verbod op niqab en burka

Per 1 augustus 2019 is het in Nederland verboden in openbare gelegenheden (openbaar vervoer, overheidsgebouwen, scholen, etc.) aanwezig te zijn met een niqab of burka. Met andere woorden; met gezicht bedekkende kleding.

Een verbod, wat nogal tot discussie leidt. Niet geheel onterecht. In principe is deze wet zeer paradoxaal. Enerzijds kennen we de vrijheid van godsdienst, anderzijds willen we weten wie wij tegenover ons hebben. Daarbij zit er ook een vorm van discriminatie in de wet. Ondanks dat het officieel voor alle gezicht bedekkende kleding geldt, betreft het primair de burka en niqab.

Primair ben ik tegen het verbod op deze twee kledingstukken. Vrijheid van godsdienst is een hoog goed en wanneer je hier aan wil tornen, dient het op een dergelijke wijze te zijn, dat het ook daadwerkelijk alle religiën betreft. Toch is het verbod op zich niet het grootste probleem. Er zijn twee aspecten die, mijns inziens, doorslaggevend zijn; islamofobie en een zekere vorm van radicalisme. Zijn we bijvoorbeeld vergeten dat in de jaren 60 van de vorige eeuw katholieke vrouwen ook een hoofddoek droegen? Dat dit wel of niet vrijwillig was heeft destijds nooit ter discussie gestaan. Überhaupt heeft het nooit ter discussie gestaan en is met de opkomende modernisering langzaam verdwenen. Naar mijn mening is de west Europeaan voor een groot deel bang voor de Islam. Het belangrijkste is dat men veel te weinig afweet van de Islam en met de opkomst van het radicalisme de Islam door veel mensen altijd in direct verband wordt gebracht met terrorisme. Een volslagen irreële gedachte. En hoe moeten we dat dan met de rechts extremistische terroristen oplossen? Daar staat toch ook geen bepaald “kenmerk” voor, alhoewel velen wel “rechtsdenkend” zijn. Onbekendheid en slechte informatie liggen in mijn visie aan de basis van dit verbod en de angst van mensen voor de Islam. Een fundamentalist van welke aard dan ook (rechts, links, Joods, etc.) is in mijn ogen altijd een zekere bedreiging. Dan wil niets zeggen over de overgrote meerderheid van mensen die geloven of denken in deze richtingen.

Een ander argument is dat de vrouwen gedwongen deze gezicht bedekkende kleding dragen. Velen beweren echter het tegendeel. Wanneer het dwang betreft, zijn andere maatregelen van toepassing en is een algemeen verbod niet de juiste oplossing. Veel Islamitische vrouwen geven, met de komst van dergelijke verboden, juist aan zelf te kiezen voor deze bedekkingswijze.

Daarmee kom ik op het tweede punt; een zekere vorm van radicalisering. Het gaat hier niet om terrorisme maar om meer orthodox denken. De vrouwen kiezen ervoor uit hun overtuiging, zoals orthodoxe Joden ook kiezen voor een specifieke kledingstijl, welke wij in Nederland in zekere mate kennen van de “Zwarte Kousen Kerk”. Dus moet je in algemene zin religie gerelateerde kleding verbieden, of niet. Dus niet, want een kledingverbod slaat nergens op en is niet te handhaven. De vrouwen die er voor kiezen hebben een zekere orthodoxe inslag.  Dat blijkt ook, daar regelmatig uitspraken gedaan worden als: de wet van Allah is mijn wet, niet de wereldse wet. Wel, daar heb ik moeite mee. Het betreft hier een geloof, een religie. Een geloof is persoonlijk, een religie een samenvoeging van mensen die ongeveer het zelfde geloven. Religie is de uitvoering van het geloof, maar opgetekend en uitgevoerd door mensen. Wanneer je zegt dat de wet van Allah boven de burgerlijke wet staat is dat niet wat Allah heeft opgeschreven, maar wat mensen hebben bedacht vanuit hun geloof in Allah, en wat we nu religie noemen. En dat religie zeer interpretabel is blijkt wel uit de diverse stromingen binnen elke religie. Je hebt meerdere stromingen katholieken, meerdere stromingen Joden, meerdere stromingen Christenen (Protestanten/gereformeerden) en ook meerdere stromingen van de Islam. Je kan dus niet zeggen dat wat je gelooft de waarheid is. Dan zou het ook geen geloof meer zijn, maar wetenschap. De ongenuanceerde dwang om toch, ondanks die wet, de niqab of burka te willen blijven dragen getuigt dus in feite van een grote domheid en dwangmatig (kritiekloos) vast houden aan… Desalniettemin zijn zowel het verbod, als de reactie van de vrouwen niet correct.

