verbod op niqab en burka

Per 1 augustus 2019 is het in Nederland verboden in openbare gelegenheden (openbaar vervoer, overheidsgebouwen, scholen, etc.) aanwezig te zijn met een niqab of burka. Met andere woorden; met gezicht bedekkende kleding.

Een verbod, wat nogal tot discussie leidt. Niet geheel onterecht. In principe is deze wet zeer paradoxaal. Enerzijds kennen we de vrijheid van godsdienst, anderzijds willen we weten wie wij tegenover ons hebben. Daarbij zit er ook een vorm van discriminatie in de wet. Ondanks dat het officieel voor alle gezicht bedekkende kleding geldt, betreft het primair de burka en niqab.

Primair ben ik tegen het verbod op deze twee kledingstukken. Vrijheid van godsdienst is een hoog goed en wanneer je hier aan wil tornen, dient het op een dergelijke wijze te zijn, dat het ook daadwerkelijk alle religiën betreft. Toch is het verbod op zich niet het grootste probleem. Er zijn twee aspecten die, mijns inziens, doorslaggevend zijn; islamofobie en een zekere vorm van radicalisme. Zijn we bijvoorbeeld vergeten dat in de jaren 60 van de vorige eeuw katholieke vrouwen ook een hoofddoek droegen? Dat dit wel of niet vrijwillig was heeft destijds nooit ter discussie gestaan. Überhaupt heeft het nooit ter discussie gestaan en is met de opkomende modernisering langzaam verdwenen. Naar mijn mening is de west Europeaan voor een groot deel bang voor de Islam. Het belangrijkste is dat men veel te weinig afweet van de Islam en met de opkomst van het radicalisme de Islam door veel mensen altijd in direct verband wordt gebracht met terrorisme. Een volslagen irreële gedachte. En hoe moeten we dat dan met de rechts extremistische terroristen oplossen? Daar staat toch ook geen bepaald “kenmerk” voor, alhoewel velen wel “rechtsdenkend” zijn. Onbekendheid en slechte informatie liggen in mijn visie aan de basis van dit verbod en de angst van mensen voor de Islam. Een fundamentalist van welke aard dan ook (rechts, links, Joods, etc.) is in mijn ogen altijd een zekere bedreiging. Dan wil niets zeggen over de overgrote meerderheid van mensen die geloven of denken in deze richtingen.

Een ander argument is dat de vrouwen gedwongen deze gezicht bedekkende kleding dragen. Velen beweren echter het tegendeel. Wanneer het dwang betreft, zijn andere maatregelen van toepassing en is een algemeen verbod niet de juiste oplossing. Veel Islamitische vrouwen geven, met de komst van dergelijke verboden, juist aan zelf te kiezen voor deze bedekkingswijze.

Daarmee kom ik op het tweede punt; een zekere vorm van radicalisering. Het gaat hier niet om terrorisme maar om meer orthodox denken. De vrouwen kiezen ervoor uit hun overtuiging, zoals orthodoxe Joden ook kiezen voor een specifieke kledingstijl, welke wij in Nederland in zekere mate kennen van de “Zwarte Kousen Kerk”. Dus moet je in algemene zin religie gerelateerde kleding verbieden, of niet. Dus niet, want een kledingverbod slaat nergens op en is niet te handhaven. De vrouwen die er voor kiezen hebben een zekere orthodoxe inslag.  Dat blijkt ook, daar regelmatig uitspraken gedaan worden als: de wet van Allah is mijn wet, niet de wereldse wet. Wel, daar heb ik moeite mee. Het betreft hier een geloof, een religie. Een geloof is persoonlijk, een religie een samenvoeging van mensen die ongeveer het zelfde geloven. Religie is de uitvoering van het geloof, maar opgetekend en uitgevoerd door mensen. Wanneer je zegt dat de wet van Allah boven de burgerlijke wet staat is dat niet wat Allah heeft opgeschreven, maar wat mensen hebben bedacht vanuit hun geloof in Allah, en wat we nu religie noemen. En dat religie zeer interpretabel is blijkt wel uit de diverse stromingen binnen elke religie. Je hebt meerdere stromingen katholieken, meerdere stromingen Joden, meerdere stromingen Christenen (Protestanten/gereformeerden) en ook meerdere stromingen van de Islam. Je kan dus niet zeggen dat wat je gelooft de waarheid is. Dan zou het ook geen geloof meer zijn, maar wetenschap. De ongenuanceerde dwang om toch, ondanks die wet, de niqab of burka te willen blijven dragen getuigt dus in feite van een grote domheid en dwangmatig (kritiekloos) vast houden aan… Desalniettemin zijn zowel het verbod, als de reactie van de vrouwen niet correct.

