Het geschreven woord

Het geschreven woord is zwart op wit, en toch leest iedereen het op een andere manier. De letters, ze zeggen het zelfde. Wanneer je schrijft “boom”, weet iedereen wat je bedoelt, maar iedere lezer heeft een ander beeld van een boom. Hoe nader je de boom omschrijft, des te helderder verbeeldt men de betreffende beschreven boom, terwijl toch iedere lezer een ander beeld schetst.

Tekst staat zwart op wit. Je kan er niet om heen, en toch is niets zo interpretabel als het geschreven woord. Niemand die een roman leest met dezelfde beleving, dezelfde beelden en zelfs niet met (of vanuit) dezelfde ervaring. We weten het, maar realiseren het ons onvoldoende. Toch zijn de belangrijkste boekwerken van de wereld, de Bijbel en de Koran, er de grootste voorbeelden van. In iedere Bijbel staat dezelfde tekst, toch zijn er vele Christelijke stromingen. Bij de Koran is dit precies hetzelfde. Het geschreven woord is dood, maar de mens, de individu, of soms de groep brengen het woord tot leven. Met alle gevaren van dien, zoals de geschiedenis heeft aangetoond.

We leven in een tijd van het geschreven woord. De mens schrijft veel. Voor zichzelf, voor anderen, maar vooral plaatsen we veel teksten op de digitale media. Kijk om je heen en zie de massa’s die met de iPhone in hun hand (of een ander mobiel apparaat) eindeloos Twitteren, WhatsAppen, Messenger berichten rondsturen of berichten plaatsen op Facebook, Instagram, of dergelijke. Zie de rapporten in rechtbanken, politiek en alle verslagen welke men ter verantwoording van het werk moeten schrijven. Agenten, verpleegkundigen, docenten, het zijn allemaal auteurs geworden van hun eigen schriftelijke verantwoording.

Lezen is ook mooi. Lezen kan een verrijking zijn voor de geest. Of voor de creativiteit. Wie leest er niet graag een roman, de krant, of een thriller? Helaas, veel mensen lezen te weinig, teveel in het geheel niet, wanneer het gaat over het boek. Desinteresse noemt men het, maar is het niet meer dat men al die woorden die er staan onvoldoende de geest prikkelen? Lezen interesseert hen niet omdat zij er geen beelden bij kunnen vinden. En zonder de persoonlijke beleving is het geschreven woord echt een “dood” woord.

Ja, met lezen wordt men zelf aan het werk gezet, wordt je brein geactiveerd en dan komt men de eigen beperkingen tegen. Met de korte nieuwsberichten en alle sociale media berichten speelt dit nauwelijks een rol. De berichten zijn kort genoeg om er net wel dat stukje eigenheid in te brengen, de eigen interpretatie. En daar gaat het vaak verkeerd. Op de sociale media ontstaan snel ruzies, oneigenlijke discussies en (facebook) het bekende “ontvrienden”. Een geschreven grapje wordt vaak niet ervaren als grapje. In tegenstelling, een grapje kan soms ervaren worden als een regelrechte aanval.

Het grote voorbeeld van dit moment is natuurlijk Trump, die eindeloos Twittert. Nu is bij hem wel zo, dat wanneer je hem ziet hij gedrag vertoont en woorden gebruikt die overeenkomen met zijn Twittergedrag. Toch blijven zijn Tweets geschreven woord. Zijn aanhangers lezen zijn teksten en voelen zich gesteund. Zijn tegenstanders lezen het en voelen zich eveneens gesteund, echter in hun aversie tegen deze man. Los van het feit dat zijn teksten president onwaardig zijn is het een hele gevaarlijke manier van communiceren voor een regeringsleider, juist omdat het geschreven woord de emotie erachter niet toont.

Een zekere uitzondering is het stripverhaal. Een combinatie van het geschreven woord met tekeningen. De tekeningen tonen (in het plaatje) de emotie van het geschreven woord, veelal gesproken teksten, waardoor de combinatie tussen het woord en het plaatje een directe verbinding heeft. Daarom is het stripverhaal populair en helemaal geen slechte manier van lezen. Zeker wanneer het stripverhaal meer in zich draagt dan alleen een leuk verhaaltje. In België is Merho niet voor niets zo populair.

