Kerstgedachten

Goed, de Kerstdagen zijn voorbij, maar waarom geen Kerstgedachten ná de feestdagen? Inderdaad, er is geen enkele reden een dergelijke gedachtensprong als zondaars aan ons voorbij te laten gaan.



En zondaars zijn we! Alle Kerstdissen zijn uitgebreid vastgelegd met de mobiele telefoons en gedeeld op de diverse platforms van de sociale media. En een ieder pronkte met de mooiste tafels, de gezelligste versieringen en meest uitgebreide diners. En vooral; bij iedereen was het gezellig. Ja, vooral heel gezellig en de derde Kerstdag diende een ieder de overtollige grammetjes weg te wandelen door moeder natuur. Eigenlijk zijn we met z'n alle een stelletje cliché-boeren bij elkaar. Ook ik maak mij hier aan schuldig en ja, onze feestdagen waren ook gezellig. Vreetfestijnen daarentegen hebben we gemeden.

Dat is een beetje wat Kerst voor ons betekent. En soms komen daar de Kerstcadeau's nog bij, bij voorkeur groot van omvang en boven het feitelijk beschikbare budget. Samen gevat, we overdrijven vaak in alle opzichten wat de Kerstviering betreft. Het moet groots zijn en de gezellige sfeer moet er van afspatten. En toch hoor je de mensen klagen. Knagende familievetes, de dwang het feest mee te vieren, de overdadige invloed van marketing en kooplust, de enorme druk welke de voorbereiding deze dagen als een juk op vele schouders rust, etc.

Buiten de feestdagen om, vooral in aanloop, is er nog aandacht voor het sociale, de intermenselijke kant van de betekenis van Kerst. De Warmste dagen in België en Serieus Request in Nederland. Onderhand verplichte nummers, maar het geeft in ieder geval even de aandacht aan de intermenselijke barmhartigheid. En verder zijn het vooral dagen van sentiment. Bing Crosby wordt volop gedraaid en de heerlijk sentimentele Kerstfilms overladen vrijwel alle televisiekanalen.

Leuk, maar wat betekent dit alles eigenlijk? Ik ben absoluut niet gelovig opgevoed en heb mij later ook geen enkele religie toegeëigend. Dus, eigenlijk is het helemaal niet aan mij om überhaupt Kerst te vieren. En al die mensen, wie hun geloof verloren hebben, waarom spelen die het spel ieder jaar weer mee? Wat is Kerst in feite voor een verzinsel? Wat maakt ieder jaar toch die massale hysterie los? Het semi verplichtende karakter maakt dat velen zich juist ongelukkig voelen. Eenzaam, gepasseerd, of juist bezwaard. Mensen die denken dat je deze dagen alleen met familie moet/mag vieren. Arme lieden die zich van geen kant kunnen meten met de massa hysterische kooplust. Ach, wat heb ik met iedereen te doen, die diep in hun hart helemaal niet blij zijn met Kerst en het hen de religieuze betekenis ontbreekt.

Waarom ik dan toch meestal wel iets met Kerst doe? Wel, voornamelijk omdat ik altijd wel open sta voor een reden tot een feestje. En natuurlijk, de sfeer is altijd enigszins dromerig. Ook heb ik vele Kerstdagen alleen doorgebracht. Persoonlijk had ik er nooit moeite mee. Ik vermaakte mij toch wel. Desalniettemin vond ik het soms ook moeilijk en eenzaam. En dat kwam door die grote wereld om mij heen, die in feite uitdroeg hoe ik deze dagen door moest brengen. De commercie en de sentimenten. Twee grote schuldigen.

Misschien wordt het tijd Kerst tot een ander feest te maken. Wellicht kunnen we het direct combineren met het einde van het jaar. Dan kunnen we de Kerstbomen houden, blijven luisteren naar het liedje van David Bowie en Bing Crosby en een jaar echt afsluiten en het nieuwe jaar begroeten. De religieuzen mogen van mij de geboorte van hun verlosser blijven vieren op de 25e december, maar laat het hen dan ook een echt religieus feest zijn. Alhoewel ik ooit vernomen heb dat die Jezus ergens in januari is geboren en in het geheel niet op 25 december. Maar dat soort historische missers ontstaan wanneer je "moderne" religie en oud volksgeloof combineert.



Het mag wel duidelijk zijn, dat mijn verlate Kerstgedachten vooral tot vormen van twijfel leiden. Misschien wel met dank aan de commercie, maatschappelijke druk en de cultuurbarbaarsheid van de medemens die vooral hun "geluk" willen pronken op de dagen dat zij hun heiligland zouden moeten eren. In ieder geval mijn beste wensen voor het nieuwe jaar!

2018

Ja, het jaar 2018 loopt ten einde. Weer een jaar voorbij en op de een of andere manier is dat altijd weer een reden om terug te kijken. Wat er allemaal voor spectaculairs is gebeurt, welke bekende mensen overleden zijn, de sportvelden van het jaar, het woord van het jaar en noem maar op. Ondertussen zenden we de beste wensen naar familie en vrienden. Met altijd het beste voor het nieuwe jaar. Met dat laatste doe ik ook mee. Vroeger maakte ik mijn eigen kaarten, printte ze, of liet ze zelfs drukken. Tegenwoordig maak ik nog wel een kaart, maar worden ze verspreid via de mail, WhatsApp, Messenger en Facebook. Tijden veranderen. Maar het jaar... Wat brengt een jaar? Min of meer het zelfde als wat alle jaren brengen. Toch koesteren we hoop op een beter jaar, iets wat meestal valse hoop is. Ieder jaar ontvallen ons dierbaren, gebeurt min of meer dezelfde ellende en kennen we dezelfde vreugde en tegenslag. 2018 is dan ook geen opzienbarend jaar. Een jaar, bijna als alle anderen. Natuurlijk, we hebben Loulou verloren door een slangenbeet, maar dat maakt het jaar nog niet.

Wanneer ik op mijn leven terug kijk zijn er eigenlijk maar drie jaren, die ik echt als een bijzonder jaar weet te duiden. En in alle drie de gevallen gaat het om positieve jaren.

1976: mijn meest geweldige jaar en het jaar waarin ik het meest meemaakte. Het jaar dat ik de middelbare school verliet..., wel zonder diploma. Het jaar dat ik met de auto van mijn moeder op vakantie ging en moest werken om terug te komen. Mijn korte periode in Rotterdam waar ik alles deed wat verboden was. En het jaar dat ik het ouderlijk huis verliet en in "van Ouds het Raadhuis" ging wonen. Bovendien was het een van de warmste (Nederlandse) zomers uit mijn bestaan.

2010: het jaar waarin ik (eindelijk) trouwde. Het trouwen stond behoorlijk centraal, maar het huwelijksfeest zelf was ook absoluut memorabel. Het jaar ook, dat ik in de politiek echt actief werd, met een raadszetel. Het jaar dat ik werkloos raakte en nooit meer aan een reguliere baan zou komen. Onze geweldige huwelijksreis naar Cuba. Ook verloren we dat jaar Joop. Behalve de omstandigheid van zijn dood, was het vooral ook het moment, kort voor ons trouwen. Voor de begrafenis zijn we naar Curacao afgereisd.



