Tradities

Sommige mensen hangen vandaag op de bank. Volgevreten en uitgeput van de kerstdagen. Gisteren, tweede kerstdag, hebben zij de meubelboulevard bezocht of aan andere massa-activiteiten deelgenomen. Anderen werken weer even. Kerst is voorbij…

Wat brengt die kerst nu eigenlijk? Ook nu we weer twee dagen achter de rug hebben weet ik het nog steeds niet. Bovendien is Reina erg ziek, waarschijnlijk een hele stevige griep, waardoor de dagen sowieso een ander karakter hebben gekregen.

Ja, er staat een boom en het huis is gezellig gemaakt. Aan Jezus denk ik niet, want ik heb niets met religie, laat staan het  katholicisme. Kerst brengt mij eigenlijk helemaal niets. Toch vind ik de Kerstdagen van belang. In Nederland hebben wij nauwelijks nog tradities. Het oranjegewoel rond voetbal is voor mij geen traditie. Dat is massa hysterie. Nee, we hebben de Kerst, oud en nieuw en Koninginnedag. Pasen en Pinksteren hebben geen betekenis meer. We hebben nog maar drie tradities, in mijn ogen. Een grote verschraling van de maatschappelijke cultuur. Om die reden houd ik de nog bestaande tradities enigszins in ere. Maar net als met Kerst heb ik erg weinig op met het Koningshuis. Alleen Oud en Nieuw, dat geeft mij wel een gevoel.

En toch zijn deze drie dagen voor mij van belang. Ja, een stukje traditie. Sint Maarten (enigszins regionaal) heeft niet veel meer om het lijf en Sinterklaas is toch echt voor kinderen en de commercie. Ja, ook die twee zijn er een beetje af. Voor de zuiderlingen is er dan nog carnaval, maar dat is weer erg gerelateerd aan de Katholieken.

Waarom hecht ik zo aan tradities? In mijn beleving is een traditie een middel een volk te binden. Een traditie gaat over de grenzen van de individu heen, hebben iets met gemeenschapszin en dragen (als het goed is) dus ook een sociaal karakter. Wat dat betreft is het jammer dat bij iedere traditie de commercie zo hoog opspeelt. Je ziet dat ook met Halloween en Valentijnsdag. Iemand die dit, in Nederland, een traditie noemt is niet goed bij z’n hoofd, want deze beide dagen zijn alleen maar door de commercie ingevoerd. Ja, de commercie doet de definitie van traditie sterk vervagen. Nog een voorbeeld van onze maatschappelijke verloedering. Ja, gisteren waren zelfs een aantal supermarkten open en vandaag las ik in de krant dat er mensen zijn die alle tweede dagen willen afschaffen (Kerst, Pasen en Pinksteren).

Wat blijft er van ons over, wanneer wij nergens meer waarde aan hechten? Ik weet het niet, maar vind het wel zorgelijk. Daarom staat er bij mij een kerstboom. Daarom gaat 31 december het vuur aan en daarom loop ik over de Koninginnemarkt.

Duidelijk dubbele gevoelens. Ook met Kerst zie ik het niet als dagen waarop je gezellig moet doen met z’n allen. Leuk, wanneer er iemand komt. Dat eten is zeker gezellig, maar ik heb nooit zo veel zin om alleen maar “leuk” te doen, omdat het Kerst is. Daarvoor zijn genoeg andere momenten, die zich er vaak ook nog eens veel beter voor lenen. Dat je met kerst met je familie bij elkaar bent is goed. Een kerstdag is voor mij familiedag. Niet dat het dan moet spetteren van de gezelligheid, maar het is goed om soms bij elkaar te zijn, bij een speciale gelegenheid. Daar is kerst goed voor. Met oud en nieuw heb ik dat vooral richting vrienden en bekenden, en met Koninginnedag gaat het mij om de mensen die ik niet ken. Mooi verdeeld, die drie dagen.

Misschien leven wij in een tijd dat we geen waarden meer moeten toekennen aan dit soort dagen. Moeten we wellicht de commercie gewoon maar volgen. In deze tijd zijn we immers al erg vervreemd van onszelf en van onze waarden. Gemeenschappelijkheid is er allang niet meer bij. Ondanks al onze materiële rijkdom worden wij een steeds armer volk. Niet alleen in Nederland, maar wel in onze “beschaafde” westerse wereld. En de rest van de wereld volgt al in rap tempo. Misschien dat daar dat krampachtige terrorisme ook vandaan komt. Angst voor die onpersoonlijke en arme wereld.