In Denemarken wil men zelfs een stap verder gaan en de hoofddoek verbieden. Een stap die absoluut te ver gaat. Aan de andere kant, ja ik zie graag met wie ik spreek. Iemand met een burka zal ik voorbij laten gaan, maar een niqab maakt mij niks uit. Dan zie ik de ogen in ieder geval. Bovendien iemand met een spiegelde zonnebril vind ik ook zeer storend en zal ik niet snel aanspreken. Kortom, wettelijke grenzen in deze zaken kan je nooit opleggen, en zullen altijd een vorm van discriminatie in zich dragen, het enige onderdeel waar de Islamitische vrouwen wel gelijk in hebben. Aan de andere kan geeft deze discussie maar weer eens aan hoe dogmatisch en beperkend religie is. Marx noemde het opium voor het volk, maar ik vrees dat het zelfs een graadje erger kan zijn….

dood en leven

Wat zo zonde is, wanneer je dood bent, is dat je niet meer weet dat je ooit geleefd hebt. Alles is weg, je herinneringen, de gedachten, de beelden in je hoofd, evenals gevoel. Er is totaal niets meer. Eigenlijk zijn we iedere nacht dood. Wanneer we slapen. Soms droom je, maar een groot deel van de nacht ontgaat volledig. Dan leef je in feite even niet, ondanks dat je lichaam met van alles bezig is, lijkt je geest zich van je te hebben ontdaan. Onderzoekers hebben de slaap onderzocht en uit analyses is gebleken dat je meerdere soorten/niveaus van slaap hebt. En al die ongelofelijke en integrerende dromen spelen zich in super korte tijd af. De dood is niet veel anders, voor het besef dat men heeft. Alleen de dromen ontbreken..., er blijft dus niets over.

Wanneer je geboren wordt en je ontwikkeld besef je niets van de tijd van voor de geboorte. Je bestond niet, er was niets. Gelukkig dat een baby, en peuter, zich ontwikkelen en het leven "eigen" maken. Dat maakt het "gat" van voor de geboorte acceptabel en draagbaar. Maar in feite is er geen verschil tussen de periode van voor het leven en de periode er na.

Natuurlijk zijn dat enge gedachten. Immers de enige echte conclusie die je kan trekken is dat het leven volkomen zinloos is. Een moeilijke realiteit waar niet altijd eenvoudig mee te leven is. Dat is dan ook een van de redenen dat de mens "gelovig" is geworden en religies zich ontwikkeld hebben. De religies die een "Hemels" leven beloven, na het overlijden. In een hemel of hel, of met 72 maagden. Een leven met of zonder inhoud, maar een leven! Niemand die het weet, niemand die terug gekomen is om het te vertellen. Uitgezonderd de "bijna dood" ervaringen van mensen. Vaak staat daar een tunnel van licht in centraal. Naar mijn idee is dat een gevolg van chemische processen in lichaam en geest. Nee, dood is dood. Morsdood.

Anderen "verzinnen" een leven voor de dood. Een vorm van reïncarnatie. Mensen die beweren dat ze een ridder waren, een edelvrouwe of iets anders in vroegere tijden. Het leven voor en na de dood neemt een deel van de angst weg, waardoor het een zekere rust geeft te geloven. Alleen klote, dat de religies daar veelal een loopje mee nemen. Het katholicisme in de Middeleeuwen, het Calvinisme later en tegenwoordig vooral de Islam. Men realiseert niet eens meer dat het "geloof" is, maar ervaart het geloof als een waarheid. Een waarheid waar van uit oorlogen gevoerd worden, mensen vermoord en barbaarse gedragingen voort komen. Mensen die weigeren te geloven dat er niets meer is dan dít leven laten zich niet overtuigen, maar (vanuit hun persoonlijke angsten) de anderen dwingen hun geloof aan te nemen. Vaak gaat het helemaal niet om het geloof, maar puur over macht, met de religie als perfect instrument. IS is daar een actueel voorbeeld van.

Voor mij is het leven dus feitelijk volkomen zinloos. Een droom, die straks voorbij is. Tja, dan wil je wel een mooie droom hebben. Daardoor heb ik zelf een zekere "zin" aan mijn eigen leven gegeven. Het moet een mooie droom zijn en worden. Op het moment dat ik sterf en nog eenmaal achterom mag kijken moet ik kunnen zeggen: ik heb geleefd en ik heb een mooi leven gehad. Op dit moment kan ik dat. Ik zou dus kunnen sterven. Toch wil ik nog blijven dromen, blijven leven, omdat er nog genoeg is om het leven nog meer te verrijken. Om een nog mooiere terugblik te hebben, du moment ik zal overlijden.

Ik probeer een mooi en goed leven te leiden. Daardoor maak ik mij druk over tal van zaken, als gerechtigheid. Ook eerlijkheid is voor mij essentieel, evenals gelijkwaardigheid. Alleen, wanneer je kijkt naar het leven wat ik leid, blijk ik niet te kiezen voor de weg van de minste weerstand. In tegendeel. Soms lijkt het wel of ik tegenstand en noodlot op zoek. Ik doe dat niet bewust, maar het is het gevolg van de keuze hoe ik met het leven om wil gaan. Omdat alles zo zinloos is, wil ik het goed doen. Goed voor mijzelf, wat inhoudt, goed ook voor anderen. Attent, alert, hulpvaardig, meelevend. Doe een ander niet wat u niet wilt dat u geschiedt...., een van de meest waardevolle uitspraken om het zinloze leven nog enige inhoud te geven.