2014: in een heel ander opzicht een memorabel jaar. We werden grof uit de politiek geflikkerd, ik raakte mijn laatste inkomen kwijt, maar konden ook niet meer in ons huis blijven. Het leven keerde 180 graden. Vrij spontaan reden we naar Turkije. Gedurende een week, samen met onze levende have. 2014 was een absoluut keerpunt en tenslotte werd Reina ook nog ernstig ziek. En ondanks dat dit jaar zoveel negatieve aspecten kende en een volledig nieuw leven inluidde, zaten we wel in Turkije...



Van de 62 jaar kan ik dus maar drie echt opvallende jaren benoemen. Natuurlijk zijn er veel dingen in mijn leven gebeurt, heb ik veel meegemaakt, vereist, verliefd geweest, ellende en verdriet gekend, maar nooit was dat te koppelen aan een kalenderjaar, de drie genoemde jaren uitgezonderd.

Ondanks alles kijk ik met een goed gevoel terug op mijn leven. Natuurlijk hoop ik nog een poos mee te gaan, maar tot nu toe mag ik niet klagen. Al met al heb ik best een kleurrijk leven achter mij liggen. Dat geeft overigens wel aan, dat er ook een zekere kentering lijkt te zijn. Of dat de leeftijd is, of de omstandigheid..., geen idee. Ergens vind ik mijn leven wat saai en gezapig geworden. Het gevoel dat ik dingen mis, maar ook minder zin heb in bepaalde zaken. Financieel hebben wij het krap en ik merk dat het ontbreekt aan perspectief weer een "luxe" leventje te kunnen leiden. Een baan zit er ook niet meer in. Gelukkig heb ik nog het schilderen en ook mijn hobby's. Vervelen doe ik mij niet, maar er zijn ook vele zaken waar ik niet meer op kan en mag hopen. Wat dat betreft moet ik wel blijven dromen. En ik blijf dromen... Dus, misschien wordt volgend jaar toch weer een goed jaar. Laten we het hopen, dat er weer wat leven in de brouwerij komt. En daarom wens ik iedereen fijne feestdagen en bovenal een heel goed 2019!

In den vreemde: seculier (57)

Eigenlijk nooit zo bij stil gestaan... Telkens wordt gesproken over het feit dat Turkije een seculiere staat is. Net of dat zo bijzonder is, maar Nederland, dat is ook een seculiere staat. Alleen daar hebben we het nooit over. Opeens word het mij helder. Turkije is een seculiere staat, maar waar voornamelijk de Islam het geloof bepaald. In Nederland hetzelfde, maar is het juist het Christendom wat bepaald.

Op de bank vroeg ik of zij vrijdag (eerste Kerstdag) open waren. Een verbaasde blik als reactie... Wanneer ik in Nederland zou vragen of de bank met het Suikerfeest gesloten zou zijn, zal ik zelfde volledig verbaasde blik ontvangen. Ja, want als je kijkt naar onze kalender, wordt deze alleen bepaald oor Christelijke feestdagen; Kerst, Pasen, Pinksteren, Carnaval, en noem maar op. Uitzondering is onze Koningsdag, maar verder zijn al onze feestdagen, en dus ook vrije dagen, geënt op de Bijbel. Hier is exact hetzelfde, alleen bepaalt de kalender niet de Bijbelse feestdagen, maar de feestdagen volgens de Koran. En in principe is de zondag in Nederland, de vrijdag hier, alhoewel de zondag ook hier voornamelijk gezien wordt als de rustdag.

Waarom dat telkens al die ophef? Lijkt mij niet geheel onlogisch. De westerse wereld is de Christelijke wereld en wij voelen ons verheven boven alles en iedereen, die anders denkt. Dat Nederland seculier is staat nooit ter discussie. Toch, uitgaande van al die Christelijke feestdagen, moeten we ons toch eens achter de oren krabben. Het geloof is zo sterk in onze samenleving geïntegreerd, dat dit zeer bepalend is voor de feestdagen. In zekere zin is Holland net zo min seculier,maks dat Turkije dat is. Maar, de Moslim wordt toch gezien als een volger van een "minder" geloof. En dat in feite alleen om het feit dat we geen reet af weten van de Islam. Doen we dat wel zullen we de vele overeenkomsten zien. Nu wordt er alleen gefocust op alle verschillen.

In het Christelijke geloof zijn tal van richtingen, maar in menig discussie is de reactie dat een moslim een moslim is. We horen wel meer over Soennieten en de Sjiieten. Toch ziet de westerse wereld het meer als een soort stammen oorlog of wellicht een rassenverschil, dan dat het in het westen gezien wordt als de verschillende Christelijke stromingen. Katholiek of Protestant..., we zien dat helder als twee stromingen binnen de Bijbel. Sjiieten en Soennieten zijn daar in feite helemaal mee te vergelijken. Dan zie je zelfs dat er binnen het Bijbelse geloof veel meer onderstromingen zijn (Joden, Pinkstergemeente, Jehova's, etc.), dan bij de Islam. En in beide gevallen is er sprake van fundamentalistische uitspattingen. De kerken, en klokgelui, bij ons is gelijk aan de moskee, en de speakers van de minaret. Goed, beide klinkt een beetje anders..., maar dat mag je toch niet aanduiden met meer of minder, goed of slecht?



Hoe je er naar kijkt, Turkije is op dat gebied een staat gelijk als Nederland. Dat er een wat foute meneer hier aan het roer gaat en dat er een heleboel erge dingen hier gebeuren staat helemaal los van. Die discussie. Maar in het Westen wordt het wel bij die discussie betrokken en is de Islam (dus) slecht.



Aan het strand van Çaliş zijn nog veel gelegenheden open. Veel Engelse overwinteraars en geëmigreerde ouden van dagen. De hele horeca speelt daar in op Kerst. Met versieringen, muziek en Kerstmenu's. Er was zelfs een heuse Kerstmarkt! Dat doen die Turken dus wel. Ja, hier gaan de verschillende religies en stromingen prima naast elkaar en zelfs ook vaak met elkaar. Zie je in Nederland dat de horeca, of wie dan ook, inspeelt op de Islamitische feestdagen? Ja, Turkse winkels en horeca misschien, maar normaal gesproken: nihil. Wat dat betreft ben ik geneigd te zeggen dat de gemiddelde Turk verder is, qua ontwikkeling, dan de gemiddelde Nederlander.