Daarnaast hebben veel mensen een hoop woorden nodig om iets duidelijk te maken (zelf heb ik daar natuurlijk ook last van), terwijl dit juist verwarrend kan werken. Herhalingen, bedoelt ter verduidelijking worden regelmatig ervaren door anderen als irritant.

Het goede geschreven woord bestaat in feite niet. Daarentegen is het geschreven woord juist zeer verrijkend. Zeer afhankelijk van de lezer zelf. Bij populaire boeken heeft de auteur de kunst in handen de woorden zo te combineren dat het voor velen goed toegankelijk is. Hoog literair werk wordt juist door een select gezelschap gewaardeerd, een gezelschap die vanuit een zekere elitaire opstelling een dergelijk boek waardeert. Tja, en soms wordt iets goed, omdat men zegt en schrijft dat iets goed is. Mensen zijn soms erg volgzaam, vooral wanneer men bij een bepaalde groep wil behoren. Toch, bij het allerbeste boek heeft de lezer andere beelden en andere emoties dan de auteur zelf ooit heeft gehad tijdens het schrijven.

Ik schrijf veel, maar teken en schilder ook. Met name mijn schilderijen zijn vergelijkbaar met het geschreven woord. Ik maak een duidelijk “plaatje”. Alles wat je erop ziet is herkenbaar, maar de combinatie van al deze objecten is zo bizar, of onlogisch, dat men mijn werk niet begrijpt, of er juist een volledig eigen verhaal van maakt. Zo is er een overeenkomst tussen schrijven en schilderen. Tenminste deels. Wanneer je kijkt naar het werk van Dali en Magritte (bijvoorbeeld) gaat deze vergelijking op. Bij veel, min of meer naturalistische, landschapschilders en fijnschilders gaat de vergelijking geheel niet op. Deze beelden zijn zo herkenbaar en verstoren de individuele denkpatronen niet, dat men er heel snel voor open staat. Abstracte kunst is te vergelijken met hele moeilijke literatuur en beiden worden door een zekere elite soms tot grote hoogten gebracht.

Het geschreven woord en de opgetekende beelden vertekenen de realiteit. Eigenlijk is er maar een manier waarop de mens optimaal met elkaar kan communiceren: rechtstreeks praten met elkaar. Je ziet elkaar, hoort het woord, merkt de intonatie en ziet de mimiek. En dan nog blijft communiceren een van de moeilijkste aspecten van het menselijk “zijn”. Maar toch, wat zijn wij als mens toch enorm “rijk” dat wij op zoveel manieren met elkaar kunnen communiceren. Dat wij dat geschreven woord hebben. Ik schrijf niet alleen graag, maar lees ook met heel veel plezier. Ik vul er graag mijn tijd mee. Alleen, ik zal uiterst zelden een film zien, waar ik het boek van gelezen heb, of een boek lezen nadat ik de film heb gezien. Dat namelijk verstoort mijn persoonlijke interpretatie en emotie. Van zowel de film, als van het boek. En de interpretatie en emoties van een boek, die houd ik lekker voor mijzelf!

In den vreemde: seculier (57)

Eigenlijk nooit zo bij stil gestaan... Telkens wordt gesproken over het feit dat Turkije een seculiere staat is. Net of dat zo bijzonder is, maar Nederland, dat is ook een seculiere staat. Alleen daar hebben we het nooit over. Opeens word het mij helder. Turkije is een seculiere staat, maar waar voornamelijk de Islam het geloof bepaald. In Nederland hetzelfde, maar is het juist het Christendom wat bepaald.

Op de bank vroeg ik of zij vrijdag (eerste Kerstdag) open waren. Een verbaasde blik als reactie... Wanneer ik in Nederland zou vragen of de bank met het Suikerfeest gesloten zou zijn, zal ik zelfde volledig verbaasde blik ontvangen. Ja, want als je kijkt naar onze kalender, wordt deze alleen bepaald oor Christelijke feestdagen; Kerst, Pasen, Pinksteren, Carnaval, en noem maar op. Uitzondering is onze Koningsdag, maar verder zijn al onze feestdagen, en dus ook vrije dagen, geënt op de Bijbel. Hier is exact hetzelfde, alleen bepaalt de kalender niet de Bijbelse feestdagen, maar de feestdagen volgens de Koran. En in principe is de zondag in Nederland, de vrijdag hier, alhoewel de zondag ook hier voornamelijk gezien wordt als de rustdag.