Ik leef in twijfel. Dat mag duidelijk zijn. Het kost moeite sommige dingen overeind te houden. De twijfel aan het nut, de zin en de noodzaak. Inhoudelijke twijfel, maar er dan toch weer zo’n gewicht aan hangen. Nee, ik zal geen digitale kaarten sturen, rond de kerst (hooguit als antwoord op). Ik blijf ieder jaar mijn eigen kaarten maken en versturen. Dat is misschien wel een grote waarde van de jaarwisseling. Ik blijf hoop houden. Mijn verwachtingen groeien telkens met de komst van de eerste januari. Ook 2013 ziet er niet vrolijk uit, maar ik ga er toch van uit dat vanaf 1 januari het echt allemaal weer beter wordt. Misschien is dat wel een belang van tradities; vasthouden en geloven in een soort sprookje. Mag ik dan mij drie sprookjes houden?

Mijn eigen dood...

Soms droom ik over de dood. Dat zal bij meer mensen gebeuren. Zo droomde ik gisteren over mijn eigen dood.

Ook dat heb ik wel een enkele keer eerder gehad. Dan droom ik dat ik nog een aantal uren te leven heb. Heel vreemd, want (in mijn droom) ben ik verder helemaal gezond. Desondanks ga ik sterven; binnen een paar uur. Ik leef dan naar het moment toe en ben met van alles bezig. Zo was ik gisteren onder een fly-over van een snelweg kussentjes aan het opschudden en vullen. Een heleboel kussentjes, en ik wilde de klus wel geklaard hebben voor ik zou sterven. Ik weet niet of het mij ooit gelukt is, want kort voor mijn einde werd ik wakker.

De droomwereld is realistisch en toch niet...
het lijkt haast wel surrealistisch,
 maar daarvoor is het weer te realistisch

Een zeer goede vriend/kennis van Reina is afgelopen week overleden. Hij had kanker en pleegde uiteindelijk euthanasie. De kussens van de bank zijn we allemaal aan het wassen. Twee herleidbare onderwerpen van de droom. Maar ook vertelt de droom iets over het leven zelf. De enorme hectiek, waarin wij leven. In mijn droom werd duidelijk dat ik tijd te kort had, iets wat dagelijks op mij drukt. Ik wil altijd veel meer dan dat er tijd voor is, maar ook meer dan ik fysiek aan kan. Dat laatste is soms wel erg aanwezig. Ondanks mijn hernia doe ik alles, maar krijg wel telkens de rekening. Nee, het leven valt soms niet mee. Toch gaat het daar niet om. Het gaat puur om die hectiek; het alles en altijd moeten. Van jezelf en van je omgeving.

Misschien ook omdat ik soms wat neurotisch ben. Ik wil altijd alles op tijd doen, en het liefst zo goed mogelijk. Meestal lukt mij dat wel, maar als het allemaal heel lang duurt zak ik op een gegeven moment in. Dat geldt volgens mij voor ieder mens.

we leven snel
de wereld is snel

Een paar jaar geleden heb ik een dubbele baan gehad. Naast mijn reguliere werk heb ik een afdeling weer op poten gezet. Negen maanden lang werkte ik tegen de 70 uur per week. Ik hield het vol, maar op een gegeven moment heb ik wel een deadline gesteld. Na die deadline wilde ik op vakantie. Wat langer die keer. Na mijn werk zakte ik inderdaad helemaal in elkaar, om vervolgens naar Zwitserland te fietsen.

Men zegt wel dat dromen allerlei signalen afgeven en je onder- en on-bewuste naar boven halen. Wanneer ik een droom kan herinneren is het veelal allemaal niet te herleiden… tenminste, niet door mij. Ik droom regelmatig van grote afstanden en mensen die van mij af gaan. Grote gebouwen, maar ook veel dromen gaan over tropische oorden en allerlei avonturen die ik daar beleef. De droomwereld is wel een hele bijzondere en verrijkt het leven. Soms zou ik wel alleen in zo’n droomwereld willen leven, alhoewel er altijd iets naargeestigs over de dromen hangt. Zo ook mijn dood dromen.



Ondanks het onderwerp en de onderwerpen
zijn mijn dromen meestal geen nachtmerries



Wat is het dan fijn ’s ochtend wakker te worden. Zin te hebben in de dag. Het gevoel te hebben dat het wel goed is zo… Of heb ik zo gedroomd, omdat ik onbewust met de ware betekenis van Pinksteren bezig ben geweest? Wel, dat laatste kan ik mij slecht voorstellen, gezien mijn opvoeding en verleden. Nee, er spookt gewoon heel veel door zo’n hoofd, en blijkbaar verwerk je daar in de nachtelijke uren het een en ander van en op een andere wijze dan de rationele denkwijze overdag. Maar, het houdt mij wel bezig. Het geeft weer, dat voor mij het leven niet vanzelfsprekend is.

