Kunstenaar van het jaar?!

Blijkbaar is een menselijke eigenschap, dat wij de beste willen zijn. Daarvoor zijn vele competitieve vormen ontwikkeld. Met name in de sport kennen we het. De voetbal competities, WK en EK, Olympische Spelen, sportman van het jaar, diverse wielerkoersen, turnwedstrijden en zwemcompetities. Op alle fronten, in de sport, houdt men wedstrijden om te zien wie de beste is. Heel acceptabel, want men meet zich met het zelfde (dezelfde tak van sport). Meer moeite heb ik met de sportman, of vrouw, van het jaar. Je gaat dan vergelijkingen opzoeken, die "gezicht" zijn. Binnen een reguliere sport competitie zijn zeer objectieve criteria toe te passen. Ga je die grens over wordt het erg lastig. Hoe kan ik aangeven dat een zeiler of een marathonloper man/vrouw van het jaar wordt? Naar mijn idee komen dan tal van subjectieve beoordelingen naar boven.



Het competitieve zien we niet alleen in de sport. Ook binnen het bedrijfsleven en op vele andere vlakken hebben de jaarlijkse verkiezingen van "de beste". Maar waarom die drang zo de beste te zijn? Deels heel begrijpelijk; men wil zich verkopen, de omzet verhogen, boven de grijze massa uitsteken. En ondanks de toenemende subjectiviteit kan ik mij diverse andere vormen van competitie elementen voorstellen. Alhoewel, wanneer het om het ego van de persoon gaat heb ik er al meer moeite mee. Een Miss verkiezing is aan mij niet besteed. De mooiste vrouwen, die kom je op straat tegen. Daarbij verrek je je nek, of ze houden je een nacht half uit je slaap. Dat heb ik bij een Miss verkiezing dus nooit gehad; opgelapte Barbiepoppen....



En dan kom je naar de meest subjectieve vorm: kunst. De beste muziekgroep ken ik niet, behalve mijn puur persoonlijke voorkeuren. Je kan wel de best verkopende groep aanwijzen. De beste... De top 2000 kent al jaren, met regelmaat, Queen op één. Enorm subjectief. Een feit is dat het heerlijk is ieder jaar al die muziek aan je voorbij te horen gaan, maar wat nu op plaats 1 moet... What the hell!



Ook in de boekenwereld zijn diverse prijzen (AKO literatuurprijs, NS prijs, en noem maar op). Het zegt mij niet zo veel. Maar, en dat komt wel overeen met de top 2000, het is de omgeving die nomineert en kiest. Het is niet de auteur die zich aanmeldt voor dergelijke prijzen. Dat maakt absoluut een verschil, maar naar mijn idee doet het mij weinig, behalve dat het een opsteker is voor de verkoopcijfers.



Dan zijn er nog de verkiezingen van "kunstenaar van het jaar", of andere kunstenaarsverkiezingen. In vrijwel alle gevallen dient de kunstenaar zich zelf aan te melden. Ja, en dan ga ik grote vraagtekens zetten. Immers, het werk van de kunstenaars is zo divers (zelfs binnen iedere discipline) dat een verkiezing hoe dan ook een enorm subjectief karakter kent. De andere kant is de kunstenaar zelf. Waarom in hemelsnaam wil je jezelf in zo'n competitie storten? Voor negentig procent is de uitkomst frustrerend. Maar, wat wil je er mee bereiken? Dat je de beste bent..., maar waarvan? Kunst is voor mij primair een individuele emotie, welke middels basiskennis tot uiting wordt gebracht. Bijna niets is persoonlijker dan de uiting van kunst. Dus de beste kunstenaar is het meest persoonlijk? Het meest emotioneel? Zo werkt dat volgens mij niet. Nee, de kunstenaar is uitermate sensibel. Veruit de meeste kunstenaars zijn daardoor onzeker over hun eigen kunne. Dat los je niet op door de erkenning af te dwingen... Bijvoorbeeld middels competitieve elementen.