Zelf heb ik weinig met religie. Geloof is voor mij een zeer persoonlijk item. Desondanks ontkom ook ik niet aan onze maatschappelijke invloeden en ben ik, ook hier in Turkije, bezig met Kerst. Kersttelevisie, kerstboom, kerstmuziek en eten. Vorig jaar hebben we niets gedaan. Dat vonden wij maar saai. Maar met religie heeft het Kerstfeest voor mij geen bal te maken. Zo zijn hier veel mensen die misschien officieel moslim zijn, maar verder niets van doen hebben met die religie. Die ruimte is hier, ondanks dat bij iedere Turk op de identiteitspapieren staat dat zijn (of haar) geloof Moslim is. En ook die mensen vieren Bayram, slachtfeest, of Suikerfeest. Ook dat is dus geheel niet anders dan in west Europa. Waarom dan toch zo bezig zijn met het feit dat Turkije een seculiere staat is..., alleen omdat de president erg religieus is? Omdat hij een keer geroepen heeft dat hij de Sharia in dit land wil? Die man is niet helemaal goed bij zijn hoofd, maar zo veel Turken zullen hun eigen verworven vrijheden en rechten blijven bevechten. Dat hij nu de Koerden met duizenden soldaten bevecht ontketend veel angst bij de inwoners elders in het land. Hoe ver zal die man gaan, maar ik ga er van uit dat de Turken wat dat betreft hun grens bewaken. Bovendien, hoe ver gaat de Nederlandse overheid met de vele regels en wetten? Rutte is net zo'n gladjakker, alleen is het Nederland lastig een dictatoriale vorm te ontwikkelen.

De culturen zijn verschillend, de volkeren zijn verschillend, maar het oude motto van de Nederlanders heeft hier nog volop waarde: leven en laten leven. Misschien is dat eigenlijk wel een ultieme Kerst gedachte... Prettige Kerst.

in den vreemde; het dagelijkse leven (20)

De bomen blijven veelal groen. Zelfs op slechte dagen schijnt de zon wel even. Overdag de temperatuur van een gemiddelde Nederlandse zomerdag, maar in de avond geurt het dorp naar hout, wat men in de houtkachels en openhaarden verstookt, omdat het frisjes is. In de verte toornt een hoge bergtop boven het landschap uit. Vanaf de boulevard met palmen zie ik hoe de top zich in sneeuw gehuld heeft.

In de ochtend warmt het landschap op. Auto's rijden af en aan. Kinderen lopen of fietsen naar school. In zekere zin is er sprake van een schooluniform. Meisjes dragen geruite rokken, grijs met een rode inslag. Op de middelbare school alleen grijs. Moslimmeisjes, die het geloof openlijk aanhangen, mogen langere rokken dragen. Langzaam komt het dorp tot leven. Toch is het dorp anders. Soms zelfs doodstil op de winkelstraat, alwaar men in hun winkeltje zit te wachten op de klandizie, die maar niet wil komen. Veel terrassen zijn afgesloten, het meubilair binnen opgeslagen. Ook van het grote aantal supermarktjes is een deel gesloten en verlaten. Op een enkele (veelal Engelse) toerist na geen buitenlanders meer. Voor een paar euro inkomsten houdt de een moedig het winkeltje open, terwijl anderen voor ruim drie maanden gesloten zijn.

De dagen zijn korter. Even zes uur begint het licht over het land te vallen, maar om half zes is het donker. De zon warmt de wereld op. In de zon zitten is zelfs een warme bezigheid. Desondanks ligt het dorp er meestal wat verlaten bij.

In de ochtend de vaste rituelen en kopjes koffie. Afhankelijk van het weer is het boodschapjes doen, in het kantoor internetten, of thuis vegen. Iedere dag veeg je het huis en dweil je de stenen vloeren. Voor twintig euro hebben we een kleed gekocht. Geeft iets warmte op de kille tegels. Wanneer we erg vroeg op zijn ontsteken we de kachel. Een grote gasfles met omhulsel. Toch geeft het een aangename warmte en gezelligheid. Na de koffie is het soms tekenen, soms de afwas, of was. Er is altijd wel iets te doen. Alles in een gestaag tempo. Soms rijden we naar Fethiye. Om door de stad te lopen, naar het ziekenhuis te gaan, dan wel een verblijfsvergunning regelen. Dan rijden we de stad af. Vooral veel zoeken en wanneer we niet zoeken is het wachten.

Thuis zit ik veel te tekenen. Dan ben ik lekker bezig. Wanneer het droog is (en de zon schijnt) zit ik op het terras. Bij regen, of kil weer, teken ik aan de zelfgemaakte tafel. Het ritme van de dag is niet spectaculair. Soms komt er iemand langs. Over het algemeen is het rustig en zien we niet zo veel mensen. Haast lijkt hier niet te bestaan. Naast het terras staan een sinaasappelboom en twee mandarijnenstruiken. Dagelijks eten we mandarijnen. Massa's. Straks zijn de sinaasappels aan de beurt. Het land brengt veel gezondheid met zich mee; overal groeit fruit. Zo voor het pakken.

Tegen de avond doe ik weer (of voor het eerst) een boodschap. Dan trekken we ons binnen terug. Maken het gezellig, nemen een bakje chips en een biertje dan wel Cola. Zachtjes speelt er een muziekje. Na het voeren van de dieren even languit op de bank. Iets wat ik hier wel mis; een goede bank. Wat we nu hebben zijn drie losse elementen. Nee, echt lekker zitten we niet. Het is allemaal wat Spartaans.

Wat later wordt er gekookt. Met goedkope middelen toveren we de lekkerste happen. Soms eten we vroeg, soms later. Wel tot tien uur. Daarna ben ik meestal alleen beneden. Via de laptop kijken we een filmpje, of ik teken. Soms lees ik. De avond brengt mij meestal stuiptrekkingen. In armen en benen. Nu het vochtiger is wat meer. Het kan ook aan mijn gewicht liggen. Vorig jaar rond deze tijd woog ik 84 kilo. Nu 74. Ik weet niet of ik er blij mee ben. Het is vooral vervelend, die pijn en de stuiptrekking achtige bewegingen om de pijn te drukken.

Soms doe ik 's avonds de afwas. Afwassen is hier helemaal niet erg. Vegen zie ik ook niet als een noodzakelijk kwaad. Ik doe het graag. Evenals het doen van de was. Bovendien hebben we geen televisie. Er is geen nood het acht uur journaal niet te kunnen  zien. Al voor de afwisseling is het lekker soms een DVD te draaien. En bijna iedere avond doe ik mijn "bomgordel" (elektrische rugverwarming) om. Voordat ik kan slapen duurt het even. Meestal word ik na een uur weer wakker. Mijn hernia speelt dan op. Dat is nu meer. Wellicht doordat het niet alleen af koelt, maar ook vochtig is. Daar reageert mijn lijf op.

Heel anders is het leven als in Nederland eigenlijk niet, en toch ook wel weer. Het ritme is anders, maar er begint ritme in te komen. Wat dat betreft ben ik blij hier te zitten. Het ontstressen bevalt me. Dan nog kom ik tijd te kort. De dagen slijten voorbij. Tekenen lukt aardig, maar schilderen kost mij nog moeite. Alles is nogal basic. Soms denk ik aan de tijd dat ik het ouderlijk huis verliet. Ook toen begon ik met wat oude spullen. Hier is alles zelfgemaakt of erg simpel.  Toch heeft dat iets en ik kan er aan wennen. Weer vanaf een begin op bouwen. Nogmaals, een terug naar vroeger. Zelfs mijn gewicht. Nu dus tien kilo lichter. Van mijn pubertijd tot even mijn veertigste woog ik 70 kilo.  Alleen die pijn iedere keer. Daar word ik Gallisch van. Mijn armen en benen zijn niet meer .

