in den vreemde: ontdekken (6)

 

Bijna een maand alweer, dat wij vertoeven in het Turkse Göcek. Het huis is aardig op orde en in het dorp zijn al diverse mensen die groeten, omdat wij elkaar regelmatig tegenkomen. Op de markt krijgen we korting, omdat we geen toeristen zijn.

Telkens weer "ontdekken" wij onze nieuwe wereld. Een tocht langs een breed scala van onderwerpen. Overdag hebben we bij elkaar misschien drie uur geen zon gehad en twee keer een bui van hooguit twintig druppels water. Dikke druppels, dat wel. Vrijwel dagelijks zien wij donkere wolken, die zich boven land samen pakken. Soms hoor je het gedonder van een onweersbui. Zo direct aan de kust, merken we, zitten we erg goed. Op het slapen na leven we vrijwel buiten, sinds we hier gekomen zijn. Amper een paar kilometer verderop blijkt het weer anders. Grilliger en natter. Soms komt Wilma van de berg en dan hebben zij regen gehad, kou, of het was bewolkt. In een rechte lijn misschien twee kilometer hier vandaan, en 520 meter hoger. Op de weerkaart zie ik inderdaad Turkije soms schuil gaan onder een dik pak bewolking, terwijl hier het zonnetje onverkwikkelijk de stralen op ons doet schijnen.

Een andere ontdekking is van meer praktische aard. We leren steeds beter de weg kennen en dat wat wij nodig hebben ons toe te eigenen. De winkels in Göcek, de markten hier en in Fethiye.

We kunnen de winkels vinden, die we nodig hebben. En met Turkse vertaling lukt het steeds beter meer complexe zaken aan te schaffen, als een verbindingsstuk op een kraan, schroeven, gordijnrails, en noem maar op. En iedere dag komt er weer iets bij. Dan realiseer je jezelf hoe vanzelfsprekend het leven in Nederland eigenlijk was. Niets nieuws, of je kende daar de weg. Alles kon je in een handomdraai vinden. Alles is hier relatief toch nog nieuw. Ik vraag mij soms af hoe lang het duurt voordat de dingen hier "gewoon" worden. De andere kant is dat dit alles het leven wel intenser en spannender maakt. Je bent veel bewuster bezig met de kleinste dingen. Daarnaast kom je ook meer basale zaken tegen. Is het stofzuigen een hele klus in Nederland, hier veeg en dweil je de vloer soms wel drie keer per dag even. Zweerde ik in Nederland bij een vaatwasmachine, hier doen we het gewoon lekker op de hand (ik moet wel toegeven dat ik niet mag afwassen, maar spoel wel en ruim de vaat ook op). Het lijkt hier makkelijker even iets te doen. Dagelijks ga ik minimaal een keer naar het dorp voor een boodschap. Geen enkel probleem.

Het verkeer is een verhaal apart. Vanavond zat ik op de waranda en dacht aan Curacao. Daar rijden ook auto's rond met luide muziek, uitbundige verlichting en nogal eens met forse herrie. Opvallend is dat de Tofak (Turkse versie van de Fiat) het uitgelezen merk blijkt om op te vallen. Wat wil je ook,

meestal zijn het oude wrakken. Ook op de weg is het gedrag te herleiden naar merk (en soms type). Bij een Tofak let ik altijd erg op, daar het rijgedrag per definitie volledig onbetrouwbaar blijkt (voorsorteren naar rechts, om links af te slaan, plots te remmen, bumper kleven, etc.). Zie je een Renault 12 (ja die bestaat hier nog in grote getale) is opletten belangrijk, vooral omdat zij niet alleen traag rijden, maar ook op alles suffig reageren. Überhaupt moet je hier in het verkeer zeer goed opletten. Spookrijden is niets bijzonders. Motoren scheuren overal dwars voor en elkaar zo scherp mogelijk snijden lijkt de nationale hobby. Overigens de motorrijder draagt bijna altijd een helm, maar de passagier zelden. Dat het zo vaak goed gaat blijft verbazingwekkend. Feit is wel dat je in dit verkeer extra alert bent, waardoor het misschien juist goed gaat...

De weg van en naar Fethiye ken ik nu wel. Het dorp hier ook in grote lijnen. Vorige week ben ik in mijn eentje door Fethiye gaan lopen. Leuk, want ik ontdekte tal van nieuwe winkels. Niet dat ik er nu alles al weet te kopen (indien nodig), maar de stad biedt duidelijk meer dan ik aanvankelijk als indruk kreeg. Ja, er is zelfs een varkensslager. Maar naast de steden en dorpen is er ook de omgeving om te verkennen. Laatst zijn we naar een ver strandje gereden. Een schitterende weg en een erg leuk strandje. Mede omdat we een logee hebben verrijken wij onze horizon. Gisteren waren wij bij Saklıkent; een kloof met typisch oosterse terrassen boven het koele water. Op de terugweg zagen we een bordje met iets van een waterval. Wij er naar toe. Een geweldige ervaring. In een relatief dor land vol olijfbomen is een trap naar beneden. Een behoorlijk eind nog en stijl. Beneden een oase van groen en tal van varens. Vervolgens moest je driehonderd meter het stroompje op lopen. Het meest door het water, soms langs een droog stukje.

