, zo eenvoudig ligt het allemaal niet.

Misschien, en ik hoop dat, is deze nare explosie een aanzet eens echt iets aan discriminatie te doen en te werken naar saamhorigheid. Niemand is gelijk, maar wij zijn allen gelijkwaardig! Leer leven, met die paradox!

Het zwart van Sylvana Simons en Denk

Tenenkrommend keek ik, afgelopen week, naar de uitzending van de Wereld Draait Door over de nieuwe politieke partij Denk en Sylvana Simons. Het gedachtengoed van Denk was al iets wat mij bijna deed huiveren. In plaats van een samenleving tot een geheel te bouwen, lijkt Denk juist te werken aan een schisma tussen autochtone en allochtone Nederlanders. Hun boodschap is dan ook, in mijn ogen, uitermate paradoxaal.
Het meest ergerend vond ik echter mevrouw Simons. Ze zat er een beetje zielig te doen over al die negatieve mails, Twitters en berichtjes. Met haar Don Quichotte achtige stijl roep je dat toch ook over je af... Ze vecht tegen windmolens; vermeende discriminatie. Even werd een fragment met Simek aangehaald. Hij spreekt over zwartjes. Goed, zelfs zal ik een verkleining van het woord niet gebruiken, maar hoeveel mensen hebben het niet over "vrouwtjes". Voor mij het zelfde. Feit is dat duidelijk werd dat Simek gewoon een term ter duiding gebruikte. Feit, veel mensen zijn donker, zwart. Wij zijn blank, wit. Misschien niet de meest vriendelijke termen, maar géén discriminatie! Namelijk er spreekt geen enkele waardeveroordeling in uit. Simons ziet dat blijkbaar anders en gaat daar dan ook vol tegenin. Natuurlijk, ook ik ben fel tegen discriminatie, maar je moet wel weten wát discriminatie is. Simons beschikt niet over die kennis, maar vanuit een zeker minderwaardigheidsgevoel (althans dat neem ik voor het gemak maar aan) schiet ze op alle opmerkingen, die maar even rieken naar een andere huidskleur. Een Wilders achtig populisme, maar gebracht met een lief smoeltje, betere termen en wat zielig doen. Natuurlijk dat veel mensen haar adoreren en gelijk geven, maar het stijgt absoluut niet uit boven het niveau van de aanhangers van Wilders.
Met de zwarte Pieten discussie viel het mij al op en bemerkte ik haar Calimero houding al. Wanneer zij zich eens goed in de wereld culturen verdiept moeten heel wat culturen afgeschaft worden, omdat het discriminatoir is. Cultuur en discriminatie... Misschien kwam het er ooit uit voort, maar culturen zijn gesetteld en dergelijke gebruiken zijn wat dat betreft verwoorden tot een onschuldig festijn. Behalve voor gefrustreerde personen, of mensen die willen scoren in de media. Ach, dat is het natuurlijk, Simons wil scoren!

Zo waar vond ik dit keer Matthijs van Nieuwkerk scherp en goed. Zelfs Chiel kreeg mijn waardering, deze aflevering. De antwoorden waren om te huilen. Wat dat betreft onderscheidt Denk zich niet van de gevestigde orde. Ik heb geen concreet antwoord gehoord. Antwoorden werden gegeven, die juist meer vragen op riepen, of de antwoorden spraken zich fel tegen met eerdere uitspraken van de mensen van Denk. Heel, heel erg triest.
Een voorbeeld, de afschuw ten aanzien van de termen en uitspraken van Wilders. Ze doen het zelf, terwijl ze aangaven dit niet te willen, een andere politiek te willen. Maar, uitzonderingen bevestigen de regel, en dan moet ze wel met scherp terug schieten. Dan moet je ook niet zeggen, dat je aan een dergelijke woordenstrijd niet mee doet.
Ook ten aanzien van de in Turkije opgepakte journaliste, van Turkse komaf. Zegt die Simons dat je je aan moet passen aan het land waar je bent. Weet Simons dan niet eens dat deze journaliste haar uitspraken op de Nederlandse Twitter heeft gedaan? Misschien weet ze het wel, maar dan had ze een ander antwoord moeten geven. Voor kliklijnen is Denk niet, maar ze reageerden niet op de kliklijn van het Turkse consulaat, wat werd afgedaan met het feit dat dit later terug gedraaid werd. Denk vergeet blijkbaar dat er dus wel al schade was berokkend. De gehele beargumentatie hierover van Denk sloeg de spijker volledig mis. Het argument van de parlementaire voor stemmers (bij een motie een poos geleden) publiekelijk te tonen viel bij mij volledig verkeerd; ouderwets aan de schandpaal nagelen. Het feit dat de Turkse politiek afgedaan werd als buitenlands beleid miste de context geheel, want het betrof juist de invloed van die politiek op de Nederlandse samenleving. Dan kan en mag je dit niet negeren, laat staan zo weg wuiven als Denk doet.
Het is niet moeilijk nog heel wat argumenten te benoemen over Simons en Denk om aan te geven hoe verkeerd deze club is. Verkeerd en misschien wel bedreigend voor de samenleving. Ik hoop dat veel allochtone Nederlanders wakker genoeg zijn om vooral niet in de valkuil van Denk te lopen. We moeten er met zijn allen aan werken om één samenleving te worden, zijn, of blijven. Ik kan maar op een manier afsluiten; pas alsjeblieft op voor Denk!