In Denemarken wil men zelfs een stap verder gaan en de hoofddoek verbieden. Een stap die absoluut te ver gaat. Aan de andere kant, ja ik zie graag met wie ik spreek. Iemand met een burka zal ik voorbij laten gaan, maar een niqab maakt mij niks uit. Dan zie ik de ogen in ieder geval. Bovendien iemand met een spiegelde zonnebril vind ik ook zeer storend en zal ik niet snel aanspreken. Kortom, wettelijke grenzen in deze zaken kan je nooit opleggen, en zullen altijd een vorm van discriminatie in zich dragen, het enige onderdeel waar de Islamitische vrouwen wel gelijk in hebben. Aan de andere kan geeft deze discussie maar weer eens aan hoe dogmatisch en beperkend religie is. Marx noemde het opium voor het volk, maar ik vrees dat het zelfs een graadje erger kan zijn….

In den vreemde: seculier (57)

Eigenlijk nooit zo bij stil gestaan... Telkens wordt gesproken over het feit dat Turkije een seculiere staat is. Net of dat zo bijzonder is, maar Nederland, dat is ook een seculiere staat. Alleen daar hebben we het nooit over. Opeens word het mij helder. Turkije is een seculiere staat, maar waar voornamelijk de Islam het geloof bepaald. In Nederland hetzelfde, maar is het juist het Christendom wat bepaald.

Op de bank vroeg ik of zij vrijdag (eerste Kerstdag) open waren. Een verbaasde blik als reactie... Wanneer ik in Nederland zou vragen of de bank met het Suikerfeest gesloten zou zijn, zal ik zelfde volledig verbaasde blik ontvangen. Ja, want als je kijkt naar onze kalender, wordt deze alleen bepaald oor Christelijke feestdagen; Kerst, Pasen, Pinksteren, Carnaval, en noem maar op. Uitzondering is onze Koningsdag, maar verder zijn al onze feestdagen, en dus ook vrije dagen, geënt op de Bijbel. Hier is exact hetzelfde, alleen bepaalt de kalender niet de Bijbelse feestdagen, maar de feestdagen volgens de Koran. En in principe is de zondag in Nederland, de vrijdag hier, alhoewel de zondag ook hier voornamelijk gezien wordt als de rustdag.

Waarom dat telkens al die ophef? Lijkt mij niet geheel onlogisch. De westerse wereld is de Christelijke wereld en wij voelen ons verheven boven alles en iedereen, die anders denkt. Dat Nederland seculier is staat nooit ter discussie. Toch, uitgaande van al die Christelijke feestdagen, moeten we ons toch eens achter de oren krabben. Het geloof is zo sterk in onze samenleving geïntegreerd, dat dit zeer bepalend is voor de feestdagen. In zekere zin is Holland net zo min seculier,maks dat Turkije dat is. Maar, de Moslim wordt toch gezien als een volger van een "minder" geloof. En dat in feite alleen om het feit dat we geen reet af weten van de Islam. Doen we dat wel zullen we de vele overeenkomsten zien. Nu wordt er alleen gefocust op alle verschillen.

In het Christelijke geloof zijn tal van richtingen, maar in menig discussie is de reactie dat een moslim een moslim is. We horen wel meer over Soennieten en de Sjiieten. Toch ziet de westerse wereld het meer als een soort stammen oorlog of wellicht een rassenverschil, dan dat het in het westen gezien wordt als de verschillende Christelijke stromingen. Katholiek of Protestant..., we zien dat helder als twee stromingen binnen de Bijbel. Sjiieten en Soennieten zijn daar in feite helemaal mee te vergelijken. Dan zie je zelfs dat er binnen het Bijbelse geloof veel meer onderstromingen zijn (Joden, Pinkstergemeente, Jehova's, etc.), dan bij de Islam. En in beide gevallen is er sprake van fundamentalistische uitspattingen. De kerken, en klokgelui, bij ons is gelijk aan de moskee, en de speakers van de minaret. Goed, beide klinkt een beetje anders..., maar dat mag je toch niet aanduiden met meer of minder, goed of slecht?



Hoe je er naar kijkt, Turkije is op dat gebied een staat gelijk als Nederland. Dat er een wat foute meneer hier aan het roer gaat en dat er een heleboel erge dingen hier gebeuren staat helemaal los van. Die discussie. Maar in het Westen wordt het wel bij die discussie betrokken en is de Islam (dus) slecht.