Waarom dat telkens al die ophef? Lijkt mij niet geheel onlogisch. De westerse wereld is de Christelijke wereld en wij voelen ons verheven boven alles en iedereen, die anders denkt. Dat Nederland seculier is staat nooit ter discussie. Toch, uitgaande van al die Christelijke feestdagen, moeten we ons toch eens achter de oren krabben. Het geloof is zo sterk in onze samenleving geïntegreerd, dat dit zeer bepalend is voor de feestdagen. In zekere zin is Holland net zo min seculier,maks dat Turkije dat is. Maar, de Moslim wordt toch gezien als een volger van een "minder" geloof. En dat in feite alleen om het feit dat we geen reet af weten van de Islam. Doen we dat wel zullen we de vele overeenkomsten zien. Nu wordt er alleen gefocust op alle verschillen.

In het Christelijke geloof zijn tal van richtingen, maar in menig discussie is de reactie dat een moslim een moslim is. We horen wel meer over Soennieten en de Sjiieten. Toch ziet de westerse wereld het meer als een soort stammen oorlog of wellicht een rassenverschil, dan dat het in het westen gezien wordt als de verschillende Christelijke stromingen. Katholiek of Protestant..., we zien dat helder als twee stromingen binnen de Bijbel. Sjiieten en Soennieten zijn daar in feite helemaal mee te vergelijken. Dan zie je zelfs dat er binnen het Bijbelse geloof veel meer onderstromingen zijn (Joden, Pinkstergemeente, Jehova's, etc.), dan bij de Islam. En in beide gevallen is er sprake van fundamentalistische uitspattingen. De kerken, en klokgelui, bij ons is gelijk aan de moskee, en de speakers van de minaret. Goed, beide klinkt een beetje anders..., maar dat mag je toch niet aanduiden met meer of minder, goed of slecht?



Hoe je er naar kijkt, Turkije is op dat gebied een staat gelijk als Nederland. Dat er een wat foute meneer hier aan het roer gaat en dat er een heleboel erge dingen hier gebeuren staat helemaal los van. Die discussie. Maar in het Westen wordt het wel bij die discussie betrokken en is de Islam (dus) slecht.



Aan het strand van Çaliş zijn nog veel gelegenheden open. Veel Engelse overwinteraars en geëmigreerde ouden van dagen. De hele horeca speelt daar in op Kerst. Met versieringen, muziek en Kerstmenu's. Er was zelfs een heuse Kerstmarkt! Dat doen die Turken dus wel. Ja, hier gaan de verschillende religies en stromingen prima naast elkaar en zelfs ook vaak met elkaar. Zie je in Nederland dat de horeca, of wie dan ook, inspeelt op de Islamitische feestdagen? Ja, Turkse winkels en horeca misschien, maar normaal gesproken: nihil. Wat dat betreft ben ik geneigd te zeggen dat de gemiddelde Turk verder is, qua ontwikkeling, dan de gemiddelde Nederlander.



Zelf heb ik weinig met religie. Geloof is voor mij een zeer persoonlijk item. Desondanks ontkom ook ik niet aan onze maatschappelijke invloeden en ben ik, ook hier in Turkije, bezig met Kerst. Kersttelevisie, kerstboom, kerstmuziek en eten. Vorig jaar hebben we niets gedaan. Dat vonden wij maar saai. Maar met religie heeft het Kerstfeest voor mij geen bal te maken. Zo zijn hier veel mensen die misschien officieel moslim zijn, maar verder niets van doen hebben met die religie. Die ruimte is hier, ondanks dat bij iedere Turk op de identiteitspapieren staat dat zijn (of haar) geloof Moslim is. En ook die mensen vieren Bayram, slachtfeest, of Suikerfeest. Ook dat is dus geheel niet anders dan in west Europa. Waarom dan toch zo bezig zijn met het feit dat Turkije een seculiere staat is..., alleen omdat de president erg religieus is? Omdat hij een keer geroepen heeft dat hij de Sharia in dit land wil? Die man is niet helemaal goed bij zijn hoofd, maar zo veel Turken zullen hun eigen verworven vrijheden en rechten blijven bevechten. Dat hij nu de Koerden met duizenden soldaten bevecht ontketend veel angst bij de inwoners elders in het land. Hoe ver zal die man gaan, maar ik ga er van uit dat de Turken wat dat betreft hun grens bewaken. Bovendien, hoe ver gaat de Nederlandse overheid met de vele regels en wetten? Rutte is net zo'n gladjakker, alleen is het Nederland lastig een dictatoriale vorm te ontwikkelen.