Zelf schilder ik. Geen schilderij is het zelfde. Ik maak geen productie. Wanneer ik mee zou doen met "de kunstenaar van het jaar", dan zegt dat niets. Of het wordt gebaseerd op een werk (waarbij ik natuurlijk eentje kies die ik goed vind), of het gaat over een oeuvre waar juist hele slechte werken tussen zitten.

Wat ik wel doe is mijn kunst zichtbaar maken. Dat doe je via exposities, internet (Facebook, sites, eigen website, etc.), kranten artikelen, etc. Mensen reageren daarop (en vooral velen niet), en daar van uit ontvang je een stukje waardering. Zeker wanneer het leidt tot het moment dat mensen je benaderen. Benaderen voor opdrachten, exposities en bijvoorbeeld publicaties. Wanneer iets dergelijks ontwikkelt voelt dit voor mij als waardering. Als ik vervolgens werk verkoop mag ik alleen maar meer dan tevreden zijn. Maar ik kan mijn werk niet vergelijken met het werk van anderen, en niet van het werk van collega's die in andere stijlen schilderen. Laat staan vergelijking met andere kunstvormen (beeldhouwen, fotografie, etc.). Kunst is en blijft uitermate subjectief en is niet in relatie tot elkaar te beoordelen. Het is de onzekerheid van de kunstenaar zich te willen meten met anderen. En vaak ervaar ik dat als heel onterecht. Dan denk ik: wat jij maakt is goed, je krijgt aandacht en waardering..., accepteer dat!



En wanneer er een prijzencircus op kunst en kunstenaars losgelaten wordt dan moet het niet vanuit de kunstenaar zelf komen. Een periodiek, een organisatie, of wat dan ook, kan zelf een prijs (waardering) in het leven roepen. Dan heeft een dergelijke prijs ook waarde, zoals met name in de literatuur te zien is.

Wel moet ik bekennen, dat ik in 1986 (ongeveer) heb mee gedaan aan de jaarlijkse wedstrijd voor jonge kunstenaars van koningin Beatrix. Ik moest toen naar het paleis op de Dam (nou ja, in een ruimte daarnaast). Ik werd destijds vierde. Geen prijs, geen aandacht. Ja, ik was teleurgesteld, maar het heeft mij ook aan het denken gezet.



De andere kant is, en daar ben ik het absoluut mee eens, is dat de kunst in Nederland meer publieke aandacht verdient. Het gast goed met de economie, maar de cultuur is niet zo dat men makkelijker over gaat tot kunstaankopen. Aan veel vormen is aandacht in de media en zo ook op televisie. Zodra het over kunst gaat (schilderen, beeldhouwen, etc.) gaat het alleen maar over de "gevestigde" orde; van Gogh, Rembrandt, Dali, Picasso, en ga zo maar door. De hedendaagse ("kleine") kunstenaar krijgt geen platform, op regionale nieuwsmedia na. Daar zou wel eens verandering in mogen komen. O ja, en dan heb ik het dus niet over "bekende Nederlanders" die ook schilderen of kunst maken (zoals Ruud de Wild)

Dat lijkt mij een gezamenlijk steven... Ja, individuele erkenning moet jezelf niet afdwingen, maar met elkaar gezamenlijk de erkenning afdwingen lijkt mij wel een nobele zaak! Dat is iets wat wij, kunstenaars, wel verdienen met onze onuitputtende inzet voor het vak.

Jacht op de pedofiel

bron: refdag.nl

In de Middeleeuwen was er de heksenjacht. In Nederland hebben we ons de afgelopen eeuwen sterk ontwikkeld. Op technisch gebied, op het gebied van kennis en ten aanzien van onze algemene beschaving. Dan veronderstel je vooruitgang van het individuele denken. Klopt, de heksenjacht is tegenwoordig vervangen door de pedojacht. Computers, mondialisering, supercommunicatie brengen ons blijkbaar terug naar... De Middeleeuwen.