Aan het strand van Çaliş zijn nog veel gelegenheden open. Veel Engelse overwinteraars en geëmigreerde ouden van dagen. De hele horeca speelt daar in op Kerst. Met versieringen, muziek en Kerstmenu's. Er was zelfs een heuse Kerstmarkt! Dat doen die Turken dus wel. Ja, hier gaan de verschillende religies en stromingen prima naast elkaar en zelfs ook vaak met elkaar. Zie je in Nederland dat de horeca, of wie dan ook, inspeelt op de Islamitische feestdagen? Ja, Turkse winkels en horeca misschien, maar normaal gesproken: nihil. Wat dat betreft ben ik geneigd te zeggen dat de gemiddelde Turk verder is, qua ontwikkeling, dan de gemiddelde Nederlander.



Zelf heb ik weinig met religie. Geloof is voor mij een zeer persoonlijk item. Desondanks ontkom ook ik niet aan onze maatschappelijke invloeden en ben ik, ook hier in Turkije, bezig met Kerst. Kersttelevisie, kerstboom, kerstmuziek en eten. Vorig jaar hebben we niets gedaan. Dat vonden wij maar saai. Maar met religie heeft het Kerstfeest voor mij geen bal te maken. Zo zijn hier veel mensen die misschien officieel moslim zijn, maar verder niets van doen hebben met die religie. Die ruimte is hier, ondanks dat bij iedere Turk op de identiteitspapieren staat dat zijn (of haar) geloof Moslim is. En ook die mensen vieren Bayram, slachtfeest, of Suikerfeest. Ook dat is dus geheel niet anders dan in west Europa. Waarom dan toch zo bezig zijn met het feit dat Turkije een seculiere staat is..., alleen omdat de president erg religieus is? Omdat hij een keer geroepen heeft dat hij de Sharia in dit land wil? Die man is niet helemaal goed bij zijn hoofd, maar zo veel Turken zullen hun eigen verworven vrijheden en rechten blijven bevechten. Dat hij nu de Koerden met duizenden soldaten bevecht ontketend veel angst bij de inwoners elders in het land. Hoe ver zal die man gaan, maar ik ga er van uit dat de Turken wat dat betreft hun grens bewaken. Bovendien, hoe ver gaat de Nederlandse overheid met de vele regels en wetten? Rutte is net zo'n gladjakker, alleen is het Nederland lastig een dictatoriale vorm te ontwikkelen.

De culturen zijn verschillend, de volkeren zijn verschillend, maar het oude motto van de Nederlanders heeft hier nog volop waarde: leven en laten leven. Misschien is dat eigenlijk wel een ultieme Kerst gedachte... Prettige Kerst.

De Naaldkerk

De Naaldkerk.

Hoog boven de boomtoppen torent de groene spitse punt uit. Voor zover mogelijk, vanuit de weide omtrek zichtbaar. Niet zo heel lang geleden passeerde ik de kerk. Het was de kerk niet meer uit mijn jonge jaren. De kerk toonde een verlatenheid. Het groen naast de kerk verwilderd, de grasperken aan de voorzijde keurig gemaaid, maar zonder geschiedenis. Ooit ben ik een keer in de kerk geweest. Samen met mijn moeder, wij bezochten een kerstmis. Of kerstzang. De binnenkant maakte mij, ondanks mijn jonge jaren, droevig. Donker en kil kwam het alles mij over. Zwaar en afstotend. Waarschijnlijk de reden nimmer meer door de gebogen deuren de kerk meer naar binnen te zijn gegaan.

Toch is de Naaldkerk een wezenlijk onderdeel van mijn jeugd geweest. De kerk, die leefde aan de buitenkant. De eerste communie, de pinkenveiling, de nonnen, noem maar op. De diensten niet te vergeten. Velen die ter kerke gingen passeerden immers ons huis, meestal tijdens het moment dat ons gezin aan het ontbijt zat. Wellicht wisten wij beter wie de zondaars waren, dan meneer de kapelaan. 