Ja, ik ben tevreden met mijn leven en hoop het nog lang vol te houden. Wel koester ik de wens dat het leven, in een aantal opzichten, wat makkelijker wordt, wat minder complex. Dat zal de leeftijd wel zijn.

Angst voor de dood is enigszins paradoxaal bij mij. Aan de ene kant de angst straks niet eens meer te weten dat ik ooit geleefd zou hebben, anderzijds juist de rust dit niet te weten. In feite ben ik niet bang voor de dood. Niet dat ik zeg: laat maar komen, maar als de man met de sijs komt zei het zo. Toch heb ik een grote angst voor de dood. In feite een irreële angst, maar vanuit mijn bewustzijn wel een sterke angst. De angst van het moment te overlijden. Het ene moment het bewustzijn, en het volgende moment de totale leegte. Stilte, zwart, niks. Dat moment van overgang is mijn grootste angst. Ik zal geen zelfmoord kunnen plegen, maar ook euthanasie of actieve levens beëindiging bij een afgerond leven lijken niet bij mij te passen. Mensen die dat wel kunnen..., daar heb ik zelfs bewondering voor. Vooral wanneer zij in het leven staan, zoals ik in het leven sta. Nee, de dood moet intreden op een wijze dat ik het mij niet realiseer. Maar goed, je hebt het nooit voor het zeggen.

Mijn hele leven ben ik al bezig met de dood. Rond mijn 25e was ik er bang voor. Ik was al bijna op 1/3 van mijn leven, wat eigenlijk met begon. Nu ik zestig ben merk ik dat het leven (gelukkig) best lang is. Toen mijn moeder stierf, op haar zestigste, had ik het gevoel dat zij nauwelijks geleefd heb. Nu ik zelf die leeftijd heb realiseer ik mij hoe lang het leven duurt. Ik geniet daar van. En hoop er nog lang van te genieten. Ik zeg niet dat ik 100, of zelfs 130, wil worden. Ik zie wel... Nou ja, ik merk het niet, wanneer het mijn tijd is. In ieder geval wil ik nog wel even door. Geef mij maar een stukje verlenging..., als ik maar met een goed gevoel kan terug kijken. In principe kan ik dat, alhoewel de maatschappij om ons heen het er soms niet eenvoudiger op maakt. Machtswellustelingen, politiek, regels, geld, allemaal remmende factoren. Raar eigenlijk. Ik ervaar het leven als iets zinloos, eigenlijk niets meer dan een nogal realistische droom, en toch maak ik mij druk om van alles. Wat dat betreft is het leven toch heerlijk. Is onze aarde toch geweldig. Ben ik toch een tevreden mens. Uit kleine dingen kan ik mijn blijheid halen. Gebroken van de pijn lig ik op de bank, maar tevreden, want vandaag heb ik toch maar weer een paar mooie dingen gedaan! Maar, ik moet ook weer op zoek naar een "doel", voorlopig leef ik nog..., hoop ik natuurlijk.

Aangekleed dier

Biologisch gezien staat het buiten kijf. Wij zijn dieren. Om precies te zijn dragen wij alle kenmerken van het zoogdier.  Ook in ons gedrag en onze fysieke kenmerken is het oer dier in ons aanwezig. Overeenkomsten met andere dieren zijn er ook. Er zijn meerdere soorten, die uitermate geraffineerd communiceren. Soorten, wie met gereedschappen werken, of slimme trucks gebruiken. Er bestaan zelfs soorten, die affiniteit tonen, liefde en meer eigenschappen, die wij mensen ons toedichten.

Het verschil is dat de mens het enige dier is, dat zich omhult met een losse huid, wat wij kleding noemen. Goed, het is wel de mens die ook soms andere diersoorten voorziet van kleding. Bij voorkeur de hond. En ja natuurlijk onderscheidt de mens zich op meerdere vlakken, zoals onze wetenschappen, instrumenten en technieken. Maar we blijven dier. Zeker vanuit diverse religies wordt dat stellig ontkent, evenals de evolutietheorie van Darwin lange tijd werd ontkent.