Als kind speelde ik veel buiten. Op straat en in bosjes en het bos. Mijn moeder had mij gewaarschuwd voor kinderlokkers. Dat deden de meeste moeders. En de voorlichting ging verder dan alleen de nadrukkelijke mededeling; geen snoepjes van vreemden aanpakken. Ook als kinderen hadden we onderling een soort waarschuwingssysteem. Ja, ook in mijn jeugd waren er kinderlokkers en mannen die hun piemel lieten zien. Toch gebeurde er relatief weinig echte misstanden. Op straat dan, want zoals we weten was het leven van kinderen bij de katholieken hier en daar wel een stuk anders.

Maar nu is geen vroeger. De wereld zit anders in elkaar. Daar word je dagelijks mee geconfronteerd. Gebeurt en tegenwoordig meer, of zit de wereld zo in elkaar dat het erg veel lijkt? Ik ga voor het laatste!

Door de komst van internet wordt de individu meer en anders maatschappelijk betrokken. Meer vanuit het individuele belang, het sentiment en wetenschap. Het individuele belang omdat wij in een geïndividualiseerde wereld leven. Voeger was er de club, of vereniging die een maatschappelijke functie had. Nu kom je op voor je eigen belang. Het sentiment omdat alles veel dichter bij lijkt te komen. Dus wil men zich opwerpen als redder van het kind en heeft iedereen het gevoel dat het hem/haar ook kan overkomen. Maar de wetenschap is misschien wel het meest dodelijke. We weten van alles, kunnen overal achter komen, maar de meerderheid heeft nooit geleerd adequaat met die kennis om te gaan. Dus wordt iedere mug een olifant en is alles erg.

Bij de gevolgen staat men niet stil. Nog niet zo heel lang geleden werden homoparen nogal eens weggejaagd. Maar ja, die waren formeel niet veroordeeld. Maar gelukkig is er nu de pedo. Een gore viezerik die het met kinderen doet. Helemaal mee eens overigens.  Dan wordt ie opgepakt, gestraft en gerehabiliteerd. Misschien wist de buurt vroeger vaag wel dat er ergens een veroordeelde pedo woonde. Nou, dan let je iets beter op. Verder niks aan de hand. Nu weet heel Nederland waar welke pedo woont en gaat men er vanuit dat iedere pedo recidive is. Dat is wel makkelijk, want dan hief je niet na te denken.

Wel mooi die veroordelingen. Dan zit er in ieder geval een etiketje op. Ik zie het al voor me; de hele buurt maakt zich druk om een veroordeelde pedo die er is komen wonen en ondertussen werkt een niet veroordeelde pedo de halve buurt aan kindertjes af. Dat kan wel zeker de realiteit zijn.

Zolang iemand niet veroordeeld is, is hij/zij een potentiële dader. En een ding, potentiële daders zijn veel gevaarlijker, want... Die kennen we (nog) niet.

Nu weer de zwemleraar uit Leiden. Het lijkt wel of die ouders willen dat hun kind misbruikt wordt. Die man mag nergens wonen,maar kijk dan vooral eens naar het volk dat geert. Internet hebben ze wel, maar de wereld begrijpen... Ho maar. Een poosje geleden zag ik een zeer reële moeder op tv. Die had zo iets; hij woont daar, dan kan ik het een beetje in de gaten houden, maar die man verdiend een kans.

Ga er vanuit dat iedere veroordeelde een grote kans op recidive heeft. Mogen moordenaars, dieven, en andere criminelen dan nooit meer terug in de maatschappij. Moeten we in voortdurende angst voor hen leven? Daarvoor geldt toch ook dat de straf is uitgezeten en iemand een kans moet krijgen? Waarom gaat dit dan bij de pedo niet op? 

Nu nog een stapje verder. Straks kan je op internet zoveel informatie op doen dat je van iedereen aan het gedrag en andere kenmerken kan zien of hij/zij een potentiële misdadiger is. Iedereen gelijk al verbannen? De Russen maken het makkelijk. Een homo staat gelijk aan een pedo. Dus verbied je de homo.... Veroordelen voor het misdrijf. Ja, en dan moet ik weer heel erg aan die Middeleeuwen denken. De mens is geen steek veranderd! Door alle technische ontwikkelingen kan dat nog wel eens een nieuw en nog groter gevaar worden. De mens is namelijk nog helemaal niet rijp om met al die kennis om te gaan. Helaas, de pedojacht is geopend. Nu maar hopen op een stroomstoring van enkele maanden en even terug naar "af". 