En de snelheid waarmee wij leven speelt in dit alles zeker een rol. Afgelopen week las ik ergens dat de prikkels die een mens in deze tijd en in de westerse wereld op een dag binnen krijgt, gelijk staan aan de prikkels die een mens in de Middeleeuwen in een jaar binnen kreeg. Wij slapen minder, en leven langer. Onze tegennatuurlijke levenswijze biedt het leven wel heel erg veel. De droom over mijn eigen dood verteld mij hier over. En het zegt ook erg veel. Alleen heb ik er geen idee van hoe het is wanneer ik een keer niet wakker wordt, voordat ik in mijn droom sterf….

over is het toch een onbewuste Pineksteroverweging?

GroenLinks

Het Hemelvaartweekend. Al geruime tijd werk ik op een koude en sombere kamer op de eerste etage. Dus, vier dagen om alle spullen naar de mooie warme en zonnige zolder kamer te verhuizen en de oude werkkamer weer in te richten als logeerkamer. Kortom, even vier dagen geen politiek.

Nee, geen lokale politiek… Wel volop GroenLinks in het Nieuws. Tofik Dibi heeft van zich laten horen. En hoe!

Als eerste jammer dat de kandidatencommissie, naast haar goede werk, ook een foutje heeft gemaakt. Immers een kandidatencommissie geeft een advies, maar mag zelf nooit bepalen of een stemming/verkiezing daardoor niet door gaat. Jammer, want ik ken Tof Thissen als een zeer integer persoon. En het foutje heeft veel stof op doen waaien. Dat Tofik niet geschikt is als lijsttrekker en partijleider ben ik het helemaal mee eens!

De andere kant is dat ook voor mij het niet vanzelfsprekend is dat Jolande Sap wederom de eerste positie in neemt. Zij is door Femke naar voren geschoven, maar onder deze omstandigheden wil ik (als GroenLinks lid) toch echt iets te kiezen hebben. Jolande heeft wat dingen gedaan waar ik mij absoluut niet in kon vinden, alhoewel het Lenteakkoord mij veel waardering voor haar heeft gegeven. Ik heb zelfs serieus overwogen mij kandidaat te stellen (als lijsttrekker). Ook ik ben waarschijnlijk niet geschikt en te licht, maar ik wilde het doen als gebaar, zodat de leden kunnen kiezen.

Wat Tofik doet is echter weer zeer laakbaar. Dat hij zich kandidaat stelt is zijn keuze. Maar om niet eerst de procedure af te wachten en direct vol in de strijd te gaan is in mijn ogen toch een vorm van egocentrisch narcisme. Ja, politiek inhoudelijk heeft Tofik zeker een aantal goede zaken neer gezet, maar hij is er wel een van inhoudsloze oneliners. Een populist en zelfs van dien omvang dat ik hem enigszins vergelijk met Wilders. Het verschil is dat beide heren andere ideeën hebben… gelukkig maar.

Het spervuur in Knevel en van de Brink richting Heleen Weening vond ik niet gepast en jammer dat Heleen zo bleef herhalen.

Een optelsom die GroenLinks niet in een handig daglicht heeft gesteld. Een feit is wel dat de media er als aasgieren op gedoken zijn en het allemaal wel heel erg uit de context gehaald is. Zo erg is het allemaal niet.

De andere kant… hoe functioneert het bureau van GroenLinks? Het bestuur en de ledenraad? Ik denk dat je het meer in die hoek moet zoeken. Zowel als actief lid als politicus van GroenLinks heb ik veel op te merken over het functioneren van het landelijk bureau en de communicatie van en naar dit bureau. Volgens mij ligt daar nog heel veel werk, want tot nu toe laten ze op allerlei gebied veel steken vallen. En dan mag je best allemaal protocollen en richtlijnen hebben, als je organisatie niet op orde is blijf je met regelmaat problemen zoeken en houden. Ik hoop dat Tofik zich niet helemaal gaat overspelen, dat Jolande deze hele gebeurtenis toch als boodschap ziet en dat het landelijk bureau van GroenLinks nu eens echt aan de bak gaat om een aantal zaken beter te organiseren en op te pakken. Even iets minder arrogantie zou hier op zijn plaats zijn.

Dit weekend heeft nog een dag… Ik moet nu de logeerkamer in orde maken. Morgen ga ik mij weer helemaal op de lokale politiek storten… een plek waar ik mij eigenlijk wel helemaal thuis voel.

mijn nieuwe uitzicht vanuit mijn werkkamer...