We kunnen er ook vanuit gaan dat het denken van de mens zich het meest ontwikkeld heeft van alle diersoorten. Desondanks heeft de mens zich op veel fronten nog steeds niet ontwikkeld en zijn het de dierlijke driften, die ons leiden. Natuurlijk is agressie een primitieve communicatievorm. Je zou verwachten, dat dit alleen nog bij andere diersoorten voor komt. Echter, de mens blijft in vele opzichten een agressief beest. Andere banale dierlijke instincten beschikken wij, mensen, ook nog steeds. Macht en leiderschap. Wij blijven immers kuddedieren. Dat is ook duidelijk te zien in de politiek. De politiek wat vergeleken kan worden als de roedel regelaar. De politiek bepaalt de regels, die in de roedel gelden. In de politiek draait het vooral om macht. Macht van de groep, maar vooral macht van de individu. Door onze verbale ontwikkeling vechten mensen niet alleen fysiek, maar ook met woorden. Snijdend kunnen deze zijn. De leider weet zich verbaal het slimste te handhaven. De roedel schaart zich naar de leider. De roedel is een niet nadenkend orgaan. Hoe dierlijk zijn wij....



De mens is een van de weinige diersoorten die de voortplantingsorganen niet alleen voor dit doel aanwenden. Nee, seks is ook voor genot. De ontwikkeling van onze geest maakt dat we bij seks niet direct hoeven voort te planten. Maar seks toont hoe dierlijk wij zijn. Hunkerend naar genot is seks een belangrijk item in ons leven. Zo belangrijk dat seks ook een taboe verworden is, onder het juk van religie. Voor de voortplanting zelf is de mens nog steeds op zoek naar de juiste paar kandidaat. Goed zaad, sterke eitjes; de beste kinderen. In het dierenrijk gaat het niet anders.

Natuurlijk authentiek aan de mens is religie. Door ons verstandelijke vermogens zijn wij in staat na te denken over diepere zaken. Zoals bijvoorbeeld de zin van het leven. Die zin is er natuurlijk niet. In ieder geval niet individueel gezien. Ook in de breedte kan je twijfelen over de zin van het leven. Doordat de mens in staat is tot rede krijgt men angst, wanneer men stilstaat bij het feit dat het leven een zinloze schakel is en een collectieve illusie. Om die angst in toom te houden heeft men een mechanisme ontwikkelt, zodat de roedel zin aan haar bestaan kan geven. De angst wordt hierdoor weggenomen en de roedelleiders kunnen de onderdanen in het gareel houden. Lang leve de religie! Marx zat goed raak met zijn; geloof is opium voor het volk. Het zei zo, en niet anders! Onze machthebbers, lees leiders, hebben de religie gebruikt om dood en verderf te zaaien, om zo hun eigen positie te versterken en de macht te vergroten.

En bij de leiders zie je dan ook hele dierlijke handelwijzen. Hoe dictaroraler de leider, des te barbaarser zijn gedrag. Politiek of religieus, het ontloopt elkaar niet. Kijkend naar onze menselijke ontwikkeling, technische vooruitgang en niveau, dan bedenk je toch niet dat er nog gestraft wordt middels het af hakken van ledematen, stenigen, uitdelen van zweepslagen, marteling en even zo de doodstraf. Kortom, wij mensen vallen telkens weer in onze dierlijke valkuil. De ontwikkeling is maar schijn, eigenlijk zijn wij op dierlijk niveau blijven steken. In ons gedrag zijn wij niet meer, dan een groep Chimpansees. Alleen in ontwikkeling zijn we op een paar gebieden verder. Stukken verder. Het lijkt ons alleen niet te lukken onze welvaart en ontwikkeling te koppelen aan het minder dierlijk zijn. In tegendeel, soms lijken wij ons juist dierlijker te gedragen, naarmate de ontwikkeling ons verder brengt. Mens is dus een heel paradoxaal dier. Een vat vol tegenstrijdigheden.

Ook in de organisatie van ons wereld. Grote mierenkolonies, georganiseerde samenlevingen. Prima op elkaar afgestemd. En dat zonder geld, zonder belastingen, zonder alles wat de mens verzonnen heeft om de mensenkolonie op elkaar af te stemmen en te regelen. Wanner de mieren zich over een miljoen jaar ontwikkeld hebben zal daar een paradijselijke samenleving uit naar voren kunnen komen. Een slag, welke de mensheid duidelijk gemist heeft. De vermeende ongelijkheid tussen mensen onderling is even dierlijk als ondierlijk. Dierlijk vanuit de roedel gedachte, maar volledig ondierlijk wanneer je kijkt hoe de hele dierenwereld onderling haar zaakjes regelt. We zijn sneller geëvolueerd dan onze geest kon dragen. De mens is dan ook goed in staat haar eigen ondergang te creëren.  Daar is men ook al een heel eind mee opgeschoten!



Ja, ik ben een dier. Ik waak, ik slaap. Poep, pis, boer en kots. Meestal op zo'n menselijke vinding als de wc, maar even zo gemakkelijk buiten in de natuur. Bij een mooi vrouwtje krijg ik een erectie en mijn eigen wijfje bescherm ik tegen het kwaad van buiten. Als mens kan je niet ieder vrouwtje bespringen, die je wilt. De behoefte is bij het mannetje (op de achtergrond) echter nog steeds potentieel aanwezig. Een dierlijk gedrag wat wij ons voor de buitenwereld hebben afgeleerd.