 

bron: stoerbeek.nl

Groot verlies

Het is triest. Een verlies van ongeveer 2/3 en van 10 naar 3 zetels. Het verlies was geen verrassing, maar de omvang hiervan wel. Ik maak mij zorgen om ons politieke klimaat en zorgen om de toekomst. Nederland stuitert politiek van hot naar her en van een politieke cultuur (zoals in Frankrijk) lijkt hier geen sprake.

Het grote verlies van GroenLinks heeft naar mijn idee enkele zeer aanwijsbare redenen. Je moet niet in de teleurstelling blijven hangen, maar lering trekken uit de huidige stand van zaken. Zo slecht als nu heeft GroenLinks er sinds haar oprichting niet bij gestaan. Eerder dit jaar schreef ik een blog over de organisatie van GroenLinks. Die is niet goed op orde en het betreft geen goed lopende machine, maar nu gaat het vooral om de politieke pijn.

Media.

De grootste boosdoener is mijn inziens de media. Om te beginnen heeft de media te overdreven ingespeeld op de interne onrust van GroenLinks en de aanval naar de macht van Tofik Dibi. De media is er op ingedoken en ieder woord onder de vergrootglas gelegd om vervolgens de partij als een negatief zooitje af te schilderen. Maar, zo erg was het allemaal echt niet.

Tijdens de campagne heeft de media teveel ingespeeld op de prognoses. Opvallend is dat GroenLinks in veel debatten (en nieuwsitems) redelijk buiten schot is gehouden. Vreemd, daar waar D’66 er wel bij werd gehaald, werd GroenLinks buiten gelaten, terwijl beiden toch 10 zetels hadden. Zichtbaarheid is van belang, en de media heeft hier dan ook een flinke rol in gespeeld door GroenLinks weinig zichtbaar te maken, en wanneer er dan iets in het nieuws was kon men veelal op negatief nieuws rekenen.

Overigens lijkt het CDA ook zeker slachtoffer van de media. En dat is terug te zien in de resultaten. Het gaat niet meer om de politieke boodschap, maar om het feit welke invloed de media op jou partij weet uit te oefenen. De impact hiervan is vele malen groter dan velen zich realiseren.

Lijsttrekker.

De actie van Dibi was een messteek in de rug van Sap. Toch heb ik zelf al vanaf het begin gezegd dat het niet vanzelfsprekend mocht zijn, dat Sap lijsttrekker werd. Nu zijn de meningen natuurlijk verdeeld, maar mijn visie is dat Sap iets mist als lijsttrekker. Ze heeft te weinig charisma, te weinig humor en komt soms veel te naïef over, waardoor zij op alles serieus in gaat. Dat zij een begenadigt politica is stel ik niet ter discussie, maar de rol van lijsttrekker heeft zeker ook andere ingrediënten nodig. Deze mist Sap, mijns inziens, teveel. GroenLinks had zich hier veel beter bewust van moeten zijn. Met een betere en meer charismatische leider had GroenLinks zeker meer kansen gehad. Laat dit zeker een les zijn voor de toekomst.

Kandidaten.

Zelf heb ik mij plaatsvervangend geschaamd tijdens het congres, alwaar de kandidaten werden verkozen. Een circus, en niet kwaliteit was aan de orde, maar de show. Erg cynisch misschien, maar het komt er wel voor een deel op neer. Er is onvoldoende stil gestaan bij een tactische en kwalitatieve lijstopstelling. Los van de individuele kwaliteit van veel kandidaten, die eigenlijk teleurstellend was. Naar mijn idee hadden Jesse Klaver en Linda Voortman de nummers 2 en 3 moeten zijn. Immers het gezicht van Ineke van Gent verliet de Tweede Kamer en Dibi had zijn eigen glazen ingegooid. Bijna niemand in mijn omgeving kende de andere kandidaten, uitgezonderd Sap, Klaver en (wel al in mindere mate) Voortman. IK denk dat je hier serieus goed naar moet kijken, om tijdens een campagne in beeld te komen.