Ondanks het rustiger leven baal ik van de last van mijn rug. Verder gaat alles z'n gangetje. Ik denk nauwelijks aan Nederland. Wel aan de mensen daar. Dan weer rijden we door het dorp, loerend naar huizen. Kijken we we goedkoop iets beters kunnen vinden. Wie weet gaat het lukken. Heel veel maakt het niet uit. Nee, dat is geen ontevredenheid hoor. Dat is omdat ik eigenlijk wel lekker leef. Niet opzienbarend. Maar was het leven in Nederland dat wel? Feitelijk ook niet. De omgeving en het klimaat zijn wat anders. Alles gaat rustig en lijkt meer ontspannen. Nu langzaam kijken of we het Spartaanse iets kunnen verminderen. Dat weer maakt het leven wat makkelijker. Het enige waar ik nog echt aan moet werken is mijn Turks. Ook dat zal er wel van komen... Op z'n tijd. Ik neem die tijd gewoon.  Ik denk aan het programma: ik vertrek. Ik ben vertrokken, maar met andere ambities. Niet te hoog en realistisch. Tot nu toe komt dat toch redelijk uit. De donkere dagen voor Kerst zijn nu de zonnige dagen en de mandarijnenoogst. Prima toch....

Voorbij

Na de traditionele televisie van het Nieuwjaarsconcert en Garmisch Partenkirchen (vier schansen toernooi) wordt alles weer helemaal normaal. De boom en alle kerstversiering is de kamer uit. Sint Maarten, Sinterklaas, kerst en de jaarwisseling… we hebben het weer allemaal achter de rug. Alleen al die stomme nieuwjaarswensen overal staan nog te wachten. Maar ook dat is veelal snel voorbij.

De jaarwisseling is het enige uit het rijtje wat mij wel aan staat. Verder ben ik vooral blij dat alles weer voorbij is. Natuurlijk, ik heb best genoten van alle sfeer, gezelligheid en de donkere dagen, maar de daarbij behorende irritaties zijn nu ook weer weg. De grootste overigens is het vuurwerk. De afgelopen weken hoorde je ze overal; de knallen. Groepjes jongetjes, met veelal wat domme en uitdrukkingloze koppies, stonden bij elkaar en verhulden zich telkens in de blauwe rook. Goh, wat een lol. Niet alleen zonde van al dat geld, maar ook gewoon heel vervelend. Siervuurwerk kan ik prima zien, maar die knallen, daar heb ik niets mee. Zelfs houd ik overigens jaarlijks een Nieuwjaarsvuur. In een grote korf op straat.

De website van GroenLinks heeft 80.000 klachten opgeleverd. Zonder veel moeite heb ik er wel vijftig aan kunnen toevoegen. Ik ben daar echter te lui voor. Velen waarschijnlijk met mij… Van mij mag het vuurwerk aan banden gelegd worden. In de lokale politiek is in Velsen geen enkele oor voor te vinden, ondanks dat landelijk ieder jaar meer geluiden op gaan met de jaarwisseling het vuurwerk op centrale plaatsen af te steken, en de losse knallen gewoon te verbieden. Daar denk ik dan aan, op zo een nieuwjaarsdag. Ja, in 2013 heb ik heel wat verloren. Letterlijk en figuurlijk. Maar, het is het leven. Je gaat door, je moet door. Hoe, dat weet ik alleen even niet. Een soort omgekeerde verliefdheid rommelt door mijn maag; zorgen. Hoe kom ik aan werk, geld… hoe wordt mijn toekomst dit jaar (en verder)? Het voelt niet goed en ik heb er last van. Toch blijf ik de optimist en ga er van uit dat het nu alleen nog maar beter kan. Laat ik dat gevoel vooral vast houden.

Ieder jaar wensen we elkaar weer het beste. Wat houden wij ons zelf eigenlijk voor ogen? Afgelopen jaar was niet leuk. Natuurlijk waren er absoluut hele fijne en mooie momenten. We hebben een goede zomer gehad, ben veel in de tuin geweest, ben weer als een trein gaan schilderen, is Lina op zichzelf gaan wonen, en veel meer. Daarnaast hebben wij Gerard verloren. Nu al bijna een jaar geleden. Het politieke debacle en de pijn daarvan. Het werk, wat nu over is. Ik wil niet stil blijven staan bij het negatieve. Nog een keer zal ik schrijven over de lokale politiek en hoop daarmee ook hier een punt achter het verhaal te kunnen zetten.

Er is weer veel voorbij, maar voor mij ligt een toekomst. Met beide handen moet ik die aanpakken. Misschien wat stuurloos, maar ik ga er wel voor. Straks ga ik naar beneden, en weer flink schilderen. Lekker.

Soms vraag ik mij af, waarom het leven zo ingewikkeld is, waarom mensen het elkaar zo moeilijk maken en waarom organisaties het allemaal zo moeilijk maken. De wereld is niet zwart-wit. De jeugd van 16 en 17 is twee jaar lang de pineut. Ze mogen opeens niet drinken. Althans geen alcohol. Kon dat niet iets genuanceerder ingevoerd worden? 2013 heeft gevoeld als een soort keurslijf. In 2014 wil ik dat afgooien. Ik wil daar niets meer mee te maken hebben. Alle regeltjes waar ik vorig jaar weer tegenaan gelopen ben. Eigenlijk is het de moeite niet waard. Vorig jaar heb ik misschien wel begrepen dat wat het leven wel waard is. Dat gevoel neem ik mee dit jaar.

Over 264 dagen zit ik hier misschien weer. Dan kijk ik op dezelfde wijze terug. Wat zal 2014 mij dan gebracht hebben? Ja, er zijn goede jaren en minder goede jaren. 2010, dat was een top jaar. Vorig jaar was duidelijk een van die mindere jaren. Ik ben voor het eerst sinds lange tijd maar een keer de grens over geweest. Dat was voor de crematie van Gerard. En dat voor een toch wel reislustig typje als ik. Maar goed, dat is allemaal voorbij. Of er gisteren een nieuw leven begonnen is. Eind van dit jaar staan die jongetjes er weer. Dagen voor het einde van het jaar. Bij elkaar. Lege bleke koppies. Zonder mimiek worden de rotjes op straat gegooid. Een leuke dag. Zelfs zo bekeken heb ik een goed jaar achter de rug. Misschien is het helemaal niet zo een slecht jaar geweest en moet ik mij vooral op de positieve dingen focussen. Mijn goede witte wijn. Mijn werk. Het schilderen. Ach, het maakt allemaal niet zo veel uit. 2013 is immers voorbij!

Piet niet?

De temperaturen wijzen overdag nog de twintig graden aan. Het zonnetje brandt, maar het is al 1 oktober geweest, dus hebben we het weer over Sinterklaas en de Kerstdagen.