Mijn leven is volledig zinloos. Ik ben geboren, leef en straks zal ik weer sterven. Ik zal in de vergetelheid raken. Mijn lijf zal tot as verworden, of als humus eindigen, onder de grond. Mijn geest zal doven. Nee, voor dieren is geen hiernamaals. Evenmin voor het dier mens. De mens kwelt zichzelf onder een juk van regels, verplichtingen, en... roedelgedrag. Wanneer er een blaft, gaan de anderen ook blaffen. We zijn net honden. We dienen bij voorkeur onze koningin, in welke hoedanigheid dan ook, en zijn niet anders dan een kolonie mieren. We moorden, om ons voedsel te beschermen, of we moorden om ons territorium te vergroten. We dragen de agressie van een roodborstje.

Wat een vreselijk arrogant dier zijn wij eigenlijk. Logisch ons dierlijke afkomst te ontkennen. Zeer bedreigend. Het zou ons gedrag verklaren en bovendien zal duidelijk worden dat onze geest onze vooruitgang niet heeft kunnen bij benen. De zinloosheid van het bestaan kan een te grote invloed hebben, en nog meer bandeloosheid creëren.



Ja, ik ben een dier. Mijn soort heet mens. Met regelmaat zou ik een ander dier willen zijn. Of een mens in wat wij de pre-historie noemen. Leven om te overleven, jagen en voedsel kweken. Terug naar het wezenlijke zijn. Bezig met overleven en niet stil hoeven te staan bij de zin, of onzin, van het leven. Leven, en na een goed leven sterven. Op jacht naar voedsel. Mijn sperma in het juiste vrouwtje doneren, om goed en sterk nageslacht te krijgen. Leven, en vooral niet te veel denken. Een mens is het dier wat ik wellicht het minst graag ben.....

Afslachten

ISIS, bron: bnr.nl

Al Quida kennen we. Een terroristische beweging, die in naam van Allah aanslagen pleegt. Fundamentalisme noemen we dat. Het heeft geen donder met de Islam te maken. Boko Haram is ook zo een losgeslagen groep en recent heeft ISIS de hoofdrol overgenomen. Moord en marteling in naam van Allah. Veruit de meeste Islamieten distantieren zich van deze groeperingen. Helaas vergeten we dat.

De Islam is niet wat we van de fundamentalistische terreurgroepen kennen. De Islam is iets heel anders en zelfs een redelijk vreedzame religie. Door de terroristen denken steeds meer niet moslims dat de Islam gelijk staat aan afslachten.

Wat ISIS doet is niet goed te praten, maar alleen zwaar te veroordelen. Ik ben fel tegen moord en doodstraf, maar deze groeperingen geven mij de gedachte die gasten zelf af te slachten. Zo ver zijn mijn gedachten gezonken, alhoewel ik weet dat ik mijn gedachten nooit in daden zal omzetten of hieraan überhaupt zal mee werken. Mijn gedachten zijn zo, omdat ik mijn de grofheden van deze groepen niet voor kan stellen. Het zijn geen acties van moslims tegen niet-moslims, maar moslims die elkaar afslachten. Niet te volgen. Dat er wreedheden zijn moet ik helaas accepteren. Ik begrijp de mensen niet die deze wreedheden uitoefenen. Dat heb ik nog nooit gedaan, terwijl er in mijn leven al heel wat gruweldaden in diverse landen uitgevoerd zijn. Wat gaat er in zo een kop om? Domheid, frustratie, onvermogen, of wraak? In al die bovenkamers moet toch iets wel heel erg mis zijn. En dat fokt elkaar nog lekker op. Nee, dit is geen strijd voor een geloof of religie. Dit is wel een levensgevaarlijk en mondiaal probleem. Dit moet gestopt worden!

Dat is ook direct het probleem. Het laat zich niet zo maar stoppen. ISIS verspreidt foto's en video's. Daarin zie je hoe mensen letterlijk afgeslacht wordt. Ongewapend worden ze naar een kuil gestuurd en laf afgeschoten. Ook de beelden dat deze criminelen auto's inhalen en daar vervolgens hele patronen op leegschieten. Of willekeurig voorbijgangers een kogel door hun kop schieten terwijl zij langsrijden. Dít kán op geen enkele wijze met geloof of religie in verband gebracht worden. Zij die het wel doen zijn knettergek en chronisch psychiatrisch gestoord. Ze "brengen" geen geloof, maar alleen dood en verderf. Daar waar zij hun macht op straat hebben voeren zij de sharia in. Maar wat is de sharia? Nee, niet heel eenvoudig de Islamitische wet en regelgeving.

bron: nrc.nl

Immers, wanneer je jezelf een beetje verdiept in de Koran lees je dat je de sharia op vele manieren kan uitleggen. Met de Bijbel is dit niet anders. Niet bij iedereen is bekend dat er drie jaar na de dood van Mohammed (de profeet) al geknoeid is in de tekst van de Koran. Het is niet alleen hoe je de tekst leest en interpreteert, maar vooral wat je er mee doet. Het onderscheid tussen de Koran en de Bijbel is wat dat betreft nihil. We kennen de wreedheden van het Christendom uit de geschiedenisboekjes, en zelfs nu bij de fundamentalistische Joden. 