Programma.

Ik heb de meeste stemwijzers gedaan en kwam (gelukkig) telkens op GroenLinks uit. Toch waren er enkele grote punten van twijfel. Punten, die zeker in het progressieve beeld van GroenLinks niet passen. Zo was het punt de WW terug te brengen naar een jaar een hele slechte. Immers de partij heeft niet gekeken naar de feiten op dit moment. Het grote aantal werklozen, de economische omstandigheid en de houding van banken (en grootkapitaal). Wanneer GroenLinks een zege had gehad zou ik nu al een jaar geen inkomen hebben. Nu heb ik nog een jaar om iets te vinden. En dan merk ik, 56 jaar, 26 jaar dienstverband, dat zelfs drie jaar een relatief korte periode is. Van GroenLinks had ik een meer realistische en meer creatieve oplossing verwacht.

Een ander heikel punt was de drankleeftijd. Van 16 naar 18. Probeerde GroenLinks hiermee populair te zijn? Qua stemming was het hier ook nog even spannend op het congres. GroenLinks had juist aan 16 vast moeten houden en hier een goede toelichting op moeten geven.

Slotsom.

Ja, het verlies van GroenLinks is zeer goed uit te leggen. Het grootste deel van de teleurstelling moet toch echt binnen de eigen gelederen gezocht worden. En natuurlijk spelen de media een grote rol, maar GroenLinks heeft ook wel haar best gedaan deze rol toebedeeld te krijgen. Dit grote verlies was niet nodig geweest en ik ben teleurgesteld in mijn eigen partij. Ze hebben het (teveel) laten lopen. Hoe mooi was de klapmachine tijdens het congres… maar jongens, laat al dat geklap nu eens, en probeer met elkaar naar een echt goed programma te kijken en met een kritische blik een echt goed lijst te presenteren. Deze uitslag had niet gehoeven!

Toen ik vannacht thuis kwam van het tellen en de uitslagenavond zat er een egel voor de deur. Best wel symbolisch eigenlijk, vooral omdat het voor het eerst was dat een dergelijk diertje onze tuin zichtbaar bezocht…

Fietsen voor het goede doel

lekker band bij de Rijn

Uitgebreid op tv: 2600 km fietstocht voor het goede doel naar de Oekraïne. Iedere zomer weer uitgebreid in het nieuws, in de krant of op tv: mensen die een fietstocht maken. Soms van 700 km, en soms wel tot 3000 km, maar bijna altijd voor het goede doel.

Een zomers terugkerend ritueel. Mensen die iets willen ondernemen en zich daarmee in het nieuws weten te lullen. Omdat de prestatie zelf eigenlijk niet opzienbarend is geeft men er een goed doel aan. Via dat goede doel haalt men de media… weet men de aandacht op zich te vestigen.

De route met overnachtingsplaatsen

4 juli 2007: Een verstokte roker, zonder conditie, met een zware hernia, half invalide voeten en ongeoefend verlaat, op de fiets, in de ochtend zijn woonhuis in Haarlem. Vijf weken later arriveert hij bij zijn einddoel: Interlaken, Zwitserland. Geen hond die het er over heeft.

Die man, die idioot, ja dat was ik. Grootspraak en man van woord. Iedereen was het vergeten, maar zelf heb ik mij aan mijn grote bek gehouden, toen ik in 2005 tegen mijn Zwitserse vrienden zei: over twee jaar kom ik op de fiets naar jullie toe. En zo geschiedde. Zeventien etappes en ruim 1400 km gefietst.