De glinsterende ballen liggen alweer in de schappen. Pepernoten voor het grijpen. Hoe maak je een maatschappij depressief? Wel, door de commercie. Echter, het roept ook altijd weer andere gevoelens op. Zo wordt er weer actueel gesproken over het verbod op de zwarte Piet. Ja, dat zou onze kinderen doen terug verlangen naar de slavernij. Een of andere kunstenaar protesteert tegen de zwarte Piet. Het zou discriminerend zijn... Maar wat is dan eigenlijk de discriminatie? Stemmingmakerij en populisme, waarschijnlijk een mislukte kunstenaar die op deze wijze in het nieuws komt. In Pauw en Witteman had de negroïde artiest een flinke opponent aan Henk Westbroek. Op subtiele, humoristische en scherpe wijze haalde hij de belachelijkheid van de protestant onderuit. En terecht, want hoe kan je overdrijven en hoe ver wil

je daarin doorslaan? Zelfs de wet Bosman werd aangehaald, en ook flink uit zijn context gehaald. 

De komende tijd zullen we wel meer van dat gezeur gaan krijgen. Witte Pieten en de zwarte Sint Nicolaas zal ook wel weer voorbij komen, evenals de M&M gekleurde Pieten. We hebben al zo weinig tradities, en dat moet blijkbaar verder onderuit gehaald worden. Onzin. Misschien is de oorsprong van de zwarte Piet inderdaad gerelateerd aan de slavernij, maar in deze dagen mogen wij toch echt stellen dat het een ons huidige traditie is verworden. En ja, dat zal een neger een keer uitgescholden worden voor zwarte Piet. Een dik persoon krijgt ook nog wel eens het woord varken naar het hoofd geslingerd. Iemand met rood haar wordt nog steeds vuurtoren genoemd. Ja, beledigingen zal je blijven behouden. Maar is dat discriminatie? Nee, er wordt verder geen waardeoordeel uitgesproken en iemand wordt hiermee niet als minder betiteld. Niet op die manier, dat het discriminatie is. Ik heb een donkere vriend. Vroeger hadden we een grapje, wanneer we naar de kroeg gingen. Dat riep ik: Humphrey wil je even lachen, ik zie je niet in het donker. Hij reageerde: ja, en ik heb ook nog mijn zonnebril op, want anders raak ik verblind door je witte huid. Hoe vaak kregen we ruzie, omdat (met name ik)

beticht werd van discriminatie. Feit is dat Humphrey erg donker is. Bovendien was het ons gezamenlijke uitgaansgrapje. Nee, mensen zien vaak de humor van de dingen niet in. Ze zijn té serieus. Wat mij betreft houden we het Sinterklaasfeest vooral zoals we dat nu kennen.

bron: debooker

Kerst is weer een ander verhaal. Van geloof en religie is het geworden tot een puur commercieel feest, met nog wat sentimenten dat het een gezellige familiaire bijeenkomst is. Eind december, maar in oktober liggen de ballen dus al in de schappen. En het blijft niet bij ballen alleen. Ieder jaar zie je weer de meest idiote kerstspullen, en van alles steeds meer. Zo verlichten wij steeds meer de buitenkant van onze huizen. Over gewaaid uit Amerika. Niets Nederlands aan, maar door de commercie staan er zwaaiende Kerstmannen, wiebelende rendieren en flikkerende sterren. En wat al niet meer. Vervolgens staat de halve woning vol met Dickens achtige huisjes, met lichtjes en bewegende delen. Daartussen mag je de kerstboom en eventueel een kerststal zoeken. Alhoewel, in veel huizen neemt het aantal kerstbomen ook al toe. Alles moet meer, mooier en duurder. Vooral met Kerst. Los van de commercie en de vroege verkoop heeft niemand het over de productie van al dat spul, in lagelone landen, de milieubelasting, en ga zo maar door. In plaats daarvan lopen ze te zeiken over zwarte Piet. Geef mij maar Sinterklaas en schaf Kerst voor mij maar af... Nou ja, de grootste zooi daar om heen. Vanaf volgend jaar beginnen we dan op 1 november met Sint en pepernoten in de schappen en na 6 december mogen Kerstspullen verkocht worden. Maar goed, ik heb meer dromen.....

Saai of niet saai

Het zal de leeftijd wel zijn. Met enige regelmaat hebben we het thuis over ouder worden en saai worden. Reina heeft het er wel eens over een intens leven als dat van Frida Kahlo te willen leiden. Heel intensief, maar ook destructief. Dat eerste spreekt mij aan, het tweede lijkt mij niet nodig.

Ja, we zitten wel eens voor de tv. Misschien wel redelijk veel. Er zijn best een hoop dingen die anderen ook doen. Gewone dingen en dan krijg je de discussie of je saai bent en niet meer van het leven moet plukken, voordat de dood ons uit dit paradijs weg rukt.

Maar wanneer ben je saai, of juist niet? Voor mijzelf zeg ik altijd dat als ik morgen dood neer val kan ik met enige tevredenheid terug kijken op mijn leven. Dan heb ik het goed gedaan. Nee, ik ervaar mijn leven niet als saai, wat niet weg neemt dat het een heleboel saaie momenten kent. Soms vraag ik mij af hoe het leven van Frida Kahlo was. Wanneer je de film ziet is haar leven een continuüm geweest van een bruisend bestaan. Maar, heeft zij ook niet vele saaie momenten gekend? Tja, niet boeiend voor de film, maar het roept bij mij wel de vraag op; hoe intens wil je leven? Hoe intens kán je leven?

Ondanks dat ik een man van structuren ben kan ik ze goed los laten. Ik zit er niet in gevangen. Houvast geeft die structuur mij wel en overzicht moet ik hebben, wanneer ik die structuur los laat. Maar een bruisend of een saai leven is niet alleen afhankelijk van structuur of geen structuur. Het gaat meer om inhoud, hoe je met dingen om gaat, en misschien wel het belangrijkste; hoe je de uitdaging aan durft te gaan.

Er zijn mensen met een bruisend (sociaal) leven. Ze gaan naar de sportvereniging, hebben vrienden, werken keihard en zijn van mening dat zij een boeiend leven hebben. Prima, maar voor mij is dat te vlak en te eentonig. En dat zit hem niet in het doen van de dingen, maar vooral de keten aan kortsluitingen in mijn hoofd. Wanneer ik lees, iets zie, of hoor roept dit bij mij bijna altijd associaties op. En daarbij heb ik een enorme drang met die associaties iets te doen. Daarbij laat ik mij ook niet belemmeren door de algemene meningen en opvattingen.

Enkele jaren geleden heb ik een modelspoorbaan gemaakt, voor in mijn kamer en specifiek voor de kerst. In de baan kon ik namelijk ook mijn kerstboom plaatsen. Een half ben ik bezig geweest en een jaar of drie heb ik hem met kerst van stal gehaald. Kerst werd voor mij een feestje. 

Ik doe dingen, omdat ik het zelf wil. Niet om te scoren. Nadat ik (ongetraind, rokend en met een hernia) naar Zwitserland ben gefietst las ik een groot artikel over iemand die naar Parijs was gepedaleerd. Het werd beschreven als een exceptionele actie, en ook nog voor het goede doel, namelijk een aan kanker overleden familielid.  Tja, dan denk ik wel eens; als je maar hard roept maak je jezelf interessant. Mijn tuin, door velen gewaardeerd. Ik zie het als mooi mee genomen, maar ik ben wel zo egocentrisch dat ik zelf van een mooie tuin wil genieten, en wil dat Reina er van geniet. Dat de combinatie van mijn handigheid en fantasie tot een mooi resultaat leidt is wat dat betreft een bijkomstigheid.