Deze strijd te voeren uit naam van Allah, de Koran of het geloof is op zich al misdadig. ISIS, Al Quida, Boko Haram doen het. Ook de Taliban is in feite geen haar beter. Zo zijn er meer groeperingen. Het zijn minderheden, maar domineren wel het beeld van de Islam... en de wereldpolitiek. Schande. Als addergebroed steekt het overal de kop op. In Syrië, Irak, Mali, Nigeria, Libië, Pakistan, Afghanistan en nog veel meer landen in Azië en Afrika. In het westen orden speldenprikken uitgedeeld, zoals met de Twin Towers in NewYork.

Het lijkt erger en heftiger te worden. Deels gevoed door de media aandacht. Iedere dag wordt je in de krant, op tv en internet wel geconfronteerd met aanslagen. Ook omdat er winst te behalen is en de technieken voortschrijden. Niet alleen militair, maar ook de ontwikkelingen op het gebied van de mobile telefonie en internet. De wereld wordt steeds kleiner. Een probleem in Irak is ook een probleem van ons. We mogen onze ogen niet sluiten voor wat er in de wereld gebeurt. Wat mij betreft mag iedere Nederlandse Syriëganger direct opgepakt worden bij terugkomst in Nederland. Per definitie heeft hij al een misdaad begaan. Gewoon oppakken en opsluiten. Nee, normaal denk ik niet zo. Normaal ben ik tegen dit soort rechteloos handelen, maar wat anders moet je in hemelsnaam doen om deze fundamentalistische explosie een halt toe te roepen? En ja, van mij mogen er tientallen drônes naar die gebieden gestuurd worden om deze groepen uit te schakelen. En vooral moet de wereld onderlinge vetes en misverstanden opzij zetten en samen werken groepen als ISIS en Boko Haram de kop in te drukken. De machtswellust van deze groepen heeft alleen kans door de machtswellust van staten en leiders (dictators en autocraten) aan banden te leggen. Stop het fundamentalistische terrorisme, wat helemaal niets met de Islam te maken heeft. Stop het, door te verenigen!

Boko Haram, bron: france24.com

Vier in een doosje.....

Je hebt er vier in een doosje, dus 8 totaal. Daar moeten 360 man bij en ze doen er ruim een maand over om er te komen. En dat alles kost weer een paar miljoen... Voor de insider is het al duidelijk dat het hier om de Patriot raket gaat.

Als eerste vraag ik mij af waarom je in hemelsnaam 360 man nodig hebt voor de paar raketten. Ik heb geen verstand van militaire zaken, maar beschik wel over enige algemene kennis. En dan zegt er iets in mij dat hier hoe dan ook niet efficiënt gewerkt wordt.

Ten aanzien van de noodzaak deze raketten in Turkije te installeren doe ik geen uitspraak. Dat laat ik aan de echte deskundigen over. Ik beperk mij tot de realiteitszin en hoe zo'n inzet op mij, als gewone man, over komt. En ik begrijp het niet. Wanneer ik zou horen, dat er 50 man mee zou gaan zal ik er niet over vallen, maar dit aantal komt mij erg overdreven en irreëel over.

bron: Trouw

Dat zelfde geldt voor de kosten. Wanneer zo'n operatie een paar ton kost kan ik er nog wel mee leven. Maar miljoenen... Ook vraag ik mij af hoe het berekend wordt. Die militairen hebben we al. Zij ontvangen salaris, dus het lijkt mij niet reëel deze kosten mee te rekenen met de uitzending. Wanneer deze kosten wel meegerekend worden is her al beter te verklaren, maar volgens mij trek je dan wel iets uit z'n perspectief.

Transport... Dat kost extra.  Misschien is er sprake van extra energie en mocht het zo zijn dat zo een raket afgeschoten wordt lijken mij dat ook wel extra kosten. Vanuit mijn perceptie kloppen de bedragen van geen kant. Wanneer ik politicus in de Tweede Kamer was zou ik de exacte bedragen voor mijn neus willen zien, en vervolgens waarschijnlijk hele kritische vragen willen stellen.

Wat er in Syrië gebeurt is afschuwelijk. In mijn ogen is Assad dan ook de grote boosdoener en ik begrijp dat Syriërs vanuit machteloosheid het regime aan willen pakken. Wat een idioot als Assad vervolgens doet is in mijn ogen kompleet misdadig. O ja, en ook lafhartig en achterbaks. Lastig wordt het als ook nog eens andere groeperingen zich in het geweld mengen.

Moeten wij dit allemaal toestaan? Eigenlijk niet. In feite moeten we die Assad daar weghalen en vervolgens het proces naar democratie begeleiden. Alleen is dat helaas geen reële gedachte. Net als het feit dat Assad, of welke Syriër dan ook zijn raketten en kogels op eigen grondgebied moet houden. Het werkt alleen niet zo en macht en wapens maken de dreiging richting Turkije dan ook iets om serieus te moeten nemen. 