rechte wegen demotiveren

Het was afzien. De eerste dag was het amper 13 graden, regen en windkracht 5 (zuidwest). De dagen er op werd het weer niet beter. Twee dagen lang heb ik mijn geslacht niet gevoeld en leek mijn scrotum geheel afwezig. De campings waren leeg, of half verlaten. Iedere middag vond ik een camping om mijn tentje weer op te zetten. Voor het slapen gaan nam ik mijn dubbele dosis morfine. En dan nog waren de nachten niet altijd om tot rust te komen. Pas in Limburg kreeg ik twee dagen mooi weer, waarvan een dag mijn rustdag was. Bijgetankt trapte ik de Hoge Venen (België) over. Ondertussen werd ik nog een keer ingehaald door een van de wielen van mijn aanhanger. Met regen arriveerde ik in Monchau. Van daar dwars door de Eiffel. Zwaar afzien, maar ik ging door. Alles werd nat en doorweekter, maar eindelijk arriveerde ik bij mijn vrienden in Koblenz. Mijn eerste en legendarische woorden waren: over twee dagen neem ik de trein naar huis.

Na een week ging ik niet naar huis, maar volgde de Rijn tot in Zwitserland. Zware dagen volgden. Onweersbuien, wind en enkele mooie dagen. Pas vanaf Basel werd het weer beter. Ik was bijna bij mijn einddoel. Wanneer je er goed door heen zit, word je erg optimistisch. Maar niet zo heel lang daarna reed ik inderdaad Interlaken binnen.



veel gezelligheid op de camoing was er niet, door het
slechte weer



Onderweg (Mainz) kwam ik een meisje tegen. Op een gewone oude stadsfiets. Zij was op weg van Utrecht naar Bulgarije, voor een popfestival. Zo iemand verdient een medaille. Twee jongens op oude zwarte Gazelle fietsen kwam ik in de buurt van Straatsburg tegen. In twee weken fietsen zijn van Amsterdam naar Rome. Ze lagen op schema; ruim 200 km per dag. Chapeau. Van die gasten heb ik nooit iets in welke krant dan ook gelezen. Geen omroep die er een seconde aandacht aan heeft besteed.

alles smerig en nat

Binnen een week na mijn terugkomst thuis stond de krant bol en gaf Hart van Nederland er volle aandacht aan. Moeder en dochter hadden 700 km gefietst (een deel van route naar Compastello di Santiago (Spanje). Uitgerust en getraind in vol ornaat: sportfietsen, wielerbroekjes en wielershirts. Ze sliepen in jeugdherbergen. Maar het was nieuws. Zij fietsen voor kanker. Fietsen voor kanker is heel erg “in”. En het scoort. Gisteren op de televisie. Een meneer was die voor het voetbal dus naar de Oekraïne was gefietst. Maar hij deed het voor alle kankerpatiënten, dus kwam hij volop in het nieuws. Getraind, en in vol ornaat. Zelf droeg ik geen uiterlijke wielerkledij en ook dat meisje niet, die twee jongens evenmin. Nee, wanneer je jezelf niet stoer aankleed maak je het helemaal niet bijzonder. Een ex buurman van mij fietste vroeger (zeker vijftig jaar geleden) in een dag van Haarlem naar Maastricht. Op oude barrels.

We leven in een tijd van het prostitueren van de eigen ego, waarbij handig gebruik gemaakt wordt van het leed van anderen. Het scoort! Maar waarom fietsen die mensen nu eigenlijk? Dat doe je toch voor jezelf? Nee, dan ben ik eigenlijk maar blij dat ik mijn tocht in stilte heb volbracht. Toch ben ik wel van mening, dat ik eigenlijk een standbeeld verdien. Misschien moet er een groot standbeeld komen: de anonieme echte fietser….

Goldswil (Interlaken, Zwitserland); mijn einddoel. Om af te kicken sliep ik in de camoer naast het huis

verwarring

De Tour de France 2012 is een week oud en er is al van alles gebeurd. Vooral de valpartijen zorgen voor opschudding en verwarring. Onder het motto: je moet op je bek gaan om verwarring te veroorzaken, moest ik even aan de afgelopen politieke week denken.

In de Velsense politiek zijn er ook de nodige valpartijen in het peloton voorgekomen, deze week. En inderdaad verwarring alom.