Mijn geboortehuis bevindt zich (het bestaat immers nog) om de hoek, in de Frans Netscherlaan, naast Klavertje Vier en juffrouw Willems. Juffrouw Willems was van een andere kerk en tevens een gewaardeerd leerkracht van de School met de Bijbel, pal tegenover onze woning. In mijn jonge jaren was de Nederlander nog vele male verdraagzamer. Dit maakte dat er niet alleen nog kippen (en een Haan) in de straat gehouden werden, maar ook dat het heldere gelui der klokken ons met de regelmaat van de klok aan de aanwezigheid van de kerk deed herinneren. Bruiloften en begrafenissen. Uitbundig of statig, de klokken luidden. Doordringend en langdurig. Dit is geen beleving van een klein kind, bij wie alles nog groot was en tijd een lang begrip. De klokken beierden een kwartier. Net als voor de missen, dat de kerk haar zielen opriep ter kerke te gaan. Op zondag zeker twee keer. Het geluid, vele malen harder dan het meest lawaaiige vliegtuig, voelde je in je maag nagalmen. Later, waarschijnlijk rond mijn pubertijd, presteerde Ed Willems het om met de muziek vanuit zijn zolderkamer het galmen der klokken ruimschoots te overstijgen. In mijn herinnering dan ook de eerste keer dat de buurt klaagde over geluidsoverlast. Niet het galmende brons, maar de popmuziek van Ed. De kerk accepteerde je. De kerk hoorde er bij, ook wanneer je van een andere kerk was, of het geloof cynisch benaderde. Dit laatste was in ons gezin een hardvochtige aanwezigheid. Het cynisme jegens kerk en religie. Ons gezin wist hier zelfs uiting aan te geven. Tijdens het zondagsontbijt liepen de katholieken van rechts naar links langs ons raam. De gereformeerden in omgekeerde richting (aan het begin van de Frans Netscherlaan was ook een kerk, gereformeerd, maar inmiddels afgebroken). Tijdens het tikken van het eitje probeerden we gekke bekken te trekken of anderszins de aandacht van de passerende kerkgangers. Bij voorkeur wanneer de katholieken op weg waren naar huis en de gereformeerden juist naar de kerk togen. Lukte het de aandacht te trekken was de onderbroekenlol kompleet, daar de vrome wandelaar mijn zijn gezicht tegen de takken van onze els liep. Dat deed vast pijn. De els, stond bij de oprit, tussen ons huis en het huis van juffrouw Willems. Dat ik bij juffrouw Willems langs ging om bijbelverhalen te horen gaf mij de bijnaam "Christenkind", waarbij met een harde G het woord aanving.

In mijn jonge jaren werden de kerken nog behoorlijk bezocht. De dorpelingen van katholieke huize arriveerden meestal te voet, terwijl de gereformeerden in toenemende mate met de auto richting kerk gingen. De straat stond vol geparkeerd en zo wist je al snel wie welke auto bezat. Een voor ons gezin belangrijkere wetenschap dan kennis van het Heilige Woord.

Mede door het intensieve kerkbezoek gebeurde er veel rond de Naaldkerk. Tevens lag er naast de pastorie een bescheiden nonnenklooster. De eerste jaren zagen we met regelmaat de pinguïns in rij van de kerk naar hun klooster gaan, dan wel in omgekeerde volgorde. Nadat het klooster een tijdlang als woonhuis heeft dienstgedaan is het momenteel een Bijna Thuis Huis, een plek waar je rustig kan sterven. Ook de pastorie is de pastorie niet meer. Volgens mij zit er een soort crèche in, en een bedrijfje. De nonnen zijn verdwenen. De aftakeling heb ik in de zestiger jaren mee gemaakt. Leken zijn eerst op pinguïns, later verplaatsten zij zich als grijze muizen, een enkeling nog met een kapje. Het aantal kromp... De wereld van het katholicisme ging in Santpoort langzaam teloor.

De pastoor (of kapelaan) was voor mij een man op afstand. Een soort abstract object. Maar, met Sint Maarten ging je als eerste naar de pastorie! Daar kreeg je tenminste snoep! Niet de pastoor stond aan de deur, maar een wat uitgedroogde vrouw, waarschijnlijk de dienstbode van meneer. Zij deelde de snoeppakketjes uit. Ja, er was werk van gemaakt, want er waren allerlei snoepjes en feestelijke zakjes gestopt. Veel later werden er mandarijnen uitgedeeld bij de pastorie. Na deze buit ging het door naar de nonnen. Ook daar werd gul gegeven, zoals overigens ook de katholieke leken, in de omliggende straten, scheutig waren met het delen van zoete lekkernijen. Sint Maarten was een hele happening, waar je jaren genot van kon hebben.