De culturen zijn verschillend, de volkeren zijn verschillend, maar het oude motto van de Nederlanders heeft hier nog volop waarde: leven en laten leven. Misschien is dat eigenlijk wel een ultieme Kerst gedachte... Prettige Kerst.

In den vreemde: Paradijs.... (46)

Zacht als een ruis het geluid van krekels en cicliden. Onderbroken door het geroep van een uil of zacht gefluit van onbekende vogelsoorten. Een hemel vol sterren. De hemel geeft rust, zelfs een zuchtje wind is haar te veel. Ver weg een zachte sten. Een reactie. Geknor van de oude motorfiets knerpend over het stenen pad.  Een enkel geluid. Diversiteit in geluid. Alle geluid komt zacht en bescheiden over. Op de waranda overweegt een grote sprinkhaan de volgende stap. Een minstens zo grote spin bivakkeert in een hoekje, ingesponnen, wachtend op een prooi. Ik hoor de motor nog, geluid draagt ver.

Een sigaretje, een glas bier. Voor mij een sfeervol terras. Een waranda feitelijk. Zacht verlicht. Mooie spreien vol mandala's en gouden draden, waarop verschillende kussentjes, vol Turkse motieven. Een aangename temperatuur. Bij a fris,mal meet de thermometer nog steeds meer dan vijfentwintig graden.



Van morgen om kwart over zeven stond ik de tomaten te bewateren. Tussen dat moment en het heden ligt een dag. Een dag wederom vol klusjes. Alles in een gestaag tempo. Als een deken van verzachting over ons heen getrokken.

Bijbels, noch de Koran zijn mijn richtingwijzers. Toch voel je een haast Goddelijke heerlijkheid. Zonder de kwellingen van mijn hernia kon deze plaats niets anders zijn dan het Paradijs. Betere en mooiere omstandigheden kan een mens zich niet wensen. Neen, zelfs een hernia lijkt even niet op te spelen.

Mijn conclusie kan niet anders zijn dan dat ik het Paradijs op aarde heb gevonden, mag ondergaan, is aangereikt... Het is hier niet perfect in de zin dat alles glimt, strak is, en modern genoemd mag worden. Nee, aan veel zaken mankeert het een en ander, wat het juist zo perfect maakt. Écht perfect. Iets waar je niet van durft te dromen, iets wat op je weg komt. Het moet zo zijn. Twee weken werken wij ons nu, letterlijk, het zweet in onze naad. Telkens een stap dichter naar de perfectie in deze wereld vol condities. Wat is perfect? Omschrijven kan ik het gevoel niet. Het zit diep.

Vanmiddag gaf ik onze planten water, een groter hoeveelheid dorst werd gelest. Eerder al rommelde ik met zwarte aarde en plantjes. Een moment dat ik mij gelukkig voelde. Het geluksgevoel koester ik.

Aan het einde van de dag, wanneer de brandende zon zich gaat verschuilen achter een idyllische rotspartij begint de hemel te kleuren. Verloren zonnestralen schijnen als strakke oranje lijnen, terwijl de lucht en kleine wolkjes vele tinten tussen rood en paars vertonen, tot het nachtelijk donker alles overwint. Een nachtelijk donker vol sterren, de lichtjes van het dorp, de zachte geluiden.

Ondertussen word ik aan alle kanten belaagd. Muggen, vliegen, alles wat steekt en prikt lijkt zich op mij te werpen. Een ander heeft er nauwelijks last van, zeker niet in mijn aanwezigheid. Alles komt op mij af, blijkbaar ben ik erg lekker voor alle bloedzuigende insecten.