Mede op ingeving van GroenLinks is er een amendement (tekstwijziging) op de voorjaarsnota geschreven. Hiermee werd duidelijk dat wanneer dit amendement aangenomen zou worden, de perspectiefnota (ook bekend als voorjaarsnota) aangenomen zou worden, zonder de financiële paragrafen. Immers het betreft een beleidsnota. Tijdens de discussies, de week er voor, ging het vooral over geld, nauwelijks over beleid. Dus, het amendement repareerde in feite de doelstelling en zorgde er voor dat de raad de perspectiefnota als beleidsnota zou aannemen en zien.

En, jawel. Het amendement wordt met overweldigende meerderheid aangenomen. Unaniem zelfs. Vreemd dat vervolgens enkele partijen de nota zelf niet aannemen.

Ze zeggen in feite: ik ga akkoord wanneer dat en dat aangepast wordt, dat wordt aangepast en vervolgens zeggen ze dat zij toch maar niet akkoord gaan. Sulligheid? Domheid? Of onbetrouwbaarheid? Het is wel heel raar en het klopt natuurlijk niet. Met dit soort stemgedrag wordt het wantrouwen van de kiezer natuurlijk wel gevoed.

Maar de verwarring gaat verder. In de IJmuider Courant staat met een grote kop dat de raad niet akkoord is met de perspectiefnota. Wel, de raad is in meerderheid juist wel akkoord gegaan! Op de in verwarring achtergelaten dissidenten na heeft iedereen voor de perspectiefnota gestemd. Waarom staat in de krant dan dat de nota niet is aangenomen? Professionele dwaling? Niet goed opgelet? Maar wel weer een slecht signaal naar de bevolking. Zij denken dat de raad iets heeft afgeschoten, wat juist onder zeer goede (aangepaste) condities is aangenomen. Nee, de raad is juist wel besluitvaardig geweest, ondanks dat een colom schrijft over de besluiteloosheid van de raad heeft het journaille weer eens fors geslapen.

En nu maar kijken of de afhakers en achterblijvers weer enige aansluiting bij het peloton kunnen vinden. Dat zal wel met schaafwonden en blessures gebeuren, als het al gaat lukken.

We doen het nooit goed!

We doen het nooit goed. Sinds ik een officiële rol in de politiek vervul schaam ik mij wel eens voor mijn eerdere gedrag.

In de tijd dat ik politiek nog niet actief was stond ik snel klaar met mijn mening. Dat niet alleen; ik ventileerde deze mening ook graag. Meestal wist ik het wel beter, of had ik de oplossing. Heel af en toe durfde ik het aan te zeggen ergens geen mening, of standpunt, over te hebben, omdat het te ingewikkelde materie is. Toch bekritiseerde ik de politiek en was het met veel vooral niet eens.  

Inmiddels vervul ik wel een politiek ambt, zoals de mooi heet. Raadslid van Velsen. Wat stelt het voor? Veel dus. Ja het stelt veel voor. En wat merk ik. Tegenwoordig ontmoet ik veel mensen zoals ik vroeger was. Ik lees veel van mensen, zoals ik vroeger was. En de boventoon daarin is: kritiek. Ja, zoals ik vroeger was.

keuze te over... maar het is nooit goed!

Natuurlijk ben ik een kritische politicus, en probeer daarbij zo veel als mogelijk vanuit mijn eigen (partij-) standpunt de lijn te volgen. Maar, dat is erg lastig. Politiek is niet het staccato volgen van de eigen ideeën en idealen. Behalve wanneer wij in een dictatuur zouden leven. Dat doen wij echter niet; hier heet het democratie. Democratie is de minst slechte vorm van politiek. Maar wanneer, vanuit het meerderheidsprincipe, iets wordt besloten met een verschil van 10%, dan zijn er 45 van de 100 mensen dus niet eens met het genomen besluit. Dan kan je jezelf hier bij neerleggen… wat dus onder de definitie valt van democratie. Of je kan ageren tegen je verlies, en dat is wat de meeste mensen ten volste doen. En hoe dichter het bij je komt, hoe harder je gaat roepen. Hoe harder je roept, hoe eenvoudig de oplossing voor handen lijkt te liggen.