Misschien wel juist omdat ik het voor mijzelf doe, ben ik niet gebonden aan de algemene orde en opvattingen. Bijkomstigheid; het maakt mijn leven eigenlijk heel boeiend. Zo schilder ik, omdat ik het leuk vind en ik van mijn plaatjes geniet. Natuurlijk leuk wanneer anderen het waarderen, maar het is absoluut niet waar ik het voor doe, of bezig ben.

bron: groene.nl

Misschien zijn Reina en ik wel grote kinderen. Maar dat maakt ons leven wel boeiend en zeker niet saai. We zien dat ook terug in de politiek. Wij zijn niet kleurloos. Met passie en emotie (die we overigens beiden op onze eigen manier uiten) geven we kleur, soms letterlijk. Nadeel is dat het niet altijd in dank wordt aangenomen. Soms denk ik dat men niet, of onvoldoende, begrijpt hoe wij in elkaar zitten. We zitten daar met overgave, onze creativiteit, inventiviteit en vooral ons zelf. Dat stuit niet alleen op onbegrip, want wij moeten ook een dikke huid hebben. Een emmer stront is zo gegooid, en dat krijgen we nog wel eens over ons heen. En hoe je het wendt of keert, het maakt het leven niet bepaald saai. Wel vermoeiend. Dat is dan ook mijn grootste makke en misschien komt daar toch iets van het destructieve van Kahlo (maar ook Piaf en Ramses Shaffy) in terug.

Juist op die saaie momenten denk ik er vaak aan deze momenten nodig te hebben, om een boeiend leven te kunnen leiden. Voor mij zit dat ook in een groot stuk diversiteit. Ik heb niet genoeg aan werk, vrienden en de sportclub. Nee, ik wil schilderen, klooien in mijn tuin zodat ik mij in Frankrijk waan, op mijn snorscootertje rondscharrelen,  maar ook politieke ideeën handen en voeten geven, mijn huis mijn gevoel mee geven, reizen, mijmeren, bouwen, slopen, denken, doen, zuipen en nuchter blijven, als het even kan buiten zijn of minstens die verbinding aan gaan, het debat aan gaan, het debat uit de weg gaan, mooie foto's maken, uitleg geven, wijn maken (om mijn druiven niet weg te laten rotten), en ga zo maar door. Doen en onderzoeken. Mijn haar niet kammen.... Leven!

En dat gevoel heb ik. Het gevoel dat ik leef. Wanneer ik morgen overlijd, kan ik zeggen een goed goed, eerlijk en oprecht leven te hebben gehad dat morgen wil ik overigens nog een hele poos uitstellen. Het leven is niet saai. Het is een geweldige droom, in voor en tegenslag. Carpe Diem.........

Tradities

Sommige mensen hangen vandaag op de bank. Volgevreten en uitgeput van de kerstdagen. Gisteren, tweede kerstdag, hebben zij de meubelboulevard bezocht of aan andere massa-activiteiten deelgenomen. Anderen werken weer even. Kerst is voorbij…

Wat brengt die kerst nu eigenlijk? Ook nu we weer twee dagen achter de rug hebben weet ik het nog steeds niet. Bovendien is Reina erg ziek, waarschijnlijk een hele stevige griep, waardoor de dagen sowieso een ander karakter hebben gekregen.

Ja, er staat een boom en het huis is gezellig gemaakt. Aan Jezus denk ik niet, want ik heb niets met religie, laat staan het  katholicisme. Kerst brengt mij eigenlijk helemaal niets. Toch vind ik de Kerstdagen van belang. In Nederland hebben wij nauwelijks nog tradities. Het oranjegewoel rond voetbal is voor mij geen traditie. Dat is massa hysterie. Nee, we hebben de Kerst, oud en nieuw en Koninginnedag. Pasen en Pinksteren hebben geen betekenis meer. We hebben nog maar drie tradities, in mijn ogen. Een grote verschraling van de maatschappelijke cultuur. Om die reden houd ik de nog bestaande tradities enigszins in ere. Maar net als met Kerst heb ik erg weinig op met het Koningshuis. Alleen Oud en Nieuw, dat geeft mij wel een gevoel.

En toch zijn deze drie dagen voor mij van belang. Ja, een stukje traditie. Sint Maarten (enigszins regionaal) heeft niet veel meer om het lijf en Sinterklaas is toch echt voor kinderen en de commercie. Ja, ook die twee zijn er een beetje af. Voor de zuiderlingen is er dan nog carnaval, maar dat is weer erg gerelateerd aan de Katholieken.

Waarom hecht ik zo aan tradities? In mijn beleving is een traditie een middel een volk te binden. Een traditie gaat over de grenzen van de individu heen, hebben iets met gemeenschapszin en dragen (als het goed is) dus ook een sociaal karakter. Wat dat betreft is het jammer dat bij iedere traditie de commercie zo hoog opspeelt. Je ziet dat ook met Halloween en Valentijnsdag. Iemand die dit, in Nederland, een traditie noemt is niet goed bij z’n hoofd, want deze beide dagen zijn alleen maar door de commercie ingevoerd. Ja, de commercie doet de definitie van traditie sterk vervagen. Nog een voorbeeld van onze maatschappelijke verloedering. Ja, gisteren waren zelfs een aantal supermarkten open en vandaag las ik in de krant dat er mensen zijn die alle tweede dagen willen afschaffen (Kerst, Pasen en Pinksteren).

Wat blijft er van ons over, wanneer wij nergens meer waarde aan hechten? Ik weet het niet, maar vind het wel zorgelijk. Daarom staat er bij mij een kerstboom. Daarom gaat 31 december het vuur aan en daarom loop ik over de Koninginnemarkt.

Duidelijk dubbele gevoelens. Ook met Kerst zie ik het niet als dagen waarop je gezellig moet doen met z’n allen. Leuk, wanneer er iemand komt. Dat eten is zeker gezellig, maar ik heb nooit zo veel zin om alleen maar “leuk” te doen, omdat het Kerst is. Daarvoor zijn genoeg andere momenten, die zich er vaak ook nog eens veel beter voor lenen. Dat je met kerst met je familie bij elkaar bent is goed. Een kerstdag is voor mij familiedag. Niet dat het dan moet spetteren van de gezelligheid, maar het is goed om soms bij elkaar te zijn, bij een speciale gelegenheid. Daar is kerst goed voor. Met oud en nieuw heb ik dat vooral richting vrienden en bekenden, en met Koninginnedag gaat het mij om de mensen die ik niet ken. Mooi verdeeld, die drie dagen.

Misschien leven wij in een tijd dat we geen waarden meer moeten toekennen aan dit soort dagen. Moeten we wellicht de commercie gewoon maar volgen. In deze tijd zijn we immers al erg vervreemd van onszelf en van onze waarden. Gemeenschappelijkheid is er allang niet meer bij. Ondanks al onze materiële rijkdom worden wij een steeds armer volk. Niet alleen in Nederland, maar wel in onze “beschaafde” westerse wereld. En de rest van de wereld volgt al in rap tempo. Misschien dat daar dat krampachtige terrorisme ook vandaan komt. Angst voor die onpersoonlijke en arme wereld.