Een andere happening was de pinkenveiling, ergens in het voorjaar. Een goed katholiek zal mij precies kunnen vertellen wanneer, want er lag een link tussen Pasen, Pinksteren en de pinken. Santpoort was nog een enigszins boeren dorp. Zoals boer Markerink, die zijn boerderij op de Burgermeester Enschedelaan had, tussen de rijtjes huizen. En zo waren er meerdere voorbeelden. Niet alleen keuterboertjes, want buiten de bebouwing bezat men land en liepen de koeien. Dit alles maakte wel dat met de pinkenveiling de straat vol was met tractoren en aanhangers. Soms ontsnapte er een en rende door de straat. Met de nodige bombarie altijd weer terug naar de kerk, waar de veiling aan de zijkant van de kerk gehouden werd.  Wat het allemaal inhield wist ik als kind niet, maar ik vond het machtig mooi. Allemaal van die boeren, velen droegen blauwe werkjassen en platte petten, die tijdens de verhitte onderhandelingen wat achterover geschoven werden. Dikke sigaren, die in de mondhoeken bleven hangen tijdens het bieden. Het handengeklap en de flappen geld. Er hing een landelijke sfeer, maar vooral een gemoedelijke, gezellige sfeer. Wanneer het even kon stond ik er naar te kijken. Overigens altijd achter het hek, op het trottoir. Of dit nu was uit bescheidenheid, of dat ik gewoon niet bij de pinken mocht kan ik mij niet meer herinneren. Wel was het een aangelegenheid waar ik, als onkerkelijke, eigenlijk naar toe mocht. Dat paste niet in ons gezin.

Tja, wat mij echt jaloers maakte was de jaarlijkse gang van bruidjes en bruidegommen. Jonge kinderen, van top tot teen chique gekleed, de meisjes in maagdelijk wit, de jongens in zwarte pakken. Je zag ze een voor een richting kerk gaan. Tenminste, ze verdwenen in de pastorie. Een poos gebeurde er niets, tot een optocht van de jonge kinderen, vanuit de pastorie liep, door de tuin van de kerk (de pinkenveiling was er in ieder geval niet op dat moment) om via de boogdeuren de kerk te betreden. Wat het was hoorde ik vele jaren later. Zelfs toen zei Heilige Communie mij eigenlijk nog niks. In mijn jonge jaren kon ik dit ritueel in het geheel niet thuisbrengen. Het had iets mystieks. Ze liepen keurig in een rij, jongetjes achter elkaar, meisjes achter elkaar en de jongens naast de meiden. Altijd gedacht dat die kinderen echt gingen trouwen.

Van heel andere aard is de herinnering aan de Bintangs. Ja, de Naaldkerk roep bij mij de herinnering aan de Bintangs op. Aan de andere kant van de Naaldkerk stond een leijk gebouw. Wellicht ooit onderdeel van de jongensschool geweest, maar eind jaren zestig jeugdhonk, padvinders hok (katholieke padvinders natuurlijk) én oefenruimte. Een enorme knal oranje Mercedesbus stond dan naast de kerk. Met dikke zwarte letters stond er Bintangs op. Uit het gebouwtje drong de muziek in luide klanken door alle spleten en dunne muren naar buiten. Ik zat soms op het lage hekje (om het betreden van de grasperkjes voor de kerk te voorkomen) en luisterde. Het klonk swingend, maar dof. Moderne muziek, wat mij verder weinig zei. Televisie hadden we nog niet en de radio stond altijd op de zender van Arbeidsvitaminen en hoorspelen. Een platenspeler was in ons huis niet aanwezig... Dus wat kan je verwachten dat de Bintangs mij iets deden? Niets dus.

Op een keer kwam zo'n ruige gast (iemand was voor mij snel een ruige gast, in die tijd) naar me toe, zuigend aan een sjekkie, waarvan ik later begreep dat er niet alleen tabak in verwerkt was. Van dichtbij leek het helemaal niet zo een ruige gozer, en bovendien was ie aardig. Even later zat ik in de ruimte de oorverdovende herrie aan te horen, waarbij mijn hart de muziek als pacemaker leek te ervaren, door het gedreun in mijn lichaam. Ik denk dat ik een keer of drie binnen ben geweest. Ik had verder weinig met die muziek, noch met de band. Pas veel later hoorde ik van de Bintangs op radio en tv. Ik heb zelfs nog voor het Millennium een CD van ze gekocht.