Inmiddels weet ik dat de werkelijkheid een stuk weerbarstiger is. De oplossing is leren omgaan met je verlies, en dat proberen zo constructief mogelijk aan te wenden. En daar houdt het op. En niet alleen bij al die stuurlui aan de wal… ook bij politici lijkt het vaak zo te werken. Op lokaal niveau, maar zeker ook op landelijk niveau. Wat dat betreft heb ik ontzag voor Jolande Sap met haar opbouwende inzet, afgelopen week. Zij heeft het landsbelang voor laten gaan op de eigen ideologie, echter zonder deze ideologie te verloochenen. Dat is pure politiek!

In de politiek zie je dat veel genomen besluiten al snel ter discussie staan. Veelal wordt er vanuit een kokerblik geregeerd. Dat is wat je binnen de lokale politiek wel heel erg sterk ziet, minder bij de landelijke politiek.

Ja, de kiezer zal de politiek altijd volgen en vol kritiek de activiteiten volgen. De mensen realiseren zich veelal niet hoe het werkelijk gaat en hoe het kan. Maar ik respecteer dat en hoop het altijd naar mijn achterban zo goed mogelijk uit te kunnen leggen. Met rechte rug kan ik mijn verhaal doen.

en kan ludiek



De cartoon is ook een middel de democratie te
bekritiseren.

Anders wordt het met de media. Naast de politiek en de burger is er nog het instrument media. En dan wordt het lastig, waarbij de schrijvende media de boventoon voeren. Een lokaal het allemaal nog  schrijnender is, dan landelijk. Ja, ik ben hier vrij negatief over. Om de simpele reden dat de journalistiek de macht van de pen heeft. Ze kunnen je de hemel in schrijven en helemaal kapot pennen. Naar een burger kan je nog uitleggen en weerwoord geven. Richting media sta je vrijwel machteloos. En de mensen volgen de waarheid van de pen. Sterke het bevestigt ze vaak in het negatieve cynisme en versterkt hun mate van kritiek. Jammer dat de zelfkritiek en een kritische blik naar de schrijvende pers (en andere media) nog wel eens ontbreken. Dat maakt de wereld van de politiek tot een oneerlijke concurrentie. De politicus verliest altijd, de krant heeft gelijkt, en de burger heeft voer door te zeiken. En toch blijkt de waarheid heel veel anders te liggen, alhoewel dat geheel niet van belang is. Meningen zijn gevormd en de uitleg van de feitelijke waarheid wordt uitgelegd als kontendraaierij…

Het lijkt ook van de journalistiek soms wel of het hen te doen is de politiek en de politieke besluiten in een negatief daglicht te stellen. Natuurlijk is het veel lastiger positief, opbouwende of constructief nieuws te brengen. Mij lijkt het echter een zeer mooie uitdaging In een column kan je helemaal uit halen, maar het lijkt of de schrijver dan ook direct alle (maatschappelijke) verantwoordelijkheid verliest. En dat kan, want je bent als columnist bijna heiliger dan de paus.

caberettiers gaan al wat meer
naar het randje...

Wat de media ook over mij zullen schrijven of hoe geprobeerd zal worden mij af te branden… ik geloof in mij zelf en mijn eigen waarheid. Ik zal mijzelf niet verloochenen en daardoor altijd met een rechte rug te kiezers aan kunnen kijken. Maar ik blijf mij altijd herinneren, dat ik vroeger ook zo’n eigenwijze zeikerd was, die het altijd beter wist. Gelukkig ben ik wel consequent geweest en heb gezegd met mijn mond ook maar eens het veld in te gaan. Als politicus heb ik veel meer recht van zeuren… maar de behoefte valt weg. Ik probeer te bouwen. Politiek is zwemmen tegen de stroom in. De enige vraag die mij nog rest: waarom ben im dit in hemelsnaam gaan doen?