Persoonlijk ben ik passivist. Ik afschuw geweld en heb ook niet de indruk dat geweld leidt tot resultaat of oplossing. Ik zie dat zo op micro niveau en zeker ook op macro niveau. Niemand kan mij overtuigen dat geweld ooit direct heeft geleid tot een oplossing en verbetering. Geweld brengt altijd grotere schade dan welke andere oplossing ook. In mijn jonge jaren heb ik daarmee overigens wel de nodige blauwe plekken mee opgelopen, en zelfs enkele kneuzingen. Dat neemt niet weg dat ik het gevoel van geweld niet ken. Machteloosheid ken ik, vanuit mijn eigen ervaring weet ik dat dit gevoelens van agressie (en dus geweld) op roept, of op kan roepen. Ja, ik heb wel eens het gevoel gehad er stevig op te moeten rammen. Maar nooit heb ik het zover laten komen. En ja, in mijn werk heb ik geweld moeten toepassen. Alleen heb ik dat altijd gedaan als passief geweld. Dat kost overigens heel veel kracht. Iemand die door het dolle is moet je aanpakken. Dat doe je door iemand zo veel als mogelijk te fixeren. Ja, daar komt soms heel veel kracht bij kijken. Ik dat ook als geweld. Wel heel gedoseerd en je doet niemand pijn. Wanneer die persoon wel pijn krijgt, en dat gebeurt vaak, is dat doordat men zelf agressief blijft.

En zelfs dit is een vorm van geweld waar ik geen voorstander van ben en zo lang mogelijk uitstel. Ondanks dat het hier direct over zelfbescherming  van de betreffende persoon gaat.

Geweld lost niets op, maar heel soms is het nodig. Nodig om anderen te beschermen of mensen tegen zichzelf te beschermen. Het sturen van de Patriots moet ik zien in de eerste categorie. Maar, ik heb er moeite mee. Dit zeker vanwege de hoge inzet en de grote kostenpost. Ik heb het niet eens ver onze eigen economische situatie, en ook niet over de vele individuele financiële problemen, de ons land rijk is. Het speelt wel mee.

Het mag duidelijk zijn. kerst komt er weer aan. Niet dat ik iets met Jezus of religie heb, maar Kerst is ook altijd gelieerd aan vrede. En alle keren Kerst wordt ik weer geconfronteerd met de relativiteit van vrede. Het houdt nooit op. De wereld verbetert niet. Ik maak mijn kerstgedachte dus maar klein. Ik hoop zelf een bijdrage te leveren de vrede in de wereld te halen. Geweld (ook zeker het zogenaamde zinloze geweld) zal ik zoveel mogelijk uitbannen. Wanneer ieder individu zo gaat denken, en handelen, is vrede misschien iets wat ooit de werkelijkheid zal worden. IJdele hoop, maar je moet ergens beginnen......

Malala Yousafzai

Malala Tousafzai; gezond en neergeschoten...

Verdriet. Dat is wat het bij mij oproept, wanneer ik het nieuws hoor over de aanslag op Malala Yousafzai, in Pakistan.

Marx sprak ooit de legendarische woorden: religie is opium voor het volk. In Europa speelde de misdaad van de religie in de Middeleeuwen, en vierde hoogtij tijdens inquisitie. Halverwege vorige eeuw dachten wij, westerlingen, dat het allemaal wel mee viel en wij in een moderne tijd leefden. Het eind van de vorige eeuw keerde het tij, en de gedachten, wat uitmondde in het hoogtepunt op 9 september 2011, in New York.

Karl Marx

Sindsdien is de wereld wakker. Althans, men doet alsof. Het westen schiet in de verdediging en in het beschermen van de westerse bevolking worden dictatoriale en mensenrechten schendende maatregelen getroffen. We pikken het, want we zijn bang. Angst vergoelijkt.

Het lijkt de ene helft van de wereld tegen de andere helft te worden. Lijkt, want net als bij vele geschillen is het een kleine minderheid die van zich laat horen. Een handjevol, maar inderdaad, wel extreem gevaarlijk.

Dat is nu weer gebleken met Malala. 14 jaar oud, een slim meisje dat gewoon zegt wat ze vindt. Een meisje die voor haar rechten op komt. Helaas valt dit bij de Taliban in de verkeerde smaak. De kogel heeft haar getroffen en wij vragen ons af; waar ligt de grens?

Taliban... deze mannen tonen geen vertrouwen
 uit, zeker niet naar mij

Er is geen grens. Groepen als de Taliban, maar ook Al Quida, zijn grenzeloos. Immers zij handelen in naam van God. Zij zijn de enige waarheidsdragers, dus hebben zij alle rechten. De rest van de wereld doet er niet toe en is de vijand. Ongeacht status, leeftijd, of wat dan ook. En Malala is lastig, dus moet zij het bezuren.  Een daad uit naam van God is geen misdaad en wordt als legaal gezien. Zonder Gods naam is het misdaad. Hoe praat je recht wat verschrikkelijk krom is? Maar het gebeurt. Op relatief kleine schaal, maar met een enorme impact.