De Naaldkerk. Heeft meer betekent, dan ik mij in mijn jonge jaren realiseerde.  De kerk stond voor mij ook niet bekend als symbool van het geloof, maar meer als symbool van mystiek en voor "er gebeurt nog eens wat". Zelfs tijdens het dorpsfeest had de kerk nog een rol. Op woensdagavond (nog steeds begrijp ik) wordt het "rondje kerk gehouden". Een wielerevenement met diverse gezichten. Echte snelle jongens, tot de dorpsidioten die ook nog genoeg energie hadden voor een rondje kerk, alvorens vele rondjes bier te nuttigen.

De Naaldkerk, staat daar als een fier symbool van een voorbij verleden. Eenzaam, of het niet meer tot het dorp behoort. De kerk straalt nu eenzaamheid, ja zelfs verdriet uit. Zo veel mee gemaakt, zo een rijk verleden, en nu een stil object aan de rand van een dorp. De volgende keer dat ik er aan voorbij ga blijf ik even staan. Ga ik misschien wel op dat lage rekje zitten. Rustig laat ik het besef doordringen hoeveel zo een lullig gebouw betekent heeft tijdens mijn rit naar volwassenheid. Staat ze er nog? Over tien, twintig of dertig jaar? Zijn het dan appartementen, een bedrijf, of de nieuwe crèche? De tijd gaat zo snel, maar de herinnering beweegt zich voort met de snelheid van een slak. Met weemoed denk ik terug aan die groene punt. Stilletjes hoop ik dat ik bij leven mee mag maken dat de kerk weer iets van haar oude glorie terug krijgt. Niet door de jaarlijkse zegening van auto's en motoren... Misschien wel door de pinkenveiling? Die bestaat ook vast niet meer... Waarmee..., als het maar weer gaat leven. Laat de klokken luiden! Laat een nieuwe tijd de charme van het verleden herleven. Aangepast, modern, maar maak de kinderen van nu weer nieuwsgierig, zoals ik vroeger was. De wederkerigheid van tijd is ons echter niet gegund. De tijd schrijdt voort, en wie weer gaat de Naaldkerk nog een hele tijd mee! 

Zomerzotheid (komkommertijd)

Hè hè, eindelijk is Berlusconi veroordeeld. Laatst zei iemand, uit de politiek, dat je pas een crimineel bent wanneer je bent veroordeeld. We weten inmiddels allemaal dat er criminelen rondlopen, zonder veroordeling. Zou dit een eerste stap zijn hier toch iets genuanceerder naar te kijken?

foto: NRC

Daarvoor hoef je niet naar Italië. Zelfs in onze gemeente hebben we dat soort lui. Nee, officieel geen crimineel. Ze zijn slim, glijden door de mazen van de wet en beschikken over veel geld, en dus zeer goede advocaten. Waar ligt de grens? Wat dat betreft is de veroordeling van Berlusconi een belangrijk signaal. Maar daar zit ook een boodschap in... Toch iets voor de Hollandse maffia om deze zomer eens goed bij stil te staan! Subtiele bedreigingen… daar moeten de heren toch maar eens mee gaan oppassen. Ook de afrekeningen lopen steeds meer risico. En natuurlijk zijn enkele jaren cel wel ingecalculeerd, maar de beste crimineel is er een die buiten de bajes weet te blijven. Ik kan wel wat namen noemen, maar daar toe laat ik mij toch echt niet verleiden. Die gasten zijn mij veel te gevaarlijk, ondanks dat ik ze officieel geen crimineel mag noemen.

foto: RTL

Zomer, we hebben onze (door Polen waarschijnlijk neergelegde) wolf al gehad. Het was een echte wolf, maar dat dit dier op eigen kracht naar zijn plaats van vinden is gelopen lijkt toch iets te onwaarschijnlijk. Al willen we dat wel in Nederland. En bovendien weer eens iets anders dan de panter van afgelopen jaren.

Verder gebeurt er voldoende om de komkommertijd voldoende te vullen. Mijn eigen vrouw weet de IJmuider Courant op handige en tactische wijze zo'n twee keer per week te halen. Slim gebruik van de tijd, en nu zie je opeens andere fracties hun best doen ook in de krant te komen. Men wordt wakker. Andere jaren was ook de lezer zes weken vrij van politiek, maar het dringen begint. Verkiezingen zijn zeker in aantocht. Of sommigen lezen toch ook in de zomer de krant en ontstaat er toch een beetje een gevoel van jaloezie, want GroenLinks (en vooral Reina) is weer te slim bezig. Daar kan je niet bij achter blijven, want… ja, de verkiezingen. Men begrijpt onvoldoende dat wij ons op dit moment niet vanuit dat perspectief laten zien, maar vanuit onze overtuiging. Dat is natuurlijk lastig, voor sommige partijen. Maar het is wel mijn meisje die gewoon met een goed idee kwam!