Ja, het gevoel in een soort paradijs te zijn beland geeft een gevoel van vrede, tevredenheid en rust. Maar al deze gevoelens zijn niets waard, indien er geen negatieve gevoelens meer bestaan. Ja, ik heb net weer een hele dag van mijn hernia last gehad. Mijn bewegingen leken op die van een oude man, voor zover het bewegen mij lukte. Ja, een vorm van spanning, of we het oude huis wel op tijd leeg krijgen en schoon kunnen achter laten. Er kan een reeks volgen qua opsomming van allerlei ongemakjes. En gelukkig maar. Stel je voor dat er totaal niets negatiefs meer bestond, niet waar je je aan kan ergeren, en alles perfect was...., dan zou je geen oog meer hebben voor al het schoons! Dat maakt het zo mooi. De negatieve dingen zijn geen grote barricades meer, maar minuscule drempeltjes, voldoende om oog te houden voor de perfectie. Geen perfectie in het materialistische, maar juist in het gevoel, gevoed door de materie. Materie als middel, nooit als doel. Onze buiten zithoek, bestaat uit oude spullen, maar opgekalefaterd met nieuwe kussens en kleden. Ziet er aardig uit, maar juist de waranda, het licht, de planten en natuur, de combinatie van het alles, dát maakt het zo compleet. Dát maakt het juist zo mooi. En dan kan, en mag, ik mij alleen nog maar gelukkig prijzen.

Mensen vragen mij met regelmaat of er dingen zijn, die ik mis. Wel, ik mis niks! Natuurlijk, wanneer ik in Nederland ben ga ik mij tegoed doen aan een sliptongetjes. Dat lijkt mij voortreffelijk, maar hier is het niet, dus ik mis het ook niet. Missen immers geeft de intentie aan van verlangen...., in die zin is er niets waar ik naar verlang en waar ik hier niet over beschik. Missen komt ook voort uit het onvermogen het nieuwe te plaatsen voor het oude. Hier kan je heerlijk ansjovis kopen en bakken. Daar geniet ik van, dan denk ik niet onderwijl aan een tong.  Wanneer ik tijdens het nuttigen van de ansjovis aan een malse sliptong  denk..., dan kan ik beter direct terug gaan en voort leven in een kartonnen doos naast de plaats waar net een paar bomen omgewaaid zijn, voor het stadhuis van Velsen. Nee, dan heb ik een verkeerde keuze gemaakt.

Nee, ik sta helemaal achter mijn, onze, keuze van vorig jaar. Sinds de spanning er begin april af is, is het genieten echt van start gegaan. Ondanks de vele obstakels, die zich voor blijven doen. Het gaat mij goed af, daar ook allemaal even niet aan te denken. Prutsen in de tuin, klusjes in het huis, af en toe naar Göcek, borreltje en de heerlijke maaltijden. Nog wel wat gebroken van het vele tilwerk voel ik de vale glimlach op mijn tronie, die verraadt dat ik geniet. En hopelijk mag en kan ik dat nog een hele tijd blijven doen. Het genieten van het grote geheel. De eerste logé's komen al snel. Het geheel valt steeds meer op zijn plaats en het gevoel van settelen is op volle gang. Wordt het nóg gezelliger.

Mijn groentes en tomaatjes zijn verzorgd. Alle dieren te eten gehad en onze magen zijn evenzo gevuld. De kippen zijn op stok. Wanneer mijn medicijnen gaan werken ga ik heerlijk naar bed. Ik verheug mij al weer op de dag van morgen. Slaap lekker.

Afslachten

ISIS, bron: bnr.nl

Al Quida kennen we. Een terroristische beweging, die in naam van Allah aanslagen pleegt. Fundamentalisme noemen we dat. Het heeft geen donder met de Islam te maken. Boko Haram is ook zo een losgeslagen groep en recent heeft ISIS de hoofdrol overgenomen. Moord en marteling in naam van Allah. Veruit de meeste Islamieten distantieren zich van deze groeperingen. Helaas vergeten we dat.

De Islam is niet wat we van de fundamentalistische terreurgroepen kennen. De Islam is iets heel anders en zelfs een redelijk vreedzame religie. Door de terroristen denken steeds meer niet moslims dat de Islam gelijk staat aan afslachten.

Wat ISIS doet is niet goed te praten, maar alleen zwaar te veroordelen. Ik ben fel tegen moord en doodstraf, maar deze groeperingen geven mij de gedachte die gasten zelf af te slachten. Zo ver zijn mijn gedachten gezonken, alhoewel ik weet dat ik mijn gedachten nooit in daden zal omzetten of hieraan überhaupt zal mee werken. Mijn gedachten zijn zo, omdat ik mijn de grofheden van deze groepen niet voor kan stellen. Het zijn geen acties van moslims tegen niet-moslims, maar moslims die elkaar afslachten. Niet te volgen. Dat er wreedheden zijn moet ik helaas accepteren. Ik begrijp de mensen niet die deze wreedheden uitoefenen. Dat heb ik nog nooit gedaan, terwijl er in mijn leven al heel wat gruweldaden in diverse landen uitgevoerd zijn. Wat gaat er in zo een kop om? Domheid, frustratie, onvermogen, of wraak? In al die bovenkamers moet toch iets wel heel erg mis zijn. En dat fokt elkaar nog lekker op. Nee, dit is geen strijd voor een geloof of religie. Dit is wel een levensgevaarlijk en mondiaal probleem. Dit moet gestopt worden!