De leiders van de Taliban zijn wellicht slim; zij hebben een apparaat om op hun machtsgevoel te kunnen geilen. De strijders zijn te dom om na te denken en handelen. Zonder gevoel, zonder besef. Zelf ben ik niet gelovig in die zin dat ik een religie aan hang. Toch kan ik mij niet voorstellen dat er ooit een God zal zijn, die dergelijk gedrag goed zal keuren, waarmee ik maar aan wil geven hoe ver groepen als de Taliban van het geloof af staan. Hun gedrag heeft niets meer met religie te maken, maar met wel heel veel andere zaken, wellicht speelt angst bij die gasten ook een grote rol. Het is bekend dat uit angst men gaat slaan.

de Inquisitie... de schande van de Middeleeuwen

Binnen de Islam kent men de eerwraak. Vergelijkbaar met het handelen van de Taliban. Dat kan een religie niet bedoeld hebben en gelukkig wordt de eerwraak in toenemende mate afgekeurd en bestraft. Het kan niet, het mag niet vanuit een religie ingegeven worden. Dat kon in de Middeleeuwen niet, het kan nu niet. Wat dat betreft leven de Taliban nog in de Middeleeuwen en beschikken zij over een Middeleeuws denkvermogen. Wel erg lastig in een maatschappij met zulk een verregaande communicatietechniek en de moderne wapens. Het botst… en knalt… letterlijk!

Nee, niets spreekt de aanslag op Malala goed. Hier heeft de Taliban zich op erbarmelijke wijze overschreeuwd. Zij waren de grens al over, maar blijkbaar zijn er nog meer (en verder liggende) grenzen die je over kan gaan. Toch blijft de wereld het fenomeen accepteren en is de wereld onvoldoende krachtdadig deze rotte appel echt aan te pakken en te elimineren. Niet vreemd, daar ik ervan overtuigd ben, dat er andere belangen mee spelen, waardoor de Taliban nog lang kan blijven bestaan. Denk alleen al aan de belangen van de wapenindustrie. Geld maakt (ook) meedogenloos. Vooral veel geld. Te triest voor woorden. Onze beschaafde wereld is helemaal niet beschaafd, en de laatste decennia zijn we op tal van fronten aan het afglijden.

Theo van Gogh... 

En nee, het is niet een ver van mijn bed show.  Theo van Gogh, neergeschoten in Nederland, door een radicale Moslim. De Hofstadgroep. Maar het is nog dichter bij huis. Geert Wilders… ja, ook hierin schuilt een gevaar. Niet vanuit het geloof (religie), maar hij maakt gebruik van de angst van mensen voor het Islamitische geloof. En helaas zijn veel mensen niet begaan met een gezonde dosis verstand. En men volgt mensen als Wilders, maar ze zien het gevaar er niet van in. Wilders versus Taliban. Ze botsen regelmatig  en beiden gaan uit van hun eigen gelijk. Een wereld vol verderf. Maar, inmiddels leven er zes miljard mensen op aarde en dan kan je niet anders dan een zekere tolerantie tonen. Ja, of de ene helft moet de andere helft echt gaan uitmoorden.  De aanslag op Malala staat voor mij gelijk aan verderf. De Taliban staat voor mij aan verderf, maar Wilders evenzo. Ik geloof niet meer in religieuze strijd. Niet meer in deze tijd. Het betreft hier allemaal gevoelloze bandieten. Meer is het niet. Bandieten moeten worden aangepakt. Aangepakt en bestraft. Jammer, dat we nog zo veel andere bandieten hebben. De bandieten van het (grote) geld. De aanslag op Malala Yousafzai gaat te ver, maar helaas zal de grens hiermee nog niet bereikt zijn. De mens blijft een primitief beest… Helaas leef ik hier tussen. Machteloos en soms angstig. Ik ga niet vechten vanuit mijn angst. Hooguit met woorden.

ontzag is weg... vreemd, religie en ontzag dienen toch
juist samen te gaan?

Lieve Malala Yousafzai,

Van harte hoop ik dat je niet alleen overleeft, maar ook weer gezond mag worden. Van harte hoop ik dat je daders gepakt en bestraft zullen worden. Helaas, ik kan niets voor je betekenen, behalve door het geven van hoop. Laten wij samen die hoop delen, de hoop dat de wereld ooit echt eens beter zal worden.

Malala, ik wens je heel erg veel sterkte en voorspoed. Ik ben trots op je. Je staat ergens voor. Ondanks je jonge jaren begrijp je veel van de wereld en strijd je in vrede voor enig begrip. Helaas is jou vrede door geweld verstoord.

Heel veel sterkte!