foto: IJC

Nee, voortkabbelen is er deze zomer niet echt bij. Het is druk, én we hebben nog zomer ook. Ik zoek het evenwicht tussen werken en genieten van de zomer. Dat lukt wonderbaarlijk goed, mede dankzij onze weer goden. In mijn tuin, op het strand, op een terrasje; het lukt mij dagelijks (bijna) een paar uur echt een vakantiegevoel te hebben. Zonder reizen, zonder koffers, gewoon genieten. Dat is toch geweldig? Zelfs in mijn bovenkamer werkt de schakeling perfect en kan ik van hard werken op het ene moment zo overschakelen naar recreatie.

En dan genieten wij op onze (nieuwe) Hollederscooters van alle mooie en gezellige dingen die we (kunnen) doen. De eerste hittegolf, sinds 2006, hebben we al in de knip. Hopen we vandaag niet al op de tweede? Het gaat echt de goeie kant op.

 

Verder gebeurt er ook van alles, zoals een goede zomer betaamd. Dit keer een paar treinongevallen (ieder jaar lijkt toch weer een ander onderwerp te scoren; vliegtuigen, boten, bussen en nu dus treinen). De beelden worden steeds spectaculairder; je zag bijna dat de machinist nog zat te bellen terwijl de locomotief op de zijkant naar de camera schoof.

Misschien wel het mooiste, maar ook de grootste zomerzotheid, vind ik misschien wel de paus. Ik zou er bijna katholiek voor worden, alleen jammer dat ik niet in (hun) God geloof. Wat is die man goed en sterk. Een paus zoals een paus dient te zijn. Mens bovenal, maar hij is uitermate reëel en wars van de Koninklijke status van het Vaticaan. Nee, met zijn tasje het vliegtuig in. Twee kamers in plaats van een riant penthouse. Zijn positieve hint richting homo's. Noem maar op. Gewoon te gek, maar in de recente kerkgeschiedenis ook te zot voor woorden.

2013 gaat de boeken in als een bijzondere zomer. Weinig tijd voor de komkommers, want er gebeurt te veel. Veel positieve zaken. Er zit mij nog wel een ding dwars. Rutte en Samson zitten nog. Reina zal 13 augustus echt weer voor de tweede keer haar stille protest moeten tonen, op Plein 1945 in IJmuiden, tussen elf en drie. Ik hoop dat de steun (lijflijk) meer en meer gevolg gaat krijgen. Dan wordt het echt een mooie zomer.

foto: Volkskrant

Vrede op aarde, maar geen welbehagen!

Het wordt weer Kerst, vermits de wereld op de 21e niet vergaat. De Kerstboodschappen en vredeswensen schieten weer om onze oren. Als spervuur worden wij er mee onder vuur genomen. Je ontkomt er niet aan. Ja, en dan hebben we onze Benedictus XVI nog.

Karl Marx

Benedictus roept de wereld op tot vrede. Een oproep... Euthanasie, abortus en homohuwelijk benoemt hij als bedreigingen voor de vrede. Ja, hij zal zichzelf niet als bedreiging in deze naar voren schuiven. Toch is hij wellicht zelf de grootste bedreiging voor de vrede...

Euthanasie als bedreiging voor de vrede. Hoe ziet die oude man dat eigenlijk? Weerloze en doodzieke, letterlijk terminale lieden.... Is dat categorie terroristen die zichzelf opblazen? Lijkt me niet... Nee, als er een groep is die geen bedreiging vorm de vrede te verstoren is dat deze groep wel. Deze mensen op een zorgvuldige wijze uit hun lijden verlossen kan ik niet met de kromste gedachte rijmen in relatie tot vrede. 

Abortus... Misschien is dit wel juist een aanzet tot wereldvrede. Heel wat criminelen worden niet geboren. Abortus laat je uitvoeren omdat een kind niet gewenst is. Ongewenste kinderen blijken op latere leeftijd vaak negatief gedrag te vertonen (vast een onderzoek van Diederik Stapel). Nee, ook hier kan ik Benedictus niet volgen. Dat hij abortus onder criminaliteit schaart is toch echt iets anders dan een lijn trekken naar de wereldvrede. Maar goed, ten aanzien van beide opties ben ik het verre van met hem eens.