Ik leef in twijfel. Dat mag duidelijk zijn. Het kost moeite sommige dingen overeind te houden. De twijfel aan het nut, de zin en de noodzaak. Inhoudelijke twijfel, maar er dan toch weer zo’n gewicht aan hangen. Nee, ik zal geen digitale kaarten sturen, rond de kerst (hooguit als antwoord op). Ik blijf ieder jaar mijn eigen kaarten maken en versturen. Dat is misschien wel een grote waarde van de jaarwisseling. Ik blijf hoop houden. Mijn verwachtingen groeien telkens met de komst van de eerste januari. Ook 2013 ziet er niet vrolijk uit, maar ik ga er toch van uit dat vanaf 1 januari het echt allemaal weer beter wordt. Misschien is dat wel een belang van tradities; vasthouden en geloven in een soort sprookje. Mag ik dan mij drie sprookjes houden?

Prettige kerst!

Beste mensen,

Voor iedereen, die het laatste jaar mijn blog gelezen heeft, en hopelijk dit ook het komend jaar zal doen, wil ik via deze weg de beste wensen door geven. We hebben het hier over een crisis. Nee, het zijn zware tijden, en 2013 zal ook zwaar gaan worden. Maar onthoudt: in Nederland hebben wij het nog steeds heel erg goed! Laat dat ook de boodschap voor het volgende jaar zijn; dat wij het goed houden. En ja, er komen betere tijden en wellicht dat 2013 hier weer een sterk begin van zal worden. Laten wij positief zijn en met kracht, hoop en energie het nieuwe jaar glans geven.
Maar voor het zover is wens ik iedereen nog hele prettige kerstdagen, die een ieder in de voor hem, of haar, gepaste sfeer mag doorbrengen.

Met Oud en Nieuw moet het een gezellig feest gaan worden. Geniet daar van, maar wees ook bewust met het afsteken van vuurwerk. Wat GroenLinks betreft gaat dat heel anders worden, waarmee de jaarwisseling ook veel meer een gedeeld feest gaat worden. Zover is het echter niet, maar ben je ook tegen deze vorm van vuurwerk afsteken? Kijk dan op de GroenLinks websites en geef je mening.

Hele fijne dagen!


Ernst Merhottein.

Vrede op aarde, maar geen welbehagen!

Het wordt weer Kerst, vermits de wereld op de 21e niet vergaat. De Kerstboodschappen en vredeswensen schieten weer om onze oren. Als spervuur worden wij er mee onder vuur genomen. Je ontkomt er niet aan. Ja, en dan hebben we onze Benedictus XVI nog.

Karl Marx

Benedictus roept de wereld op tot vrede. Een oproep... Euthanasie, abortus en homohuwelijk benoemt hij als bedreigingen voor de vrede. Ja, hij zal zichzelf niet als bedreiging in deze naar voren schuiven. Toch is hij wellicht zelf de grootste bedreiging voor de vrede...

Euthanasie als bedreiging voor de vrede. Hoe ziet die oude man dat eigenlijk? Weerloze en doodzieke, letterlijk terminale lieden.... Is dat categorie terroristen die zichzelf opblazen? Lijkt me niet... Nee, als er een groep is die geen bedreiging vorm de vrede te verstoren is dat deze groep wel. Deze mensen op een zorgvuldige wijze uit hun lijden verlossen kan ik niet met de kromste gedachte rijmen in relatie tot vrede. 

Abortus... Misschien is dit wel juist een aanzet tot wereldvrede. Heel wat criminelen worden niet geboren. Abortus laat je uitvoeren omdat een kind niet gewenst is. Ongewenste kinderen blijken op latere leeftijd vaak negatief gedrag te vertonen (vast een onderzoek van Diederik Stapel). Nee, ook hier kan ik Benedictus niet volgen. Dat hij abortus onder criminaliteit schaart is toch echt iets anders dan een lijn trekken naar de wereldvrede. Maar goed, ten aanzien van beide opties ben ik het verre van met hem eens.

Inquisitie... voorbeeld van religie?

Nog zo een mooie.... Het homohuwelijk. Ja dat is een bedreiging voor de wereldvrede, maar wel voor de volle 100% op basis van religie. Dus niet het huwelijk, maar religie s een bedreiging voor de wereldvrede, maar dat kan en wil Benedictus natuurlijk niet zeggen. Bovendien is het homohuwelijk volgens mij juist positief voor de wereldvrede. Die getrouwde man en vrouwen zijn zo blij dat zij het huwelijk aan mogen gaan, of aangegaan zijn, dat ze het veel te druk met zichzelf hebben. Nou, dan ga je echt de wereldvrede niet bedreigen.

Diederik Stapel

Benedictus predikt de wereldvrede.... De grootste oplossing is alle religies verbieden. Zijn we vergeten wat de katholieke kerk de mensheid in de Middeleeuwen en daarna heeft aangedaan? Of wat er is aangedaan uit naam van de kerk? De oorlogen, die gevoerd worden uit naam van een religie? Terrorisme, voor een groot deel ingegeven door fanatisme vanuit religie. Lieve Paus, wanneer je wil prediken over wereldvrede, kom dan eens met een reëel verhaal. Predik eens iets wat echt bij kan dragen tot die wereldvrede, en verlaat dat dogmatische denken eens. Karl Marx heeft niet voor niets geschreven dat religie opium voor het volk is. Het volk slikt de woorden van Benedictus. Dat is verschrikkelijk, want wanneer die man dergelijke onzin uit kraamt ziet een heel groot deel van de wereldbevolking dit als een waarheid. In mijn ogen is het echter pure misleiding. Maar ook is het afleiding. Kijk eens wat er in de katholieke kerk zelf gebeurt. Vele zaken die het daglicht niet kunnen velen. De incest en kindermisbruik, machtspelletjes en diefstal van de armen. De arrogantie van de kerk, die dacht te beschikken over leven en dood, zoals tijdens de Inquisitie. Pure moordenaars waren die katholieken, volledig intolerant. En tegenwoordig is die basishouding echt nog niet veranderd. De Rooms katholieke kerk hangt aaneen van intolerantie en (indirecte) mishandeling. Aids was een straf Gods, en je mag niet zo maar vrijen. Neuken doe je om kinderen te krijgen, dus het condoom wordt verboden. De religie heeft een groot bord voor z’n kop!

Moslimbroederschap

En het is niet alleen gerelateerd aan het Christendom. Kijk wat er nu in Egypte gebeurt. De Moslim Broederschap neemt het roer over en met dezelfde snelheid als de democratie verworven is wordt deze weer weg geflikkerd. In dit geval in de naam van Allah. En er hangen direct allerlei verboden in de lucht en beperkingen van de menselijke vrijheid. Vrede, mijn kont!