Dat is ook direct het probleem. Het laat zich niet zo maar stoppen. ISIS verspreidt foto's en video's. Daarin zie je hoe mensen letterlijk afgeslacht wordt. Ongewapend worden ze naar een kuil gestuurd en laf afgeschoten. Ook de beelden dat deze criminelen auto's inhalen en daar vervolgens hele patronen op leegschieten. Of willekeurig voorbijgangers een kogel door hun kop schieten terwijl zij langsrijden. Dít kán op geen enkele wijze met geloof of religie in verband gebracht worden. Zij die het wel doen zijn knettergek en chronisch psychiatrisch gestoord. Ze "brengen" geen geloof, maar alleen dood en verderf. Daar waar zij hun macht op straat hebben voeren zij de sharia in. Maar wat is de sharia? Nee, niet heel eenvoudig de Islamitische wet en regelgeving.

bron: nrc.nl

Immers, wanneer je jezelf een beetje verdiept in de Koran lees je dat je de sharia op vele manieren kan uitleggen. Met de Bijbel is dit niet anders. Niet bij iedereen is bekend dat er drie jaar na de dood van Mohammed (de profeet) al geknoeid is in de tekst van de Koran. Het is niet alleen hoe je de tekst leest en interpreteert, maar vooral wat je er mee doet. Het onderscheid tussen de Koran en de Bijbel is wat dat betreft nihil. We kennen de wreedheden van het Christendom uit de geschiedenisboekjes, en zelfs nu bij de fundamentalistische Joden. 

Deze strijd te voeren uit naam van Allah, de Koran of het geloof is op zich al misdadig. ISIS, Al Quida, Boko Haram doen het. Ook de Taliban is in feite geen haar beter. Zo zijn er meer groeperingen. Het zijn minderheden, maar domineren wel het beeld van de Islam... en de wereldpolitiek. Schande. Als addergebroed steekt het overal de kop op. In Syrië, Irak, Mali, Nigeria, Libië, Pakistan, Afghanistan en nog veel meer landen in Azië en Afrika. In het westen orden speldenprikken uitgedeeld, zoals met de Twin Towers in NewYork.

Het lijkt erger en heftiger te worden. Deels gevoed door de media aandacht. Iedere dag wordt je in de krant, op tv en internet wel geconfronteerd met aanslagen. Ook omdat er winst te behalen is en de technieken voortschrijden. Niet alleen militair, maar ook de ontwikkelingen op het gebied van de mobile telefonie en internet. De wereld wordt steeds kleiner. Een probleem in Irak is ook een probleem van ons. We mogen onze ogen niet sluiten voor wat er in de wereld gebeurt. Wat mij betreft mag iedere Nederlandse Syriëganger direct opgepakt worden bij terugkomst in Nederland. Per definitie heeft hij al een misdaad begaan. Gewoon oppakken en opsluiten. Nee, normaal denk ik niet zo. Normaal ben ik tegen dit soort rechteloos handelen, maar wat anders moet je in hemelsnaam doen om deze fundamentalistische explosie een halt toe te roepen? En ja, van mij mogen er tientallen drônes naar die gebieden gestuurd worden om deze groepen uit te schakelen. En vooral moet de wereld onderlinge vetes en misverstanden opzij zetten en samen werken groepen als ISIS en Boko Haram de kop in te drukken. De machtswellust van deze groepen heeft alleen kans door de machtswellust van staten en leiders (dictators en autocraten) aan banden te leggen. Stop het fundamentalistische terrorisme, wat helemaal niets met de Islam te maken heeft. Stop het, door te verenigen!

Boko Haram, bron: france24.com

Nermine

Vanavond zag ik op Canvas (België) weer zo’n geweldige documentaire van Vrancks. Dit keer ging het over Tunesië, waar de Salafisten, of Selefies in opmars zijn. De documentaire was gemaakt naar aanleiding van de 14 jarige Nermine. “Overgelopen” naar de Selefies en haar moeder is op zoek naar haar dochter.