Inquisitie... voorbeeld van religie?

Nog zo een mooie.... Het homohuwelijk. Ja dat is een bedreiging voor de wereldvrede, maar wel voor de volle 100% op basis van religie. Dus niet het huwelijk, maar religie s een bedreiging voor de wereldvrede, maar dat kan en wil Benedictus natuurlijk niet zeggen. Bovendien is het homohuwelijk volgens mij juist positief voor de wereldvrede. Die getrouwde man en vrouwen zijn zo blij dat zij het huwelijk aan mogen gaan, of aangegaan zijn, dat ze het veel te druk met zichzelf hebben. Nou, dan ga je echt de wereldvrede niet bedreigen.

Diederik Stapel

Benedictus predikt de wereldvrede.... De grootste oplossing is alle religies verbieden. Zijn we vergeten wat de katholieke kerk de mensheid in de Middeleeuwen en daarna heeft aangedaan? Of wat er is aangedaan uit naam van de kerk? De oorlogen, die gevoerd worden uit naam van een religie? Terrorisme, voor een groot deel ingegeven door fanatisme vanuit religie. Lieve Paus, wanneer je wil prediken over wereldvrede, kom dan eens met een reëel verhaal. Predik eens iets wat echt bij kan dragen tot die wereldvrede, en verlaat dat dogmatische denken eens. Karl Marx heeft niet voor niets geschreven dat religie opium voor het volk is. Het volk slikt de woorden van Benedictus. Dat is verschrikkelijk, want wanneer die man dergelijke onzin uit kraamt ziet een heel groot deel van de wereldbevolking dit als een waarheid. In mijn ogen is het echter pure misleiding. Maar ook is het afleiding. Kijk eens wat er in de katholieke kerk zelf gebeurt. Vele zaken die het daglicht niet kunnen velen. De incest en kindermisbruik, machtspelletjes en diefstal van de armen. De arrogantie van de kerk, die dacht te beschikken over leven en dood, zoals tijdens de Inquisitie. Pure moordenaars waren die katholieken, volledig intolerant. En tegenwoordig is die basishouding echt nog niet veranderd. De Rooms katholieke kerk hangt aaneen van intolerantie en (indirecte) mishandeling. Aids was een straf Gods, en je mag niet zo maar vrijen. Neuken doe je om kinderen te krijgen, dus het condoom wordt verboden. De religie heeft een groot bord voor z’n kop!

Moslimbroederschap

En het is niet alleen gerelateerd aan het Christendom. Kijk wat er nu in Egypte gebeurt. De Moslim Broederschap neemt het roer over en met dezelfde snelheid als de democratie verworven is wordt deze weer weg geflikkerd. In dit geval in de naam van Allah. En er hangen direct allerlei verboden in de lucht en beperkingen van de menselijke vrijheid. Vrede, mijn kont!

Met Kerst doen we allemaal even heilig. Even vrede. Daags daarna slaan we de hersens weer in. Of loopt er weer een gestoorde idioot in Amerika kleuters af te schieten (wat overigens, gezien de leeftijd, helemaal geen kleuters meer zijn).

Vrede wordt niet door de kerk gebracht. Religie predikt misschien vrede, maar voert oorlog, geweld en indoctrinatie uit. De vrede, die moet uit je zelf komen. Kijk eens in het diepste van je ziel en kom tot de conclusie dat geweld, oorlog, misdaad, en alles echt niet leidt tot een beter leven. Hooguit wanneer iemand gevoelloos is sluit hij zijn ogen voor de ellende die hij anderen aan doet om zichzelf te verrijken. Vrede krijg je door te beseffen dat je niets, en dan ook helemaal niets, mee neemt wanneer je sterft. Met elkaar streven naar een goed leven, dat kan vrede brengen! Realiseren dat we allemaal in het zelfde schuitje zitten en elkaar nodig hebben om het goed te hebben.

Maya kalender

Van harte hoop ik dat Benedictus dit jaar eens niet het vingertje heft en predikt vanuit de domme kerkelijke oogpunt, maar in zijn Kerstboodschap de mensen zelf aanspreekt. Dat de mens zelf een heel goed gaat nadenken. Dat economie en welvaart op generlei wijze geweld legaliseert. Paus, kom nu eens met een echte boodschap. Sta even stil bij de kalender van de Maya’s. De wereld vergaat niet; er start een nieuw tijdperk. Een nieuwe telling en een nieuwe cyclus. Laat dat de start tot echte vrede zijn!