Bloopers

Veel auto's in Rusland rijden met een camera op het dashboard.  De reden is simpel; wanneer er iets gebeurt heb je bewijs voor de veelal weerbarstige verzekeringsmaatschappijen. Voor diverse televisieprogramma's geeft dit voer voor rare en bijzondere voorvallen. Zaken waar je wel van hoort, maar nooit feitelijk ziet gebeuren. Uniek dus.

Nu zat ik rustig bij ons op de bank, uit te rusten van een wederom vermoeiende Koninginnedag. Vanuit mijn ooghoek nam ik iets waar. Iets wat niet kon, maar wel gebeurde. Zowaar, ik was redelijk nuchter dit keer. Dan heb je enkele seconden nodig om het besef te krijgen dat er inderdaad echt iets aan de hand was. In zo'n geval mis ik echt een bewakingscamera voor mijn deur. Ik had dan verdomd leuke beelden gegeven, die ik ook graag met de wereld had willen delen.

Aan het eind van deze bijzondere Koninginnedag/ Koningsdag was een jongen op zijn racefiets op weg naar huis. Behoorlijk aangeschoten en enigszins overmoedig. Met forse snelheid zag hij in een oogwenk onze oprit en de tegels voor het raam. Zonder enige vaart te minderen, en zonder twijfel, nam hij deze "weg", in de overtuiging dat dit tot de oprit van de buren door zou lopen. Niet dus. Met een hoog tempo knalde hij in de haag, op de afscheiding met onze buren. Een sterke plant gelukkig...

Na de vreemde gewaarwording bleef het stil. Er was niks gebeurt. Of toch wel, een moment om door te laten dringen dat ik iets had gezien wat niet kon en toch gebeurt was. Toch vrij snel ging ik naar buiten en inderdaad lag daar iets te kronkelen, tussen de takken. Moeilijk te onderscheiden, door de takken en de fiets die daar lag. Nadat ik de fiets opraapte, nam ik de jongen goed waar en vervolgens kon de jongeman zelf overeind komen. Met enige moeite weliswaar. Allemaal rode plekken in zijn gezicht, waarvan al heel snel duidelijk werd dat het hier restanten schmink betrof. Tot mijn opluchting overigens.

Vanaf de straat klonk uitbundig bulderend gelach. Nou ja, de jongen op straat lag meer dan dubbel. Volgens hem de beste mop sinds jaren en hij heeft de hele tijd staan bulken. Het voordeel van dronken lui is hun slapheid, waardoor zij meestal goed vallen. Wel had deze knul enige mazzel door met zijn hoofd op zo'n tien centimeter van een groot blok hout terecht te komen. Iets verder en het had wel eens een lijk in de tuin kunnen zijn. Ook uniek trouwens.

In dit geval is het dus allemaal prima afgelopen. Een feit is dat dit soort voorvallen altijd wel iets unieks kennen. En omdat het veelal goed afloopt zit er eigenlijk ook wel humor in. Alleen jammer dat het dus bijna altijd bij verhalen blijft bij dit soort rariteiten.  Beeldmateriaal had zeker een extra dimensie toegevoegd.

Soms kijk ik naar programma’s over Home Video's. Vaak flauw, maar ook regelmatig met unieke gebeurtenissen. Niet zelden ziet de geoefende kijker er enige opzet in. Regelmatig is men min of meer bewust op zoek naar stommiteiten, een eigenschap van vele mensen. Ook zijn er natuurlijk vele omstandigheden die nopen het een en ander op film vast te leggen, met de aanwezige risico’s van niet fatale stommiteiten. Uitzonderlijk is het wanneer je iets ziet gebeuren wat echt bij toeval opgenomen is, en duidelijk niet de opzet heeft het mis te laten gaan, of een act voor de camera uit te voeren. Dat is natuurlijk het leukste. Humor is immers lachen om het leed van anderen. Spontaniteit is dan wel een voorwaarde. Dat is ook waarom home video's, soms, wel leuk zijn. Echter, het is wel de uitzondering op de regel.

Lachen om het leed van de ander doet de mens goed. Ondanks dat velen zich van dit feit distangeren zie je ook hen vaak toch met een flauwe lach om de mondhoeken. Blunders, bloopers en valpartijen blijft nu eenmaal leuk. Zelfs met enige opzet in het spel.

Hier geen camera’s en geen in scene gezette act. In mijn geval blijft het bij een zoete herinnering en afsluiting van een zeer geslaagde dag, die in het teken stond van de troonswisseling. Toch leuk.

Tradities

Sommige mensen hangen vandaag op de bank. Volgevreten en uitgeput van de kerstdagen. Gisteren, tweede kerstdag, hebben zij de meubelboulevard bezocht of aan andere massa-activiteiten deelgenomen. Anderen werken weer even. Kerst is voorbij…

Wat brengt die kerst nu eigenlijk? Ook nu we weer twee dagen achter de rug hebben weet ik het nog steeds niet. Bovendien is Reina erg ziek, waarschijnlijk een hele stevige griep, waardoor de dagen sowieso een ander karakter hebben gekregen.