Met Kerst doen we allemaal even heilig. Even vrede. Daags daarna slaan we de hersens weer in. Of loopt er weer een gestoorde idioot in Amerika kleuters af te schieten (wat overigens, gezien de leeftijd, helemaal geen kleuters meer zijn).

Vrede wordt niet door de kerk gebracht. Religie predikt misschien vrede, maar voert oorlog, geweld en indoctrinatie uit. De vrede, die moet uit je zelf komen. Kijk eens in het diepste van je ziel en kom tot de conclusie dat geweld, oorlog, misdaad, en alles echt niet leidt tot een beter leven. Hooguit wanneer iemand gevoelloos is sluit hij zijn ogen voor de ellende die hij anderen aan doet om zichzelf te verrijken. Vrede krijg je door te beseffen dat je niets, en dan ook helemaal niets, mee neemt wanneer je sterft. Met elkaar streven naar een goed leven, dat kan vrede brengen! Realiseren dat we allemaal in het zelfde schuitje zitten en elkaar nodig hebben om het goed te hebben.

Maya kalender

Van harte hoop ik dat Benedictus dit jaar eens niet het vingertje heft en predikt vanuit de domme kerkelijke oogpunt, maar in zijn Kerstboodschap de mensen zelf aanspreekt. Dat de mens zelf een heel goed gaat nadenken. Dat economie en welvaart op generlei wijze geweld legaliseert. Paus, kom nu eens met een echte boodschap. Sta even stil bij de kalender van de Maya’s. De wereld vergaat niet; er start een nieuw tijdperk. Een nieuwe telling en een nieuwe cyclus. Laat dat de start tot echte vrede zijn!

Vier in een doosje.....

Je hebt er vier in een doosje, dus 8 totaal. Daar moeten 360 man bij en ze doen er ruim een maand over om er te komen. En dat alles kost weer een paar miljoen... Voor de insider is het al duidelijk dat het hier om de Patriot raket gaat.

Als eerste vraag ik mij af waarom je in hemelsnaam 360 man nodig hebt voor de paar raketten. Ik heb geen verstand van militaire zaken, maar beschik wel over enige algemene kennis. En dan zegt er iets in mij dat hier hoe dan ook niet efficiënt gewerkt wordt.

Ten aanzien van de noodzaak deze raketten in Turkije te installeren doe ik geen uitspraak. Dat laat ik aan de echte deskundigen over. Ik beperk mij tot de realiteitszin en hoe zo'n inzet op mij, als gewone man, over komt. En ik begrijp het niet. Wanneer ik zou horen, dat er 50 man mee zou gaan zal ik er niet over vallen, maar dit aantal komt mij erg overdreven en irreëel over.

bron: Trouw

Dat zelfde geldt voor de kosten. Wanneer zo'n operatie een paar ton kost kan ik er nog wel mee leven. Maar miljoenen... Ook vraag ik mij af hoe het berekend wordt. Die militairen hebben we al. Zij ontvangen salaris, dus het lijkt mij niet reëel deze kosten mee te rekenen met de uitzending. Wanneer deze kosten wel meegerekend worden is her al beter te verklaren, maar volgens mij trek je dan wel iets uit z'n perspectief.

Transport... Dat kost extra.  Misschien is er sprake van extra energie en mocht het zo zijn dat zo een raket afgeschoten wordt lijken mij dat ook wel extra kosten. Vanuit mijn perceptie kloppen de bedragen van geen kant. Wanneer ik politicus in de Tweede Kamer was zou ik de exacte bedragen voor mijn neus willen zien, en vervolgens waarschijnlijk hele kritische vragen willen stellen.

Wat er in Syrië gebeurt is afschuwelijk. In mijn ogen is Assad dan ook de grote boosdoener en ik begrijp dat Syriërs vanuit machteloosheid het regime aan willen pakken. Wat een idioot als Assad vervolgens doet is in mijn ogen kompleet misdadig. O ja, en ook lafhartig en achterbaks. Lastig wordt het als ook nog eens andere groeperingen zich in het geweld mengen.

Moeten wij dit allemaal toestaan? Eigenlijk niet. In feite moeten we die Assad daar weghalen en vervolgens het proces naar democratie begeleiden. Alleen is dat helaas geen reële gedachte. Net als het feit dat Assad, of welke Syriër dan ook zijn raketten en kogels op eigen grondgebied moet houden. Het werkt alleen niet zo en macht en wapens maken de dreiging richting Turkije dan ook iets om serieus te moeten nemen. 

Persoonlijk ben ik passivist. Ik afschuw geweld en heb ook niet de indruk dat geweld leidt tot resultaat of oplossing. Ik zie dat zo op micro niveau en zeker ook op macro niveau. Niemand kan mij overtuigen dat geweld ooit direct heeft geleid tot een oplossing en verbetering. Geweld brengt altijd grotere schade dan welke andere oplossing ook. In mijn jonge jaren heb ik daarmee overigens wel de nodige blauwe plekken mee opgelopen, en zelfs enkele kneuzingen. Dat neemt niet weg dat ik het gevoel van geweld niet ken. Machteloosheid ken ik, vanuit mijn eigen ervaring weet ik dat dit gevoelens van agressie (en dus geweld) op roept, of op kan roepen. Ja, ik heb wel eens het gevoel gehad er stevig op te moeten rammen. Maar nooit heb ik het zover laten komen. En ja, in mijn werk heb ik geweld moeten toepassen. Alleen heb ik dat altijd gedaan als passief geweld. Dat kost overigens heel veel kracht. Iemand die door het dolle is moet je aanpakken. Dat doe je door iemand zo veel als mogelijk te fixeren. Ja, daar komt soms heel veel kracht bij kijken. Ik dat ook als geweld. Wel heel gedoseerd en je doet niemand pijn. Wanneer die persoon wel pijn krijgt, en dat gebeurt vaak, is dat doordat men zelf agressief blijft.

En zelfs dit is een vorm van geweld waar ik geen voorstander van ben en zo lang mogelijk uitstel. Ondanks dat het hier direct over zelfbescherming  van de betreffende persoon gaat.

Geweld lost niets op, maar heel soms is het nodig. Nodig om anderen te beschermen of mensen tegen zichzelf te beschermen. Het sturen van de Patriots moet ik zien in de eerste categorie. Maar, ik heb er moeite mee. Dit zeker vanwege de hoge inzet en de grote kostenpost. Ik heb het niet eens ver onze eigen economische situatie, en ook niet over de vele individuele financiële problemen, de ons land rijk is. Het speelt wel mee.

Het mag duidelijk zijn. kerst komt er weer aan. Niet dat ik iets met Jezus of religie heb, maar Kerst is ook altijd gelieerd aan vrede. En alle keren Kerst wordt ik weer geconfronteerd met de relativiteit van vrede. Het houdt nooit op. De wereld verbetert niet. Ik maak mijn kerstgedachte dus maar klein. Ik hoop zelf een bijdrage te leveren de vrede in de wereld te halen. Geweld (ook zeker het zogenaamde zinloze geweld) zal ik zoveel mogelijk uitbannen. Wanneer ieder individu zo gaat denken, en handelen, is vrede misschien iets wat ooit de werkelijkheid zal worden. IJdele hoop, maar je moet ergens beginnen......