Na het moslimgeweld in Mali, het gerommel van moslimfundamentalisten in de Sahara weer even terug naar Tunesië, waar de Arabische revolutie begon. Iedereen was blij dat de dictator was verdreven, maar in de nadagen van de vreugde dreigt er een nieuw fenomeen; de opkomst van de Selefies, of Salafisten.

Het Salafisme gaat terug naar de tijd van Mohammed. De metgezellen van Mohammed die vier generaties het woord doorgeven. De meest trouwe broeders van het geloof, met een enigszins puriteinse inslag. Inmiddels leven de Selefies zonder fjazah (de betrouwbare ketting van overdracht). Dat wil zeggen dat zij inmiddels hun leer niet meer toetsen aan de oorspronkelijke leer en een eigen interpretatie geven. De kritiek verdwijnt binnen de Islam, maar toch ziet de Selefie zich als puur. Heel vreemd, omdat zij hun eigen leer hebben gecreëerd, door de oude leer nooit meer te toetsen.

De oude geleerde van de Salafisten zijn tegen de Jihad en geven duidelijk aan dat het recht niet in eigen hand genomen mag worden. Zij die zich tegenwoordig Salafist noemen doen niet anders. Zij willen de Sharia (Islamitische wetgeving) in haar strengste vorm introduceren en maken gebruik van pure indoctrinatie.

Kortom, de huidige Salafisten zijn de weg kwijt. Toch krijgen zij meer macht. Hierbij verwijs ik naar de beelden van de documentaire van vanavond. Wanneer je het niet met ze eens bent, dan zullen ze al snel proberen te slopen. Wat zij niet zien zitten, vernielen ze. En vaak blijkt dat zij nog inconsequent zijn ook. In het ene dorp slaan ze alle alcohol kapot, en in Tunis gaan ze naar de hoeren en zuipen ze.

Het meisje Nermine is waarschijnlijk slachtoffer geworden. Ooit maakte zij zich graag op en opeens behoorde zij tot de Salafisten. En verdween. Waar zit ze nu? Misschien uitgehuwelijkt en in Syrie, denkt haar moeder.

Op zoek naar haar dochter kwam haar moeder bij de Salafisten over de vloer. Al direct hing er een sfeer van geheimzinnigheid.

Tunesië was even vrij, maar dreigt weer in een stevig keurslijf te komen. Heeft dit te maken met slechte economische omstandigheden? Wie zal het zeggen, maar het gebeurt. Net als wat er in Mali gebeurde, en misschien ook een beetje met de Moslimbroeders in Egypte. De Islam knaagt zich de maatschappij binnen. Zijn het gefrustreerde mannen, werkloze mannen, mannen hunkerend naar macht? Over een goed geloof kan men niet meer spreken. Wanneer je de Koran goed leest en probeert goed te interpreteren is de Koran vredelievender dan de Bijbel. Toch siddert de wereld over wat er met de Islamieten kan gebeuren en de uitwassen als Al Quida. Dan zijn er nog Iran en de Taliban. Overal signalen van gefrustreerde maatschappijen. Over Saoedi-Arabië hebben we het niet, maar in feite is dit ook een heel fundamentalistisch land. Alleen combineren zij het goed met de westerse economie. En zij denken tactisch. Bij veel Islamieten lijkt dat ver te zoeken. Bijna instinctief dringen zij hun gedachten op aan het deel van de wereld wat zij kunnen bereiken. Als een olievlek deint dat uit en krimpt dat, maar is daarmee een potentieel en continu gevaar.

 

Het westen kan er niets tegen doen. Alle fundamentalisten en Salafisten uitroeien is onmogelijk. Oppakken en herprogrammeren is goed voor een SF film. Hoe globalistischer onze samenleving wordt, hoe meer last we hiervan zullen krijgen. Tot rede brengen lijkt een grote illusie. Het bevreest mij echter. Wat zal dit toe leiden? Misschien wel aanslagen, maar niet meer zo als in New York. Het zal kleiner, subtieler, maar daarmee ook gevaarlijker worden.

De enige die deze teloorgang van het Islamitische geloof tegen kunnen gaan zijn de moslims zelf. Ik vrees alleen dat zij te veel verdeeld zijn. Toch zal het ooit goed komen. Misschien duurt het alleen nog enkele eeuwen. Nermine zal het met haar nieuwe leven moeten doen. Ik denk aan haar en heb meelij…