Ja, er staat een boom en het huis is gezellig gemaakt. Aan Jezus denk ik niet, want ik heb niets met religie, laat staan het  katholicisme. Kerst brengt mij eigenlijk helemaal niets. Toch vind ik de Kerstdagen van belang. In Nederland hebben wij nauwelijks nog tradities. Het oranjegewoel rond voetbal is voor mij geen traditie. Dat is massa hysterie. Nee, we hebben de Kerst, oud en nieuw en Koninginnedag. Pasen en Pinksteren hebben geen betekenis meer. We hebben nog maar drie tradities, in mijn ogen. Een grote verschraling van de maatschappelijke cultuur. Om die reden houd ik de nog bestaande tradities enigszins in ere. Maar net als met Kerst heb ik erg weinig op met het Koningshuis. Alleen Oud en Nieuw, dat geeft mij wel een gevoel.

En toch zijn deze drie dagen voor mij van belang. Ja, een stukje traditie. Sint Maarten (enigszins regionaal) heeft niet veel meer om het lijf en Sinterklaas is toch echt voor kinderen en de commercie. Ja, ook die twee zijn er een beetje af. Voor de zuiderlingen is er dan nog carnaval, maar dat is weer erg gerelateerd aan de Katholieken.

Waarom hecht ik zo aan tradities? In mijn beleving is een traditie een middel een volk te binden. Een traditie gaat over de grenzen van de individu heen, hebben iets met gemeenschapszin en dragen (als het goed is) dus ook een sociaal karakter. Wat dat betreft is het jammer dat bij iedere traditie de commercie zo hoog opspeelt. Je ziet dat ook met Halloween en Valentijnsdag. Iemand die dit, in Nederland, een traditie noemt is niet goed bij z’n hoofd, want deze beide dagen zijn alleen maar door de commercie ingevoerd. Ja, de commercie doet de definitie van traditie sterk vervagen. Nog een voorbeeld van onze maatschappelijke verloedering. Ja, gisteren waren zelfs een aantal supermarkten open en vandaag las ik in de krant dat er mensen zijn die alle tweede dagen willen afschaffen (Kerst, Pasen en Pinksteren).

Wat blijft er van ons over, wanneer wij nergens meer waarde aan hechten? Ik weet het niet, maar vind het wel zorgelijk. Daarom staat er bij mij een kerstboom. Daarom gaat 31 december het vuur aan en daarom loop ik over de Koninginnemarkt.

Duidelijk dubbele gevoelens. Ook met Kerst zie ik het niet als dagen waarop je gezellig moet doen met z’n allen. Leuk, wanneer er iemand komt. Dat eten is zeker gezellig, maar ik heb nooit zo veel zin om alleen maar “leuk” te doen, omdat het Kerst is. Daarvoor zijn genoeg andere momenten, die zich er vaak ook nog eens veel beter voor lenen. Dat je met kerst met je familie bij elkaar bent is goed. Een kerstdag is voor mij familiedag. Niet dat het dan moet spetteren van de gezelligheid, maar het is goed om soms bij elkaar te zijn, bij een speciale gelegenheid. Daar is kerst goed voor. Met oud en nieuw heb ik dat vooral richting vrienden en bekenden, en met Koninginnedag gaat het mij om de mensen die ik niet ken. Mooi verdeeld, die drie dagen.

Misschien leven wij in een tijd dat we geen waarden meer moeten toekennen aan dit soort dagen. Moeten we wellicht de commercie gewoon maar volgen. In deze tijd zijn we immers al erg vervreemd van onszelf en van onze waarden. Gemeenschappelijkheid is er allang niet meer bij. Ondanks al onze materiële rijkdom worden wij een steeds armer volk. Niet alleen in Nederland, maar wel in onze “beschaafde” westerse wereld. En de rest van de wereld volgt al in rap tempo. Misschien dat daar dat krampachtige terrorisme ook vandaan komt. Angst voor die onpersoonlijke en arme wereld.

Ik leef in twijfel. Dat mag duidelijk zijn. Het kost moeite sommige dingen overeind te houden. De twijfel aan het nut, de zin en de noodzaak. Inhoudelijke twijfel, maar er dan toch weer zo’n gewicht aan hangen. Nee, ik zal geen digitale kaarten sturen, rond de kerst (hooguit als antwoord op). Ik blijf ieder jaar mijn eigen kaarten maken en versturen. Dat is misschien wel een grote waarde van de jaarwisseling. Ik blijf hoop houden. Mijn verwachtingen groeien telkens met de komst van de eerste januari. Ook 2013 ziet er niet vrolijk uit, maar ik ga er toch van uit dat vanaf 1 januari het echt allemaal weer beter wordt. Misschien is dat wel een belang van tradities; vasthouden en geloven in een soort sprookje. Mag ik dan mij drie sprookjes houden?