De waterval is niet echt spectaculair, maar wel leuk. Vooral verrassend.

Het leuke van het leven in den vreemde is dat je op tal van manieren je leven weer moet ontdekken. Daardoor leef je ook een stuk intenser en krijgt het leven meer waarde. Natuurlijk ben ik al in vele landen geweest. Nu is het anders. Ik was altijd op vakantie, speelde toch in meer of mindere mate de toerist. Nu is het mijn (nieuwe) leven. Een andere rol en een andere insteek. Ik vind iedere dag dan ook weer boeiend. Het rare is alleen, dat we nu vijf weken weg zijn en ik het gevoel heb straks weet naar huis te moeten. Dat hoeft nu niet meer. Voorlopig is dit mijn thuis en ik ga nog heel veel ontdekken...

 

winkel... Gesloten!

IJmuiden loopt leeg.. Vooral de Lange Nieuwstraat. Kledingzaken sluiten. Er is geen hart meer in dit winkelcentrum, en voor zover het er ooi in heeft gezeten is het er uit gerukt.

Leuk, de winkeliersvereniging wijst de gemeente aan als een van de schuldigen. Of dit wel of niet terecht is laat ik even in het midden. Namelijk, het is vreemd dat de winkeliersvereniging de schuld ook niet bij zichzelf neer heeft gelegd. Een van de grote frustraties bij ieder gemeentelijk voorstel was namelijk de winkeliersvereniging. Wanneer zij de schuld bij de gemeente leggen ligt dat wel aan hen zelf en is er sprake van de gevolgen hun eigen handelen...

Ja, politiek is humor. Bij alles was mis gaat heeft de overheid schuld. Als er iets goed gaat zijn het altijd de anderen die het doen, maar nimmer de overheid.

Dudok... 

Nu eens kijken waar het allemaal over gaat. Bent u wel eens in de Lange Nieuwstraat geweest? Ik kom er soms en als ik er kom ga ik er heel gericht naar toe. Verder ga ik naar het winkelcentrum Zeewijk, het winkelcentrum in Velserbroek, de Breestraat in Beverwijk, of soms naar Santpoort noord. Kortom, blijkbaar mijd ik de Lange Nieuw. Het is niet knus, het is lang en saai, de winkels zijn niet aantrekkelijk. En vooral; het is er te lang. Verdomd lastig hier iets goed van te maken. Misschien is Dudok wel de echte schuldige. Feit is dat plannen niet voor niets struikelen. Daarbij speelt de grootheidsgedachte van Velsen ook een rol. Maak dat centrum kleiner, doe niet te gek en probeer er sfeer te krijgen. Of erken dat het een debacle zal worden...

geen centrum, maar ziet er wel gezellig uit!

Toch moeten we iets met die Lange Nieuwstraat en dat er iets met winkels moet is ook een feit. Alleen is de vraag of je het van de Westerhof tot en met Plein 40-45 moet zien, of dat je reëel bent en het “winkelcentrum” in lengte en omvang beperkt. Er zijn veel meer mogelijkheden, maar primair moet je natuurlijk kijken wat je wilt. Wat willen we met IJmuiden? Gezellig winkelen of snel kopen? Van alles wat, of een bepaalde uitstraling door meer gespecialiseerde winkels, waardoor je het centrum meer kan profileren? De politiek weet het niet, bewoners weten het niet en de winkeliersvereniging weet het eigenlijk ook niet. En dat maakt het verdomd lastig. Misschien is de gemeente(raad) schuldig, maar wel voor een heel klein beetje. Misschien willen we teveel met IJmuiden. Het is en blijft een groot dorp. We hebben Zeewijk, met het winkelcentrum, we willen van alles met de Kennemerlaan en de Lange Nieuwstraat moet op de schop. Nee, er moeten keuzes gemaakt worden, niet zomaar plannen! En IJmuiden trekt niet, maar dat kan vast beter. Hoe? Misschien moeten we in alle realiteit de discussie eens aan gaan wat we met IJmuiden willen, wat echte mogelijkheden zijn, om pas daarna naar een invulling te kijken. Dan wordt IJmuiden zeker nog een leuk en boeiend!